Een roestige parel

Je kent die verhalen vast wel. Over een vondst in een oude schuur of op zolder. Ik heb het dan over oldtimers. Een oude auto of motor of bromfiets. Met sommige oude voertuigen heb ik iets speciaals. Zoals de Citroën Avant, die ik in de jaren 50 nog geregeld door onze straat heb zien rijden. Maar ook bromfietsen als de Puch, Jamathi, Zündapp en de Kreidler. Wat die laatste betreft : een jaar geleden zag ik iets roestigs en een beetje glimmens achter een schutting. Ik herkende dat stukje direct : de chromen tank van een Kreidler! Nieuwsgierig gluurde ik door de krap 2 centimeter ruimte tussen de planken van de schutting. Mijn opwinding sloeg direct omr in een wat triest gevoel. Want wie zet er nou zo'n nostalgische bromfiets in de open lucht zonder hoes of zeil erover? Ik trok de stoute schoenen aan en besloot aan te bellen. Een jong stel deed open. Ik vertelde over mijn ontdekking en vroeg of de Kreidler te koop is. Er viel even een stilte, en dan : "Nee, misschien gaat ie die eens opknappen."
Een jaar later besloot ik weer een kijkje te nemen. Wat denk je? Staat die Kreidler nog steeds in de tuin weg te roesten. Het kan zijn dat het stuk nostalgie eerst goed door het weer aangetast moet zijn, eer men aan de restauratie gaat beginnen. Maar dat lijkt mij een vreemde benadering. Maar echte liefhebbers zijn het dus niet.

De N23 bijna gereed

Links de oude N307, rechts de nieuwe N23

De Swifterringweg onder de N23 door

Vanmiddag ben ik even op de motor gesprongen, om een kijkje te nemen bij de N23. Dit is de nieuwe weg die Lelystad met Dronten gaat verbinden ter vervanging van de oude N307 die via Swifterbant (om) loopt. De N23 ligt nagenoeg parallel aan de Hanzelijn. Men stelt dat de nieuwe weg de reistijd met 5 minuten zal korten. Niet echt indrukwekkend, maar de afstand tussen beide plaatsen is dan ook niet zo groot. De weg maakt onderdeel uit van de nieuwe A(lkmaar) - Z(wolle) verbinding via de Markerwaarddijk. In 2006 is besloten dit deel autoweg aan te leggen. De weg ligt tussen de kruising Houtribweg en A6 (foto rechts) en de Dronterringweg. Deze weg is z'n 11 kilometer lang en is grotendeels door maagdelijk landschap aangelegd. Men verwacht dat de weg in mei a.s. geopend zal worden voor het verkeer. Zelf zullen we sporadisch van deze weg gebruik gaan maken. Ben en Karly wonen namelijk aan de andere kant van Dronten. Natuurlijk ga ik deze nieuwe weg langs het spoor uitproberen zodra hij geopend is. Of misschien al eerder. Stiekem in een weekend of zo??

De grote Jezus quiz

Gereformeerde kerk - Leiderdorp

Onder een groot aantal gelovigen waaronder veel EO leden is beroering ontstaan naar aanleiding van de Jezus Quiz die de EO uitzond. Veel leden van de EO hebben hun lidmaatschap opgezegd. Opvallend dat er nog zoveel intolerante gelovigen zijn. Onze Lieve Heer is in zijn tijd veelvuldig bespot. Maar Hij is daar nooit boos over geworden. De hele show was meer een quasi humoristisch gebeuren met onbekende en bekende Nederlanders die hun onwetendheid over het christelijk geloof trachtten te verbergen met (zelf-)spot en humor. Ze spraken vaak niet eens de waarheid als het over hun eigen zonden en henzelf ging. Ook zo triest. Vooral als je nationaal bekend werd. Jezus zelf zal erom geglimlacht hebben en gedacht hebben : "God, vergeef het hen, ze weten echt niet waarover ze het hebben." Eerlijk gezegd schrok ik van de zeer gebrekkige kennis van velen over het geloof. Ik zie het toch als een triest hiaat in hun algemene ontwikkeling, waardoor ze hun gelovige medemens nooit helemaal zullen begrijpen, laat staan met hen kunnen meevoelen. Temeer omdat er tussen de geloven onderling nog zoveel strijd is. Eigenlijk was het een trendy show, waarin mensen zich schaamteloos blootgaven voor wat betreft hun algemene ontwikkeling en sociale vaardigheden met een hoog O cherso gehalte. Want over het geloof ging het eigenlijk nauwelijks. Hoewel ik zelf christelijk ben opgevoed, met zondagsschool, christelijk onderwijs, catechismus enz. was voor mij de periode waarin ik kennismaakte met andere geloven een zeer belangrijke. Hij gaf me inzicht in het feit dat iedereen op zijn of haar manier gelooft. En of dat nu God is, Allah of Boeddha, de liefde, de duivel, de flat screen of enkel zichzelf.

