Boos op Baudet?

Gossie, nu zijn veel linkse politici opeens boos op Baudet vanwege zijn tweet over Marokkanen. Oké, zijn tweet was wat snel of, zo je wilt, zeer actueel op dat moment. De Marokkaanse dames waren vergeten zich eerst te legitimeren. Ze waren immers in burger. Neemt niet weg dat er weer flinke heisa van gemaakt wordt. Net zoals het 'meer of minder Marokkanen' van Wilders.
De PvdA'ers Oudkerk ('Wij hebben hier kutmarokkanen'), Spekman ('we moeten Marokkanen vernederen') en Samsom ('Marokkanen hebben een etnische monopolie op overlast') mogen dat soort uitspraken zonder problemen doen. Maar een te vroege tweet van Baudet (FvD) en vragen of wij meer of minder Marokkanen willen, zoals Wilders (PVV) deed leidt tot grote verontwaardiging. Zo maakt de politiek zich ongeloofwaardig. Het is helaas wie wat zegt en niet wat er gezegd wordt. Stak men maar al die tijd en energie in het zoeken en implementeren van een oplossing van de problematiek rond Marokkanen en anderen. Daar zal iedereen bij gebaat zijn. En eerlijk : wij hebben ook schuld.

Achterstandswijken

Een idee van ene mw Vogelaar. Een idee dat een halfbakken was. Ze wilde van verpauperde buurten prachtwijken maken.  Met het opkalefateren van huizen en een woonomgeving, ben je er natuurlijk niet. Daar werd toen ook al voor gewaarschuwd, maar Vogelaar wist beter.  Bewoners moesten ook 'opgeknapt' worden. Het is ook een kwestie van mentaliteitsverandering. Om die reden spreek ik de nieuwkomers hier ook aan. De buitenlanders zijn anders gewend. Ze komen uit een heel andere cultuur met een andere levenshouding en hebben weinig op met het milieu en/of leuke tuintjes. Ik hanteer meestal de vraag : "Vind je het hier vies of schoon?", want vaak gaat het over rommel op straat of in hun tuin gooien. Ik probeer ze wat wakker te schudden. Soms zeg ik : "Hé, je verliest wat!" Dan praat ik tegen Nederlanders. Op die manier probeer ik te voorkomen, dat ik bemoeizuchtig overkom en het bespaart mij een scheldpartij of misschien zelfs klappen. Het begint met de mensen, niet met bakstenen.

Uit een bepaald hoekje

Tot op heden zijn hun standbeelden en de plein- en/of straatnaamborden niet verwijderd. Fransen, Engelsen en/of Spaanse zeurpieten over de geschiedenis en onze nationale helden zijn er blijkbaar niet. Dus mogen wij de Oranjes(!), Michiel de Ruyter, Piet Hein en al die anderen gewoon blijven eren. Eren zoals zij in die tijd voor ons landje gevochten hebben. In die tijd dus, een heel andere met heel andere normen en waarden dan nu. Heet gezeur over onze nationale helden komt uit een bepaald hoekje, gereserveerd voor verongelijkte navelstaarders. Als ze met dit gezeur klaar zijn, komt er dan een groepje dat zich druk gaat maken omdat men ooit honden als werkdieren heeft gebruikt? En is iedereen die nu paardrijdt straks een dierenbeul? Overigens, hoe zit het met de klachten over de Afrikanen die hun landgenoten als slaven verkochten? Ga bij hun nabestaanden maar eerst klagen. Ik denk niet dat je een retourtje hoeft te boeken.

