Gedwongen sluiting horecazaken

Een stukje Horecaplein

De afgelopen periode is op last van de burgemeester een aantal horecabedrijven gesloten. Een aantal vormde een gevaar voor de veiligheid en de openbare orde, andere hadden het vooral hygiënisch niet in orde. De getroffen eigenaren van de eerst genoemde groep hebben een geding aangespannen tegen de sluitingsmaatregel. Dat hebben ze verloren. In hun beleving is het nauwelijks mogelijk om klanten die zich gaan misdragen te weren. Het betrof vechtpartijen en een schietpartij.
De ervaring met lastige klanten hebben wij ook gehad met onze tweewielerzaak. Hoewel we onze klanten maanden om rustiger en met minder (uitlaat-)lawaai aan te komen en te vertrekken, waren er toch steevast figuren die daar geen boodschap aan hadden. Ze werden niet geholpen, maar ook dat hielp niet. Twee collega middenstanders hebben ons een paar keer uitgescholden vanwege de overlast. Gewoon praten was er helaas niet bij, zodat we over onze visie en maatregelen niet eens konden vertellen. Op de ramen en deur hingen namelijk affiches met oproepen om geen overlast te veroorzaken en we spraken de betreffende klanten erop aan. De meeste gaven daar gehoor aan, maar een paar structureel niet.
Dus wat dat betreft kan ik wel enig begrip opbrengen voor de getroffen uitbaters : je hebt niet alles in de hand. De rechter denkt daar anders over.
Op het Horecapleintje hier in Lelystad is onlangs nog een zaak gesloten. Dit vanwege de verdenking van illegale activiteiten op het gebied van drugshandel. Er zijn arrestaties verricht. Een heel ander verhaal. Twee andere zaken op het pleintje zijn onder de loep genomen. Daar zijn 'onregelmatigheden' geconstateerd. Die leidden tot het informeren van de Voedsel en Waren Autoriteit.

Extra belegen

Het duurde wat langer vanmorgen eer ik mijn zwerfvuil ronde had volbracht. De reden is dat ik spontaan werd uitgenodigd voor een kop koffie en twee keer in gesprek raakte met andere bewoners. Uiteraard ging het over zwerfvuil en hondenpoep, maar ook over de vakantie en het gebruiken van een camper.
Omdat ik zo'n drie maanden full time aan de slag ben geweest, is de hoeveelheid zwerfvuil behoorlijk toegenomen. Om het opruimen toch in mijn eigen tempo te kunnen blijven doen, heb ik besloten het traject in stukken te knippen. Doe ik dat niet, dan moet ik tussentijds volle zakken eerst thuis brengen. Mijn inschatting is dat op dit moment nog voor 3 á 4 zakken zwerfvuil rondslingert. Dus ik ben nog even bezig.
Vanmorgen zag ik bij de Noordersluis in het struikgewas een pak kaas liggen. Het was weliswaar mijn soort (extra belegen), maar hij was minder smakelijk om te zien dan ik gewend ben. Toen ik wat beter in de struiken keek, zag ik nog meer boodschappen liggen. Alles was ongeopend en blijkbaar na het winkelen bij de Aldi daar neergegooid.
Nadat ik de boel rond het viaduct dat toegang verschaft tot het Werkeiland had opgeruimd, was de zak al vol. Koffietijd.

Goed werk,mannûh!

Ik ben (terecht) op de vingers getikt, toen ik schreef over de aanleg van het glasvezel. Na enig snuffelen en rondvragen ben ik tot de conclusie gekomen, dat de voorlichting vanuit de betrokken partijen en dan met name ReggeFiber, zonder meer goed te noemen is. We worden keurig op de hoogte gehouden en men is goed bereikbaar voor vragen. Dus bij deze : toppie! En natuurlijk kan er iets fout gaan. Het is en blijft immers mensenwerk, net als dit blog.
Velen zullen denken : och even een geul graven en aan kabel erin doen en dan zand erover. Maar de werkelijkheid is heel anders, getuige vooral het aantal kabels. Soms komt het over als spaghetti en mag het een klein wonder genoemd worden als alles straks goed is aangesloten en werkt.

Een woningbrand

Rond zes uur vanavond werden we opgeschrikt door het geluid van sirenes van zowel de politie als van de brandweer. De beide diensten spoedden zich naar de achterzijde van de flat aan het Bovenwater. Daar, op de begane grond was, volgens een dienstdoende agent, een woningbrand gaande.
Er was veel publiek aanwezig en zo te zien hebben zich gelukkig geen persoonlijke ongelukken voorgedaan. Een ambulance was niet aanwezig.

