Israël is boos

Op Polen. Al een tijdje. Het begon met het voornemen om een wet aan te nemen, die eht verbiedt om van Poolse concentratiekampen te spreken. Het waren immers Duitse kampen.
Maar nu is meneer Netanyahu nog bozer. Nee, niet over de beschuldigingen omtrent zijn corrupte gedrag, maar vanwege een antwoord op een vraag van een Joodse journalist aan de Poolse premier. De journalist vertelde dat Joodse familie van hem door Poolse burgers was verraden.
De Poolse premier antwoordde dat er inderdaad ook Poolse verraders waren, net zo dat er Russische, Oekraïense, Joodse en andere verraders waren afgezien van Duitse. In ons land maakten ook Nederlanders jacht op Joden, werden Joden verraden, hun eigendommen ingepikt enzovoort. En ja, er waren dus ook Joodse verraders. Dus ik begrijp die boosheid van Israël helemaal niet vanwege zo'n valide antwoord. Het lijkt wel alsof het hele Jodendom iets heiligs is geworden. Wat mij betreft dus niet. De politieke houding van Israël is mij al lang geleden al tegen gaan staan. Vanwege mijn kritiek ben ik in de ogen van joodse fanaten een antisemiet. Waarvan akte.

Wensen

Kleine mensen hebben grote wensen. Zo ook de man die met een steenrijke vrouw getrouwd is. Meneer wilde voor zijn verjaardag een hebbedingetje dat van 0 naar 120 gaat in 5 seconden. Zijn vrouw vond het prima en gaf hem voor zijn verjaardag een... weegschaal. En een gratis abonnement op een sportschool.
Voor Vaderdag vroeg hij om iets waarmee hij de hele dag kon spelen. Op die mooie zondagochtend aan de ontbijttafel kreeg meneer een gloednieuwe spijkerbroek met gouden nagels van zijn vrouw. Nog voor hij iets kon zeggen, zei ze : "Schat, ik heb gaten in de broekzakken geknipt. Kan je de hele dag spelen". Ach ja, hard rijden is een, goed rijden is wat anders :

Overal racisme

...zal Sylvana niet leuk gevonden hebben...

Shani Davis, de Amerikaanse schaatser, is boos. Zijn boosheid begon bij de loting voor de openingsceremonie van de Olympische Spelen in Tjangtjingson of zoiets. In Zuid Korea dus. Shani ging er vanuit, dat hij de vlag mocht dragen. Als reden gaf hij aan, veel gepresteerd te hebben.  De leiding van het Amerikaanse team dacht daar anders over en ging door tossen met een muntstuk bepalen, wie de nationale vlag mocht dragen. Helaas verloor Shani de toss. De verwende schaatser kon zijn verlies niet accepteren en bleef tijdens de openingsceremonie weg. Zo leer je Shani ook wat beter kennen : een slecht verliezer met minachting voor de rest van het team.
In de race op de 1.500 meter, ooit een afstand waarop Shani heerste, werd hij slechts 9e. Shani is nog steeds boos. Logisch, want zeg nou eerlijk, wie had dat nou verwacht : zelf muntstukken en ijs doen aan racisme. Ik hoop maar dat ie niet naar ons land komt, want dan zou hij een aantal politieke partijen achter zich krijgen.

