Mary's boy child

Gratis zwemmen voor niets

Een zwembad in Ede heeft vluchtelingen uitgenodigd gratis te komen zwemmen. Helaas voor de vluchtelingen vielen niet zij, maar de uitnodiging in het water. Over de oorzaak van het niet doorgaan van het dagje waterpret weet niemand iets. "De dader ligt op het kerkhof", zou mijn moeder gezegd hebben.
Een vreemde gang van zaken. Op zich was het een goed idee om met kerst ook even aan de migranten te denken.
Men beweert dat iemand een brief met dreigende taal en bezwaren had gestuurd. Ik vind de argumentatie in de brief niet relevant. Het ging immers niet om gratis zwemlessen, maar om een leuk dagje waterpret. En in Geldermalsen was iets anders aan de hand.

Overigens weet ik niet of er louter mannen of vrouwen uitgenodigd zijn. Of dat beide groepen welkom waren geweest, maar gescheiden zouden gaan zwemmen. De blootloop-cultuur zoals we die in onze zwembaden kennen, is voor menig migrant schokkend, zo niet acceptabel.
Wat een leuke dag moest worden ging dus niet door. Misschien zijn sommigen van hen toch gegaan. En dan klopt de tekst in het tt bericht wel : ze mochten voor niets naar het zwembad.
Je kent het verschil toch tussen gratis en voor niets? Als ik een zwemcursus volg is ie gratis, als een baksteen hem volgt is ie voor niets.... De Nederlandse taal is en blijft een lastige.
Een ander iets is het aanbod voor moslim mannen en vrouwen om apart te komen zwemmen. Ook gratis. Kijk, dat gaat mij te ver. Als christen wil ik dan ook gratis zwemmen. Samen met mijn partner. Anders vind ik het discriminatie.

Eerste Kerstdag

Tegen het middaguur zijn we met z'n drieën naar het Wilhelminabos gereden. Daar maakten we een wandeling. Fenna was ook mee en voor haar was het helemaal feest. Ze kon daar in de omliggende bossen vrij rennen en hier en daar het water induiken. We hadden haar werpstok met bal meegenomen en ze wist van geen ophouden.
Het water was niet bepaald schoon en dus besloten we, na een bezoekje aan de glazen gedenkplaten, naar het Veluwemeer te rijden. Daar mocht Fenna de modder van zich afspoelen. Aan het Abbertstrand was het erg stil. Al wandelend langs de waterlijn rende Fenna zich suf; water in, water uit. Totdat haar inmiddels kapot gebeten goedkope tennisbal onder water verdween. Onze eerste hond, Asco, was een prima duiker. Zij kon speeltjes van de bodem opduiken. Fenna lukt dat niet. Moe, maar voldaan reden we daarna huiswaarts.

Accu boormachine reviseren

Ingezonden n.a.v. Van de Gamma (over de snel lege accu van mijn boor- / schroefmachine).

Een overbekend probleem Willem : accu-ut aanpakken deze 'leeglopers' !

dekseltje eraf

Zo'n zelfde, nieuwe accu kost meestal (te)veel!!! geld dus wat doe je dan? (ik tenminste). Slopen die handel, en dat gaat jou zéker óók lukken! (O eh, ....sorry hoor!, geintje) en kijken waar het aan schort. Mijn grote ervaring hiermee, durf ik wel te stellen, wil ik graag met iedereen delen. Deze accu's zijn meestal makkelijk te openen middels vier kruiskop-schroeven (foto rechts) en daarna kunnen de afzonderlijk accu-batterijen van 1,2 Volt worden verwijderd. Ze zijn in serie geschakeld, dus b.v. 10 stuks voor 12 Volt, en met elkaar verbonden d.m.v. gepuntlastte, dunne metalen strookjes. Als ook maar één van de 10 batterijen slecht is, dan is het volledig opladen naar 12 Volt meestal niet meer mogelijk. Deze boosdoener moet dus worden vervangen maar om die op te sporen kunnen ze maar beter eerst allemaal worden verwijderd. Merk de twee contacten (plus en min) aan de buitenzijde van de accu, voordat alle 10 batterijen van elkaar worden

het accupakket

los geknipt (in het midden van het het stripje) en verwijderd. Meet met een Voltmeter de spanning van alle 10 exemplaren en leg de slechtste (soms meer dan 1) opzij. Schroef accu nr. 2 ook open en knip daar een goede batterij(en) uit om accu nr. 1 weer compleet te maken. Het opnieuw met elkaar verbinden van de stripjes (plus-min-plus-min) is het moeilijkst van alles omdat deze stripjes zich vaak moeilijk laten solderen (goed schoonmaken!). Mijn eigen in-complete accu nr. 2 heb ik leeggehaald en via een gaatje in de onderzijde van de behuizing, inwendig voorzien van een 2-aderig snoer van een meter of vijf, zes, en de andere zijde van het snoer kreeg een stekker van het bekende model voor in de auto. Aan mijn werkbank heb ik zo'n zelfde model 'stopcontact' geschroefd en deze aangesloten op een (voor de auto) afgekeurde accu; (gratis) verkrijgbaar bij je garage. Bij een grote klus buiten de deur neem ik deze accu mee en daarmee kan ik dan voorlopig wel even 'rond'-komen. Om te voorkomen dat de nog wél 'mobiele' accu nr. 1 op het verkeerde moment leeg is laad ik deze d.m.v. een schakelklok gedurende 5 á 10 minuten per dag op om de natuurlijke zelfontlading van de accu te compenseren. Zelf een compleet nieuwe, accu maken kan natuurlijk ook en dat heb dan ik dan óók al eens gedaan met 10 van de oplaadbare batterijen, welke af toe in de aanbieding zijn bij de bekende Duitse

met stripjes in serie geschakeld

winkels A... en L…, in de uitvoeringen ‘dikke monocel', de z.g. 'Engelse cel', en de ‘penlightcel’ (allemaal 1,2 Volt). Deze batterijen zijn, vergeleken met andere, bekendere, veel duurdere merken echt voordelig en ze hebben bij mij na twee jaar regelmatig gebruik bewezen toch ook van goede kwaliteit te zijn. De z.g. 'Engelse' cel is ietsje dikker dan de batterijen in de boormachine-accu en 10 stuks ervan passen soms niet in de behuizing daarvan. Maar geen nood. Zaag de behuizing net boven de bodem door en schroef dit deel onder aan een zelfgemaakt houten doosje of een stevig, afsluitbaar tupperware-bakje waar 10 stuks van het model ‘Engelse cel’ óf eventueel 10 van het nóg dikkere model ‘Mono’ mooi in passen en klaar is kees. Ga niet solderen aan de batterijen zelf (teveel hitte) maar gebruik gestripte, soepele bedrading die met stevig tape, verticaal om de batterij gewikkeld, voor een goed contact zorgen. Deze draadjes daarna onderling aan elkaar solderen kan natuurlijk wel. Succes verzekerd voor iedereen die ook maar een beetje handig is.


Fan-tilator.

Willem : Bedankt voor de uitgebreide beschrijving. Het in serie schakelen lijkt mij het lastigste van deze klus, vanwege de filter dunne stripjes. Ik zag ook een oplossing met één 12 Volt oplaadbare accu. Zo'n rechthoekig model, dat soms net wel en vaak niet in de behuizing pas. Het inzetten van zo'n accu vergt ook wat extra werk.

Kerstavond

Vandaag heb ik wat dingetjes in en om het huis gedaan. Ik moest daarvoor wel even op de fiets naar de bouwmarkt. Op weg naar huis werd ik bijna aangereden door een meneer in een witte auto. Hij stond stil om zijn passagier te laten uitstappen. Toen mevrouw het portier dichtgooide, reed meneer pardoes weg terwijl ik al naast hem reed!
Gelukkig had ik met deze situatie rekening gehouden. Toen ik de auto naderde, zag ik namelijk dat de bestuurder niet één keer in zijn spiegels keek. Ook niet toen mevrouw met beide beentjes op de aangrenzende stoep stond en op het punt stond het portier dicht te gooien. Mijn grijze massa vertaalde die informatie in : Let op, een bestuurder die niet anticipeert! En dus passeerde ik de auto met gepaste afstand, terwijl ik hem extra goed in de gaten hield. De afstand was net genoeg om met de vlakke hand op de zijruit te slaan, toen meneer begon te rijden. Hij keek mij verbaasd, geschrokken en toen enigszins kwaad aan. Volgens mij net zoals Jozef toen hij van Maria vernam dat ze zwanger was.
Toen meneer even later mij passeerde, keek hij stug voor zich uit. Iedereen maakt wel eens een fout. Zelfs ik! Hahaha! Maar dan steek ik toch altijd wel even mijn hand op, ten teken van 'sorry!'.
We glijden langzaam de kerstavond in. Niets bijzonders hoor. We eten gewoon stamppot boerenkool met worst. Morgen vieren we Kerst met z'n drietjes. O ja, het wordt geen konijn, maar een rollade.