Rustig vergeten

Als ik zo aan het sjouwen ben om een bepaalde ruimte leeg te maken vanwege een verhuizing, moeten ze mij niet vragen wat ik in de aanhangwagen gedaan heb. Want dat weet Wimmie dus niet (meer). Dan kan het zelfs zo zijn, dat ik onderweg denk : "Jeetje, ik ben dit of dat vergeten!" Maar na aankomst blijken die spullen toch in de bak te liggen. Haha. Nee, ik maak me daar niet zo druk over. "Een volgende keer dan maar", is wat ik dan denk. Blik op oneindig, verstand bijna op nul en dan maar sjouwen. Vaak denk ik tijdens dat doodse werk aan heel andere dingen. Zo'n beetje hetzelfde als wanneer ik in de stoel bij de tandarts lig. Daar lig ik ook te denken hoe ik een bepaald vraagstuk ga oplossen. Of over bepaalde plannen nadenk. Soms lig ik daar gewoon wat te dagdromen. Totdat een vrouwenstem mijn rust verstoort en vraagt : "Gaat het meneer?" Ja hoor, het gaat.
Zij zorgt er wel voor dat ik niet vergeet dat ik in de stoel bij de tandarts lig. Dus kan ik ook dat met een gerust hart vergeten.

Een gesloten houding

Nee, ik heb het niet over lichaamstaal. Je weet wel : borst vooruit en de armen over elkaar. Met een kwaaie kop op voorhand in de verdediging dus.
Nee, ik ga het hebben over zelfreflectie. Bij mezelf te raden gaan en mezelf afvragen of ik afgelopen periode dingen goed gedaan heb of niet. Zo niet, hoe kan ik het in de toekomst beter doen? Kritisch zijn over mij eigen doen en laten zonder naar perfectie te willen streven.
Er zijn mensen die dat niet of misschien nooit doen. Ze kijken niet achterom, zeggen ze dan. Maar ja, wie zijn verleden niet kent heeft problemen met het heden en zijn toekomst. Al zou je enkel maar leren van je fouten in plaats in herhalingen te vallen. Ik moet er niet aan denken mezelf niet ontwikkeld te hebben. Ik had geen gesloten houding. Integendeel, ik stond en sta nog steeds open voor goede raad en/of opbouwende kritiek. Gelukkig wel, anders was ik nooit zover gekomen. Ik ben diverse keren afgebrand. Het is beter met de waarheid geslagen worden. Dat hoort erbij. Net zoals het taalgebruik, dat soms kwetsend of vernederend was. Dan was het soms erg moeilijk om toch naar de inhoud ervan te luisteren. Ik ben ook maar een mens en mensen maken nu eenmaal fouten. Gelukkig wel, anders viel er voor mij weinig te leren. Nobody is perfect.

Rijken in de watten gelegd

Hier vlak in de buurt heeft men een laadpunt gemaakt voor elektrische auto's. Aan de ene kant handig, aan de andere kant is er weer een parkeerplaats opgeofferd voor zeer beperkt gebruik. De daar aanwezige  vakken zijn altijd bezet. Iemand is dus de klos.
De mensen die in een e-wagen rijden worden wel heel erg in de watten gelegd. Je moet al over een flink inkomen beschikken om zo'n e-auto te kunnen betalen. En alsof dat niet genoeg is krijgen die rijke stinkerds ook nog allerlei andere financiële en parkeervoordeeltjes. Zo zie ik veel oplaadpunten vlakbij een entree van een gebouw staan. Dus ver lopen hoeven de e-bestuurders ook niet. Dat mogen de minder validen wel. De financiële voordelen worden opgehoest door de mensen die zich geen e-wagen kunnen veroorloven. Erger, de minder draagkrachtigen moeten ook nog een extra toeslag gaan betalen. Niet om een luchtzuiveringsinstallatie te laten draaien, maar voor de e-support. Ik hoop maar dat de hoge prijs van zo'n e-wagen tot betere werk- en leefomstandigheden zal leiden bij de kobaltdelvers en andere slachtoffers van onze e-wensen.
Ik blijf het ook een misser vinden, dat bi zo'n auto geen voorziening is aangebracht, waardoor je hem thuis kunt opladen. Net zoals de accu van Sonja's e-bike.