Als een protoype

Soms ga ik wat rigoureus te werk. Dan veeg ik alles van tafel en begin helemaal opnieuw. Dergelijke situaties doen zich voor, wanneer ik tijdens het werk ideeën opdoe of aanvullende eisen krijg en die (alsnog) in de oplossing meeneem. Gevolg is wel, dat er een wat vreemd ogend eindresultaat kan ontstaan. Vergelijk het maar met de situatie waarin eerst sprake is van de bouw van een weekendhuisje en uiteindelijk eindigt het met een gebouwd hotel. Maar ja, dat hotel heeft dan wel de fundering van een weekendhuisje. Haha!
Als ik eindelijk klaar ben, dan is het resultaat voor mij een prototype. Dat veeg ik vervolgens van tafel en ga dan aan de slag met als uitgangspunt het eindresultaat van het prototype inclusief aanvullende eisen en wensen.
Tijdens mijn loopbaan ben ik ook zo bezig geweest. Een prototype is om oplossingen te bedenken, te leren en uit te proberen en vervolgens van tafel te vegen. Ik kwam ook bedrijven tegen waar men ging voortborduren op een prototype. Dat vind ik nogal risicovol.
We hebben nu een schuifdeur in de overkapping die wat mij betreft ook zo'n prototype is. Ooit begonnen met sec een stuk gaaspaneel, dat met speciale klemmen als klapdeur dienst deed. Toen kwamen er latten om de boel te verstevigen. Daarna werden de klemmen vervangen door wieltjes om van een scharnierend geheel naar een schuifdeur over te gaan. En vervolgens (na opnieuw monteren van het gaaspaneel) kwam er ook nog een plaat als versteviging en extra lattenwerk. De deur ziet er nu niet uit, vind ik. Dus die aan elkaar geplakte deur gaat het veld ruimen voor een schuifdeur met een gaaspaneel en een boven- en schopplaat. Tjakkaaa! En dat alles om te voorkomen dat katten de kussens van de zitbanken bevuilen.

Het duurt maar en duurt maar

Afgelopen week was ik met kromme tenen samen met Sonja iets leuks aan het doen. Ahum, is dat geen contradictio in terminis? Ja en het is ook nog correct.
We deden een leuke bestelling, maar de afhandeling was erg langdradig en inefficiënt. Ik ben best wel geduldig, maar heb nogal moeite als mensen niet goed luisteren en dingen doen of zeggen die geen enkel raakvlak hebben met datgene wat gevraagd is. Als ik naar een zak spijkers vraag, ga dan geen uitgebreid verhaal vertellen hoe goed je met schroeven ook iets kunt vastzetten. En of ik weleens met houtlijm gewerkt heb. Zo verliep het gesprek. We gaven van tevoren aan wat we wilden, maar mevrouw gooide andere zaken op tafel en begon daarover uit te weiden. Afgezien daarvan was het druk in de zaak. Iets waar de medewerkster zich nogal druk over maakte.
Toen alles genoteerd was en de prijs berekend was, waren we klaar. Ze zei dat ze een speciaal mapje voor ons had aangemaakt op haar computer, zodat ze de bestelling direct zou kunnen reproduceren. Ze zou ons een e-mail ter bevestiging sturen. Dat e-mail kwam nog dezelfde dag. Maar bevatte geen kopie van de bestelling. Wel een soort folder-achtige mededeling met een prijs. Leuk om te weten, maar niet zinvol. Om toch iets van ons te laten horen stuurden we een e-mail terug met een bevestigende tekst.
Twee dagen later toch maar naar de winkel. Het was weer druk, maar minder druk dan de vorige keer. We werden door dezelfde medewerkster geholpen. En.... we begonnen bijna van voren af aan (zucht). Ik dacht dat ze dat eerder op haar computer gemaakte overzicht, dat ze zo keurig onder onze naam had opgeslagen weer tevoorschijn zou toveren. Nee dus. Op de mededeling dat haar bericht alles behalve compleet was, antwoordde ze : "Die klacht heb ik eerder gehoord." "Maar blijkbaar niets mee gedaan", dacht ik op mijn beurt.
Na bijna een uur waren we klaar. Ze gaat ons (weer) een bevestiging sturen. Dit keer de definitieve. Ze verontschuldigde zich nog vanwege de wachttijden, veroorzaakt door de drukte. Het liefst zou ik haar wat wegwijs willen maken over hoe ze meer tijd vrij kan maken door wat efficiënter en effectiever te gaan werken. Maar misschien werkt ze voor een burn out.

