Een kruisje achter mijn naam

Zo noemde mijn moeder dat toen ik nog een kind was. Ze bedoelde ermee, dat ik vanwege mijn uiterlijk extra voorzichtig moest zijn. Me netjes gedragen. Ze zei dat ik vanwege mijn kleurtje er altijd bovenuit zou springen, als er iets vervelends gebeurt. Als ik kattenkwaad uithaalde was dat in de ogen van anderen 'erger' dan wanneer mijn blanke vriendje dat deed. Dat ging ook op voor overtredingen, zoals voetballen op straat of fietsen op de stoep. Ik heb er verder nooit zo bij stilgestaan, maar ze had wel gelijk. Mamma was natuurlijk op de hoogte van het verzet van Nederland tegen de komst van landgenoten (Nederlanders) uit Indië. Wat het kruisje betreft heeft ze nog steeds gelijk. Als er iets gebeurt, dan wordt dat eerste kruisje erbij opgeteld. Niet alleen bij mij.

Veel meer geld naar Defensie?

 Als het aan minister Ank Bijleveld ligt, zal gedurende het komend decennium veel meer geld naar Defensie moeten gaan. Ze spreekt zelfs over een verdubbeling van het budget, om 'dreigingen' het hoofd te kunnen bieden. Dat gekken mens rept over onze veiligheid alsof de vijand aan de grens staat. Als voorbeeld van onze veiligheid noemt ze het feit dat Chinezen hier o.a. kernfysica en ruimtevaarttechnieken studeren en daarna de kennis meenemen naar China. Wat deze situatie betreft, het is een variant op die gedurende de Spaanse bezetting. Toen verkochten Hollanders aan Spanje wapens, die ze tegen ons gebruikten. Of wel : zo dom zijn onze politici.
Let wel, Amerika zou graag zien dat ons landje meedoet om de Chinezen uit de Zuid Chinese Zee te verjagen. Om economische redenen. 
Ik zou niet weten welke dreigingen er voor ons landje zijn. De Russische dreiging, waarmee men graag schermt, wordt door onze politiek zelf gegenereerd door als makke schapen achter Amerika aan te sjokken. Hoezo beter een goede buur dan een verre zogenaamde vriend?
En wat de (economische) oorlogen betreft : dreigingen ontstaan vanwege het optreden van 'onze' NAVO leider, de VS. Ons landje volgt de VS alsof ie honing aan zijn kont heeft. We laten ons voor hun karretje spannen, maken zodoende vijanden en voor de daaruit voortvloeiende ellende moeten we ook nog veel betalen. Ank Bijleveld rept ook over cyberdreigingen. Zijn daar tanks, vliegtuigen of raketten voor nodig. Nee, wel slimme IT'ers. Uit het bedrijfsleven.
Besteed die defensiemiljarden maar aan de bestrijding van de armoede en gezondheidszorg in ons eigen landje inclusief die op de Antillen en in Suriname. En aan de slachtoffers van de aardbevingen in Groningen en de Toeslagenaffaire. Aan woningbouw, alternatieve energie en drinkwatervoorziening. Dat is veel zinvoller dan de aandeelhouders van de oorlogsindustrie te spekken. Wij zijn geen militairen.

Waarom geen Corona-app voor mij?

 Op de eerste plaats omdat ik mijn telefoon nauwelijks gebruik en ik dat zo wil houden. En voor de rest :

- De app is voor/door de overheid ontwikkeld. Tja, overheden en IT.
- De input voor de app is alles behalve betrouwbaar. Tegenstanders van het Coronabeleid en anderen kunnen nep-data ingeven met als resultaat misleiding of pesten. De resultaten zijn daarom alles behalve betrouwbaar.
- De beveiliging is niet optimaal (volgens IT en privacy deskundigen). Het betreft niet enkel privacy!
- De app is een fraude gevoelige applicatie. Er wordt al misbruik gemaakt van mensen, die de app hebben gedownload. Men krijgt bericht vanwege een contact met een zogenaamd besmet persoon en men krijgt het dringend advies zich tegen vooraf te betalen kosten laten testen enz.
- Er is geen enkele garantie, dat de app niet stiekem meer doet dan de vermelde functionaliteit (verborgen software).

