zaterdag 7 februari 2015

Een kleine NSB'er?

Zondag met drollenvangers aan
Nadat de familie Quik was vertrokken, kwam een oude man met grijs haar beneden naast ons wonen in de Resedastraat op nr. 76 (foto : deur links). Hij leidde een nogal teruggetrokken leven. Misschien vanwege het feit dat ie slecht ter been was. Op zijn naambordje stond de naam Burow. Volgens mijn moeder was het een Duitse militair en had hij ook nog een vrouw. Maar die heb ik nooit gezien. Behulpzaam als ze was, besloot mijn moeder meneer Burow te helpen. Ik kreeg daar ook een taak in. Zo'n twee keer in de week moest ik hem vragen of hij soms boodschappen nodig had. Als dat het geval was, haalde ik die voor hem en kreeg ik als dank telkens twee pepermuntjes uit een rolletje King dat bij hem op het dressoir op een schoteltje lag.
Mijn moeder had nadrukkelijk gezegd, dat ik in winkels niet mocht zeggen voor wie de boodschappen waren. Immers, in zo'n klein dorp wisten middenstanders precies wie wat geregeld kocht en of het betaald dan wel op de pof ging. En als mij toch gevraagd zou worden voor wie het was, moest ik zeggen dat we visite hadden. Ik vroeg me af : "Ben ik nu een kleine NSB'er of een kleine barmhartige Samaritaan?" Ach, mij maakte het niet veel uit en was zelfs nogal trots op mijn spannende taak : stiekem een Duitser helpen. Vreemd, want ik ging ook met vriendjes mee om belletje te trekken bij NSB'ers in het dorp. Hoe dan ook, alles wat Duits was lag in die naoorlogse periode nogal gevoelig. Maar dit voelde goed.
Links buurvrouw Zaagman...
Het was op een zaterdagochtend toen meneer Burow mij vroeg om iets anders voor hem te kopen. Dit keer bij de drogist. In zijn uitleg wees hij naar zijn voeten en brabbelde iets in een voor mij onverstaanbare taal, wat later Duits bleek te zijn. Das hatte ich damals nicht gewusst, want ik kende geen Duits. Hoewel, mijn moeder was nogal weg van ene Rudolf Schock, wat voor mij nogal een shock was. Zijn liedje 'Du bist die Welt für mich' vond ik helemaal niks, vanwege de nare verhalen over een voormalig veroveraar die ook iets met die Welt wilde.
Maar goed, ik verstond 'taakpoelder'. Maar volgens meneer Burow was het net even anders. Hij trok een sok uit en deed alsof ie zijn voet waste. Daarna maakte hij met zijn hand op en neer gaande bewegingen boven zijn voet. Bewegingen die ik zo'n tien jaar later totaal anders geïnterpreteerd zou hebben en ongetwijfeld gevolgd zou zijn door een gillend wegrennen van mijn kant.  Maar toen begreep ik er niets van. Hij zei daarbij een paar keer achter elkaar "taakpoelder!"
Ik bleef een gezicht met vraagtekens trekken, dus ging ik met 'taakpoelder' en een gulden in mijn handje geklemd op pad. Op weg naar de drogisterij van meneer Noort aan de Hoofdstraat tegenover de schoenmaker op de hoek van de Eikenlaan, piekerde ik me suf over het 'taakpoelder' en oefende op antwoorden voor lastige vragen.
Bij De Vijzel aangekomen, kon ook meneer Noort niets van mijn 'taakpoelder' brouwen. Omdat hij vermoedde dat het spul niet voor ons was (mamma kocht daar alleen keelpastilles en heel soms een fotorolletje), vroeg de kalende magere, lange drogist : "Voor wie moet jij dat kopen?" Ik antwoordde zonder blikken of blozen (dacht ik) : "We hebben visite, meneer. Uit Oostenrijk." Toen besloot ik het ritueel van meneer Burow na te doen, terwijl ik op zijn manier 'taakpoelder' papegaaide. Meneer Noort schoot in de lach. "Hahaa, talkpoeder! Je bedoelt talkpoeder!", riep hij triomfantelijk. Moreel gesteund door meneer Noort's oplossing, liep ik opgelucht terug naar de Resedastraat. Meneer Burow was blij verrast. Hij schuifelde naar het dressoir, trok een lade open en kwam met een hele rol pepermunt naar mij toe! Hij bedankte mij met een glimlach, terwijl hij mij een aai over mijn pikzwarte haartjes gaf. Ik voelde me trots en blij. Hij had blijkbaar niet verwacht, dat ik terug zou komen met zijn 'taakpoelder'.
Later hoorde ik dat zijn vrouw ziek was. Ze lag in de achterkamer, die als slaapkamer diende. Ze overleed in oktober 1960.

Schending van de privacy?

De Tweede Kamer wil snellere boetes voor het op grove wijze schenden van de privacy. Dat 'grove' is een nogal rekbaar begrip. Als postbode heb ik me verbaasd over het feit dat op bepaalde enveloppen CJIB staat. Of 'Dwangbevel' of de tekst 'Deurwaarder'. Alleen de post van postorderbedrijven op het gebied van seks gebruiken blanco enveloppen. