Integratie gaat niet alleen over taal, kleding, acceptatie en/of maatschappelijk meedoen. Het gaat ook over eten. In de Gelderse gemeente Elst heeft een drietal bewoners bezwaar aangetekend tegen de komst van een toko op de begane grond van het flatgebouw. De toko zal plaats bieden aan 15 gasten en er is ook een afhaal mogelijkheid. Het drietal maakt bewaar op grond van 'stank- en geluidsoverlast'.
Het is een mij bekend fenomeen : klagen over de keuken die ander voedsel bereidt dan groenten, aardappelen en wat jus met een stukje vlees. Vaak wordt de andere geur omschreven als stank. Ik heb ook een paar keer de term 'smerig eten' gehoord toen het over de Indonesische en Marokkaanse keuken ging. Ik heb nogal moeite met die termen. Het gaat per slot van rekening om voedsel.
Smaken verschillen, maar ik ervaar de geur van een Chinees restaurant of een toko of snackbar niet bepaald als stank. Oké, het geurt. Als ik mag kiezen tussen de geur van een toko en die van spruitjes en/of bloemkool, dan liever de toko.
Ik vraag me af of het drietal zelf weleens Oosters eet. Er zijn mensen, die maar al te graag een bordje nasi of bami van hun buren aannemen. En tussendoor klagen ze over de stank uit de keuken van diezelfde gulle gevers. Nogal hypocriet. Een buurvrouw vroeg een keer aan Sonja : "Hoe vind je het nou om elke dag dat vieze eten te maken?" Maar ook zij nam graag een bakje nasi of bami van ons aan.
Volgens de gemeente Elst voldoet de toko aan alle eisen, inclusief de aanwezigheid van een goede afvoer met geurfilter. Ik wens de ondernemer veel succes toe.
donderdag 22 januari 2015
woensdag 21 januari 2015
Nat en glad geschoren
Ik scheer me nat. Dus met kwast, zeep en scheermes. Dat doe ik al sinds ik haargroei kreeg op plaatsen waar ik ze tot dan nog niet had. Dat was trouwens wel even flink schrikken. Ik had eerder gehoord van weerwolven en zo en dus niet over de ontwikkeling van het menselijk lijf. Maar dat krijg je als je opgevoed bent in de jaren 50. Toen was het woord seks nog erger dan een vloek. Mijn moeder zei vaak dat mij zeven jaar ongeluk wachtte, als ik stiekem naar een blote vrouw zou kijken. Nou, dat heb ik dus geweten. Haha!
Nat scheren prefereer ik boven elektrisch. Ik heb wel zo'n Philips bekkenvreter, maar ik gebruik hem sporadisch. Als ik dat apparaat heb gebruik, blijf ik een ongeschoren gevoel op mijn toet houden. Dat ding levert me ook een schrale huid
op. Dan heb ik meer baat bij een crème dan bij een aftershave.
Ik gebruik liever geen scheerschuim uit een spuitbus. Dat spul vind ik zo nep als slagroom uit zo'n bus. Nee, gewoon echte scheerzeep.
Toen ik nog werkte schoor ik me in het weekend niet. Tenzij er iets bijzonders was, waar ik me aan andere mensen moest tonen. En dan bedoel ik dus niet een motorrace of zo, maar bijvoorbeeld een begrafenis of crematie of als ik gewoon ergens op bezoek ging. En anders was het maandagochtend pas weer tijd voor een natte scheerbeurt. Ik heb ook heel lang een blokje, later een stift, aluin gehad. Om het bloeden te stelpen. Soms plakte ik een stukje vloeipapier op een snee. Op mijn werk werd ik daar vaak weer aan herinnerd : "Hé Willem, vanmorgen rijst gegeten?!"
Nat scheren prefereer ik boven elektrisch. Ik heb wel zo'n Philips bekkenvreter, maar ik gebruik hem sporadisch. Als ik dat apparaat heb gebruik, blijf ik een ongeschoren gevoel op mijn toet houden. Dat ding levert me ook een schrale huid
op. Dan heb ik meer baat bij een crème dan bij een aftershave.
Ik gebruik liever geen scheerschuim uit een spuitbus. Dat spul vind ik zo nep als slagroom uit zo'n bus. Nee, gewoon echte scheerzeep.
Toen ik nog werkte schoor ik me in het weekend niet. Tenzij er iets bijzonders was, waar ik me aan andere mensen moest tonen. En dan bedoel ik dus niet een motorrace of zo, maar bijvoorbeeld een begrafenis of crematie of als ik gewoon ergens op bezoek ging. En anders was het maandagochtend pas weer tijd voor een natte scheerbeurt. Ik heb ook heel lang een blokje, later een stift, aluin gehad. Om het bloeden te stelpen. Soms plakte ik een stukje vloeipapier op een snee. Op mijn werk werd ik daar vaak weer aan herinnerd : "Hé Willem, vanmorgen rijst gegeten?!"
Rot op naar je eigen land!
Een tv programma waarin deelnemers een reis maken, zoals zogenaamde vluchtelingen die naar o.a. ons land maken. Het programma zet iedereen op het verkeerde been. Zowel de deelnemers als de kijkers. Het is een aaneenrijging van quasi zielige activiteiten, die in een AZC begint en moet eindigen in het land van herkomst. Het moet bij de kijker medelijden opwekken, zodat ze wat minder hard zullen zijn voor dit soort 'vluchtelingen'. Kortom, weer zo'n flutprogramma.
Niet alleen als vrijwilliger voor Vluchtelingenwerk, maar ook in de privésfeer heb ik diverse keren met 'vluchtelingen' gesproken.
De meesten hebben tienduizenden euro's betaald voor hun reis naar het Westen. Vraag me niet hoe ze aan dat geld komen. In veel gevallen betreft het een lening, die ze in het Westen mogen aflossen aan andere medewerkers van het 'vluchtbedrijf'. Vervolgens worden ze zo goedkoop mogelijk vervoerd. Meestal tot de grenzen van het Afrikaans continent. Daarna mogen ze het zelf uitzoeken.