Dat is Make up

Ook tijdens het verhuizen houden wij in het oog wat wel en wat niet of minder belangrijk is. Veel wensen / eisen vallen daarom bij mij onder de noemer Make up. Voor mij betekent dat : van latere zorg. Stel we hebben de eethoek in het andere / nieuwe huis neergezet. Ik ga me dan niet druk maken over hoe de eettafel daar het beste zal staan; tegen de muur of los ervan of met de kopse kant naar de keuken enz. De meubels staan er en hoe ze daar het beste staan is voor mij make up. Daar mogen de bewoners hun hoofd over breken. De fotolijstjes en/of schilderijen zetten we ook gewoon in de woonkamer. Waar ze precies komen te hangen is ook make up. Eerst de rest uit de aanhangwagen halen.
Ik heb meegemaakt, dat heel veel tijd verloren ging in make up zaken. Zonde van de tijd en energie. Met gevolg dat het op het eind flink stressen was, want de oude woning moest op tijd worden opgeleverd. Doelgericht blijven werk is het beste. Vandaag hebben we weer gescoord. Weer een ruimte leeggemaakt en overgebracht. En op de nieuwe stek alles weer opgeruimd. Tjakka! We zitten ruim voor op de planning.

Weer op school

Ik heb weer gedroomd dat ik op school zat. Hallo zeg, ik ben al 71 jaar! Dus al 50 jaar van die school. Weer moest ik eindexamen doen. En weer dacht ik : "Ik heb dat diploma al!" En weer wist ik dat ik droomde. Ik heb overigens prima geslapen. Zoals zo vaak. Misschien zelfs nog beter, want niet eerder stond ik zo laat op : 09.40 uur! Misschien omdat ik niet naar Zondagsschool hoef. Of vanwege de fysieke arbeid van afgelopen week?
Er is nog een onderwerp, dat na decennia nog steeds in mijn dromen voorkomt. Dat is een neerstortend vliegtuig. Ik was nog een kind in die tijd. Ik heb er geen vliegangst aan overgehouden.

Vreemde keuzes

Oké, men gaat eikenbomenplanten en vervolgens de rupsen die daar op afkomen bestrijden. Maar er zijn meer vreemde keuzes. De gemeente zoekt een kunstenaar, die voor maximaal € 100.000 een kunstwerk wil maken voor het opgeknapte gemeentehuis. Ik dacht gelijk : ik ga me maar aanmelden. Als ik hier in de polder om me heen kijk en de kunstwerken zie, dan is dat voor de makers heel snel heel veel geld verdienen. Een kwestie van een stuk ijzer verbuigen en hoppa!, klaar.
Zonder gekheid, honderdduizend euro is heel veel geld voor een versiering. Dat zou toch veel zinvoller besteed kunnen worden? Zoals om de aangekondigde extra verhoging (4,5 %!) wat te minderen. Daar hebben we allemaal wat aan. Ik zeg : ga eens kijken wat kunstenaars op voorraad hebben aan kunst. Koop uit die collectie wat. Koop desnoods meer kunstwerken. Die kosten totaal zeker weten geen ton.

Zilveren camera

Of wel : de een z'n (bijna) dood, de ander z'n brood. Dit keer weer een oorlogsfoto die gewonnen heeft. Andermans leed misbruiken voor eigen gewin en een jury die "Prachtig! Van een ongekend niveau! Prachtig!" kirt. De jury heeft het over een eerbetoon aan Van Wessels doorzettingsvermogen en volhardendheid. Hoe zit dat met die slachtoffers? Of gaat de (wederom) winnaar Eddy van Wessel alle afgebeelde slachtoffers de geldprijs van € 10.000 hen overhandigen voor het ongevraagd poseren en hen zo te helpen vanwege hun doorzettingsvermogen en volhardendheid? Zo ja, dan heb ik niets geschreven.

