Mistig, nat en warm

De dag begon goed. Ik las namelijk dat de crisis op z'n retour is. Hoera! Minder vrolijk werd ik van de mist. Op de Dronterweg is het doordeweeks 's morgens en in de namiddag erg druk. En er rijden soms haastige mensen rond. Nee, die mist is niks aan. Ik heb liever regen op mijn vizier, dan mist. Bij regen draai ik even met mijn hoofd en dan vliegen de druppels van mijn vizier af. Met mist is dat niet het geval. De druppels zijn vele malen kleiner, dus dat is vegen geblazen. Ik wrijf het  vizier geregeld in met een soort polish. De rijwind doet de regendruppels er eenvoudig van afwaaien. Maar met mist dus niet.
Op de smalle polderwegen is het ook aanzienlijk lastiger rijden. Een kwestie van de rijstijl aanpassen en extra goed opletten.
In de boomgaard hing ook mist. En het was behoorlijk nat. Het leverde ook wel mooie plaatjes op. Ik moest het regenpak aan, om niet kletsnat te worden van het nat van de bomen. Wat ik niet eerder had meegemaakt gebeurde vandaag. Er reden twee treinen in een en dezelfde rij! De afstanden zijn dermate groot, dat je vanmorgen niet kon zien of een rij vrij was of niet. Zelfs halverwege de rij was het eind niet te zien. Het was niet echt een probleem, maar wel opvallend. Het werd weer een leuke dag, vooral toen de zon doorbrak. Toen werd het zelfs zomers warm. Of kwam het door de vele warme mensen, die daar aan het werk waren? Hoe dan ook, ik heb weer genoten,

Er zijn weer vuilgrijpers

Gisteren ontving ik na lang wachten een tiental grijpers. Ze zien er met een frisse groene kleur vrolijker uit dan de vorige. Ik heb ook nog drie grijpers kunnen ritselen. Dus mocht u aan de slag willen gaan : ze zijn er weer!

Een vrouw bij de Commando's?

Ooit sprak iemand over "survival of the fittest" (best passend) toen hij over meneer Darwin's ervaringen las. Ik probeer me ook aan te passen aan de vele veranderingen. De meeste komen geleidelijk, sommige erg snel. Niet iedereen past zich aan, wat soms tot verwarring leidt. Een vrouw voor laten gaan of een deur voor haar openhouden, wordt niet meer door alle vrouwen op prijs gesteld. Sommigen benadrukken dat door te snauwen : "Dat bepaal ik zelf wel!" of  "Ik mankeer niets aan mijn handen!" Dus dat werd vrouwen en situaties inschatten. Vrouwen mogen ook mannenwerk doen en moeten dan hetzelfde betaald worden. Niets mis mee, zolang ze maar dan ook alles doen.
Onlangs meldde zich een vrouw bij het Korps Commando troepen. Ze wil de opleiding gaan volgen. Veel commando's sputteren tegen en zeggen dat een vrouw deze opleiding niet kan volbrengen. Dat lijkt mij ook, maar laat haar dat zelf ondervinden. Ik ga er wel vanuit dat er niets van de opleiding aangepast wordt om haar tegemoet te komen.  Ik vraag me af of ze ook een levende kip de strot zal afbijten en het nog warme bloed zal drinken. Of ze ook al die fysieke en psychische belasting wil ondergaan en geregeld voor lul wil staan. Of ze tegen mannelijk taal zal kunnen en net als menige collega ook door de maten genaaid mogen worden. Want onder militairen bevinden zich veel matennaaiers. Tijdens het tijgeren moet ze ook drie sporen trekken en geen vier. Hoe gaat ze dat voor elkaar krijgen? En een blenco beurtje moet ook geen enkel bezwaar zijn. Ze moet de hele martelgang ondergaan. Nee hoor, laat haar maar tot de opleiding toe. Als ze over al dit soort zaken maar niet gaat lopen zeuren. Dan wordt ze de rest van de opleiding alleen maar afgeknepen. En dan krijgt ze nooit die groene baret. Maar misschien heeft ze heel erg veel mannelijke hormonen en valt het allemaal mee.