Er zijn er ook veel die op eigen gelegenheid op pad gaan. Ze overleven door onderweg te stelen. Het zijn de avonturiers, de opportunisten die in het Westen het paradijs zien. Het viel mij op dat hun verhalen met enige trots mij verteld werden.
In Noord Afrikaanse havens worden deze reizigers in boten gepropt (ook tegen betaling) en afgeduwd richting het Europees vaste land. Daar ontstaat een massaal ach en wee, want velen verdrinken, raken gewond of worden ziek. Men krijgt het advies vooral kleine kinderen mee te nemen, want daar zijn westerse mensen heel gevoelig voor. Anderen vinden hun weg naar het noorden, waar men asiel probeert te krijgen. Natuurlijk hebben ze opeens geen papieren, zoals een paspoort. Ze weten ook niet meer waar ze vandaan zijn gekomen. En of ze via België of Duitsland ons land zijn binnengekomen. Ze zijn wel opvallend goed op de hoogte van onze sociale wetten en voorzieningen. Ze weten ook vaak met welke redenen ze wel of niet toegelaten worden. Ze weten zelfs dat er speciale huizen voor hen klaarstaan!
De meesten heb ik als brutaal en veeleisend ervaren. Ze vinden dat ze op veel voorziening recht hebben. Ze reageren verontwaardigd, omdat de aangeboden woning leeg en niet gestoffeerd en gemeubileerd is. Er waren er die dat op een nare manier mij kenbaar maakten. Alsof ik hen opzettelijk iets onthield. Ze staafden hun gelijk met verhalen van andere 'vluchtelingen'. Over plichten hoorde ik nauwelijks. Maar ja, wat dat betreft passen ze goed in onze cultuur. Wel rechten, maar geen plichten. Wat mij opviel was dat de echte vluchtelingen al bij aankomst in een AZC de Nederlandse taal aan het leren waren, hun diploma's lieten wegen en filosofeerden over hun toekomst. Een toekomst waarin ze zichzelf een positieve bijdrage zien leveren aan onze maatschappij. Maar voor zo'n groep heb je misschien aan één AZC voldoende.
En dan zijn er nog de vluchtelingen uit oorlogsgebieden. Of die vervolgd worden. Die moeten we wel blijven helpen. Economische vluchtelingen zijn wat mij betreft ook welkom. Maar dan wel met voldoende middelen om drie maanden te kunnen leven en wonen en als ze vooraf een baan hebben geregeld. En als ze twee maanden zonder werk zitten, moeten ze het land weer verlaten. Wat de rest betreft : zie titel van dit bericht.
Niet alleen als vrijwilliger voor Vluchtelingenwerk, maar ook in de privésfeer heb ik diverse keren met 'vluchtelingen' gesproken.
De meesten hebben tienduizenden euro's betaald voor hun reis naar het Westen. Vraag me niet hoe ze aan dat geld komen. In veel gevallen betreft het een lening, die ze in het Westen mogen aflossen aan andere medewerkers van het 'vluchtbedrijf'. Vervolgens worden ze zo goedkoop mogelijk vervoerd. Meestal tot de grenzen van het Afrikaans continent. Daarna mogen ze het zelf uitzoeken.
Er zijn er ook veel die op eigen gelegenheid op pad gaan. Ze overleven door onderweg te stelen. Het zijn de avonturiers, de opportunisten die in het Westen het paradijs zien. Het viel mij op dat hun verhalen met enige trots mij verteld werden.
In Noord Afrikaanse havens worden deze reizigers in boten gepropt (ook tegen betaling) en afgeduwd richting het Europees vaste land. Daar ontstaat een massaal ach en wee, want velen verdrinken, raken gewond of worden ziek. Men krijgt het advies vooral kleine kinderen mee te nemen, want daar zijn westerse mensen heel gevoelig voor. Anderen vinden hun weg naar het noorden, waar men asiel probeert te krijgen. Natuurlijk hebben ze opeens geen papieren, zoals een paspoort. Ze weten ook niet meer waar ze vandaan zijn gekomen. En of ze via België of Duitsland ons land zijn binnengekomen. Ze zijn wel opvallend goed op de hoogte van onze sociale wetten en voorzieningen. Ze weten ook vaak met welke redenen ze wel of niet toegelaten worden. Ze weten zelfs dat er speciale huizen voor hen klaarstaan!
De meesten heb ik als brutaal en veeleisend ervaren. Ze vinden dat ze op veel voorziening recht hebben. Ze reageren verontwaardigd, omdat de aangeboden woning leeg en niet gestoffeerd en gemeubileerd is. Er waren er die dat op een nare manier mij kenbaar maakten. Alsof ik hen opzettelijk iets onthield. Ze staafden hun gelijk met verhalen van andere 'vluchtelingen'. Over plichten hoorde ik nauwelijks. Maar ja, wat dat betreft passen ze goed in onze cultuur. Wel rechten, maar geen plichten. Wat mij opviel was dat de echte vluchtelingen al bij aankomst in een AZC de Nederlandse taal aan het leren waren, hun diploma's lieten wegen en filosofeerden over hun toekomst. Een toekomst waarin ze zichzelf een positieve bijdrage zien leveren aan onze maatschappij. Maar voor zo'n groep heb je misschien aan één AZC voldoende.
En dan zijn er nog de vluchtelingen uit oorlogsgebieden. Of die vervolgd worden. Die moeten we wel blijven helpen. Economische vluchtelingen zijn wat mij betreft ook welkom. Maar dan wel met voldoende middelen om drie maanden te kunnen leven en wonen en als ze vooraf een baan hebben geregeld. En als ze twee maanden zonder werk zitten, moeten ze het land weer verlaten. Wat de rest betreft : zie titel van dit bericht.
dinsdag 20 januari 2015
Een studentenkamer in de verf
Zoals gezegd heb ik de nieuwe cv leidingen een likje verf gegeven. Ze vallen nu niet meer op bij de rest. Al kwastend kreeg ik de smaak te pakken. Vanmorgen besloot ik het blik verf van de Gamma aan te spreken. De zolderkamer van de student wachtte al een tijdje op een verfbeurt. Met name het kozijn van het dakvenster en de gordingen zagen er niet bepaald aantrekkelijk uit.Zo op het oog leek het een eenvoudig karweitje. Maar de tijd doorbrengen staande op een huishoudtrap met smalle treden viel tegen.