On speaking terms

Rita en Tineke in Stolzenau

Laatst bracht ik Robert naar Almere. Zoals gewoonlijk ben ik met mijn passagier in gesprek. Helemaal als het een zoon van me is. Dat lijkt me toch vrij normaal. Toch heb ik in mijn jonge jaren soms uren samen met mijn pa in de auto gezeten, zonder een woord te wisselen. Zelfs als we samen naar Duitsland reden om mijn pas getrouwde zusje Tineke in Stolzenau / Weser te bezoeken. Dat was dus zo'n 5 uur zwijgend in de auto van Leiderdorp naar Duitsland. Het begon al 's morgens vroeg. We stonden om halfvier op. Pa deed het licht in mijn kamer aan. Ik was allang blij dat hij als voormalig Marineman niet "Reveille!!" riep en irritant op een fluitje begon te blazen zoals ik dat in mijn militaire dienst heb ondergaan. Nee, niets van dat alles. Zwijgend maakten we ons gereed voor de trip. Een boterham naar binnen werken en koffie maken voor in de thermos, want onderweg werd geen wegrestaurant bezocht. Iets wat ik nou net zo leuk vind. "Zwei Kaffee, bitte" dat lukt me nog wel. En anders gewoon op z'n Hollands "Vier bier hier, bieten". Gelukkig stond onderweg de radio aan. Oké er werd wel wat gezegd, maar dat had betrekking op de verkeerssituaties : "Kijk uit!", "Ja, groen!", "Straks links", "Nu niet zo hard"  enz.  En dat was dus als ik achter het stuur mocht plaatsnemen van de VW. Als pa reed mocht ik dat soort dingen nooit zegen. Tenzij ik liever lopend weer naar huis ging.  Ik mocht ook het raam niet open doen, als pa zijn zware shag zat te roken. Dat vond ik eigenlijk erger, terwijl in die tijd, begin jaren 70, nog niet eens zo gesproken werd over kanker. Maar van die lucht werd ik vaak misselijk. Een traumaverschijnsel van mijn eerste peukie toen ik een jaar of vier was. Ik ben diezelfde dag subiet voorgoed gestopt met roken. Zo moeilijk was dat niet.
Een gesprekje was er dus niet bij. Geen : hoe gaat het op werk?, Wat doe je eigenlijk?, Ga je nog verder studeren?, Wanneer ga je het huis uit?, of soortgelijke vragen. Of iets dat hij op zijn werk in de postkamer van de LOI had meegemaakt. Dat armtierige contact was het direct gevolg van zijn houding jegens mij en mijn andere broers en zus. We moesten alleen maar luisteren en pa stelde zich altijd afstandelijk op. Later begreep ik best wel waarom het allemaal zo ging. Maar toen nog niet. Het zou nog een paar jaar duren voordat er wel sprake was van communicatie. Die groeide met de tijd. Dat lag voornamelijk aan mijzelf, omdat ik veel mondiger was geworden. Maar nog voor we echt op het goede niveau van on speaking terms zaten, overleed pa. Jammer, want ik had hem nog zoveel willen vragen.

Frankie Ford - Sea Cruise

Ja mensen, we gaan even terug naar 1959. Halverwege de vorige eeuw! Dit is pure rock 'n' roll van Frankie Ford. Daar heeft menig aankomend pop-talent in die tijd van gesmuld. En uiteraard de overige liefhebbers, zoals ik. Misschien niet zo'n goed moment voor een sea cruise, maar met een niet-Italiaanse kapitein gaat het veel minder schuin door de bocht.