Per saldo is zo'n app voor mij dus totaal zinloos. Oké, ik ben wat bevooroordeeld vanwege mijn werk als IT'er, waarin o.a. oneigenlijk gebruik van systemen en beveiliging hot items waren.

Afval afweging

Voor zover ik weet zijn de kosten van het inzamelen en verwerken van het afval erg hoog (elk proces zo'n 40%). Het is daarom vreemd dat bestuurders telkens weer opteren voor verhoging van de belastingen. Men zou moeten streven naar kostenverlaging, in dit geval die van de inzameling en scheiding.

Het verhogen van de kosten bij de Milieustraat vind ik daarom contraproductief; een louter financiële oplossing. Mensen worden richting afval dumpen geleid. Al dan niet in de ondergrondse containers. Het dumpen leidt tot aanzienlijk hogere kosten vanwege het opruimen en de afvalscheiding erna. Het enige voordeel van tariefsverhoging is het dekken van de huidige, hoge kosten.
Het gratis afgeven van afval bij de Milieustraat lijkt mij een meer positieve ingreep. De huidige regeling is ook vreemd, omdat men vanwege de kosten meerdere ritten zou moeten maken om van de verschillende tarieven efficiënt gebruik te kunnen maken. Het heen en weer rijden ook niet goed voor het milieu.
Het afval wordt in de Milieustraat gescheiden aangeleverd en de inzameling wordt ontlast. Ergo : minder kosten (dumpen en scheiden) en... meer motivatie bij de burgers. Parallel zou men moeten streven naar vermindering van afval door de afvalbronnen (producenten) aan te pakken. Het meer afdwingen van afval scheiden lijkt me ook noodzakelijk. Er zijn mensen die nog steeds alles in de restafval container gooien. Tot aan stenen en bouwafval toe.
Ik zou kiezen voor een chip in de kliko. Primair bedoeld om het gebruik en de inhoud (gewicht, vanwege ander afval -bijv. puin in gft bak-) te controleren en regels te handhaven. Er zijn veel mensen die hun gft en/of pdm kliko nooit aan de straat zetten. Via een registratie (chip) kan men zien dat ze gemist zijn tijdens het inzamelen. Zo'n registratie is ook handig voor de chauffeurs. Ze kunnen zien of alle straten gedaan zijn. Er wordt soms een straat vergeten.
Onlangs pakte ik een gevulde gft kliko op om hem voor een alleenstaande bewoner aan de straat te zetten. Dat ding was loodzwaar, terwijl hij bij een eenpersoonshuishouden hoort. Er was restafval ingegooid. Ik heb de eigenaar erop gewezen. Al was het maar, afgezien van het gesjouw, ik niet wil meewerken aan zijn gemakzucht. Ik zie bij ondergrondse containers ook veel afval gedumpt worden. Zoals stenen, maar ook plastic en wit piepschuim.
Sec tariefsverhoging vind ik nogal gemakzuchtig en toont aan dat het weinig met het milieu van doen heeft en alles met geld. Financiële maatregelen in de vorm van verhogingen, doen afbreuk aan de motivatie bij inwoners.
Ik zou het geen enkel probleem vinden wanneer betrokken ambtenaren mijn ideeën zouden pikken. 😀