Ik heb zowel de kwast als een roller gebruikt. Die lange gordingen heb ik gerold. Dat ging veel sneller dan met een kwast. De kwast heb ik voor de kleinere stukken gebruikt en om de aansluiting op wit geverfde delen mooi te krijgen.
Het blik meldde een kleur 'couleur locale Havanna bruin'. Niet brun, maar bruin dus. Dat komt meer voor : interessant doen met woorden uit een vreemde taal. Hij had van mij ook lever bruin kunnen heten. Maar dan blijft zo'n blik misschien langer in het schap staan.
Ik ben ruim 5 uur bezig geweest en ben het nu zat. Ik heb de boel opgeruimd (handig dat wegwerpspul) en gelijk maar even een stofzuiger door de studentenkamer gehaald. Ik bedoel maar : ik was toch al bezig.
Zweepslagen en executies
Er is/was nogal wat heibel over de executie van een landgenoot in Indonesië. Zelfs de regering en de koning maakten zich daar druk over. Ik vind het klinkklare onzin. Er zijn nu eenmaal landen waar nog keihard gestraft wordt. Ik geef toe, soms bij het beestachtige af. De doodstraf? Die strafmaat hanteert Amerika ook. Daar worden geregeld onschuldigen de dood ingejaagd. Maar ja, dat is onze grote vriend, Amerika. Dus dan is het oké.
Zint eer gij begint en stel je goed op de hoogte van de regels die in andere landen gelden. Ons land begint gelijk zo overdreven zielig te jammeren als criminelen straf krijgen. Maar ja, in veel landen doet men niet aan ramen lappen, werken in de groenvoorziening en straatjes schoonvegen. Daar zijn straffen nog echte straffen.
Ik heb meer moeite met de duizend zweepslagen die een blogger krijgt, omdat hij zich wat 'kritisch had uitgelaten over de islam'. Waarom? Omdat het hier om de vrijheid van meningsuiting gaat in het land Saoedi Arabië. Het gaat niet zozeer over de islam (wat is dat toch met dat woord?), maar over het feit dat Raif Badawi een blog erop na houdt. Dat vindt men in dat land een misdaad. Iemand die zijn gedachten en mening over een oliedom landje aan de wereld bekend maakt, dat mag in Saoedi Arabië niet. Afgezien van de zweepslagen krijgt Raif ook nog tien jaar gevangenis opgelegd, een boete van bijna twee ton en een reisverbod van tien jaar. Ook daar heeft men gekke rechters.
Hoe zit het met bloggende toeristen, die dat land bezoeken? Niet dat ik van plan ben ooit dat land te bezoeken, hoor. Maar gewoon voor de weet.
Zint eer gij begint en stel je goed op de hoogte van de regels die in andere landen gelden. Ons land begint gelijk zo overdreven zielig te jammeren als criminelen straf krijgen. Maar ja, in veel landen doet men niet aan ramen lappen, werken in de groenvoorziening en straatjes schoonvegen. Daar zijn straffen nog echte straffen.
Ik heb meer moeite met de duizend zweepslagen die een blogger krijgt, omdat hij zich wat 'kritisch had uitgelaten over de islam'. Waarom? Omdat het hier om de vrijheid van meningsuiting gaat in het land Saoedi Arabië. Het gaat niet zozeer over de islam (wat is dat toch met dat woord?), maar over het feit dat Raif Badawi een blog erop na houdt. Dat vindt men in dat land een misdaad. Iemand die zijn gedachten en mening over een oliedom landje aan de wereld bekend maakt, dat mag in Saoedi Arabië niet. Afgezien van de zweepslagen krijgt Raif ook nog tien jaar gevangenis opgelegd, een boete van bijna twee ton en een reisverbod van tien jaar. Ook daar heeft men gekke rechters.
Hoe zit het met bloggende toeristen, die dat land bezoeken? Niet dat ik van plan ben ooit dat land te bezoeken, hoor. Maar gewoon voor de weet.
maandag 19 januari 2015
Het circus Oostvaardersplassen
Wie het vermogen heeft en de moeite neemt om zich te verplaatsen in de naargeestige denkwijze van de beheerders van de Oostvaardersplassen, had kunnen weten dat de introductie van de wolf in dat gebied een volgende hersenspinsel zou zijn. De denkwijze is net zo simpel als dom : de wolf gaat het overtollig aantal grote grazer wel even voor Staatsbosbeheer uitdunnen. En zodra er overlast ontstaat van wolven, kan Staatsbosbeheer er weer lekker op los knallen. Want de wolf staat immers sinds mensen heugenis bekend als een naar beest. Dus daar zal menigeen geen kwaad woord over zeggen. De wolf mag dus het dierenleed in de OVP aanpakken, dat door Staatsbosbeheer en haar adviseurs is veroorzaakt. En als dank krijgt de wolf straks de kogel. Het hele gebeuren komt erg huichelachtig over als ik naar het verbod van circusdieren kijk. Want laten we wel zijn : de Oostvaardersplassen is ook net een circus. Compleet met dolgedraaide oppassers en publiek dat van dierenmishandeling geniet en zich laat misleiden door een gemanipuleerde film.
Weg met die meterkast!
