Tuba Skinny, New Orleans

Schitterend die straatmuzikanten in de jazz en blues stad New Orleans :

Verjaardagen op de zaak

Tijdens mijn loopbaan heb ik menige verjaardag gevierd van en met collega's. Omdat ik vanwege de wisselende opdrachten van het ene naar het andere bedrijf huppelde, maakte ik ook de verschillende manieren mee waarop verdagen werden gevierd.
Natuurlijk werd meestal getrakteerd. Bij het ene bedrijf een traktatie naar eigen keus, bij het ander 'verplicht' een bepaald soort zoals saucijzen, appeltaart, een plak cake of moorkoppen. Ik heb ook een collega gekend, die steevast zelf gemaakte gehaktballen trakteerde. 's Morgens rond half tien bij de koffie! Het viel me ook op dat Jehova's geen verjaardagen vierden. Ze deden ook nooit aan een financiële bijdrage voor een cadeau. Maar ze aten wel het gebak op. Desnoods twee.
In Apeldoorn, bij de Belastingdienst, werden verjaardagen op de afdeling 's morgens om 08.45 uur gevierd met gebak bij de koffie. Dat gebak moest je ter plekke opeten, anders kreeg je geen gebak. Daar kwam ik achter toen ik vanwege het zeer vroege tijdstip mijn gebakje mee terug nam naar mijn bureau. Het werd doodstil in die kamer. Later vertelde een goedwillende collega mij, dat ik een ernstige fout begaan had, door geheel tegen de regels in te handelen. Aan die idiote regel had ik gedurende mijn verblijf daar schijt.
Bij een ander bedrijf trakteerde de directeur wel op zijn verjaardag, maar je mocht hem niet feliciteren. En tot slot is mij één cadeau bijgebleven. De collega kreeg een kookboek aangeboden voor hem en zijn vrouw. Aan de binnenkant stond namens alle collega's geschreven, dat het boek wellicht kon bijdragen aan het reduceren van de enorme stank wanneer meneer naar het toilet geweest was. Dat was altijd het eerste wat hij deed, als hij 's morgens op kantoor kwam. De rest ging eerst naar de koffiemachine.

Geld van de overheid

Er zijn tegenwoordig zoveel regelingen die ervoor zorgen dat de burger geld kan krijgen van de overheid. Natuurlijk de bekende toeslagen, maar er is meer. Het grote probleem is vaak : waar? Ik herinner me nog dat ik erachter kwam dat we voor de renovatie van onze keuken ook een bepaald bedrag aan subsidie konden krijgen. Toen ik bij de gemeente (Schoonhoven) daarover begon, keek de ambtenaar mij wat verbaasd aan en zei : "Hoe weet u dat?" Hij vertelde dat uit die pot nauwelijks een uitkering gedaan was. maar ja, dat krijg je als je daar niets over bekendmaakt. Afhankelijk van het aantal verbeteringen (keuken, cv, badkamer enz.) liep het bedrag op.
Tijdens mijn vrijwilligerswerk voor Vluchtelingen en Nieuwkomers hier in Lelystad, kwam ik erachter, dat veel van de asielzoekers meer van dat soort geldzaken afwisten dan ik! Nu heeft het internet en Google het mij ook een stuk gemakkelijker gemaakt, om gebruik te maken van al die potjes. En de overheid zelf geeft ook tips. Alleen, het aanvragen heeft nogal wat voeten in aarde, want geen van die aanvraagprocedures is verbonden met mijn fiscale gegevens. Dus die moet ik zelf weer reproduceren, wat soms lastig is. Als die hele mikmak helemaal geautomatiseerd zou zijn, kan ik tenminste achterover leunend in mijn stoel het geld van de overheid zien binnenstromen. Maar die tijd zal ik niet meer meemaken. Automatiseren heeft bij de overheden nog steeds een flinke achterstand. Mike is 18 jaar geworden en dus kan hij ook wat geldpotten van de overheid aanspreken voor een tegemoetkoming of toeslag. Things to do!