Het politiek debat

Voor mij is het vaak geleuter hoor. Want de meeste politici zijn draaikonten. Het debat op RTL4 had voor mij geen winnaar. Of het zou de mevrouw Petra in die rode(?) jurk moeten zijn geweest met haar drammerige, vaak irrelevante vragen, die ze vaak herhaalde. Zonde van de kans en de zendtijd. Samsom had mooie verhalen, maar waar al die miljarden  vandaan moeten komen, vertelde hij niet. Dus wordt de schuld groter of andere lasten zwaarder. Het debat gaf wel een beter inzicht in wat de partijen willen. En geen enkele partij had wat mij betreft DE oplossing voor de aanpak van de crisis. Aan de andere kant had elke partij wel een of meer punten waarmee ik het eens ben. Hoe je het went of keert, het kost allemaal geld.
En toch. Als het slecht gaat bij een bedrijf, gaat men reorganiseren om de kosten te verlagen. Dat heeft men bij de overheden nooit gedaan. Betreurenswaardig. Het tekort dat ze veroorzaakt heeft moet door de kiezer opgehoest worden. Van Rutte krijgen de mensen die werken 1.000 euro netto. Je reinste discriminatie. Ik wil ook graag werken, maar mijn leeftijd vormt een obstakel voor bedrijven. En dus straft Rutte mij en niet die bedrijven. Dat discrimineren op basis van leeftijd begon al toen ik nog geen 40 was. En dan praat men over werken na je 65 ste. Veel bedrijven willen sec goedkope krachten. Risicovolle beleggingen (= graaicultuur, scoren op korte termijn) hebben de reserves voor de pensioenen inclusief de AOW opgevreten. In geen enkel programma heb ik iets daarover gehoord, terwijl dat een structurele aanpak zou zijn. Nu praat men sec over symptoombestrijding : langer werken en meer betalen. Het zelfde geldt voor de gezondheidszorg. De farmaceutische industrie en de dure specialisten slokken het grootste deel van het budget op.Ook daar wordt nog steeds niets aan gedaan. Ik bedoel : een orthodontist kijkt nog geen 2 minuten in de mond van je zoon en de rekening is 68 euro! En waarom mogen er niet meer specialisten komen? Met veel vraag en weinig aanbod wordt het salaris hoog. Veel te hoog in dit geval.
Rutte waagde (weer) te zeggen dat er geen geld meer naar de Grieken gaat. Maar ja, er staan meer landen te wachten op geld. Inclusief ons eigen land. Maar wij, kiezers, krijgen niets. Wij moeten alleen bijdragen. Moet ik toch denken aan het voorstel van een lezer om de verkiezingen geheel anders en toch democratisch op te zetten. Dan krijgen we een lijst met gekozen speerpunten en mogen de partijen zich opgeven om het uitvoeren. Maar ach, we gaan maar weer stemmen. Al weet ik nog niet op wie. Desnoods maar op Petra.

Mooi spul door de straat

Sinds kort rijden spiksplinternieuwe bussen door de wijk. En de stad. Ze zien er gelikt uit en zijn zelfs voorzien van airco. Hier in de wijk zijn ze vaak zo goed als leeg als ze voorbij komen. Zelf maken we nauwelijks gebruik van het lokale OV. We stappen liever op de fiets. Het viel me op dat deze bussen aanzienlijk minder ruiken en lawaai produceren. Modern times!

Fenna's dagboek -10-

Net als kinderen

Een pup opvoeden vergt veel tijd, energie, geduld en de juiste opvoedingstechnieken. De laatste tijd zie en hoor ik geregeld hoe het zeker niet moet. Laatst gaf iemand een pup een klap met een stuk tuingereedschap om hem te corrigeren. Het arme beestje ging jankend af. Zo hoor je een pup niet te corrigeren. Net zo min als een pup schoppen en tegen hem schreeuwen. Een hond hoort gemiddeld 16 keer beter dan een mens. Dus schreeuwen naar een hond is zinloos en komt voort uit frustraties.
Een pup moet ook z'n energie kwijt, anders beïnvloedt dat zijn gedrag in negatieve zin. Samen wandelen, rennen, spelen maakt ook de band tussen hond en baas sterker en het opvoeden veel gemakkelijker. Dus het uitlaten beperken tot even de straat oversteken en dan maar wachten tot ie eindelijk eens wat doet, is niet aan de orde. Een pup moet zo'n 10 keer per dag naar buiten om hem zindelijk te maken. Dan hoef je ook niet boos te worden als ie in huis iets doet. Kortom, wie een pup neemt of op hem past moet in beweging komen. En dat valt dus zwaar tegen als je zelf helemaal niet energiek bent en liever de hele dag op je kont zit. Dan had je beter een konijn kunnen nemen.
Tja, pups. Ze zien er zo leuk uit en wekken een 'die wil ik hebben' gevoel op. Maar een pup of hond vergt kennis van zaken, tijd, energie en een positieve uitstraling. Het zijn net kinderen. Met dit verschil : ze worden nooit zelfstandig.