New kid in town

 Even genieten van zeer verre familie 😀

The English Patient

Dat de politie niet weet om te gaan met verwarde mensen, komt dit kabinet en zijn adviseurs wel erg verdacht gelegen.
Vanmiddag had ik een kort gesprekje met iemand die niet gelooft in het gedoe vanwege het Covid-19. Hij geeft de voorkeur te geloven in een griep die net even anders is. Van mij mag iemand geloven wat ie wil. Zolang ie maar minstens 1,5 meter uit mijn buurt blijft. Eerlijk gezegd begrijp ik niet waarom zoveel mensen kijken naar de tv uitzendingen over het virus. Het schijnt nog vermakelijker te zijn dan al die andere shows, waar ik ook niets aan vind. Ik begrijp dat ik in deze periode geen gewone (wat heet) levensbedreigende ziekte moet krijgen, want de kans is groot dat ik niet geholpen word.
Gisteren keek ik zowaar naar een aardige film : The English Patient. Ik miste enkel bepaalde stukken. De verbinding tussen de tv en de provider en later die tussen mij en de tv vielen even weg. Dus wist ik niet hoe die patiënt zo verbrand geraakt is. Wat ik wel storend vond waren scènes die mij onwerkelijk overkwamen. Al aan het begin, toen die 'verpleegster' pardoes een mijnenveld betrad. De mijnenruimer gebruikte niet eens zijn detector om naar haar toe te lopen. Hij deed net zo dom als de vrouw. Zo'n moment haalt mij compleet uit een film. Net als die Romeinse soldaat (andere film) die een horloge om had. En dan die reclames over bedden en snoep; ergerlijk. Gisteren was ik te moe om een ander kanaal te kiezen. Er was trouwens nauwelijks iets interessants op al die zenders. Armoe troef.

Nachthok voor cavia's

Onze oudste kleindochter heeft twee cavia's. Ze heeft al een keer gezegd, dat ze die graag zou willen meenemen, als ze bij haar vader gaat logeren. En dus hebben oma en opa de mouwen opgestroopt.
Oma regelde een mooie, ruime kooi met wat toebehoren. Opa werd gevraagd een nachthok te maken. Gelukkig was het vanmiddag stralend weer (ik ben inmiddels weer wat bijgebruind), dus ging ik buiten aan de slag.

Ik heb het casco van hout gemaakt. Opa kent het knabbel-duo niet dus moest ie even het internet op. In het hok moest een schot komen, zodat de beesten zich wat zouden kunnen verschuilen. "Ja, ja", denkt opa dan, hierbij terugdenkend aan zijn eigen jeugd kinderen. Toen opa later hoorde dat er geen stapelbed in hoefde, die twee willen samen in het hooi liggen, dacht opa weer : "Ja, ja."
Vanwege die wensen heb ik van het dakje maar een scharnierende klep gemaakt. Ik vertrouwde het niet zo. Dus een klep voor een (onverwachtse)

controle. Want je weet maar nooit met die constant piepende beesten. Het zijn net kinderen als ze naar bed moeten. Zodra het stil wordt, moet de klep even gelicht worden voor een controle. Toen opa zich via het internet wat verdiepte in die beesten, kreeg ie pardoes een recept voor zijn toet getoverd. Leuk! Zodra die beesten niet meer door de ingang van hun hok kunnen, dan....