12-12-2012

Het is vandaag een bijzondere dag : de 12e van de 12e maand in het jaar 2012. Op deze dag zou de wereld vergaan, maar men heeft dat met ruim een week uitgesteld. Op de 21ste vergaat volgens hen de wereld.  Op deze dag zou in eerste instantie ook de Hanzelijn opgeleverd worden. Maar die is dus eerder operationeel. Een mooie prestatie. We hebben toch maar de Kerstboom opgetuigd, maar misschien hoeven we hem niet zelf weer op te ruimen. Maar dat zien we de 21ste wel. Het mooie is, dat ik op deze zeer bijzondere dag ook jarig mag zijn. Hoera! Ik ben daar heel blij mee, want ik besef me terdege dat anderen niet zover hebben mogen komen.
De dag begon met een dip, maar die verdween gelukkig weer toen de zon doorbrak.  Ik ga er weer wat van brouwen vandaag.

Het was maar een geintje

Er zijn nogal wat mensen, die er een vreemde soort humor op nahouden. Zoals die twee dj's in Australië. Ik zag nog hoe de een met krokodillentranen zei : "Ik hoop dat de pers de familie zal respecteren" Ik dacht : "Had dat zelf gedaan, voordat je die actie begon!" Maar voor die twee was het maar een geintje.
Vandaag zag ik een tweet van de 15 jarige. Hij tipte dat je op het voetbalveld in Almere gratis bloemen kon rapen. Respectloos en oerdom gedrag van die tiener. Maar als grap bedoeld.
Ergens in de jaren 80 bedacht iemand een grap voor een bruidspaar. Je kent het vast wel : bekertjes met water op de trap, overal verstopte wekkers die afgaan en meer van die geintjes. Maar deze jongeman vond dat niet genoeg. Hij verwijderde bij de voordeur het luik naar de kruipruimte. Gevolg was dat de bruidegom met de bruid in zijn armen door het gat viel. De bruid brak haar nek en overleed. En toch : het was maar een geintje.
Tegenwoordig zijn er opvallend veel jongeren, die weinig of geen gevoel hebben voor humor. Hun zogenaamde grappen zijn kwetsend, bedreigend en jagen zelfs mensen de dood in. Om maar te zwijgen van alle moeite, tijd, energie en geld die het de maatschappij kost, om dat soort grappenmakers te traceren en te straffen.

Kinderopvang weer open

Vorige week was me al opgevallen, dat in de onlangs failliet gegane kinderopvang De Waterlely in het Gezondheidscentrum aan de Binnendijk hier in Lelystad Haven weer licht brandde. Later zag ik twee vrouwen die een inventarisatie deden. Vorige week waren de eerste kinderen te zien. Naar zeggen is de opvang overgenomen en kent nu een nieuwe eigenaar.

Colorado Christmas

Na een jaar gewacht te hebben, mag de Nitty Grity Dirt Band weer Colorado Christmas zingen. En als je het nummer 'niks an' vindt, kan je nog altijd van de beagles genieten :

Den Nederlandsche taal

Niet iedereen is taalkundig gezien sterk. Vooral de vervoeging van werkwoorden valt menigeen zwaar. Met een 't' of een 'd' of een 'dt' is voor hen telkens weer de vraag. Officieel kent de vervoeging geen 'dt' het is een 't' of niets. Aan de andere kant is en blijft het Nederlands een lastige taal, vooral omdat een select gezelschap van mening is, dat het telkens weer anders moet. Voor mensen die hier niet geboren zijn en de taal op latere leeftijd moeten leren, is Nederlands bijna net zo erg als Chinees.
Wat ik jammer vind, is dat bij het opstellen van advertenties de drukkerij of de redactie niet alert is. Zodoende worden klakkeloos fouten overgenomen. Een kwestie van kwaliteit c.q. toegevoegde waarde leveren. Of zitten daar soms ook mensen die moeite hebben met de Nederlandse taal?

10 december 1941

Vandaag is het 10 december 2012. Dat was het ook precies 71 jaar geleden. Toen traden mamma en pappa in het huwelijk in Soerabaja (Indonesië). De oorlog was al gaande en pa moest zich weer snel melden bij de marinebasis. Daarna zagen ze elkaar gedurende bijna zes jaar niet meer. Gelukkig troffen beiden elkaar na de oorlog weer. Ze waren inmiddels ouders geworden van een dochter. Mijn oudste zus. Ze verruilden het tropisch Indië voor het Europese vaste land. 