De silo's van boer Braat

Dit is een zeer oude foto©, gemaakt door mijn oom Wim vanuit het raam van de woonkamer van ons huis aan de Resedastraat 74a. We gaan terug naar de jaren 50, op de hoek van de Hoofdstraat en Resedastraat te Leiderdorp. Daar bevond zich een paar silo's van boer Braat. In de nazomer werd daar het gras gekuild en in de herfst reden vrachtwagens af en aan om pulp van suikerbieten te storten. Ik herinner me nog de dampende massa. De boerderij stond aan de overkant van de Hoofdstraat (foto). Die is eind jaren 50, vlak voor ons vertrek naar Curaçao, afgebroken vanwege de komst van de snelweg A4. Meneer en mevrouw Braat verhuisde naar een nieuwbouwwoning in de Groenendijkstraat, schuin tegenover de Koningstraat. 's Zondags was het altijd een drukte van belang op het erf van de boerderij. Overal kwamen koetsen aangereden, die de kerkgangers voor de Gereformeerde kerk brachten. De kerkklokken luidden al om half tien 's morgens. Niemand klaagde over lawaai. Door de Hoofdstraat klonken de hoeven van de paarden. De paarden werden op het erf uitgespannen om ook even te genieten van de zondagsrust. Een zwart geklede stoet mensen liep vervolgens naar de kerk, een eindje verderop, waar de dienst om 10.uur begon. Als kind vond ik het een wat somber tafereel. Net alsof die mensen de hele week gezondigd hadden en nu moesten boeten. Na de dienst was er (ook zwarte?)  koffie bij Braat. Een uurtje later werden de paarden weer voor de koetsen gespannen en vertrokken de kerkgangers. De silo's besloegen een hoekje van een groot weiland, waar het vee van boer Braat graasde. Er liep ook geregeld een paard van hem in de wei. Dat gaf ik soms brood. Dat duurde totdat Bles, zo heette het paard, mij in mijn hand beet met zijn grote gele tanden.
Vaak zag ik de boer met een zeis stukken grasland maaien. Hij ging geregeld in het gras zitten om zijn zeis te scherpen. Dan zag ik hem met een hamer op het blad van de zeis slaan. Voor mij als kind een vreemde gewaarwording, want zo maak je iets toch bot? In het voorjaar genoot ik van het moment dat de koeien voor het eerst na de winter weer het weiland in mochten. Ze renden uitgelaten het weiland in en maakten daarbij de meest rare bokkensprongen. Prachtig!

Brand in Biddinghuizen

Maandagmiddag brak in Biddinghuizen op het industrieterrein Noorderbaan een flinke brand uit. Omdat op dat terrein ook onze caravan gestald staat, maakten we ons in eerste instantie enige zorgen. Maar al snel bleek het te gaan om een ander bedrijfspand. In het gebouw waren vier bedrijven gehuisvest en een woning. De bewoners van de bedrijfswoning waren niet thuis. Toen de brandweer na de melding rond half vier op de Noorderbaan arriveerde, sloegen de vlammen al uit het dak. Gezien de omvang en hevigheid van de brand werd de hulp ingeroepen van meerdere korpsen uit de omringende dorpen. De brandweer heeft het bedrijfspand gecontroleerd laten uitbranden.

Tweede Paasdag

Helaas niet buiten spelen vanwege het natte weer. Dus ik ben maar de garage ingedoken. Daar lag nog een onderkap, die ik wilde gebruiken op de Seeley. Eerst maar de Seeley op de hefbrug gezet, dat scheelt een kromme rug. De onderkap heb ik in de lengte doormidden gezaagd. Daarna was het een klus van passen, meten en zagen om een helft van de onderkap netjes gemonteerd te krijgen. De benodigde beugeltjes heb ik zelf gemaakt. Voor de andere kant heb ik de motor eerst even andersom op de brug gezet. Dat gaf veel meer werkruimte, omdat de CBX tegen de muur staat. Gelukkig verliep het op maat maken en monteren ook die kant voorspoedig. Zo'n stuk plastic moet niet alleen mooi maar ook stevig vastzitten. Rest mij nog de boel te schuren, met een primer (voor kunststof) te behandelen en vervolgens is de juiste kleur geel te spuiten. Ik ben er dus nog niet. Nu de Seeley toch op de brug staat, ga ik hem maar nog een poetsbeurt geven. Die onooglijke kettingbeschermer moet ook nog een keer worden aangepakt. Het is extra leuk klussen, omdat ik de regen op het dak hoor vallen. Hopelijk wordt het weer snel beter, dan kan ik weer eens het gas opendraaien. Niet dat ik geen regenpak heb, maar die Seeley heeft open luchtfilters en die zuigen water naar binnen.