Witte boorden geleuter

Het is weer zover. De verkiezingen staan voor de deur en dus barsten de mooie beloftes en het modder gooien weer los. Het EU gebeuren heeft een hoog stokpaardgehalte. Eerst mocht Griekenland nooit en te nimmer uit de Euro. Dat kon gewoon niet. Er zou zich een ramp voltrekken van ongekende grootte. Nu gaan stemmen op om de Grieken maar uit de EU te zetten. Het kan verkeren. Ik schrik als ik zie hoe verkrampt politici vasthouden aan de EU en de Euro. Ze zijn verslaafd aan de bodemloze put, waar ons land relatief zeer veel geld instort. Tot op heden heb ik geen kosten baten plaatje van ons EU deel mogen zien. Maar gevoelsmatig is het met rode cijfers gekleurd. Volgens Rutte zou de gulden kapot gemaakt zijn als we niet aan de Euro begonnen waren. Klinkklare onzin, want de niet Euro valuta zoals het Engelse pond hebben daar totaal geen last van gehad. Politiek geleuter. Als Griekenland afhaakt is er één schaap over de dam. En dat is de grootste angst van Brussel en veel politici. Niet de economie, maar hun eigen (toekomstige) corrupte baantje staat op de tocht. Immers, veel politici verdwijnen richting de EU om ons verder leeg te zuigen. Het is toch van de gekke dat dit kleine landje op de derde plaats staat van de EU landen die financieel bijdragen? Weg met de EU en de Euro. Tijd om het heft weer in eigen hand te nemen.

De Milieustraat in Lelystad

gemaaid matras

Men noemt het ook het Afvalscheidingsstation of de Vuilstort. Sinds de verbouwing wordt de Vuilstort Milieustraat genoemd. Toen ik vanmorgen het grofvuil in de auto wilde laden, ontbrak me essentiële informatie. Namelijk : op wat voor volgorde moet ik dat doen, zodat ik niet hoeft te graven in mijn auto? Als ik een boodschappenlijst maak voor de supermarkt, doe ik dat met de indeling van de winkel in mijn hoofd. Eerst groente, dan brood, dan vleeswaren enz. Dan hoef ik niet heen en weer te lopen, want daar heb ik een hekel aan. Van de Milieustraat heb ik op het www geen indeling kunnen ontdekken. Jammer, want dat zou heel erg handig zijn. Want zo vaak kom ik daar niet. Ik wist nog wel dat het chemisch afval beneden is, net als de ontvangst van witgoed. Dus heb ik de boel maar gewoon in de auto gepropt, beginnend met de box voor het chemisch afval en het puin.
Toen ik in de Milieustraat was, zag ik al snel dat mijn volgorde van laden niet strookte met de indeling van de straat. Het viel me op dat plastic hier niet gescheiden wordt. Alleen en dan ook echt alleen kunststof tuinmeubelen worden apart verzameld. De rest gaat gewoon bij het grofvuil. Op zich een vreemd gebeuren. Het plastic dat ik bij me had was van een veel te groot formaat voor in de Plastic Hero container. Gelukkig was het rustig, dus kon ik een paar keer achteruit rijden. Het puin had ik onderop gelegd. Dat was een goede gok, want de bak was namelijk ook beneden op de begane grond.
Daar zag ik ook een speciale container voor oude matrassen. Deed me gelijk denken aan het matras dat ooit door iemand buiten de deur was gezet en na een flinke omzwerving blijkbaar uiteindelijk in het riet langs de Lage Dwarsvaart terecht kwam. Daar is het onlangs grotendeels in stukken gemaaid. Werk aan de winkel voor het Servicepunt.