ING kantoor gesloten

Van de ING bank kreeg ik een brief. Daarin maakte de bank melding van de komende sluiting van het kantoor hier in Dronten. De brief troost mij met de opmerking, dat ik nog steeds naar een ING kantoor kan gaan, als ik dat zou willen. Dat is een vestiging 17 km verderop, in Lelystad. Hoera, ben ik even blij. Net alsof er niets gebeurd is. Nee, ik red me wel. Maar veel oudere ING klanten niet.
Ik ben maar twee keer bij de bank geweest. Een keer voor een adreswijziging die zeer moeizaam verliep en een keer om een biljet van 50 euro te laten controleren op echtheid.
Toen ik met dat biljet het kantoor binnenstapte waren beide medewerkers in keurig pak bezig met een klant. De een was aan het helpen, terwijl de ander toekeek. Het duurde wel even, maar ik had geen haast. Ik volgde hun werkzaamheden en vroeg me alleen af, waarom ze dat met z'n tweetjes moesten doen. Maar wie weet was het net als waarom een Belgische agent vaak een hond mee heeft : twee weten meer dan één. Na een kwartier geduldig wachten was ik aan de beurt. Ik liet het biljet zien en vroeg of het een geldig was. Een van de mannen liep weg om, naar ik begreep, een apparaat te halen. De ander voelde aan het biljet, hield het tegen het licht en bekeek verschillende onderdelen van het stukje papier. "Het voelt goed en het ziet er goed uit", zei hij. Hij vertelde toen ook dat er kort geleden een nieuw biljet was uitgegeven.
De andere medewerker kwam terug met een apparaat. Hij sloot het aan op 230 volt. Vervolgens hield hij het biljet onder een blauw schijnsel en concludeerde : "het is een geldig biljet".
Ik borg het briefje weer op, bedankte de beide heren en wandelde richting de uitgang. Opeens werd ik geroepen : "Meneer! Meneer!" Ik stopte en draaide me om. Een van de beide heren kwam naar mij toe en zei toen : "Mocht u toch problemen krijgen met dat biljet : wij geven geen garantie!" Toen hij dat zei, keek hij zowel naar mij als naar zijn collega. Enigszins verbaasd verliet ik alsnog het pand. Ik begrijp nu veel beter, waarom men zo'n filiaal gaat sluiten.  Doe mij maar zo'n loket in de muur.

Een spoiler geplaatst

Gistermiddag ben ik op het dak van de camper gekropen. Doel van deze beklimming was het plaatsen van een spoiler voor het 40x40 dakluik. Daar ben ik ruim twee uur mee zoet geweest. Het dak is niet vlak en ik moest vooraf eerst uitvinden waar de dakspanten zich bevonden. Ik heb daarna een plaat hout op het dak gelegd, dusdanig dat twee zijden op een spant rustten. Op die plaat kon ik zitten om de klus te klaren.
Het was even uitkienen waar en hoe ik de spoiler zou gaan bevestigen. Hij is bedoeld voor dakluiken van een bepaald merk en was het goedkoopst. Ons luik is van een mij onbekend merk, maar ach technisch is alles mogelijk. Zoals gezegd is het dak niet vlak. Ik heb de spoiler op een hoger deel geplaatst. Het dakluik zelf is ook zo hoog gemonteerd. Om de spoiler mooi voor het luik te krijgen moest ik wat van de uiteinden afzagen, zodat het luik volledig sloot. Ik heb hem op het dak geschroefd waarbij ik elastisch blijvende kit gebruikt heb om de boel waterdicht te houden. Die kit heb ik ook ingezet bij de afwerking aan de voorzijde. De naad tussen het dak en de spoiler kan nu ook geen rijwindgeluiden produceren. Er kan weer een klusje van de lijst geschrapt worden.