De techniek mag dan rap vooruit rennen, in de meterkast lijkt ie al een eeuw stil te staan. Wat een draden, kabels en buizen! En wat een meters allemaal! Kan dat nou echt niet anders? In Roemenië bevinden de energiemeters zich buiten de woning. Dat scheelt. De meters zelf zijn nogal kolossaal van omvang. Neem nou zo'n watermeter. Dat moet toch een klein doosje op de hoofdleiding zijn, waarmee op elektronische wijze de hoeveelheid water dat door die buis stroomt gemeten wordt? En zo'n doosje wil ik via een draadloze verbinding op afstand kunnen laten uitlezen. Een soortgelijk intelligent doosje voor elektra en gas. Gewoon op de leidingen geplakt. Dat zou mooi zijn. Men kan tegenwoordig al de kamertemperatuuren de verlichting op afstand regelen. Dat wel. Maar nu nog de meterkast aanpakken. Dan kunnen we eindelijk afscheid nemen van die ouderwetse machinekamer. Maar voor die tijd, zal ik zelf even aan de slag moeten om die kluwen spaghetti draden te ordenen en al die loze stukjes pvc buis te verwijderen . Installateurs, grrrr!
zondag 18 januari 2015
Zondag, rustdag en rijstdag
Het is zondag en toch ben ik heel even bezig geweest met een klusje. Even de dakgoot op afschot gezet. En een pot lijm over de vloer van de huiskamer gegooid. En toch, de zondag is voor mij nog steeds een bijzondere dag. Een rustdag. Niet dat ik de hele zondag op de bank doorbreng, hoor. Maar geen geluiden van timmeren, boren, zagen en dergelijke. Het heeft te maken met mijn opvoeding. Als kind moest ik ook zondagse kleding aan. Dat doe ik dus niet. Dat heb ik onze kinderen ook nooit laten doen. Ik ben me ervan bewust dat om ons heen mensen zijn, die nog op de voor mij ouderwetse manier kerkelijk zijn. Die respecteer ik ook. Dat speelt ook mee in mijn gedrag op de zondag.
Het stoort mij wanneer ik op een zondag gedurende langere tijd een zaagmachine, boor of een hamer hoor. Iets zegt mij dat het niet zo hoort. Mijn moeder was erg christelijk. Ze ging ook vaak naar de kerk. Ik heb mijn vader slechts een keer in een kerk gezien. Nota bene in een katholieke kerk. Dat was omdat een dochter van hem (en dus een zus van mij) overstapte naar dat geloof. Heel opvallend eigenlijk, want ik hoorde mamma vaak zeggen dat ons geloof (Nederlands Hervormd) het beste geloof was. Ook omdat het Koninklijk Huis tot dezelfde kerk behoorde. Katholieken waren volgens haar veel te gemakkelijk met zondigen, want ze konden naar de biecht en ze lazen de bijbel niet. En vrijdags aten ze vis.
Mijn pa dus in een katholieke kerk. Voor hem was dat net als viool spelen. Daar had ie ook helemaal niets mee. Haha! Hij was zelf wel gedoopt, maar ging nooit naar een kerk. Mamma ging vaak alleen. Thuis deed pa dan de afwas en pakte daarna de stofzuiger. Als hij daarmee klaar was ging de koffer met de platenspeler open en draaide hij anderhalf uur C&W muziek met een wat hoger geluidsvolume dan normaal door mamma was toegestaan ('denk aan de buren!'). Zodra hij het koffiezetapparaat aanzette wist ik dat mamma vijf minuten later weer thuis zou komen. Dan was alles weer normaal. Dan was de zondag weer een rustdag. Maar dus ook een rijstdag.
![]() |
| Zondag, rijstdag |
Mijn pa dus in een katholieke kerk. Voor hem was dat net als viool spelen. Daar had ie ook helemaal niets mee. Haha! Hij was zelf wel gedoopt, maar ging nooit naar een kerk. Mamma ging vaak alleen. Thuis deed pa dan de afwas en pakte daarna de stofzuiger. Als hij daarmee klaar was ging de koffer met de platenspeler open en draaide hij anderhalf uur C&W muziek met een wat hoger geluidsvolume dan normaal door mamma was toegestaan ('denk aan de buren!'). Zodra hij het koffiezetapparaat aanzette wist ik dat mamma vijf minuten later weer thuis zou komen. Dan was alles weer normaal. Dan was de zondag weer een rustdag. Maar dus ook een rijstdag.
Mensenkennis of eerder ervaringen?
Vanaf jonge
leeftijd, kon ik al vrij goed mensen inschatten.
Door naar iemands uiterlijk en gedrag te kijken gedurende slechts een paar minuten, ben ik in staat om de algemene kenmerken van die persoon en zijn levensstijl in te schatten. Sommige beweren dat die gave gebaseerd is op eerdere ervaringen met dat soort mensen in mijn vorig leven(s); dat ik een 'oude ziel' ben. Ik zou daarom mensen snel herkennen.
Dit
betekent overigens niet dat ik ze op voorhand veroordeel, dat zeker niet. Iedereen krijgt van mij een kans. Of meer kansen. Automatisch vergelijk ik dan mijn praktische ervaringen met de resultaten van mijn eerdere analyse. Ik kan me niet heugen dat ik het weleens mis heb gehad. Soms baal ik ervan.
Ik ben dus blijkbaar een observerend type. In groepen (verjaardagen, feestjes, langs het voetbalveld enz.) kijk ik 'controlerend' rond. Op zoek naar herkenning. Kijken hoe mensen communiceren, hoe ze op elkaar reageren tijdens het communiceren of op anderen. Als waarnemer op afstand voel ik me vaak veel comfortabeler dan als deelnemer.
De gave geeft me ook de mogelijkheid om onzin en/of leugens te ontdekken. Ik heb er een neus voor wanneer mensen zich anders gaan gedragen dan normaliter. Iets wat ik tijdens sollicitatie- en intake gesprekken vooral ervoer. Als ik die gave al van jongs af aan heb, is het dan eigenlijk wel een gave? Of zijn het mijn ervaringen uit eerdere levens? Wie zal het zeggen. Ik houd het maar op de wetenschap dat ik intuïtief goed ben in het aanvoelen van mensen, situaties en sfeer. En dat is niet altijd erg leuk.
Ik ben dus blijkbaar een observerend type. In groepen (verjaardagen, feestjes, langs het voetbalveld enz.) kijk ik 'controlerend' rond. Op zoek naar herkenning. Kijken hoe mensen communiceren, hoe ze op elkaar reageren tijdens het communiceren of op anderen. Als waarnemer op afstand voel ik me vaak veel comfortabeler dan als deelnemer.