Terug in de boomgaard

Vanmorgen ben ik via de Milieustraat, ook wel Vuilstort genoemd, naar de boomgaard gereden. Om 10.00 uur was de kick off van de plukperiode. Zoals ik al eerder berichtte is de appel en perenoogst dit jaar slecht. De relatief warme maanden december en januari, gevolgd door de strenge vorstperiode in februari hebben veel schade toegebracht.
Gevolg is dat slechts gemiddeld één á twee extra plukkers per dag nodig zijn. Zelf heb ik afgezien van de pluk, maar ik wilde toch graag de collega-plukkers weer eens ontmoeten. Ik werd onthaald met klapzoenen, hugs, koffie en appeltaart. Bijna al mijn collega's waren aanwezig. Na een halfuurtje bijpraten en koffieleuten gaf de kweker een toelichting op de bedrijfssituatie, met als hoofdmoot de boomgaard.
Daarna ben ik een kijkje gaan nemen in de boomgaard. Het viel direct op dat de bomen weinig fruit bevatten. Het was opvallend groen. Een wat vreemd gezicht rond deze tijd van het jaar. Veel groen en weinig kleuren geel en rood. Er was al wat appels geplukt en in de kisten zagen ze er mooi uit. Al leken ze mij wel wat klein.

Gewoon even wat vragen

Oranje boven (de grond)

Het wordt voor steeds meer mensen alsmaar moeilijker om gewoon even wat te vragen. Velen denken dat het door de stress komt. Zo hoorde ik iemand tekeer gaan tegen een jongeman in een hesje van de glasvezelkabelaar. De reden? Men was zijn woning vergeten. Nou, dat kan. Het is en blijft mensenwerk en een huisnummertje per ongeluk overslaan behoort tot de ongewenste mogelijkheden. Zowel de provider als de klant zitten daar niet op te wachten. En de kabelaar helemaal niet, want het levert extra werk en ergernis op.
De man in het hesje bleef keurig en rustig, maar dat was voor de klager geen teken om wat in te binden. Zelfs niet toen direct de telefoon tevoorschijn kwam om de fout te herstellen. De man in het hesje reageerde later laconiek : "Ach, ik kon er toch ook niets aan doen. Ik krijg alleen een lijst."

Ook graaicultuur

Als men het over de graaicultuur heeft, dan betreft het meestal de bestuurders van organisaties. Maar op lager niveau bestaan ze ook. Dat zijn de zogenaamde financiële beleggers, die op korte termijn willen scoren. Ze gaan voor risicovolle beleggingen die een hoog rendement opleveren, maar op de langere termijn tot verliezen en zelfs faillissementen leiden.
Maar ook in andere branches komen we de graaiers tegen. Zoals in de bio-industrie. De mega-stallen zijn daar de gevolgen van. Met dito dode dieren als er een brand uitbreekt. En wat te denken van de plofkippen? Ook het resultaat van de graaicultuur. Een gigantische trawler wacht op toestemming van de Australische regering om daar de zee leeg te vissen. Het Hollandse ecologische moordtuig heet de Margiris en is in 1985 van stapel gelopen. Het schip is twee keer zo groot als de grootste trawler tot nu toe : 142 x 18 meter. Men is bang dat het schip de visserij zal doen verdwijnen, wat met name de Afrikaanse vissers brodeloos zal maken. De gevangen vis, 18.000 ton horsmarkreel en redbait,  zal namelijk vooral naar Afrika, maar ook naar Azië geëxporteerd gaan worden. Het schip zal de helft(!) van het Australisch quotum moeten gaan vangen. Veel milieuorganisaties en politici zijn tegen de komst van de Margiris, dat in Nederland Parlevliet en Van der Plas als eigenaar heeft en onder de Litouwse vlag vaart. Men wil het gebruik van een supertrawler gaan verbieden. Beroepsvissers zijn bang dat de enorme vangsten de overige soorten zal doen laten verdwijnen vanwege voedselgebrek. De Australische autoriteiten zullen 24 uur/dag aan boord zijn om de vangst en werkwijze te controleren. Indien de bijvangst dolfijnen en/of zeehonden treft, zal de Australische regering direct een vangstverbod uitvaardigen. Hopelijk krijgt het schip geen toestemming.