Door rood

voor de zogenaamde motorrijders

Iemand vroeg of hij het risico zal nemen om zonder winterbanden naar een sneeuwgebied in Duitsland te gaan. En of er in dat gebied en op de route erheen politiecontrole is. Een beetje vreemd om zo'n vraag bij anderen neer te leggen. Of is zo'n iemand onzeker en heeft ie lak aan regels? Zou hij na een ongeval of bekeuring de mensen die 'ja' hebben gezegd de schuld geven? Zal deze meneer ook andere regels negeren als er geen controle is? Vreemd hoor.
Wat ik ook wat vreemd vind is het gezwaai van motorrijders naar elkaar. Leuk toch? zou je denken. Tot op zekere hoogte. Ik ben motorrijders tegengekomen die mij niet herkenden als een collega-rijder. De manier waarop zij toen met mij (en anderen) omgingen was het tegenovergestelde van dat leuke gezwaai. Ik herinner me nog twee gevallen, waarin ik me in bedekte termen liet ontvallen ook motorrijder te zijn. Ik kreeg een grote mond en een ander ging over de rooie, toen ik hen wees op onverantwoord gedrag in de vorm van rijden op de stoep en tegen het verkeer in. Wat denk je toen ik zei, dat ik als motorrijder zoiets niet zou doen? Toen werd men opeens weer vriendelijk tegen mij. Ik kreeg zelfs excuses aangeboden. Daar houd ik dus niet van. Dat gedrag komt mij huichelachtig over.

Weer een schietpartij

...vuurwapenbezit goedpraten...

Het is telkens weer afschuwelijk te horen over de massamoorden (zo noem ik ze maar) die geregeld in Amerika plaatsvinden. Dit keer weer veel jonge slachtoffers. Natuurlijk wordt er weer druk geroepen over wapenbeheersing, maar dat blijft een geroep in de woestijn.
Een aantal Amerikanen dat voor de camera's het wapenbezit verdedigt, vindt het helemaal geen probleem dat er zoveel automatische wapens verkocht worden. Ik hoorde ook dat gesteld wordt, dat dit soort massamoorden ook zonder vuurwapens zal blijven bestaan. "Dan pakt men een mes, of een auto, of een bom", aldus de verdedigers. Het gaat dus niet zozeer om wapens, maar om de geestestoestand van de daders. Vanuit die optiek zou men grote vraagtekens kunnen zetten achter de geestelijke gezondheid van de gemiddelde Amerikaan. Ik bedoel, je bent toch niet in orde wanneer je een automatisch geweer in je bezit wilt hebben. Nee, dan zit er echt een steekje los. Dat Trump niet reageerde op een 'gun control' is logisch. De NRA wordt wat dat betreft met man en macht (en vuurwapens) beter beschermd dan een gemiddelde Amerikaan, school, of feestje. Het bezit van vuurwapens is via de grondwet geregeld en in Amerika is het erg lastig ook maar iets aan die regel te veranderen. Het aantal schietincidenten op scholen enz. stijgt echter helaas elkaar jaar weer. Voor velen was dit bericht  niets meer dan weer gewoon een nieuwsbericht. Geestelijke gezondheid dus.
Vergeet niet, wanneer men met een vrachtauto op een menigte inrijdt, ligt het aan de chauffeur. Als een dorp met onschuldige mensen gebombardeerd wordt, ligt de schuld bij de piloot. Als iemand met messteken omgebracht wordt, ligt het niet aan het mes. Maar met vuurwapens is het anders?