De gave geeft me ook de mogelijkheid om onzin en/of leugens te ontdekken. Ik heb er een neus voor wanneer mensen zich anders gaan gedragen dan normaliter. Iets wat ik tijdens sollicitatie- en intake gesprekken vooral ervoer. Als ik die gave al van jongs af aan heb, is het dan eigenlijk wel een gave? Of zijn het mijn ervaringen uit eerdere levens? Wie zal het zeggen. Ik houd het maar op de wetenschap dat ik intuïtief goed ben in het aanvoelen van mensen, situaties en sfeer. En dat is niet altijd erg leuk.
Een regengoot ophangen
Gisteren ben ik even naar de Gamma gereden. Met de auto, want ik wilde nogal grote dingen kopen. Het afdakje moest nog voorzien worden van een regengoot, zodat het hemelwater niet zo op het terras klettert. De goot moest bijna 6 meter lang worden. De afvoer komt aan de vrije kant van het terras. In de doorgang tussen de huizen bevindt zich een afvoerput, zodat van wateroverlast geen sprake kan zijn.
Omdat het geld me niet op de rug groeit, kocht ik van die ordinair grijze regengoot. De gekleurde, bruin of groen, was duurder. Voor zes meter goot was ik zo'n 13 euro kwijt. Maar dat was nog niet alles. Ik had ook nog wat koppelstukken, een afvoerpijp, eindstukken (waarvan een met afvoer) en montagebeugels nodig. Die beugels zijn behoorlijk prijzig. Ze zijn van aluminium (ijzeren waren er niet) en kosten ruim 3 euro per stuk. Kassa!
Omdat ik een bescheiden afvoerpijp wilde, zodat hij overeenkomt met de maat van de houten staanders, koos ik voor een 60mm in plaats van een 70 of 75 mm. Helaas liep ik tegen het probleem aan, dat er geen verloopstukken op voorraad waren, om de 60mm pijp op het 70 mm eindstuk aan te sluiten. Toch heb ik me gehouden aan de 60mm pijp omdat ie mooier staat en wacht maar af totdat de
verloopstukken er zijn.
Kom ik na veel gepuzzel en zoeken bij de kassa's, staan daar flinke rijen! Ik heb de kar maar even geparkeerd en ben op mijn dooie gemak wat gaan rondkijken. Op de verfafdeling zag ik blikken staan die sterk afgeprijsd waren. Dat kwam mooi uit, want ik wil de gordingen op zolder een likje verf geven. Voor iets meer dan 5 euro kon ik nu een blik Flexa inslaan.
Na terugkeer, de lunch en het uitlaten van Fenna heb ik de goot rechttoe rechtaan gemonteerd. Omdat ik ook nog voor het avondeten moest zorgen liet ik het daarbij.
Vanmorgen stond de goot vol regenwater. Ik heb alsnog wat afschot aangebracht met behulp van plaatringen. Een klusje zonder lawaai : twee schroeven lossen, een ring ertussen en weer aandraaien. Maar ja, het is wel zondag. Het regenwater loopt nu wel keurig richting de afvoer. Ik heb de regenpijp voorlopig gemonteerd, in afwachting van de verloopstukken. O ja, ik dacht in de woonkamer even een 45 graden bochtje op de pijp te kunnen lijmen met pvc lijm. Ik had keurig een krant op de eettafel gelegd om de boel netjes te houden. Wat denk je? Laat ik het geopende lijmpotje op de grond vallen! Grrr! Alarmfase rood! Gelukkig konden we alles goed schoon krijgen met wat aceton. Dat spul hebben we vooraf eerst getest op een restant vloerdeel. Je weet maar nooit.
Omdat het geld me niet op de rug groeit, kocht ik van die ordinair grijze regengoot. De gekleurde, bruin of groen, was duurder. Voor zes meter goot was ik zo'n 13 euro kwijt. Maar dat was nog niet alles. Ik had ook nog wat koppelstukken, een afvoerpijp, eindstukken (waarvan een met afvoer) en montagebeugels nodig. Die beugels zijn behoorlijk prijzig. Ze zijn van aluminium (ijzeren waren er niet) en kosten ruim 3 euro per stuk. Kassa!
Omdat ik een bescheiden afvoerpijp wilde, zodat hij overeenkomt met de maat van de houten staanders, koos ik voor een 60mm in plaats van een 70 of 75 mm. Helaas liep ik tegen het probleem aan, dat er geen verloopstukken op voorraad waren, om de 60mm pijp op het 70 mm eindstuk aan te sluiten. Toch heb ik me gehouden aan de 60mm pijp omdat ie mooier staat en wacht maar af totdat de
verloopstukken er zijn.
Kom ik na veel gepuzzel en zoeken bij de kassa's, staan daar flinke rijen! Ik heb de kar maar even geparkeerd en ben op mijn dooie gemak wat gaan rondkijken. Op de verfafdeling zag ik blikken staan die sterk afgeprijsd waren. Dat kwam mooi uit, want ik wil de gordingen op zolder een likje verf geven. Voor iets meer dan 5 euro kon ik nu een blik Flexa inslaan.
Na terugkeer, de lunch en het uitlaten van Fenna heb ik de goot rechttoe rechtaan gemonteerd. Omdat ik ook nog voor het avondeten moest zorgen liet ik het daarbij.
Vanmorgen stond de goot vol regenwater. Ik heb alsnog wat afschot aangebracht met behulp van plaatringen. Een klusje zonder lawaai : twee schroeven lossen, een ring ertussen en weer aandraaien. Maar ja, het is wel zondag. Het regenwater loopt nu wel keurig richting de afvoer. Ik heb de regenpijp voorlopig gemonteerd, in afwachting van de verloopstukken. O ja, ik dacht in de woonkamer even een 45 graden bochtje op de pijp te kunnen lijmen met pvc lijm. Ik had keurig een krant op de eettafel gelegd om de boel netjes te houden. Wat denk je? Laat ik het geopende lijmpotje op de grond vallen! Grrr! Alarmfase rood! Gelukkig konden we alles goed schoon krijgen met wat aceton. Dat spul hebben we vooraf eerst getest op een restant vloerdeel. Je weet maar nooit.
zaterdag 17 januari 2015
De samenwerking
Als kind moest ik geregeld helpen in de huishouding. "Vele handen, maken licht werk", zei mijn moeder. Die wijsheid begon ik pas jaren later te waarderen. Sinds mijn huwelijk heb ik me van begin af aan ook ingezet voor het huishouden in ons optrekje.