Zware tijden braken aan. Samen vochten zij zich er doorheen.
In 1991 hebben wij, de kinderen en hun partners en kleinkinderen,  hen nog verrast met een echt huwelijksfeest, toen ze 50 jaar getrouwd waren. Daar was erg veel werk van gemaakt. Pappa en mamma werden opgehaald in een mooie witte oldtimer Jaguar. Ze dachten dat ze uit eten gingen. Maar het werd een groots huwelijksfeest met veel gasten. Dat hadden ze echt wel verdiend. Van familieleden in het buitenland waren opnames gemaakt met felicitaties, die tussen de bedrijven door werden afgespeeld. En natuurlijk ontbrak een bruidstaart niet en waren er veel cadeaus en kaarten.
Begin jaren 90 kreeg pappa prostaatkanker. Hij overleed in oktober 1997. Mamma overleed zo'n 10 jaar later, in maart 2007. Sindsdien zijn ze weer bij elkaar. 

Gratis over de Hanzelijn

Gebruik het woord 'GRATIS' hier in Nederland en er komt geheid een meute mensen op af. Zoals ik dus. Wat een drukte. Zoals gezegd reed de statige Blokkendoos helaas niet en moest ik met het gepeupel in de Sprinter mee. Ik vroeg een NS medewerker op welk perron ik moest zijn. Hij zei : "Een ogenblikje" en liep toen weg. Hij had een paar familieleden of kennissen zien staan en kwam niet meer terug. Gelukkig gaf een collega wel fatsoenlijk antwoord. Het werd al ras druk op het perron en ik begon al te twijfelen aan een zitplaats. Toen een trein arriveerde op het andere spoor, zei een NS medewerker dat we allemaal op het verkeerde perron stonden. Hij verzuimde daarbij 'sorry' te zeggen. Een geluk bij een ongeluk was het feit dat ik dicht bij de trap stond. Gevolg was dat ik als een van de eersten de Sprinter instapte en een zitplaats had. De trein stroomde vol en op moment van vertrek stond een groot aantal reizigers in het gangpad. Maar ik zat lekker. In de trein ontmoette ik een oude bekende. Hij vertelde dat hij onlangs gescheiden was. "Zelfs mijn nymfomane therapeute kon mijn relatie niet redden", vertelde hij verdacht opgewekt.
Bij station Dronten stond weer een meute te wachten. Maar die wilde richting Lelystad. Na een korte stop vervolgde de Sprinter zijn reis bijna geruisloos door het sneeuwwitte landschap. Geen kedeng kedeng kedeng kedeng oehoe, maar alleen een suizend geluid. Bij station Kampen Zuid, zeg maar een luxe bushalte, was het nog drukker. Een enorme massa geparkeerde auto's was daar te zien, wat in de trein merkbaar indruk wekte. Omdat het in Zwolle ook druk was, besloot ik gewoon te blijven zitten, zij het dat ik in de rijrichting ging verzitten.
Het was een leuke ervaring om het landschap vanuit een heel ander perspectief te zien dan vanuit de auto. Op de heenreis was het nog mistig, wat wel mooie plaatjes opleverde van bomen die met rijp bekleed waren.
Terug in Lelystad ben ik nog even door het centrum gewandeld. de stad heeft er veel aangedaan, om deze dag een feestelijk tintje te geven. Hopelijk voor veel reizigers van buitenaf om nog eens op bezoek te komen.

De Blokkendoos rijdt niet

Vandaag kreeg ik via de mail aangekondigd, dat vanwege de drukte op en rond het spoor de historische trein, de Blokkendoos, wel zal rijden. Maar de inhoud van de mail stelde het tegenovergestelde. Al het personeel is ingezet vanwege de sneeuw. Ik kan wel met een speciale VIP trein mee. Mijn kaartjes kan ik beide later nog gebruiken, als de Blokkendoos alsnog zal gaan rijden. Daar krijg ik te zijner tijd bericht over. Geen nood, morgen ga ik lekker met de gewone trein die rit over de nieuwe Hanzelijn maken. Wat in het vat zit verzuurt niet.

Een ondankbaar mens

Er doen zich geregeld situaties voor waarin mensen heel vreemd en zelfs naar kunnen reageren. Zo las ik vorige week in een plaatselijk krantje over een vrouw die haar kat kwijt was geraakt. Het arme beestje werd flink vermagerd aangetroffen door iemand uit de wijk, die de kat naar het asiel heeft gebracht. Een heel gewone reactie lijkt mij, als je een zwervend huisdier vindt. Maar de eigenaresse keek daar anders tegenaan. Ze was woest op de barmhartige Samaritaanse, want die had volgens haar langs de deuren moeten gaan om te vragen van wie de kat is. Het beest was al behoorlijk op leeftijd, verkeerde al langer in slechte conditie en is kort daarna overleden. De eigenaresse zelf had niet de heldere geest om zelf eens navraag te doen bij het asiel. Iets wat menige dierenbezitter in zo'n geval zou doen. Of de dierenambulance even gepolst. Nee, madame moest op haar wenken bediend worden en dat is dus niet gebeurd. Reden voor haar om de vindster via het krantje aan de schandpaal te nagelen. Onvoorstelbaar! De omgekeerde wereld.
Hulde aan de vrouw, die het beestje gevonden heeft en bij het asiel heeft afgeleverd. Hopelijk neemt de eigenaresse geen nieuwe kat of een ander huisdier. Daar is ze in mijn ogen niet geschikt (lees : te egoïstisch) voor.