De wasmachine doet het weer

De wasmachine doet de laatste tijd wat raar. Op het display staat soms de foutcode E-6 vermeld. De ene keer start ie gewoon weer na een herstart, de andere keer vertikt ie het, om het een dag later weer wel te doen. Op het www las ik dat de foutcode te maken kan hebben met versleten koolborstels. Al waren de reactie op het forum divers. Van "hij doet het weer" tot "toch maar een nieuwe kopen".  Mijn hart maakte niettemin een sprongetje, want voor mij betekent het dat ik weer mag prutsen. Ik weet waar die dingen zitten, bij de motor, en de functie ervan. Ik heb ze weleens vervangen van een startmotor, een locomotiefje en een stofzuiger. Dus ik heb de waspatiënte maar even op haar kant gelegd. Hoewel ik vooraf de stekker eruit had gehaald en de kraan gesloten en de beide aan- en afvoerslangen had losgekoppeld en de uiteinden in een teiltje had gelegd, ging het niet helemaal goed. Door het kantelen schoot de afvoerslang uit het teiltje en gutste water over de zoldervloer, alsof haar vliezen waren gebroken. Ik had weliswaar een dweiltje voorhanden, maar dat was moeilijk te grijpen met zo'n zware machine die helemaal schuin hing. Grrr! Dus ik heb dat witgoedding weer rechtop gezet en de boel droog gedweild. Toen weer op haar kant gelegd. Dit keer zonder zondvloed.
Bij de motor zag ik de twee houders, waar de koolborstels in moesten zitten. Met een torax schroevendraaier waren ze in no time los. De beide stiften zaten stroef vast in de houder. Ik heb ze met de compressor schoon geblazen en met een doek afgenomen. Ook de koperen krans van de motor heb ik schoongemaakt. Na die wellness behandeling gleden de borstels weer vlotjes op en neer in de houders. Daarna heb ik ze weer gemonteerd en de machine weer overeind gezet. Poeh poeh, wat een gesjouw. Vervolgens heb ik de slangen weer geplaatst en de kraan opengedraaid. Als laatste heb ik de stekker in de contactdoos gepropt. Nu kwam het  'moment suprème'!
In eerste instantie bleef het water stromen. Ik heb toen het programma gestopt en de kraan dichtgedraaid. Daarna heb ik het centrifugeer-programma gestart. Dat heb ik helemaal laten afwerken. Toen, na een stop van 5 minuten, heb ik het gewone wasprogramma geselecteerd en gestart. En.... hij doet het weer! Inmiddels draait de was al bijna drie kwartier. En het ziet ernaar uit dat het probleem opgelost is. Mocht er komende periode een wasmachine bij mij voor de deur op straat staan, dan is het toch anders gelopen.

Hutspot von Sebo

Onze hutspot is net even anders dan het legen van een zak gesneden wortels en uien in een pan met aardappels en water. Dat kan hoor, maar lijkt me tamelijk smakeloos saai. Alsof men helemaal niet blij was met het vertrek van de Spaanse bezetter.
Nee, ik maak gebruik van een basisrecept van mijn mamma, waarmee ik wat gevarieerd omga. Ik begin met het sudderen van de in blokjes gesneden riblapjes. Dat duurt nogal lang, zo'n 2 uur. Dus je moet op tijd beginnen. Ik voeg wat bouillon toe voor de smaak. De aardappeltjes snij ik in blokjes en kook ik apart. Je zou een deel van de uien ook apart kunnen bakken en later er doorheen husselen. Maar dit keer dus niet. Aan de wortelen en ui voeg ik ook sperzieboontjes toe. Een half uur voordat het vlees lekker zacht geworden is, gooi ik de groente erbij. Met wat zout, een ietsepietsie gemalen kruidnagel, twee gesneden tenen knoflook en wat peper. Een klein pepertje (ik zal het woord 'lombok' maar niet gebruiken, want dan krijg ik weer vragen) voor een iets pittiger smaak. Zodra de sperzieboontjes beetgaar zijn, doe ik de gekookte aardappeltjes er doorheen. Op een klein deel na, dat ik eerst met de stamper mishandel alvorens ze bij de rest te doen. Ik laat de hutspot nog even pruttelen en giet dan het meeste vocht af, zodat er nog een bodempje nat in blijft liggen.
Het geheel maak ik af met wat nootmuskaat en roomboter. We eten er meestal een gehaktbal bij en piccalilly! 'Sambal baai' is trouwens ook heel lekker. Ik blijf een Indo nietwaar?