De Rommelmarkt

Er was een tijd waarin ik geregeld op een rommelmarkt stond. Ik legde oude, doch nog bruikbare spullen apart in een grote doos. Afhankelijk van de hoeveelheid in de doos / dozen ging ik naar een rommelmarkt. We hebben in Waddinxveen, Leiden, Leiderdorp en Schoonhoven (braderie) gestaan. Mij ging het meer om het opruimen dan om te verdienen. Zelf maakte ik van de gelegenheid gebruik om ook even over zo'n markt te struinen. In die tijd had ik een briefje bij me waarop ik spullen noteerde, die ik best wel kon gebruiken maar waarvoor ik liever niet veel geld wilde uitgeven.
De laatste keer dat ik een rommelmarkt deed was samen met mijn broer Joop. Dat was in juli 2006. Sindsdien niet meer. Geen zin meer in. Zo'n markt heeft voor mij toen een heel andere betekenis gekregen.

Hij doetut!

Het was even zoeken geblazen toen ik het voltmetertje wilde aansluiten. Het apparaatje hoeft immers alleen te werken wanneer de motor draait. Om die reden heb ik onder het dashboard wat uitzoekwerk verricht. Ik heb een fraaie multimeter, maar die werkt alleen goed wanneer de batterij nog energie afgeeft. Hij was dus leeg. Ik heb die meter in geen tijden gebruikt, vandaar. Dus met een nieuwe batterij erin het zoeken naar draden met spanning wanneer het contact aanstaat / de motor draait. Om die te vinden heb ik een console waar o.a. een klokje in zit verwijderd. Daar achter zag ik veel bedrading hangen. In die spaghetti heb ik zo'n draad met spanning erop gevonden. Na wat soldeerwerk en heb ik de voltmeter getest. Hij deed het, dus heb ik de boel inclusief de meter ingebouwd. Al met al staat zo'n metertje helemaal niet verkeerd. Beter dan dat gapende gat van de hoogte instelling van de koplampen.

Verkeerde keuzes

Als ik tieners, meestal scholieren, zie roken, dan schrik ik daarvan. Ik bedoel, er wordt zoveel en vaak gewaarschuwd waarom roken ongezond is. En dan toch maar doen. Als het een sigaret uit nieuwsgierigheid is, kan ik me daar nog wat van voorstellen. Gewoon doorgaan met roken is een zeer verkeerde keus. Ik kan het geen domme keus noemen, want bij tieners zijn de hersenen nog niet volledig actief. Met name op het gebied van het overzien van gevolgen van beslissingen, is het voor hen duister.
Anders is dat bij volwassenen. Volwassenen die beginnen met roken? Ja, die zijn er ook. Bij hen noem ik het geen verkeerde keus, maar een heel domme. Waar zit het verstand? Oké, er zijn volwassenen die nog steeds puberaal gedrag vertonen. Die lopen graag met anderen mee. Ze vinden roken en dronken worden interessant en het helpt hen op sociaal gebied. Denken ze. Ik ken er die nogal timide zijn, maar na een paar blikjes bier beginnen ze te praten. Vervolgens worden ze vrolijk en dan gaan ze onzin lallen. Maar ja, dan zijn ze al wat blikjes verder. Vervolgens vinden ze het kinderachtig dat er mensen zijn die geen alcohol drinken. Na zo'n zuippartij vinden ze het raar dat bezoekers (die nota bene van ver gekomen zijn) vroegtijdig vertrokken. Dronken zijn in bijzijn van anderen en zelfs je eigen kinderen. Triest. Vaak heeft het te maken met emoties. Drinkers zijn emotioneel zwak. Zegt men. Ik denk dat het ook het geval is met mensen die op latere leeftijd gaan roken. Toegeven, om de omgeving te behagen of erbij te willen horen.
Gisteravond zag ik een docu over alcoholisme. Ook daarin zag ik geregeld waarschuwingen in de vorm van beelden en uitspraken van de alcoholisten zelf. Wat een schade kan alcohol aanrichten, zeg. En ja, het begon allemaal met een glaasje of blikje. Voor de niet Duitstaligen : Alkohol is een prachtig oplosmiddel, zo staat op dit plakkaat. Het lost huwelijken, vriendschappen, arbeidsverhoudingen, bankrekeningen en hersencellen op. Alleen geen problemen!