The Voice of Holland 2018

Dat tv programma, bedoeld om aankomend talent een kans te geven, volg ik niet meer zo nadrukkelijk. Ik maak liever een puzzel en vang zo nu en dan wat op. Veel artiesten houden het op lange, hoge uithalen die in combinatie met andere stemgeluiden doen vermoeden te maken te hebben met een wedstrijd in geluids-dyslexie. Kortom, veel geschreeuw en weinig muzikale wol. Van gezongen teksten, volgens de titels meestal in het Engels, is geen woord te verstaan.
Wat leuk is is dat er ook kandidaten zijn die verstaanbaar zingen. Vooral Samantha heeft een natuurlijke stem. Ze zingt gemakkelijk, vergeleken met de schreeuwende talenten die als een hijgend hert naar het einde van hun optreden verlangen.
Leuk is ook wel het commentaar van met name za(n)geres Anouk. Zij zaagt menig kandidaat door, omdat het gezongen liedje haar smaak niet is. Lullig voor de kandidaat, dat wel. Maar ach André van Duin is ook zo begonnen. Ze reageert zelfs verontwaardigd wanneer de kijkers een andere keus maken. Dan hebben al die kijkers geen verstand van muziek, aldus Anouk, die blijkbaar weet wat goed voor ons is. Haar sneer naar RTL Late Night ('daar kijkt niemand naar') was ook opvallend. Dat was dan wel weer een terecht oordeel, maar hoorde niet in het programma thuis.
Nee, helaas The Voice is niet om aan te horen /zien. De presentatoren doen overigens alsof het om hen draait. Vooral meneer Krabbé. Wat een gemaakt gedoe! Nee, doe mij maar die songs waarvan de tekst nog te volgen is en de samenhang met de muziek optimaal is. En waar het enkel om de artiesten gaat. Komen we toch weer in de jaren 60 en 70 terecht. Het is niet anders.

Horoscoop

Wanneer het zo uitkomt, lees ik soms een horoscoop. Tot op heden is dat altijd achteraf het geval geweest. Vaak als ik in een wachtkamer zit te wachten. Dan pak ik een of ander blad wat daar al weken of maanden ligt. Omdat ik ook bijna dagelijks puzzels oplos komt het ook dan voor dat ik achteraf een horoscoop zie en/of lees. Uit bepaalde bladen scheur ik (keurig) de puzzel. Soms staat aan de achterzijde een horoscoop. Omdat ik die pagina's bewaar voordat ik de puzzels te lijf ga, zijn ze van bijna een week geleden.
Meestal vergelijk ik de inhoud ervan met wat ik me nog kan herinneren van die dag of week. En meestal klopt het niet. Ik herinner me nog dat een van de kinderen een keer hardop mijn horoscoop voorlas. Die was al een week oud. Ondanks dat het in mijn donkere periode was, hebben we er flink om moeten lachen. Mijn horoscoop zei namelijk dat ik zowel geestelijk als lichamelijk in topconditie verkeerde en dat ik een prachtige week tegemoet ging. Nou, het was compleet het tegenovergestelde. Ik ken mensen die zich dagelijks laten leiden door hun horoscoop. Ik moet er niet aan denken geleefd te worden door een krant.

O, o, o wat een kennisniveau!

Onlangs zag ik een quiz met o.a. een deelneemster die een VWO opleiding heeft genoten. Daarnaast was ze nogal bezig met acteren. Aan het eind van de quiz was ze als laatste geëindigd. De quiz bevatte veel vragen, die betrekking hebben op algemene ontwikkeling. Er waren ook vragen, waarvan ik verwachtte dat iemand met een VWO diploma daar het antwoord op zou weten. Maar ach, VWO is geen HBS.
Hoewel ze met acteren bezig was, wist ze niet eens wat een souffleur was. Oeps! Des te opvallender, omdat ze zei, dat ze kikte op vreemde talen. Het beroep van ouvreuse was haar ook onbekend. Over haar hoofdrekenen zal ik het maar niet hebben. Daar hebben velen grote moeite mee. Een vraag als hoeveel honderdsten is 9/20 ste deel? was zodoende abracadabra voor haar. De kaart van Nederland kon ze ook niet voor de geest halen. Kortom, ik schrok wel even van het beperkte kennisniveau van deze dame met VWO diploma die nota bene (of niet) voor de NPO werkt.
Maar misschien ben ik te streng of verwacht ik te veel van iemand die bijna dagelijks een tv programma presenteert over actuele zaken. Vivienne interrumpeert graag haar gasten van allerlei pluimage. Zo zie je maar weer : wie spreekt, luistert dus niet.
Later in die week volgde ik een beetje een andere quiz. Van tevoren had ik al de naam van de kandidaat genoemd, die in mijn ogen de quiz zou winnen. Ze presenteert normaliter het weer voor RTL4 en komt mij intelligent over. Ik kreeg gelijk, want Amara Onwuka won dit keer. Wat mij betreft mag die slimme vrouw ook andere programma's presenteren.