B&W willen graag scoren

Er zijn bepaalde burgemeesters en wethouders, die graag iets bijzonders  op hun cv willen bijschrijven. Zo maken ze meer kans op een zwaardere functie. Vandaar dat men het liefst dat soort bijzondere zaken zonder tussenkomst van de raad en/of burgers wil bekokstoven. Menige zogenaamde inspraakbijeenkomst is daarom niets meer of minder dan een informatiebijeenkomst : de zaak is al beklonken.
Dat is dus ook het geval met de opvang van migranten. Wat is er nou indrukwekkender dan te kunnen zeggen dat je ervoor gezorgd hebt dat 1.500 migranten zijn opgevangen? Dat die opvang ten koste van het leef- en/of woongenot van anderen gegaan is, is van geen belang.
Het opvangen van migranten is in mijn ogen een symptoombestrijding. De stroom migranten wordt door de westerse wereld gegenereerd en in stand gehouden, door hun buitenlandse politiek. Die politiek moet ervoor zorgen dat bepaalde regimes tot democratie gebombardeerd worden. Niet alleen hier, ook in andere landen is het verzet tegen de komst van zoveel migranten groot.
Om dat verzet te breken, worden de tegenstanders afgeschilderd als zijnde xenofoob. Op die manier proberen politici te verdoezelen, dat ze zelf ondemocratisch bezig zijn en die werkwijze ondanks de vele protesten willen volhouden. Mij lijkt het beter te protesteren tegen de veroorzakers en die te bestrijden.

Nasi van de Chinees?

'Vive la Frans' is een tv programma waarin zanger Frans Bauer met zijn broer door Europa trekt. Erg leuk om te volgen. Vooral omdat Frans nauwelijks zingt. Ik vond de naam van het programma nogal op twee gedachten hinken. Frans is een man (toch?) en dan zou je in die Franse tekst het lidwoord 'le' verwachten. Maar men heeft het vrouwelijk 'la' behouden. Ik denk vanwege de woordspeling met la France.
Laatst zag ik la Frans avec son frère in Venetië wandelen. Nuchtere Frans zag Venetië als een paar huizen met veel water, vies water. Hij begreep daarom niet dat die stad zoveel toeristen trekt. Ik moest daar wel even om lachen. Prachtig, die Hollandse nuchterheid.
Op een gegeven moment wilde Frans wat gaan eten. Hij besloot met zijn broer naar een Chinees restaurant te gaan. Hij kreeg het niet voor elkaar iets te bestellen. Het leuke was dat beide heren repten over bami, nasi goreng en babi pangwan! Hahaha! Laten dat nou net termen zijn uit de Indische en zeker niet uit de Chinese keuken! Hier in Nederland hebben de Chinezen die termen gemakshalve overgenomen. Maar de Chinezen elders in de wereld dus niet. Bij een Chinees eet je Chinees. Niet Indisch, al beweren die Chinezen dat wel.