30 jaar geleden

Dertig jaar geleden volgde ik rond deze tijd nog mijn HBO opleiding in Den Haag. Ik was toen nog geen 42 jaar, maar toch niet de oudste van de klas. Er was iemand die aanzienlijk ouder was. Hij vertelde mij dat hij de opleiding deed, om zijn werkgever te laten zien dat ie meer in zijn mars had. Er gingen geruchten dat men hem wilde ontslaan. In een soortgelijke situatie kwam een broer van mij terecht, toen KPN ging reorganiseren. Hij mocht gelukkig blijven. Hoe het mijn klasgenoot vergaan is, weet ik niet.
Ik volgde de opleiding om alle kennis die ik tot dan opgedaan had via allerlei cursussen in één landelijk erkend diploma om te zetten. Dertig jaar geleden alweer. En toch, toch ben ik bijna dagelijks aan het leren. Nog altijd. En net zoals toen, nog steeds voornamelijk voor mezelf.
Zoals eerder verteld, luisterde ik 's avonds na 'schooltijd' op weg naar huis naar muziek van Willie Nelson, toen ie nog 'kaal' was. In die schoolperiode reed ik in een blauwe VW Passat  hatchback met zeer kleine lawaaierige dieselmotor. Dus de volumeknop stond hoog. In het donker, ergens tussen Den Haag en Schoonhoven, schalde toen :

Op m'n gemakkie

Vanmiddag ga ik weer een stukje verhuizing doen. Dat houdt o.a. in, dat ik Fenna wat vroeger ga uitlaten. Ze weet dan wat er te gebeuren staat : ik moet oppassen. Gisteren heb ik al wat voorbereidingen getroffen, door spullen te demonteren en te sorteren. De aanpak is simpel : een hoek met spullen die verhuisd moeten worden, een hoek met afval en een piepklein hoekje met spullen waarover nog een besluit genomen moet worden. Als over de laatste op korte termijn geen besluit genomen wordt, gaat het spul bij het afval. Klaar. Ja, inderdaad een lekker strakke aanpak. Zonder gezeur en/of getreuzel in de geest van "ik weet het nog niet" of "eh... nee, doe toch maar..." en dan van de ene naar de andere stapel verkassen. Ik heb niets met besluitloosheid, vandaar. Noem het maar weer een stukje van mijn beroepsdeformatie. Knopen zijn er om doorgehakt te worden en problemen om opgelost of opzijgeschoven (niet mijn probleem) te worden.
Het kan allemaal erg eenvoudig, efficiënt en effectief. Alles wat niets bijdraagt tot het doel (verhuizen) schuif ik opzij. Dat zijn immers de showstoppers. Dat kunnen trouwens ook mensen zijn. Besluitloze, zeurende mensen. Die mogen enkel met hun handjes wapperen en vooral niet gaan denken. Haha! En toch... zo blijft bezig zijn leuk. Ik heb geen zin om voor 3 uur werk, 8 uur bezig te zijn. Want dan duurt en duurt het maar. Dan vind ik het niet meer leuk.
Als voorbeeld hoe een verhuizing niet moet, zie ik aan de overkant het resultaat. Vandaag mag de nieuwe huurder de woning in. Helaas staat de tuin nog vol met grofvuil. Door de verhuurder aangetroffen in de schuur. Ik zag dat daar veel op het allerlaatste moment moest gebeuren. Dus dat was stressen. Zo doe ik het dus niet. Gewoon op tijd klaar zijn.