Leiden viert 3 oktober

Kijken naar de optocht

Als geboren en getogen Leiderdorper weet ik dat 3 oktober een bijzondere dag is. Dan wordt Leidens Ontzet gevierd. De dag dat de stad eindelijk bevrijd werd van de Spaanse overheerser. Het betrof een tweede beleg van de stad. Het stadsbestuur had na het eerste verzuimd maatregelen te treffen, of was aan het bezuinigen op de defensie. De stad is altijd een bolwerk geweest van rode rakkers, met alle gevolgen van dien. En dus ook een tweede beleg. Honger en pest sloegen genadeloos toe. De burgemeester bood zelfs zichzelf aan ter consumptie, maar rooie rakkers zijn (helaas?) geen kannibalen. De stad kent wel de meeste afhakers op MBO niveau van heel Nederland. Maar ach, die kunnen nog altijd de lokale politiek in.
Toen bekend werd dat men de boel onder water wilde zetten, namen de Spanjaarden de benen.
In een verlaten kampement schreeuwde de jonge Leienaar Cornelis Joppensz : "Teeringg!! Kèikeris, vretûh!!" Of Leidse woorden van gelijke strekking. Wortels, vlees, uien en aardappels in een pot boven een smeulend houtvuur. In de ochtend van den 3e October 1574 trokken de Geuzen de stad binnen en deelden haring en wittebrood uit aan de uitgehongerde Leienaren. O ja dan? Ja jûh!
Het feest begint al op 2 oktober. Dan is er de taptoe.  De volgende dag zijn ook de meeste bewoners van Leiderdorp vrij. De scholen zijn die dag gesloten. Op naar Leiden!
In mijn jeugd was algemeen bekend dat veel Leienaren (Leidse Glibbers kan ook) een jaar lang spaarden om op drie oktober hun geld te verbrassen. Ze liepen met dikke beurzen over de markten, kermissen en bezochten menig café. Het was natuurlijk ook wel link om zoveel geld bij je te hebben, want voor je het wist had je te maken met een typische Leids crimineel fenomeen : de roowwoowerwal.

Nieuwe winkeltjes

Deze week is de family Fitness verhuist. Niet erg ver van het oude adres, hoor. Het fitness centrum bevindt zich nu in het pand van de voormalige apotheek. Dus het pand blijft in de gezondheidssfeer.
Het pand is een stuk groter dan het vorige. De overige ruimte wordt binnenkort (vanaf zaterdag 12 oktober) benut door een aantal winkeltjes, onder de naam Julia Plaza Shop in shop.

De wind van voren

Na het inslaan van enige drank en snacks ter verhoging van de algehele feestvreugde, was ik op de parkeerplaats bezig met het in de auto gooien van de boodschappen. Normaal ga ik op de fiets, maar gezien de hoeveelheid dit keer met de Matrix.
Terwijl ik daar bezig ben loopt een jonge vrouw met een lege kar naar de verzamelplek om hem daar weer terug te zetten. Blijkbaar wordt ze geroepen, want ze kijkt even achterom. Een oudere man met hond komt haar tegemoet en bijna botsen ze tegen elkaar op. Ze biedt geschrokken haar excuses aan. Aardig zou je denken, want de man lette ook niet op. Maar meneer heeft een kort lontje en accepteert geen fout van een ander noch de excuses. Of kwam het omdat ze Mediterraan gekleed was?
Hij scheldt haar uit en verwijt haar op boze toon, dat ze bijna zijn hond had aangereden. Het beestje zelf heeft nergens last van dan alleen van zijn nieuwsgierigheid. Hij snuffelt aan haar kleren. Iets wat mevrouw niet op prijs stelt. Ze doet een stap terug.  "Kijk voortaan uit je doppen!", moppert de man terwijl hij zijn weg vervolgt.
Als ik mijn winkelwagen ook terugbreng, staat de vrouw nog verbouwereerd bij de overige wagentjes. "Jammer van dat korte lontje van meneer", probeer ik haar te steunen. Ze vertelt wat er gebeurd is en wordt dan pas echt boos. Ze loopt in de richting waarin meneer en hond waren gelopen. Vast besloten om hem alsnog even op zijn nare gedrag aan te spreken. Maar dan wordt ze weer geroepen. Haar partner zegt iets op rustige toon tegen haar. Ze staat even stil, draait zich met een zucht vervolgens om en stapt in de auto.
Het is me al lang geleden opgevallen, dat fouten maken niet meer toegestaan is. Excuses maken heeft geen enkele zin. Je krijgt gelijk de wind van voren.