Goed opletten

In alles is het goed opletten geblazen. Toen ik overwoog een zonnepaneeltje te kopen om de accu van de motor gedurende langere periodes van stilstand op peil te houden, ben ik eerst het internet gaan afschuimen. Op YouTube vond ik diverse videootjes, waarin zo'n paneeltje getest wordt. Ik begin eerst met het kijken naar degene die de video gepost heeft. Aan reclames heb ik weinig. Ik moet het hebben van 'onafhankelijke' gebruikers.
Tijdens zo'n test lette ik op de omstandigheden en de manier waarop testresultaten gepresenteerd worden. Zo zag ik iemand het voltage van een accu meten zonder gekoppeld paneel en na de test een meting doen met een gekoppeld paneel. Als het kan let ik ook op de weersomstandigheden. Zie ik zonlicht of niet? Er zijn ook panelen die bij gewoon daglicht of zelfs kunstlicht hun werk kunnen doen. zoals gezegd is het in mijn geval niet de bedoeling om een lege accu op te laden. Daar heb ik een 230 volt acculader voor aan boord. Vanwege het gebruik van alarmeringssystemen in de bus wil ik de (volle) accu op peil en (bij uitgeschakelde systemen en lang stilstaan) in conditie houden.
Er zijn ook testers die het controlelampje hebben uitgeschakeld. Dat knippert als het paneel z'n werk doet. Door het uit te schakelen (draadje doorknippen) scheelt het weer wat(ts) voor het laden. Volgens mij is die toename te verwaarlozen. Al heb ik het nooit gemeten.
Ik ben nog aan het nadenken over een handige oplossing om het paneeltje ook te kunnen gebruiken om de huishoudaccu in conditie te houden. Die wordt namelijk nog minder gebruikt. Er zit een extra kabeltje bij met twee klemmen, maar dat is wat aan de korte kant. De klemmen wil ik niet gebruiken. Er hangt al een kabeltje aan voor de standaard acculader. De stekker ziet er hetzelfde uit. Ik zal vooraf eerst controleren of de plus en de mindraad ook op dezelfde manier aangesloten zijn in de stekker. Dat lijkt me gezonder voor de apparatuur en mijn portemonnee dan afwachten of die wel of niet vonkt tijdens het aansluiten.😏

Huisarrest

Ik zit te wachten op een cv monteur. Hij komt wat onderhoud aan het systeem plegen. We kregen als tijdstip ergens tussen 08.00 uur en 13.00 uur. Bij Feenstra kunnen ze blijkbaar nog steeds niet goed plannen. Ik bedoel in de jaren 90 waren servicemonteurs al behoorlijk nauwkeurig in te plannen. Misschien omdat ik zelf die systemen bij een paar grote organisaties opgezet heb.😀 Ik gebruikte ervaringsgegevens van allerlei klussen per type apparaat. Uiteraard met een tijdsmarge. Als er op trajecten files waren, kreeg de monteur een alternatieve route of het advies zijn auto op een parkeerplaats te zetten en zijn administratie bij te werken. De resultaten waren naar volle tevredenheid van de opdrachtgevers / directies en...... de betrokken monteurs.
Want voor de laatsten was er duidelijkheid en geen sprake van big brother is watching.  Ik heb me ooit een keer bij dat bedrijf aangeboden voor een soortgelijk project, vanwege een vacature. Maar meneer viel over mijn brief, die een typefout bevatte. Dat soort geneuzel kwam ik vaker tegen bij controllers. Ik had hem geschreven toen ik grieperig was. Die typefout woog zwaarder dan mijn kennis en ervaring op het gebied van servicemanagement bij grote organisaties waaronder multinationals. Ik heb dat nooit goed begrepen. Of was het toch iets anders? Tijdens een vorig bezoek van een Feenstra monteur bleek de tablet of laptop niet de juiste informatie te bevatten in de installed base / centrale database. In zo'n bestand staan de klanten, hun apparaten (gespecificeerd) per locatie en de onderhoudsgeschiedenis. Soms met extra info voor de monteur, zoals klant is blind of  schoenen uitdoen. De monteur wist toen ook niet wanneer bepaalde onderdelen vervangen waren en welke de meest voorkomende fouten bij dit type ketel waren. Een andere monteur probeerde een klant waar ik op bezoek was af te schepen met een smoes. Gelukkig kende ik het type ketel, omdat we dat zelf in onze woning in Lelystad gehad hebben.
Het is nu 2020, een kwart eeuw later en zit ik een hele ochtend thuis op een monteur te wachten. Ik moest er zelfs wat vroeger voor opstaan.