Bonsoir Catin playing "Alberta"

Ook de Cajun muziek blijf ik schitterend vinden. Het nummer had oorspronkelijk Corine, Corina als titel :

Hanzelijn geopend

Niets te zien

Strenge veiligheidsmaatregelen

Vandaag heeft Koningin Beatrix officieel de Hanzelijn, de spoorwegverbinding tussen Lelystad en Zwolle, geopend. Bij de hoofdingang van het station vond de eerste selectie plaats. Voor reizigers was het station gesloten. Belangstellenden en genodigden mochten de hal betreden. In de hal kreeg ik zowaar een sneeuwwitte sjaal van ProRail aangereikt. Om op het perron te komen, moesten de bezoekers een veiligheidsonderzoek ondergaan. Dat bestond uit het controleren van tassen en het fouilleren. Dat laatste werd overigens door de ene bewaker uitvoeriger gedaan dan door de ander. Het was wel een vreemd gezicht om mensen met gespreide benen en de handen omhoog daar te zien staan.
Op de perrons was het druk. Een deel was afgesloten voor de gewone man. Beatrix zou om 10.36 uur arriveren, volgens de omroeper. Maar gewoontegetrouw had zelfs deze trein 3 minuten vertraging. Niet alleen ik, ook mensen om mij heen verwachtten een fleurige trein, maar het was een doodgewone. Geen vlaggetjes of andere feestelijke decoratie.
Helaas was Beatrix niet te zien. Voor de meeste bezoekers niet. Niet alleen vanwege de vele mensen, maar ook omdat bepaalde flatscreens ons het zicht ontnamen. Hoe anders was het bezoek aan het Werkeiland. Daar kon men Beatrix bijna letterlijk aan de mantel trekken.
Voor teleurstellend gebeuren voor mij en vele anderen die met getrokken camera's klaarstonden. Ik troostte me maar met de gedachte, dat ik mooi twee kaarten heb gewonnen voor een rit met de historische trein.

Geweld op het voetbalveld -3-

Ze zijn gewoon lekker aan het voetballen

Een situatie die ik tijdens de wedstrijden van zoon Mike meemaakte is m.i. illustrerend voor de manier waarop verenigingen met agressief gedrag omgaan. Het betrof het volgende :
Gedurende een seizoen kende het elftal van Mike een speler, die zich vaak agressief gedroeg. Dat bleef niet beperkt tot schelden, maar ook (na)trappen en het uiten van bedreigingen (ik weet waar je woont!) was aan de orde. De vader van de jongen moedigde hem daarin aan. "Geef hem een rotschop!", riep zijn pa vaak en rende geregeld het veld op om de scheids even de waarheid te zeggen.  Na de wedstrijd uitte zowel deze speler als zijn vader geregeld bedreigingen aan het adres van de tegenstander en de arbitrage. Ondanks deze ernstige zaken die weken duurden, werden de voorvallen nimmer doorgegeven door de elftalbegeleider en/of trainer. Hoewel men zei dat wel gedaan te hebben. Toen de situatie uit de hand dreigde te lopen (medespelers dreigden de dupe te worden van het agressieve gedrag in en om het veld), heeft een aantal ouders contact opgenomen met de jeugdleiding. Pas toen werden structurele maatregelen genomen : de speler werd verwijderd. Later bleek het om vriendjespolitiek te gaan. De betreffende speler en diens familie waren kennissen van de elftalbegeleider. Vriendjespolitiek is ook een bron van ellende binnen menige vereniging.
Van een paar scheidsrechters uit de jeugdamateursectie vernam ik de volgende uitspraken : 'thuis pak ik ze terug', 'gewoon vlaggen, ik fluit altijd', 'ik zorg ervoor dat we deze wedstrijd weer winnen' en 'als zij scoren ben ik blind'.