De actielijst

Zo, we hebben weer heerlijk gewandeld, Fenna en ik. Wat dat laatste betreft : ik zie en hoor vaak een omgekeerde volgorde van de opsomming. Dan is het ik en mijn vriend of ik en.... Zo heb ik het niet van mijn moeder geleerd. 'Het vuil gaat voor de bezem', zei ze als ze dat hoorde. Anderen zeiden : 'ik stront voorop' als variant op 'ik stond voorop'. Het komt egoïstisch of egocentrisch over als je eerst jezelf noemt, is mij ingeprent. Ik heb ook collega's gekend, die het trakteren begonnen met het zelf als eerste de traktatie te pakken.
Op werk zei ik soms voor de grap : "Ik en de directeur hebben besloten...." Daar moest iedereen om lachen. Ook de collega's die zelf vaak met ik begonnen.
Tijdens mijn loopbaan werkte ik ook met actielijsten. Die kwamen steevast op de vergadertafel om besproken en bijgewerkt te worden. Ze gaven ons houvast voor wat betreft de gemaakte afspraken en wie verantwoordelijk was voor de te ondernemen actie.
In de privésfeer houd ik ook actielijstjes erop na. Ze bevatten klusjes die ik nog wil doen. Geen moeten, maar willen. De meeste hebben betrekking op de kampeerbus. Hoofdzakelijk make-up zaken hoor. Voorzieningen die ons handig lijken, maar die niet strikt noodzakelijk zijn.
Zo staat de montage van de spoiler voor het grote dakluik nog op de lijst. Die is wel nodig. Er is weliswaar al meer dan 5.000 km met gekanteld luik gereden zonder problemen. Hierbij is de kant aan de rijrichting gesloten gebleven. Toch wil ik er een spoiler hebben. Jenever can tell.
De beveiliging van de wagen wil ik ook nog wat verfijnen. Aan de onderkant wil ik een spatwaterdichte contactdoos monteren, zodat we ook aan de buitenkant van de bus 230 Volt kunnen gebruiken zonder verlengsnoeren te hoeven gebruiken. Die spanning zal er enkel zijn als in de wagen een schakelaar omgezet wordt nadat de wagen voor elektriciteitsvoorziening aan de paal gekoppeld is. Het wordt gelijk maar een dubbele doos. Een extra 12 volt aansluiting á la sigarettenaansteker in de cabine staat er ook op.
Tot slot staat de afwerking van de deuk in de carrosserie boven de schuifdeur vermeld. Die moet mooier afgewerkt gaan worden (zei de perfectionist). Kortom, er is nog veel te doen. Jippieee!

In ambtelijke stijl

zonder fietspad kan het zo

In het regionale blaadje las ik een artikel over de aanleg van een fietspad aan de Visvijverweg. Die weg ken ik vrij goed, vanwege de ritjes zowel op de motor als op de fiets. Die weg is vrij smal terwijl daar geregeld vrachtwagens en trekkers met aanhangers rijden. Jammer, want langs die weg bevindt zich ook een aantal recreatieve locaties. De omgeving daar is overigens ook aantrekkelijk. Maar daar fietsen is geen pretje.
Er is een aantal partijen, dat graag een fietspad aangelegd wil. Ze hebben daarvoor verschillende argumenten. Om degene die om veiligheidsredenen een fietspad wil de mond te snoeren, heeft de betrokken ambtenaar de verkeersdrukte aldaar gemeten. Het aantal fietsers viel heel erg mee, aldus de meting. Wat niet verteld werd, is dat de meting in de maand november in barre weersomstandigheden is gedaan. Erg flauw, om niet te zeggen 'wat een kolere streek van die betrokken ambtenaren!' Dat soort ambtelijke rotstreken kennen we inmiddels wel. Ook in Lelykstad haalden ambtenaren die streken uit. Klachten over verkeersoverlast tijdens de spits werden van tafel geveegd met metingen die 's nachts gedaan zijn. Aantal vrije parkeerplaatsen werd geteld als velen naar werk zijn en toen er een huis aan huis enquête werd gehouden naar klachten en/of verbeteringen in de wijk door de wijkvertegenwoordigers, deed de ambtenaar alsof ie er niet bij hoorde. Hij ging op afstand staan, om op die manier later te kunnen zeggen niets gehoord te hebben. Misselijke praktijken dus.