Niet voor OBS De Sluis

Er werd vanmiddag bij mij aangebeld. Toen ik had open gedaan, vroeg een jongen mij of ik wilde betalen voor een sponsorloop. Op mijn vraag waar het geld voor bestemd is, zei hij dat er lesmaterialen voor de OBS De Sluis voor gekocht zou worden.
Ik heb de leerling uitgelegd dat ik geen bijdrage zal geven, omdat ik zeg maar 'boos' ben op zijn school. Ik vertelde hem over het vele zwerfvuil en de hardnekkige stilte na mijn diverse verzoeken dat eens te laten opruimen door de leerlingen. De scholier gaf toe dat er vaak veel rommel ligt, maar zei dat hij dat niet veroorzaakte. Het is eens voorgekomen dat mijn verzoek om de boel op te ruimen, resulteerde in een bezoek van groep 8 aan een vuilverwerkingsbedrijf ergens in Noord Holland. Maar het zwerfvuil zelf waar het omging, bleef gewoon liggen. Ik kan me niet voorstellen dat De Sluis van het sponsorgeld voorlichting gaat geven en leerlingen bewust gaat maken van het feit hoe belangrijk een schoon milieu is. eigenlijk is daar helemaal geen sponsorgeld voor nodig, maar wel goede wil. De grijpers zijn nog steeds gratis, dus OBS De Sluis.....

Mike is jarig

Vandaag is ie 19 jaar geworden. Mike dus. Ik herinner me nog dat ik in mijn bedje lag te knorren toen Sonja mij weer wekte met de vraag : "Hoe staat het met onze derde?" Het eerste wat ik met mijn al doezelende hoofd zei was : "Nog een hond erbij? Twee is genoeg!" Maar ze had het over een kind. Ze wilde graag voor haar 40 ste alsnog die derde erbij hebben. Dat hadden we ooit in onze verkeringstijd of ons prille huwelijk besproken. Zei ze. Ik herinnerde me dat niet meer. Het eerste wat ik toen deed was een haalbaarheidsonderzoek uitvoeren. Is er nog een kamer beschikbaar? Is er nog plaats in de auto? Waar prop ik de kinderwagen als de honden achterin liggen? Liggen er nog ergens babyspullen? Wat kost zo'n kind ook al weer? Heb ik nog genoeg verlofdagen? Enz.
Ik geef direct toe dat ik zo mijn bedenkingen had. Immers, de twee kids waren volop in hun tienertijd en ik raakte steeds meer gewend aan de hoge mate van vrijheid. In een ultieme poging het vooronderzoek in mijn voordeel te beslissen, legde ik de kwestie aan de kids voor. Maar beiden vonden het een heel erg leuk idee! Zelfs toen ik tegen de oudste zei, dat hij zijn grote tuinkamer moest delen. "Geen probleem, als er maar een geluiddichte wand in komt", was zijn reactie. Drie tegen een twijfelende een. Ergo : werk aan de winkel. Tijdens de zwangerschap werden wij erg gehinderd door het resultaat van een vruchtwaterpunctie in een ziekenhuis in Utrecht. Er klopte iets niet met de chromosomen, zo werd medegedeeld. Wat het precies was werd ons niet medegedeeld. Dat gedoe was nogal verontrustend en er kwam pas een eind aan toen een betrokken stagiaire uit Canada ons speciaal opzocht en vertelde dat zij het hele chromosomen gedoe onzin vond. Het ging erom dat men in Utrecht een dergelijk patroon niet eerder had gezien en dat het geen enkel risico voor het kind behelsde.
Op een zonnige zondagmiddag zat ik in een luie stoel en vroeg aan Robert wat zijn moeder boven aan het doen was. Hij zei nogal droogjes : "O ze is iets met persweeën of zo aan het doen." Ben pakte direct zijn windsurfspullen en verdween. Die heeft niets met bloed en zo. Ik belde de verloskundige en vrij snel na haar komst werd Mike geboren. En ik was en ben nog steeds heel blij met hem. En wat die ene vreemde chromosoom betreft : hij is zo atechnisch als ik weet niet wat. Zijn komst vond plaats in een voor mij wat nare periode. Mij was ontslag aangezegd. Maar de komst van Mike gaf mij een impuls om lekker verder te gaan. Ik begon dat jaar een eigen bedrijf op het gebied van Advies en Management. Mike, gefeliciteerd jongen!