Huisarrest -2-

Na al het gezwalk beginnen Rutte c.s. een beetje wakker te worden. De maatregelen zijn aangescherpt. De aanpak doet me denken aan de moderne manier van opvoeden : veel in gesprek gaan. Zo'n aanpak komt mij erg vreemd over, gezien de mentaliteit van menig landgenoot. Maar het past wel in de geest van deze tijd, waarin mensen gesmeekt moeten worden om aub voor een rood verkeerslicht te stoppen.
Er moe veel harder en adequater worden opgetreden. De grootste bron van ellende vormen de winkels. Men gaat wel in cafés en restaurants handhaven, maar in winkels (nog steeds) niet. Winkeliers hebben tape op de grond en A4'tjes op de deuren geplakt en het gebruik van wagentjes verplicht. Maar hoe het in de zaak eraan toegaat, daar maakt men zich niet druk over. Alle winkels moeten op een lijn gezet worden. Ze moeten gewoon de regels volgen. Bij overtreding de winkel sluiten.
Ik blijf erbij dat men de groep kwetsbaren en hun verzorgers had moeten beschermen. De rest kan wel tegen een (griep-)stoot(je). Nu mort het volk en ligt de economie op z'n gat.

Gedachten lezen

Vanmorgen sprak ik iemand over, zeg maar onzichtbare handicaps. Belemmeringen die het dagelijks functioneren lastig maken. Onzichtbare belemmeringen, die geregeld tot onbegrip leiden bij anderen. Zelfs als er openheid van zaken gegeven is ( ik vind de term kwetsbaar opstellen een negatieve lading hebben), in de hoop op meer begrip. Vreemd, maar ook weer logisch. Ondervinden is en blijft immers de beste leermeester. Ik merkte ook bij therapeuten, dat ze niet gelijke ervaringen hadden opgedaan. Dus miste ik telkens hun uitgestoken handen die mij hulp boden. Zelf denk ik in veel gevallen : "Ze mogen blij zijn dit niet te begrijpen. Mijn ellende is hen bespaard gebleven." Boos worden is er niet bij. Wel is soms sprake van teleurstelling vanwege het onbegrip. Het gaat prima met mij hoor. Ik ben een overlever en zie telkens weer iets positiefs. Ik geniet van het leven. Al denk denk ik weleens : konden ze maar even mijn gedachten lezen.

Een nieuw zonnepaneeltje

Afgelopen week heb ik weer eens toegeslagen. Ik heb een zonnepaneeltje annex 12 volt druppellader gekocht. De ander is een tijd geleden kapot gegaan. Ik heb hem namelijk op de keien laten vallen. Bleek dat ding daar niet tegen bestand te zijn. Gek hoor. 😀Doodzonde natuurlijk. Ik had hem van het dashboard gehaald om zowel de ruimte eronder als het paneeltje zelf wat schoon te maken. Het eindigde dus in weggooien.
Gelukkig heb ik nu weer een nieuwe. Het is niet dezelfde. Technisch wel, maar qua afmetingen niet. Toen de bezorger aankwam lopen, liep ik naar de deur. Hij zag mij niet en belde niet. Nee, hij duwde het pakketje zo door de brievenbus. Ik ving het op, om te voorkomen dat het op de grond zou vallen. Toe ik het openmaakte, bleek het paneeltje niet met piepschuim beschermd te zijn. Het zat in een doos met daar omheen pakpapier. Ik weet niet hoe men met dit pakketje onderweg omgegaan is. Maar goed, het oogde allemaal nog heel toen ik het uitpakte.
Ik hem het paneeltje tijdelijk aangesloten, omdat de bus al een tijdje stilstaat. Zo wordt de accu tenminste in goede conditie gehouden. Het was niet de bedoeling om de accu ermee op te laden. Dat kan trouwens niet volgens de beschrijving. Het is in feite een druppelaar. Er waren twee losse snoeren bijgeleverd. Een met een stekker voor de aanstekeraansluiting en een met twee klemmen.
Dankzij het laatste snoertje, kan ik eventueel ook de huishoudaccu op peil houden. Ik hoop het paneeltje deze week fatsoenlijk te monteren. Tot die tijd doet ie alvast druppelend zijn werk. Als ik het wil uitschakelen, doe ik er een theedoekje overheen. Ik trek dan ook de stekker eruit. Je weet maar nooit.