D66 fiets

Hoe dan ook uiteindelijk komt dat fietspad er toch, omdat een politieke partij wees op de natuur. Dus niet omdat bewoners en andere belanghebbenden dat graag zouden willen en omwille van de veiligheid van de fietsende recreanten, maar omdat Groen Links dat wil. Mevrouw Hillebregt (D66) laat overigens blijken daar nooit te fietsen, want volgens haar is de Visvijverweg veilig. Zou ze wel weten waar die weg ligt?
De recreanten zelf zijn niet gehoord. Tenminste, ons is niets gevraagd. Andere fietsende en/of partijen met enig belang wel? En hoe zit het met de fietsroutes die men hier zo graag wil om recreanten te lokken? Daar zijn toch fietspaden voor nodig? Kortom, ik vind het onderzoek en de argumentatie van de gemeente halfbakken en kortzichtig. Haast amateuristisch. Alsof een fietspad enkel voor Groen Links of een paar ambtenaren zou zijn. Maar je weet, ik heb last van beroepsdeformatie, opgedaan in het bedrijfsleven. Daar moest ik echt niet met zo'n manier van onderzoeken aan komen kakken.

Niet blij met VVD

Terugkijkend ben ik alles behalve tevreden met onze regeringspartij, de VVD. Een Volkspartij is de VVD al lang niet meer. Het is een partij voor de elite geworden, een verandering die decennia geleden begonnen is. Vrijheid en Democratie kwijnen weg en maken plaats voor Verplichtingen en Dictatuur. Ik word alsmaar geknecht, mijn financiële mogelijkheden zijn aanzienlijk minder en de zorg is flink afgebouwd. Zelfs als ik naar een ziekenhuis moet, word ik op de parkeerplaats weer leeg gemolken. Is het de moderne vorm van slavernij? Net als al die arbeidsovereenkomsten met bepaalde tijd, die louter bedoeld zijn om werknemers uit te buiten? Net als het in dienst nemen van goedkope buitenlandse werknemers ter vervanging van Nederlandse?
De VVD kent veel leden die crimineel gedrag vertonen. Liegen en bedriegen, frauderen, lekken, graaien, seksueel misbruik enz. Dat is schering en inslag geworden. Waarschijnlijk is de partij besmet met een PvdA virus.
De crash met de MH17 is uitgedraaid op een politiek onderzoek, bedoeld om de EU (Oekraïne moet en zal lid worden) en de VS (Rusland moet gedemoniseerd blijven) tegemoet te komen.
We moeten delen van onze cultuur en geschiedenis opgeven, omwille van een kleine groep zeurpieten en navelstaarders. We vinden het goed dat onze kerken in eigen land bedreigd worden. Dat bepaalde wijken haast ontoegankelijk zijn geworden en dat veel geld verdwijnt in handen, die blijkbaar niet hoeven te wapperen.
We zijn in oorlog met landen die elders in de wereld liggen. Wat doen we daar eigenlijk? Het antwoord is eenvoudig : achter Amerika aanhollen. Maar als er doden vallen komen de krokodillentranen van de dames en heren politici.
Er is in eigen land nog heel veel te doen om iedereen recht te geven op een goed bestaan. Maar daarvoor moet ik dus niet bij de VVD en zijn kompanen zijn.