Ik zat of lag niet op de bank te wachten op de thuiskomst van Sonja, die dan voor het eten zou moeten gaan zorgen. Zo ouderwets, lui en egoïstisch ben ik niet. De 'werkzaamheden' gingen dus gewoon door. Zo ook vanmorgen. Na het ontbijt en de ochtendwandeling met Fenna, ging Sonja boodschappen doen. Eerder had ik gemerkt dat de wasmachine een was had gedraaid. Ik ben maar eerst met de stofzuiger door het huis gegaan. Fenna komt dan steevast met een tennisbal aankakken. Die mag ik dan met het mondstuk van de stofzuiger wegslaan. Dat doe ik tussendoor, want de hoofdklus blijft stofzuigen. Het kleed doe ik met een speciale borstel om ook haren van Fenna te verwijderen. Daarna ben ik met de dweil over de vloer gerend. We gebruiken voor het sopje een alles (dus ook vloeren) reiniger met Javaanse olie. Vraag me niet wat voor olie dat is, want dat geeft het etiket niet aan. Ik krijg er geen speciaal oosters gevoel van. Feit is wel, dat het lekker ruikt.
Vervolgens heb ik de was uit de machine gehaald en boven het trapgat aan het wasrek opgehangen. Ik heb daar aan een gording, onder het vlierinkje, een stang gemaakt, waar ik wasgoed als truien, vesten enz. op een hangertje kan ophangen. Dus die ruimte wordt ook benut. Tja, we moeten in dit huisje slim met de beperkte ruimte omgaan.
Toen Sonja weer thuiskwam, was het koffietijd. Vanmiddag gaat ze met oma van de overkant naar Zwolle. Naar een kumpulan, een gezellige bijeenkomst voor Indo's. En andere geïnteresseerden. Maar die laatste groep zie je er nauwelijks. Straks ga ik even naar de bouwmarkt, want het afdakje heeft nog een regengoot nodig. Werk aan de winkel!
![]() |
| woekeren met ruimte |
Ik zat of lag niet op de bank te wachten op de thuiskomst van Sonja, die dan voor het eten zou moeten gaan zorgen. Zo ouderwets, lui en egoïstisch ben ik niet. De 'werkzaamheden' gingen dus gewoon door. Zo ook vanmorgen. Na het ontbijt en de ochtendwandeling met Fenna, ging Sonja boodschappen doen. Eerder had ik gemerkt dat de wasmachine een was had gedraaid. Ik ben maar eerst met de stofzuiger door het huis gegaan. Fenna komt dan steevast met een tennisbal aankakken. Die mag ik dan met het mondstuk van de stofzuiger wegslaan. Dat doe ik tussendoor, want de hoofdklus blijft stofzuigen. Het kleed doe ik met een speciale borstel om ook haren van Fenna te verwijderen. Daarna ben ik met de dweil over de vloer gerend. We gebruiken voor het sopje een alles (dus ook vloeren) reiniger met Javaanse olie. Vraag me niet wat voor olie dat is, want dat geeft het etiket niet aan. Ik krijg er geen speciaal oosters gevoel van. Feit is wel, dat het lekker ruikt.
Vervolgens heb ik de was uit de machine gehaald en boven het trapgat aan het wasrek opgehangen. Ik heb daar aan een gording, onder het vlierinkje, een stang gemaakt, waar ik wasgoed als truien, vesten enz. op een hangertje kan ophangen. Dus die ruimte wordt ook benut. Tja, we moeten in dit huisje slim met de beperkte ruimte omgaan.
![]() |
| de hoogte benutten |
De Joon en de MFA
In Lelystad is de gemeente gebotst met leden van het buurthuis De Joon. Het buurthuis moest van de gemeente verhuizen naar een MFA. Maar zoals gewoonlijk gebeurt zoiets op typisch ambtelijke wijze. En dat betekent in Lelystad, dat van enig fatsoenlijk overleg geen sprake is en dat men als direct betrokkenen weinig inbreng heeft.
De werkwijze herinnert mij aan de manier waarop het buurthuis De Windhoek in Lelystad Haven in een MFA werd opgenomen. Toen heeft de gemeente op slinkse wijze de buurtvereniging De Windhoek uitgewerkt. Daar speelde de gemeente Lelystad een smerig spelletje, door eigen mensen naar voren te schuiven en zelfs plaats te laten nemen in het bestuur van de buurtvereniging! Bestuursleden worden normaal gekozen, maar toen niet. De (vrijwillige) kinderopvang werd onder leiding van een botte, achterbakse CU bemoeial beëindigd en in handen van de SKL gespeeld. Dat ging ten koste van de verenigingskas. Er werd namens de vereniging een dure kracht ingehuurd. De
Wijkvereniging werd vervolgens uit het gebouw verbannen. De ruim 140 gezinnen in de wijk werden zodoende gedupeerd. Natuurlijk waren er ook verraders onder de leden. Die heulden met de gemeente met een leuk baantje in het vooruitzicht. In een paar gevallen is er zelfs politie ingezet.
Na de opening van de MFA (het buurthuis werd verbouwd en fysiek en organisatorisch gekoppeld aan de basisschool), kwam er geen hond meer. Hoewel, een paar dan. Die hadden meegewerkt met de gemeente.
Toen ik het eindresultaat zag, vroeg ik me af waarom de gemeente voor zo'n brute, achterbakse overval had gekozen in plaats van een samenwerking met de zittende partijen. Maar wat dat laatste betreft is de gemeente, gezien de kwestie De Joon, blijkbaar nog steeds niet toe in staat. Jammer. Zo help je enkel het vrijwilligerswerk en de participatie in een wijk om zeep.