Muziek uit mijn jeugd

Vaya con Dios ( Les PAul & Mary Ford)

Foute boel!

New York. Een groep motorrijders kreeg het aan de stok met de bestuurder van een Range Rover. Wat de oorzaak van de ruzie was, is niet bekend. Naar zeggen had de bestuurder een van de motorrijders aangereden. Uit angst gaf de bestuurder gas en ramde daarbij enkele motoren. Foute boel! In de auto zaten ook een vrouw en haar baby.
De meer dan dertig motorrijders zetten de achtervolging in. Toen de auto even later voor een rood licht moest stoppen, sloeg een van de motorrijders met zijn helm de ruit van de Range Rover in.
Gezegd wordt dat de chauffeur daarna werd afgetuigd. De motorrijder die het filmpje online zette, stelt dat een van hen omkwam bij de achtervolging. De politie ontkent dat.

Gevederd volk

Dit keer lopen er kippen in de boomgaard. Niet zoveel hoor. Ze lopen vaak met de plukkers mee. Waarschijnlijk in de hoop dat er iets lekkers uit de bomen valt. Geen peren of appels, want die liggen er genoeg om in te pikken. De kweker heeft ook weleens kalkoenen gehad. Meer dan duizend! Wij plukkers vonden dat geen succes. Die beesten zoeken elkaar op en schijten op zo'n plek de heleboel onder. Wel biologisch allemaal, maar minder prettig voor de plukkers en de karren. Tjompend door de stinkende drap en karren duwen omdat de wielen slipten en zodoende niet vooruit kwamen. Dat was me een martelgang zeg. Ik weet niet of dat de reden was waarom de kalkoenen naar Duitsland op transport werden gesteld. Het gebeurde een maand of wat voor Kerst, maar dat zal wel louter op toeval berusten.
Verder zijn er geen vreemde vogels in de boomgaard. Ook geen Oost Europeanen. Ik kom ze wel onderweg tegen. Soms laagvliegend over 's Heren wegen. Gisteren was er een in een Audi met PL op de witte kentekenplaat. Hij was ook op weg naar een boomgaard in de buurt en had nogal haast. Hij wilde mij op de smalle Knooplaan inhalen! Maar ik liet me niet opzij zetten. Dat is al veel te veel mensen overkomen.

De Nieuwe Wildernis

Via een reactie werd ik geattendeerd op de keerzijde van de film over de Oostvaardersplassen. Een commerciële film die overigens tot veel teleurgestelde bezoekers leidt. Maar ja, dan had men eerst deze film moeten bekijken : De Nieuwe Wildernix :

Vliegende spelbreker

Onruststoker

Topaz!

Het was vandaag weer een prachtige dag in de boomgaard. Dagelijks krijgen de eigenaren zo'n 3 verzoeken van mensen die ook willen plukken. Maar helaas voor hen is het antwoord negatief.  Het geeft wel aan dat er mensen zijn die graag iets willen bijverdienen.
In de vroege ochtend is het nogal fris. Vanmorgen was het krap 8 graden. Met een windje erbij begin je al te denken aan een wintermuts. Het was even de vraag of we vandaag wel aan de slag zouden gaan. Maar gisteren, in de namiddag, werd alsnog besloten te blijven doorgaan met de pluk van de Topaz appels. OOk vandaag rezen er twijfels. Maar tijdens de lunch kregen we te horen dat we vandaag konden doorplukken. Morgen is een rustdag. Over rust gesproken, in de boomgaard is het wat dat betreft volop genieten tussen het groen, rood en geel.
Vanmorgen en vanmiddag werd de rust wreed verstoord door een geel vliegtuigje met witte onderkant met zwarte vlakken, dat tot vervelends toe aan het stuntvliegen was boven de boomgaard. Niemand kon enig begrip opbrengen voor deze stuntpiloot. Sommigen hoopten stiekem dat ie motorpech zou krijgen....
We moesten tot drie uur plukken, maar toen het zover was waren niet alle kisten helemaal vol. Gelukkig had ik een plukmaat, die net als ik van mening was dat hij alleen naar huis wilde als hij iets had afgemaakt. En zo maakten we de kisten alsnog vol en reden we met een tevreden gevoel om half vier naar de loods.