Ford Sierra

Toen Ford met de Sierra op de markt verscheen, deed ik een opdracht bij het computercentrum van de Rabobank in Zeist. Ik word daar bijna dagelijks aan herinnerd, want hier in de buurt staat zo'n oude Sierra. Het was mijn tweede opdracht bij die bank, toen die wagen op de markt verscheen. De eerste betrof de invoering van een toegangsbewakingssysteem, de tweede (1984-1985) de ontwikkeling van een functioneel ontwerp voor een configuratie- en netwerkbeheersysteem. De mannelijke collega's bespraken toen hoe lelijk zij het nieuwe model van Ford, de Sierra, vonden. Ondanks al die vernietigende kritiek was er toch een collega, die zo'n auto kocht. Men sprak er schande van : "Wat een lelijk ding! Zonde van het geld!" Vooral de frontpartij vond men afschuwelijk. Men vond de Sierra typisch een auto voor vrouwen. Maar alles went, dus ook een Sierra met een vent.
Ik keek in de jaren 70 natuurlijk ook nogal vreemd tegen mijn eerste autootje, een Fiat 128, aan. Dat vierkante gebakje had niets met het verlagen van de luchtweerstand. Integendeel, de auto was een regelrechte luchtschuiver. Als je een kind van 5 vroeg een auto te tekenen, kwam die Fiat of Lada tevoorschijn.
Ik heb ook nog kort in een Ford Taunus gereden. Ook zo'n rechthoekig onding. Wij kregen niet eens een wandelwagentje in de zeer ondiepe kofferbak opgeborgen. Arme Bennie. Dat jochie  moest toen veel eerder meer lopen. Een stapje hoger was de Granada, die vanwege zijn afzichtelijke lompheid ook wel 'Granddad' werd genoemd. Een 'ouwe lullen bak' dus.
Van de Sierra zijn later ook sportieve uitvoeringen op de markt gekomen. Zoals de XR4i en de RS 500 Cosworth. Ze waren erg gewild.

Bruggetjes in de Hoofdstraat

Afgezien van de bekende groene Leiderdorpse brug, de fraaie Doesbrug, de Spanjaardsbrug en de Munnikenbrug waren in mijn jeugd (de jaren 50) nog veel meer bruggen. Bruggetjes, bedoel ik dan.
Er was een tijd dat de Acacialaan aan de Berkenkade eindigde. Wie rechtdoor reed knalde op een rood-wit hekwerk, waarachter zich een sloot bevond die in de Rijn uitmondde.  Als ik als jochie aan het eind van de Acacialaan rechtsaf ging, dan liep ik over de Berkenkade richting het 'Zwarte Pad' (rechtuit) en de Schapenrustweg (rechtsaf). Waar die laatste naam vandaan komt, weet ik nog steeds niet. Oké, het is een plaats ergens in Afrika. Maar waarom in Leiderdorp die naam? De Kom van Aaiweg is voor mij ook zo'n vreemde naam voor een weg in een dorp. In die omgeving woonde een aantal klasgenootjes van mij wier familienaam allemaal met een K begonnen : Helma, Marjo en Kees. Ook in de woningen aan de Berkenkade woonde een paar, Hennie en Leen.
Langs de Berkenkade lag een sloot. Ik heb daar een paar keer geschaatst op mijn Friese doorlopertjes met gestreepte oranje bandjes. Als mijn teentjes bijna bevroren waren, ging ik lopend weer naar huis.

Bij het witte huis rechts lag ook een bruggetje

Dat was nog eens langlaufen, een ware martelgang! Er lagen diverse bruggetjes over die sloot, bedoeld om op en van het weiland te komen. Ze hadden geen leuningen en bestonden louter uit dwars gelegde balken. In het weiland, van boerderij Voordorp, tegenover dat blokje huizen voetbalden wij na schooltijd en in vakanties.
Terug naar het rood-witte hek. Vanaf de Acacialaan linksaf, richting de Rijn, wandelend langs een sloot, kwam ik ooit bij een bruggetje terecht. De Kalkbrug geheten. Ik zag hem als ik samen met mijn moeder of alleen naar het oude postkantoor tegenover het gemeente huis ging. Ik heb hem heel kort bewust meegemaakt. De brug, met in mijn herinnering een wat gammel ogende houten brugleuning, verbond de Hoofdstraat met de V.d. Valk Boumanweg. Dat bruggetje is midden jaren 50 gesloopt, nadat de sloot gedempt was. Dat alles had te maken met de herinrichting van de Hoofdstraat en de V.d. Valk Boumanweg in die periode.
Ter hoogte van de kruising Hoofdstraat - Hoogmadeseweg bevond zich ook een bruggetje. Vlak naast de oude voormalige boerderij op het hoekje. Dat is in dezelfde periode verwijderd. Ook daar bevond zich een sloot richting de Rijn. Ook die (stink)sloot die achter het Van Leeuwenpark liep is gedempt.
Tja, en dan een bruggetje waar ik zelf in mijn jeugd vaak overheen ben gelopen. En stilgestaan om in het water te turen. Dat nostalgische bruggetje, met witte, houten leuningen, bevond zich ter hoogte van de Willem de Zwijger school. Net over dat bruggetje is wat later een mooi wit huis gebouwd. Tot de aanleg van de snelweg A4, kon ik dat bruggetje van achter ons raam van de woonkamer aan de