De werkwijze herinnert mij aan de manier waarop het buurthuis De Windhoek in Lelystad Haven in een MFA werd opgenomen. Toen heeft de gemeente op slinkse wijze de buurtvereniging De Windhoek uitgewerkt. Daar speelde de gemeente Lelystad een smerig spelletje, door eigen mensen naar voren te schuiven en zelfs plaats te laten nemen in het bestuur van de buurtvereniging! Bestuursleden worden normaal gekozen, maar toen niet. De (vrijwillige) kinderopvang werd onder leiding van een botte, achterbakse CU bemoeial beëindigd en in handen van de SKL gespeeld. Dat ging ten koste van de verenigingskas. Er werd namens de vereniging een dure kracht ingehuurd. De
Wijkvereniging werd vervolgens uit het gebouw verbannen. De ruim 140 gezinnen in de wijk werden zodoende gedupeerd. Natuurlijk waren er ook verraders onder de leden. Die heulden met de gemeente met een leuk baantje in het vooruitzicht. In een paar gevallen is er zelfs politie ingezet.
Na de opening van de MFA (het buurthuis werd verbouwd en fysiek en organisatorisch gekoppeld aan de basisschool), kwam er geen hond meer. Hoewel, een paar dan. Die hadden meegewerkt met de gemeente.
Toen ik het eindresultaat zag, vroeg ik me af waarom de gemeente voor zo'n brute, achterbakse overval had gekozen in plaats van een samenwerking met de zittende partijen. Maar wat dat laatste betreft is de gemeente, gezien de kwestie De Joon, blijkbaar nog steeds niet toe in staat. Jammer. Zo help je enkel het vrijwilligerswerk en de participatie in een wijk om zeep.
vrijdag 16 januari 2015
Flight MH17 -3-
Het is verdacht stil rond de ramp met vlucht MH17. Men was er als de kippen bij om Rusland met een boycot te confronteren. Gezien de omvang van de ramp verwachtte ik meer en geregeld nieuws over de vorderingen rond het onderzoek naar de oorzaak van het neerstorten van vlucht MH17 boven oostelijk Oekraïne. Ik sta niet alleen in mijn verwondering rond de stilte. Vooral in het buitenland vindt men het nogal vreemd, dat onze regering zwijgt over het onderzoek.
In Duitsland is men al heel ver gekomen met een onderzoek. Daar heeft een onderzoeksbureau achterhaald wat er op die zwarte dag van 17 juli 2014 in het oosten van Oekraïne is gebeurd. Op die bewuste dag werd een luchtafweerinstallatie het dorp Snischne binnengereden. Het betrof een mobiel BUK luchtafweersysteem dat opvallend genoeg op een burgervoertuig het dorp binnenreed. De BUK was zichtbaar voorzien van vier raketten met witte koppen. De raketinstallatie reed op eigen kracht een akker op. Niet veel later, vlak voor het neerstorten van vlucht MH17, hoorden dorpsbewoners een harde knal die de omgeving deed schudden, gevolgd door een langdurig angstaanjagend geluid. Dat eindigde in nog een knal, maar dan op grote hoogte. Binnen een minuut zagen zij een vliegtuig brandend neerstorten.
Video opnames laten vervolgens weer de BUK installatie zien, die op hetzelfde burgervoertuig het dorp verlaat. Opvallend is dat het raketsysteem één raket mist. Er zijn nu nog maar drie koppen te zien. Een lokale commandant van de separatisten geeft toe, dat op die dag een Buk installatie op weg was naar het dorp. Maar naar zijn weten zou het transport halverwege teruggekeerd zijn naar de grens. Hij ga voor de camera nog wel even aan, dat zijn verklaring niet de waarheid hoeft te zijn. Onduidelijk blijft wie verantwoordelijk was voor het afvuren van de raket en of het al dan niet een bewuste lancering is geweest.
Een ander onderzoek vertelt over een Oekraïens jachtvliegtuig dat op die bewuste dag was opgestegen voor een speciale missie. De SU-25 was uitgerust met speciale raketten om vijandelijke vliegtuigen neer te halen. Op het militair vliegveld begreep het grondpersoneel niet waarom die raketten gemonteerd moesten worden. De separatisten beschikten namelijk niet over vliegtuigen. Na terugkeer ontbraken de raketten en zei de piloot dat het een verkeerd toestel betrof. 'Dat toestel bevond zich op een verkeerd moment op een verkeerde plaats', zo zei hij. Zou het politiek gezien vervelend zijn, indien het laatste verhaal waar blijkt te zijn? En dat men daarom geen haast heeft met het onderzoek?
In Duitsland is men al heel ver gekomen met een onderzoek. Daar heeft een onderzoeksbureau achterhaald wat er op die zwarte dag van 17 juli 2014 in het oosten van Oekraïne is gebeurd. Op die bewuste dag werd een luchtafweerinstallatie het dorp Snischne binnengereden. Het betrof een mobiel BUK luchtafweersysteem dat opvallend genoeg op een burgervoertuig het dorp binnenreed. De BUK was zichtbaar voorzien van vier raketten met witte koppen. De raketinstallatie reed op eigen kracht een akker op. Niet veel later, vlak voor het neerstorten van vlucht MH17, hoorden dorpsbewoners een harde knal die de omgeving deed schudden, gevolgd door een langdurig angstaanjagend geluid. Dat eindigde in nog een knal, maar dan op grote hoogte. Binnen een minuut zagen zij een vliegtuig brandend neerstorten.
Video opnames laten vervolgens weer de BUK installatie zien, die op hetzelfde burgervoertuig het dorp verlaat. Opvallend is dat het raketsysteem één raket mist. Er zijn nu nog maar drie koppen te zien. Een lokale commandant van de separatisten geeft toe, dat op die dag een Buk installatie op weg was naar het dorp. Maar naar zijn weten zou het transport halverwege teruggekeerd zijn naar de grens. Hij ga voor de camera nog wel even aan, dat zijn verklaring niet de waarheid hoeft te zijn. Onduidelijk blijft wie verantwoordelijk was voor het afvuren van de raket en of het al dan niet een bewuste lancering is geweest.Een ander onderzoek vertelt over een Oekraïens jachtvliegtuig dat op die bewuste dag was opgestegen voor een speciale missie. De SU-25 was uitgerust met speciale raketten om vijandelijke vliegtuigen neer te halen. Op het militair vliegveld begreep het grondpersoneel niet waarom die raketten gemonteerd moesten worden. De separatisten beschikten namelijk niet over vliegtuigen. Na terugkeer ontbraken de raketten en zei de piloot dat het een verkeerd toestel betrof. 'Dat toestel bevond zich op een verkeerd moment op een verkeerde plaats', zo zei hij. Zou het politiek gezien vervelend zijn, indien het laatste verhaal waar blijkt te zijn? En dat men daarom geen haast heeft met het onderzoek?