Eerste Paasdag

Bijschrift toevoegen

Na een rustige start, het was per slot van rekening zondag, zijn we met Fenna gaan fietsen. Ze gedraagt zich vrij rustig in de mand achterop. Al is ze de eerst honderd meter wel wat onrustig. Bij de Buizerdweg hebben we haar kennis laten maken met paarden. Prachtig om te zien hoe ze op die beesten reageerde. Heel gereserveerd, maar niet zo bang dat ze weg wil lopen. Daarna zijn we via de Knardijk richting Bataviastad gereden. Daar mocht ze op die uitgestrekte zandvlakte even lekker losgaan.
We kwamen net op tijd weer thuis. De afdeling Dronten had zich al in de woonkamer genesteld en Robert en Carina kwamen nagenoeg gelijktijdig met ons aan. Karly maakte gevulde eieren en Tim en Jill gingen Paaseieren zoeken. Oma Sonja had weer een leuke zoekopdracht gemaakt. Fenna was moe, dus die lag weldra te slapen. Natuurlijk hebben we ook weer heerlijk gegeten. Mike was aan het werk, dus die trof een bijna lege, rustige woonkamer aan toen hij 's avonds thuiskwam.

Matig SV Lelystad verliest

"Los!" liep net goed af...

Vanmiddag heb ik weer een een hele wedstrijd van sv Lelystad 67 gezien. Blauwbekkend langs de lijn zag ik een eerste helft, waarin SVL tegen collega degradatiekandidaat Marken weliswaar veel werk verzette, maar erg slordig en mat voetbalde. Naast mij heb ik de eerste helft heel vaak "Wat een kutbal!" horen roepen. En terecht, want maar al te vaak werd op slordige, nonchalante wijze ballen afgespeeld. Of beter : aan de tegenstander overgedragen. Als ik een verdediger geregeld zie pingelen en zo duels zie verliezen in plaats van de bal afspelen, dan vraag ik me af waarom een trainer dat oké vindt. Het viel me ook op dat in veel situaties de balbehandeling ronduit slecht was. Maar er was meer ellende op het veld te zien. De SVL keeper schreeuwde drie keer "Los!", maar de (dove?) verdediger speelde de bal toch met de borst terug. Een doelpunt werd net voorkomen (foto). Vrijlopen in de aanval had geen zin, want de bal kwam niet. Veel ballen kwamen niet aan. In tegenstelling tot Marken, was bij SVL nauwelijks enige gretigheid te bespeuren. Vlak voor rust werd de SVL verdediging simpel uitgespeeld en scoorde Marken verdiend 0-1.
Na rust werd een onnozele terugspeelbal SVL bijna fataal. Met een kopbal passeerde de verdediger bijna zijn eigen keeper. Aan de andere kant kreeg spits Marc eindelijk eens de bal, maar vrij voor doel was het de paal die redding bracht voor Marken. Na een corner van SVL dreigde de bal bijna via een Marken speler in het doel te belanden, maar een collega redde op de lijn. Gaandeweg het seizoen ging ik me steeds meer afvragen wat SVL eigenlijk op dit niveau komt doen. De aanloop van het seizoen was veel belovend. Daarna ging het bergafwaarts. Zowel in het veld als bestuurlijk. De ruilmiddag van de voetbalplaatjes was net zo'n chaos! Ondanks het aanbod van vrijwilligers om de ruildag eens goed op poten te zetten. Maar dat was helemaal niet nodig volgens SVL. Het werd een grabbeltafel. Overal in de kantine en op het terrein liggen plaatjes op de grond. De organisatie daarvan verdient een draai om de oren. Nee, het gaat helemaal niet goed met SV Lelystad 67. Gelukkig hebben ze de A3 nog.