Resedastraat zien. Dat bruggetje passeerde ik op weg naar de kleuterschool en weer terug. Rechts ervan bevond zich een volkstuintje. Links een stukje braakliggend grond, waar niet veel later het 'witte huis' gebouwd zou worden. Later ging ik ook over dat bruggetje als ik verderop aan de Hoofdstraat moest zijn voor mijn visgerei. Ik kon kiezen : naar een klein winkeltje van Poelgeest tegenover de kleuterschool of naar Marbus, wat verderop. Met die visattributen was ik dan samen met mijn broertje weer in de buurt van dat bruggetje te vinden. Maar dan langs de Rijn, waar in het Jaagpad nog een bruggetje was. Dat lag wat hoger. Daar mondde de sloot uit in de Rijn. Tot slot : er waren nog meer bruggetjes. Zoals in het stukje naast de Gereformeerde kerk richting de Doesbrug. Om de kerk lag in de jaren 50 deels ook een water met bruggetjes met smeedijzeren hekken, die toegang gaven tot o.a de kerk, de pastorie en de woning ernaast. Ook daar heb ik geschaatst en gevist. Al die bruggetjes en sloten zijn niet meer. Ze verdwenen ten tijde van de verbreding van de Hoofdstraat.

Van de Gamma

Mijn eerste boormachine kocht ik bij de Gamma. Dat was een oranje / grijze Black & Decker. Voor die boormachine waren erg veel accessoires beschikbaar, tot aan een levensgevaarlijk gammel zaagtafeltje toe. Dat ding had maar één stand : hard vooruit. Maar ik wilde niet altijd hard vooruit. Ik bedacht toen een weerstandsregelaar in te zetten, om zo het toerental te kunnen variëren. Ik was mijn tijd wat vooruit. In die tijd waren er nog geen machines op de markt die dat standaard hadden.
Ik had toen ook een slimme broer. Hij maakte voor mij een kastje waarmee ik het toerental kon regelen. Aan dat bakelieten kastje hingen twee draden. Een met een stekker en een met een contrastekker. De stekker ging op het lichtnet. In de contrastekker stak ik de stekker van de

boormachine. Dat kastje werkte prima!
Ik heb een keer in Winterswijk, tijdens een vakantie, een schroef-/ boormachine gekocht bij de Gamma. Dat ding, in een fraaie koffer, was toen in de aanbieding. Compleet met wat bits, twee accu's en een lader! De vorige, ook van de Gamma, was niet hufter-proof. Hij ging kapot toen hij van bijna drie meter hoogte naar beneden viel. Schijnt zo'n machine niet tegen te kunnen.
Ik ging met de nieuwe machine terug naar de caravan, trots als een kip. Zonder kop. Want al snel kwam ik erachter, waarom Gamma twee accu's in die koffer had gedeponeerd. Dat leek handig, maar had een heel andere reden. Zo'n accu is namelijk heel erg snel leeg. Zo snel zelfs, dat bij een redelijke schroef- of boorklus (zoals gisteren met dat afdak) ik twee lege accu's heb. En maar één oplader, Gamma!
Ik heb zo'n accu geregeld helemaal ontladen en weer opgeladen. Maar dat maakte niets uit. Ook een nachtje leeg in de vriezer en dan opladen hielp niet. Voor de rest is het een leuk machientje. Maar die accu's!

Winkelen met de hond?

Dat doen wij dus niet. Ook nooit gedaan. We hebben wel gedaan alsof. Bedoeld om de pup te laten wennen aan drukte : veel mensen, veel verschillende geluiden en geurtjes. Deze week is een hond, die bij een winkel vastgebonden zat te wachten op zijn winkelende baasje, mishandeld en overleden. Erg natuurlijk en ik zal tegen de eigenaar niet zeggen : "Jouw schuld!" Maar in mijn optiek is dat wel het geval.