Katers

Dit is wijlen neef Joris. Een Europese korthaar. Hij was ooit de kater van mijn broer Joop. Meneer genoot een wat vrije opvoeding. Hij ging bijvoorbeeld onder het eten gewoon op tafel zitten en pakte dan een stuk vlees of bal gehakt uit de pan. Of van een bord. Dat was hij gewend. Aan zijn omvang was te zien, dat in de kattenwereld gestolen goed heel goed gedijt. Joris was ook zo'n beetje de baas in huis. Hij deelde soms klappen uit als je ergens zat waar hij wilde liggen. Toen mijn broer gescheiden was en Joris enigszins op leeftijd gekomen was, ging Joris naar een tehuis voor ouderen. Dat was dus bij mijn ouders thuis. Daar werd ie ook wel verwend, maar niet dusdanig dat ie aan tafel mocht en vlees jatte. Dat zou ie misschien één keer gedaan hebben en daarna nooit meer. Tenminste, als ie door hen net zo opgevoed zou zijn als ik.
Van origine was Joris een binnen-kat. Mijn broer woonde in een appartement. Het enige uitje was het balkon. In het bejaardenhuis aan de Splinterlaan mocht ie naar buiten. Wat een feest voor dat beest! Op een dag kwam Joris niet meer thuis. Hij was al weer een aantal jaartjes ouder en kwakkelde met zijn gezondheid. Misschien vanwege gebrek aan gestolen vlees. Hij kreeg van mijn ouders namelijk vaak gekookte andijvie met kattenvoer. In de keuken in een bakje op de grond. Ik denk dat het oude beest zijn dood voelde naderen en zich ergens verstopt heeft. Daar staan die dakhazen bekend om.

Onze kater Tom was gisteren een beetje boos op mij. Moet je die kop maar eens zien. Hij lag die ochtend (nog steeds?) te slapen. Ik hoorde boven wat gerommel van wakker geworden kleinkinderen. Dus ik heb vanuit mijn enorm grote gevoel van medeleven met onze huisdieren Tom even gewaarschuwd. Ik riep een paar keer zijn naam. Maar Tom reageerde niet. Na de vierde keer riep ik hard : "Tom, Tom, ze willen je wakker maken!!" Dat hielp, maar wat een chagrijnige kop trok dat beest zeg. 't Is ook nooit goed. Ondankbaar beest. Of had ie een leuke droom?  Volgens mij is Tom een Europese kortlont.

Mijn vader

Als kind was ik al erg geïnteresseerd in het werk van mijn vader (1918). Hij vertelde er nauwelijks iets over. Mijn pa was bij de Marine, de Onderzeedienst. Hij heeft ook tijdens WO2 gevochten. Mijn ouders voor het uitbreken van de oorlog getrouwd en hebben elkaar toen 6 jaar niet gezien. Mijn pa vocht toen tegen de Jap in de Zuid Chinese Zee. Ik herinner me nog dat wij thuis, in een van de kastjes van het dressoir, een paar blikjes hadden liggen. In een ervan lagen (voor mijn begrip) mooie muntjes met kleurrijke lintjes in watten gelegd.
Dat blikje kwam een keer tevoorschijn, toen mijn oudere broer had gesolliciteerd bij de politie. Een meneer kwam voor een antecedentenonderzoek bij ons thuis. Hij zei dat zijn bezoek een paar uur ou gaan duren. Maar na het zien van de inhoud van het blikje, zie die meneer : “Ik ben hier al klaar.” Na 20 minuten vertrok hij weer. Ik heb een keer gevraagd aan mijn vader wat dat voor ‘munten’ waren. Hij antwoordde toen droogjes : “Allemaal flauwekul.” Naarmate ik ouder werd groeide mijn nieuwsgierigheid. Maar mijn vader bleef zwijgen. Op een dag vond ik de lijst met de bloedvlag van de O21 in de schuur. Die wilde hij weggooien. Ik heb hem toen meegenomen. Voor zijn overlijden kreeg ik van hem wat spullen, waaronder een vaan van de O19 en het doosje met ‘munten’. Waarschijnlijk vanwege mijn gevraag. De munten bleken onderscheidingen te zijn.