Gepuber met Pasen

Glasvezelterreur aan de deur -2-

Zitten we lekker aan tafel (gebakken aardappeltjes, worteltjes en stukje vlees), zie ik weer die jongeman lopen. Je weet wel, dat provider-mannetje dat een paar dagen geleden had aangebeld, terwijl zijn commerciële afdeling ons telefonisch al had benaderd over glasvezel. Ik had geen zin naar de deur te gaan, maar Sonja deed dat dus wel. Zij wist overigens niets van zijn eerste bezoek. De gangdeur stond open, dus hoorde ik weer zijn betoog, waarom wij voor KPN zouden moeten kiezen. Ik dacht eerst : hij heeft zeker aanvullende info na zijn eerste bezoek of we krijgen het gratis. Maar dat was dus niet zo. Een paar dagen geleden beklaagde hij zich nog over het feit, dat hij op adressen aanbelde, die al eerder door een callcenter  waren benaderd. Al zijn geschrijf in zijn notitieblok en zijn excuses hebben dus tot niets geleid. Hij doet dus gewoon wat zijn baas ook doet : dubbelwerk en mensen onnodig lastigvallen.

Eigenaren blowboot vrijuit?

Het is en blijft een rare zaak, de kwestie rond de Almeerse Blowboot. Daar werd veel meer voorraad aangetroffen dan wettelijk toegestaan is. Maar volgens de rechter mocht het OM de eigenaren niet vervolgen, omdat iedereen (gemeente, politie enz.) wist van het groot aantal klanten dat dagelijks de boot bezocht. Het komt mij vreemd over dat als anderen op de hoogte zijn van illegale handelingen, die handelingen automatisch legaal zouden zijn. Grote aantallen klanten hoeft per definitie niet te betekenen grote hoeveelheden drugs. Misschien kwamen ze alleen voor de koffie of gezelligheid.  Komt bij dat het mij onwaarschijnlijk lijkt, dat men het aantal klanten per dag is gaan tellen. Ik vind dat Justitie steeds meer blijk geeft van een haast kinderlijke kijk op zaken met knullige uitspraken tot gevolg. Aan de andere kant is het ook weer zo, dat in een beschuldiging alles tot in details bewezen moet zijn om iemand te veroordelen. Zelfs als zaken 100% voor de hand liggen. Vaak begrijp ik helemaal niets van de rechtspraak in dit land.
Ik zie vaak auto's fout geparkeerd staan. De politie ziet het wel, maar rijdt rustig verder. Dus mocht ik in die omstandigheden later toch een bon krijgen, dan wil ik graag dat deze rechter mijn zaak doet. Dan wordt die bekeuring tenminste ongeldig verklaard.

Geen Paashaas dit jaar

KNMR naar Lelystad

Een attente en trouwe  lezer stuurde mij een bericht van de KNMR. Waarvoor mijn dank.

"Dit jaar komt er ook in Lelystad een KNRM reddingstation te staan. Op woensdag 9 mei 2012 organiseert de KNRM een informatie avond in de brandweerkazerne aan de Gordiaandreef 101 te Lelystad. Geïnteresseerde vrijwilligers, mannen en vrouwen, worden van harte uitgenodigd om kennis te komen maken met het werk van de KNRM en de mogelijkheden van vrijwilligerswerk voor het nieuwe reddingstation. De avond begint om 19.30 uur en eindigt uiterlijk om 22.00 uur.
Geïnteresseerden die deze informatieavond willen bijwonen kunnen zich aanmelden via info@knmr.nl. Direct inschrijven als vrijwilliger mag ook via deze adressen. Na de inschrijving volgt een selectieprocedure door de KNRM.
Op het Markermeer rond Lelystad kan de KNRM nu vanuit de reddingstations Marken, Enkhuizen, Urk en Huizen niet binnen 30 minuten na alarmering ter plaatse zijn bij een incident. Daarom wordt aan de Bataviahaven een nieuw reddingstation ingericht. Vanuit de gemeente Lelystad is een bijdrage ontvangen voor de oprichting van het reddingstation. Voor de exploitatie is het reddingstation aangewezen op donateurs."