Polski kaput

Omdat ze geen woord Nederlands spreken, het zijn allemaal Polen, is het niet mogelijk een gesprekje aan te gaan. Ja, men heeft een paar blikken Polen opengetrokken om het glasvezel hier aan te leggen. Dat aanleggen gaat niet altijd goed, want ook Polen maken fouten tijdens het werk. Wat aangeeft dat Polen dus ook mensen zijn. Zo werd vorige week een elektriciteitskabel geraakt, waardoor een aantal huizen zonder elektrische energie kwamen te zitten. Dat gebeurde toen men de kabel met perslucht door de grond trok. Buurtbewoners die zonder elektriciteit kwamen te zitten probeerden met de betreffende Polen te communiceren, maar verder dan 'Polski' en 'kaput' kwamen ze niet. Woorden die door sommige Polen wat bedreigend overkwamen. Polen hebben net als veel andere buitenlanders in dergelijke situaties opeens een enorm taalprobleem : 'Niet bekrijpe'. Veel landgenoten reageren trouwens ook zo.Vaak als ze een bekeuring krijgen of anderszins aangesproken worden op hun gedrag.
Maar goed, de storing werd alsnog hersteld en het werk ging verder. Hier en daar steken uiteinden van de oranje glasvezelkabel uit de grond. Klaar om richting de voordeur getrokken te worden. Via de post ontvingen wij een berichtje van Reggefiber, dat we een seintje krijgen als men hier ook glasvezel de grond in boort. Of, om misverstanden te voorkomen : aanlegt.

Plofkippen in Flevoland

De provincie Flevoland maakt zich nogal druk over de natuur, zoals over de Oostvaarderswold. Aan de andere kant heeft de provincie geen enkele moeite om een bedrijf als KFC (Kentcuky Fried Chicken) toe te laten door wat regels / afspraken aan te passen, zodat dit bedrijf massaal zijn gefrituurde plofkippen kan verkopen.
Een plofkip was ooit een kuiken van zo'n 50 gram. In een tijdbestek van nog geen 6 weken(!) weegt dat kuiken 2,2 kilo! Rara, hoe kan dat? Moeten we in dit geval trots zijn op het menselijk vernuft?
Het plofkipvlees wordt geconsumeerd en verdwijnt daarmee in de mens.  Wat daar de gevolgen van zijn? Zo links en rechts zie ik mensen die blijkbaar vlees van plofkippen eten. Wat een dikke buiken zeg! Die kunnen elk moment ontploffen.

Retourtje Roosendaal

 

Na weken lang met zo'n 30km/uur te hebben gereden, werd het tijd om de Citta te verruilen voor de CBX. Of wel van 30 naar 130km/uur. Vanwege de vrij lange rit met flinke snelheden (wat heet), besloot ik wat dope in de tank te doen en de ketting te smeren. Door wat gedoe vergat ik het laatste. Geen ramp, want meestal smeer ik hem na een rit, als de ketting en tandwielen nog lekker warm zijn.
Binnendoor, via de Knardijk / Oostvaarderplassen, ben ik via de Vogelweg naar de A27 gereden. Het was tamelijk druk, dus ik heb me maar bij de meute aangesloten. De rit verliep probleemloos. Ik kreeg wel last van een slapende rechterhand, maar die was na een korte pauze weer klaar wakker. Onderweg merkte ik dat het blok een stuk losser was geworden. Na bijna 170km in een stralende zon en een vizier vol te pletter geslagen vliegjes, kwam ik in Roosendaal aan. Daar deed Jaimy de deur open en kwam met een bordje lekkers naar buiten. Kijk, dat is nou es een ontvangst! Maar dat bordje was niet voor mij. Sjaak is jarig en er was al wat familie aanwezig. Mandy met dochter Jaimy, Hanny, Lisette en David met kinderen en later ook nog Esther en Peter, Zoë en natuurlijk familie van Sjaak.
Na een gezellig paar uurtjes in de tuin te hebben doorgebracht, was het weer tijd voor de terugreis. Ik moest via Breda rijden, want de A58 richting Rotterdam was afgesloten. Het werd een snelle rit, want het was zowaar rustig op de weg. Ook op de A28 viel het met de verkeersdrukte erg mee. Dat bood mij de mogelijkheid om met name bij inhaalmanoeuvres even het gas goed open te trekken. De wijzerplaat van de snelheidsmeter geeft maximaal 240 aan en dat hebben die Jappen toch niet voor niets gedaan? Het verbaasde mij hoe snel, geruisloos en makkelijk de oude CBX 750 F2 van 120 of 130 naar de 200 schoot. Even het blok laten brullen en dan weer terug naar de toegestane 120 of 130. Bij Almere Hout verliet ik de snelweg en via de Vogelweg (keurig 80 gereden) en de Reigerweg (naar 60 km/uur) weer via de Knardijk terug naar Lelystad Haven 'gesjokt'.