Toen een broer van mij en ik ook bij de Marine wilden, vond hij dat helemaal niets. “Daar kan je beter weg blijven”, bromde hij. Tussentijds heb ik zijn beide broers Henk en David vragen gesteld over hem. Over zijn jeugd en hoe hij was. Ik begon langzamerhand een beeld te krijgen van deze zwijgzame, afstandelijke man. Gevormd door een ongelukkige jeugd, waarin hij door zijn vader naar de Marine gestuurd werd toen hij 16 jaar was (…daar zouden ze hem wel opvoeden!... ), de Marine en de oorlog. Zo’n 5 jaar voor zijn overlijden, kreeg hij te horen dat hij een buitenechtelijk kind was. Hij was erg geschokt. Er zijn toen veel kwartjes bij hem gevallen. O.a. waarom hij als kind zo naar bejegend werd door zijn (niet biologische) vader. Na zijn overlijden (1997) heb ik bij Defensie zijn staat van dienst opgevraagd. Samen met mijn herinneringen, wat foto’s en de verhalen van familie en kennissen heb ik zijn leven gereconstrueerd. Het staat met wat foto’s beschreven in een boekwerkje, waarvan een aantal exemplaren binnen de familie verspreid is. Als een stukje familiehistorie, maar vooral als eerbetoon aan mijn vader. Een zwijgzame, afstandelijke oorlogsveteraan. Met een klein hartje.

Van Wij naar Ikke

 Ik heb onderweg het Wij-gevoel zien veranderen in het Eerst-ikke. Het streven om mensen meer zeggenschap te geven is doorgeslagen. Van generatie op generatie is men ermee doorgegaan. Met alle negatieve gevolgen van dien. Per slot van rekening er zijn allerlei regels, die gemaakt zijn voor iedereen. De teloorgang van de handhaving heeft ook te maken met het alsmaar laten vieren van de teugels.
In deze tijd met het coronavirus dat rondwaart, wordt de Eerst-ikke mentaliteit in onze maatschappij blootgelegd. Men heeft zelfs niets van doen met eigen familie en/of vrienden en kennissen. Dat in winkels niet gehandhaafd wordt is logisch. Men durft nauwelijks op te treden tegen overtreders. Bang voor een scheldpartij of klappen. Het agressieve gedrag is ook iets wat bepaalde ouders hun kinderen meegeven. Dat leid ik af aan het feit, dat kleine kinderen ongestraft elkaar en zelfs hun ouders slaan en/of schoppen. Gisteren zag ik twee jongens op fietsen op een weg rijden waar het niet toegestaan is. Auto's die hen (voorzichtig) passeerden en claxonneerden, kregen opgestoken middelvingers als reactie. Is het raar dat ik toen dacht : Is aangereden worden voor het tweetal (nog jonger dan 12 schat ik) een betere les?
Verderop in de straat is men een keuken aan het verbouwen. De werklui lopen in en uit. Vanmorgen liep een van hen haastig toch vlak voor mij langs. Ondanks dat hij naar mij keek toen hij naar buitenkwam. "Graag 1,5 meter, meneer", zei ik. Hij keek mij lelijk aan en bromde : "Houd toch op jôh!" Ik wees naar zijn combi met bedrijfsnaam en zei : "Geen goede reclame, meneer." Stond ie toch even raar te kijken.
Ach, ik heb een ouderwetse opvoeding gehad. Wie niet luisteren wilde, moest maar voelen. Ik ben er niet slechter van geworden. Wel verstandiger. Ook al was het maar met de wetenschap, dat niet in alle gevallen hard optreden gerechtvaardigd is. Als het even kan is in gesprek gaan beter.
De laatste maanden denk ik steeds vaker terug aan mijn jeugd. Met weemoed.