lekker thuis

Als eigenaar van een winkel zou ik geen honden voor mijn deur gestald willen zien. Elke hond heeft een onberekenbaar iets in zich. Zo'n trekje kan getriggerd worden, doordat het beest daar iets ziet en/of hoort. Of als iemand hem goed bedoeld verkeerd benadert. Er zijn nu eenmaal onwetende mensen, die vinden dat ze elke vreemde hond even moeten toespreken en/of aanhalen. Een ongewenste reactie van de hond kan zich manifesteren, terwijl de eigenaar uit beeld is en dus niet preventief of correctief kan optreden.
Veel eigenaren die hun hond meenemen als ze gaan winkelen, houden stug vol dat hun hond heel erg betrouwbaar en rustig is. Misschien zijn er uitzonderingen onder die blaffers. Dat zou kunnen. Maar dan is er toch ook een ander aspect : mensen met angst voor honden. Of mensen, die vanwege hun geloof uit de buurt van honden blijven. Hen wordt de toegang tot de betreffende winkel ontzegd. door zo'n wachtende hond.
Sommige eigenaren zijn zo gemakkelijk, dat hun hond letterlijk voor de ingang achter gelaten wordt. Klanten moeten dan vlak langs zo'n hond lopen, wanneer ze de winkel willen betreden en/of verlaten.
Ik heb ook heel vaak honden bij winkels gezien, die de hele buurt bijeen blaften en/of jankten. Dat is niet alleen voor de hond zelf vervelend, maar ook voor omwonenden en winkelend publiek. Er zijn ook honden die in stilte lijden. Wat mij betreft staat zo'n hond heel hard tegen zijn baasje te roepen : "Wat doe je me nu weer aan? Ik kan helemaal niet tegen alleen zijn!" Zo'n baasje heeft geen enkel benul van het psychisch leed dat de hond wordt aangedaan. En de mogelijke gevolgen ervan.
Ik zie in drukke winkelstraten nauwelijks honden, die er ontspannen bijlopen. Voor mij zijn er redenen genoeg om te zeggen : laat de hond maar gewoon lekker thuis.

Bedankt voor de reacties!

Afgelopen jaar heb ik weer veel leuke reacties mogen ontvangen op mijn berichtjes.   Iedereen hartelijk bedankt daarvoor! Sommige waren complete verhalen. Die (bijna 40 dit jaar!) waren van de hand van een en dezelfde lezer : Fan-tilator! Speciale dank aan hem.
Ik heb uiteraard ook reacties via e-mails ontvangen. Van het een komt het ander. En zo werden afgelopen jaar wat hiaten in mijn geheugen opgevuld, hier en daar wat aangevuld en een keer een herinnering (neerstorten van een jachtvliegtuig) bestreden. Tegen hen die mij beloftes gedaan hebben (als blijk van dank voor het afstaan van foto's en/of verhalen) en die nog niet zijn nagekomen zeg ik : ik ben geduldig. Ook het afgelopen jaar heb ik oude contacten hernieuwd. Ik weet dat ik een aantal van hen beloofd heb eens langs te komen. Daar houd ik me aan, al heb ik nog steeds niet een goed moment kunnen vinden. Ik geef toe : een wat slappe smoes!
In een paar gevallen zag ik mezelf terug. Op foto's. Het is altijd erg leuk om foto's te zien, die ik zelf niet eerder gezien heb.
Gedurende het bijna afgelopen jaar merkte ik, dat ik minder stof tot schrijven heb sinds ik hier in Dronten woon. Het dorp is minder 'levendig' dan een stad als Lelystad en heeft minder attracties. Mijn trips op de motor zijn ook minder dan in voorgaande jaren. Ik ruim geen zwerfvuil meer op (het is hier behoorlijk schoon!) en heb geen betaald baantje meer. De appels laat men sinds de Russische boycot op de grond vallen en daar wegrotten. In tegenstelling tot wat Beatrix ooit zei, zeg ik : 'Er is niet zo veel te doen.' Komend jaar hoop ik heel veel reisverslagen te kunnen schrijven. Maar eerst kerst en de jaarwisseling vieren.
Ik wens al mijn lezers een gezegend kerstfeest toe. Vergeet de eenzame mens niet.