Steeds minder gelovigen
Naar zeggen is meer dan de helft van ons land niet gelovig. Dat geloof ik zelf niet. Ik denk dat het er meer zijn. Veel mensen gaan op zondag naar de kerk om gezien te worden. Wat ze doordeweeks uitvreten is een heel ander verhaal. Geloven op zondag of de sabbat of een andere vaste dag. Zelf ben ik ook gelovig opgevoed. Ik ben op drie jarige leeftijd gedoopt in de Hervormde Kerk van Leiderdorp. Daar herinner ik me helemaal niets van, anders had ik protest aangetekend. Maar ja, zo ging dat vroeger. Ik ging naar christelijke scholen, waar ik geregeld gekastijd ben. Dat hoorde ook bij het geloof, want in de Bijbel staat "Wie zijn kinderen lief heeft, kastijdt ze". Nou, er waren mensen die mij wel héél erg veel liever vonden dan nota bene mijn eigen ouders.
Die tekst is volgens mij meer figuurlijk dan letterlijk bedoeld. Ik walg dan ook van quasi gelovigen, die geregeld hun kinderen afranselen omdat het volgens hen van God of de Bijbel moet. Ik hoorde van iemand dat zijn vader huilde als hij zijn eigen kinderen afranselde, 'want het was zo erg en hij wilde het niet. Maar ja, het staat in de Bijbel.' Dat soort interpretaties is voor mij ook een vorm van terrorisme. Zo sla je toch het geloof uit je kinderen?
In mijn interpretatie betekent die tekst dat je in de opvoeding grenzen moet aangeven en bewaken. Door de jaren heen zijn mensen door het alsmaar toenemende liegen en bedriegen minder gaan geloven. Ook door de manier waarop de Kerk en haar geestelijken al decennia bezig zijn. De Kerk heeft zelf veel mensen weggejaagd. Mensen geloven tegenwoordig alleen nog maar in zichzelf. Ze vertrouwen alleen zichzelf. En als het geloof eraan te pas komt, dan is het louter om hun eigen ideeën te onderbouwen. Eli, Eli lama sabachtani! wordt er geroepen. Maar Hij heeft ons niet in de steek gelaten. Wij Hem wel.
Die tekst is volgens mij meer figuurlijk dan letterlijk bedoeld. Ik walg dan ook van quasi gelovigen, die geregeld hun kinderen afranselen omdat het volgens hen van God of de Bijbel moet. Ik hoorde van iemand dat zijn vader huilde als hij zijn eigen kinderen afranselde, 'want het was zo erg en hij wilde het niet. Maar ja, het staat in de Bijbel.' Dat soort interpretaties is voor mij ook een vorm van terrorisme. Zo sla je toch het geloof uit je kinderen?
In mijn interpretatie betekent die tekst dat je in de opvoeding grenzen moet aangeven en bewaken. Door de jaren heen zijn mensen door het alsmaar toenemende liegen en bedriegen minder gaan geloven. Ook door de manier waarop de Kerk en haar geestelijken al decennia bezig zijn. De Kerk heeft zelf veel mensen weggejaagd. Mensen geloven tegenwoordig alleen nog maar in zichzelf. Ze vertrouwen alleen zichzelf. En als het geloof eraan te pas komt, dan is het louter om hun eigen ideeën te onderbouwen. Eli, Eli lama sabachtani! wordt er geroepen. Maar Hij heeft ons niet in de steek gelaten. Wij Hem wel.
donderdag 15 januari 2015
Van de regen in de douche
![]() |
| in haar element |
![]() |
| Yeah! In bad....! |
Staan we net op het veld bij het bos, begint het weer te regenen! Voor ons geen spelbreker, dus gewoon samen doorgegaan met het balspel. En dus samen zeiknat geworden.
Weer thuis gekomen, de teef zeiknat met de tong uit de bek en ik alleen zeiknat, bedacht ik me opeens dat ik Fenna maar onder de douche zou doen. Haar loopsheid is inmiddels voorbij, maar ze heeft nog een bepaald geurtje. Althans, volgens bepaalde reuen. Om haar met dit weer in de plomp te gooien ging me wat te ver. En toch denk ik dat ze daar liever voor zou kiezen, dan een douchebeurt in de badkamer.
Ze liep gedwee met mij de badkamer in. Vooraf alles even opgeruimd wat niet nat mag worden, zoals kleedjes en handdoeken. Daarna een emmertje met shampoo verdund met water aangemaakt. Fenna keek met een ietwat verontwaardigde blik toe. Ik hield de temperatuur van het water op erg lauw. Omdat ze al zeiknat was, was ze snel door en door nat. Na een paar boenbeurten met de shampoo-oplossing, spoelde ik Fenna af. Al die tijd gedroeg ze zich erg rustig. Heel wat anders dan Zorro. Die had een hekel aan de badkamer en dus waste ik hem buiten in de tuin. Zorro was een bikkel, waar je de tuinslang op kon zetten. Dat maakte hem niets uit, hij gedroeg zich erg rustig.
Na het afdrogen met de hondenhanddoeken, zette ik de föhn op de schone teef. Ook dat vond ze geen probleem. Toen ze het washok uit mocht, begon ze als een dolle over de mat voor de deur te rollen en te schuren. Ik moest zelf nog even aan de bak, om de badkamer weer in het reine te krijgen.
Straks krijgt ze nog een föhn- en kambeurt, zodat ze vanavond droog weer de deur uit kan. Het ruikt hier in huis nu wel erg naar berkenshampoo.
Abonneren op:
Posts (Atom)