Vanwege een warme kerst

Overkapping renoveren

de beschadigde plaat verwijderen

Een buurtbewoner is bezig geweest met het vervangen van de oude golfplaten op zijn overkapping. Helaas sneuvelde daarbij een plaat. Die plaat was de tweede van de vijf en bevond zich ook nog eens aan een lastige kant : bij de muur van de aangrenzende eengezinswoning.
Al eerder bood ik hem aan de laatste plaat aan de andere kant te monteren. Maar toen Sonja en ik hoorden van de gesneuvelde plaat, besloten we die plaat te verwijderen, de resterende goede een plaat op te schuiven en de kapotte als laatste in te zetten. Bij een vervanging van die kapotte plaat in de nabije toekomst, zou dat klusje aanzienlijk gemakkelijker zijn.
Het was weliswaar droog, maar er stond een flinke bries met af en toe windstoten. Dat maakte de uitdaging alleen maar nog groter en spannender. De transparante golfplaten waren van het formaat 110 x 250 cm. Dus dan begrijp je wel wat er kan gebeuren als de wind daar vat op zou krijgen.
Bij een andere buurtbewoonster leende ik zo'n handige ladder, die je in allerlei standen kunt vouwen en gebruiken. Samen met mijn trouwe workmate Sonja, toog ik aan den arbeid. Een voor een verwijderden we de golfplaten, tot en met de beschadigde. Dat klinkt simpel, maar zo was het niet. Ik moest ver over de platen heen reiken om bij de schroeven te kunnen komen. Gelukkig had ik al wat ervaring opgedaan met onze eigen overkapping. Die methode (dwarsbalkjes in de golven plaatsen voor extra steun) werkte uitstekend. Hij vergde van deze aow'er wel het nodige aan rek- en strekoefeningen en deed een beroep op zowel zijn rechts- als linkshandigheid. Ook de evenwichtsorganen moesten flink aan de bak. Maar het lukte ons de platen zonder vallen en/of beschadigingen te verwijderen.

de laatste (beschadigde) plaat

Daarna moesten eerst de goede platen weer gemonteerd worden. Sonja schoof ze omhoog, waar ik, staande op de multifunctionele ladder, ze aanpakte. Eenmaal keurig op de plaats gemanoeuvreerd schroefden wij ze vast. De benodigde gaten boorden wij voor, zodat de platen niet zouden barsten. Het begon al wat te miezeren, maar op dat moment waren we aan opruimen toe. Er waren inmiddels drie uren en een theepauze verstreken. De klus is geklaard. We hebben een buurtbewoner en onszelf weer blij gemaakt.

Leven zonder smartphone

Nee, ik ben geen nomofoob. 'No mobile phone' doet mij niets.  Er zijn nogal erg veel mensen die wel last hebben van nomofobie. Ze zijn als de dood gescheiden te worden van hun smartphone. Zelfs een lege accu zonder oplaadmogelijkheid in de buurt is voor hen een bijna dood ervaring.
Ik hoor het zo vaak om me heen : 'Waar ben je ergens?' of  'Wat ben je aan het doen?' en meer van dat soort zinloze gevraag. Lekker interessant hoor.
Sommigen onder de nomofoben besmetten hun kinds ook met hun fobie. Zelfs op basisscholen moeten hun kids hun smartphone in de klas aan hebben staan, zodat ze direct op elk willekeurig moment te bereiken zijn. Probeer dat als docent maar eens te verbieden. Geheid dat men een kwaaie ouder op de stoep heeft staan.
Ik kijk hooguit twee keer per dag in mijn mailbox. Dat doe ik thuis achter zo'n ouderwetse pc. Mijn smartphone neem ik meestal alleen mee als ik alleen op stap ga. Op de motor of met de auto of trein. Voor het geval dat. Dus het apparaat staat uit. Het is mij al een paar keer overkomen, dat, als ik hem een keer wil gebruiken, de accu leeg is! Haha! Ik gris dat ding uit de la en stop hem in mijn zak.
Vanwege mijn brede interesse en ouderwetse opleiding hoef ik niet alles op het internet op te zoeken. Dat scheelt. En als ik iets wil weten, schrijf ik het even op. Als ik achter de pc zit, pak ik het briefje met aantekeningen en ga dan pas op zoek.
Vergeleken met de lijders aan nomofobie, zie ik veel meer van de wereld om me heen. Het aantal verkeersongevallen vanwege het gebruik van een smartphone in het verkeer, stijgt. Hoe vaker andere verkeersdeelnemers met hun smartphone bezig zijn, des te alerter ik in het verkeer moet zijn. Ik hoop daar geen slachtoffer van te worden. Want ik zie en/of hoor ook niet alles. Ik ben maar een mens zonder smartphone.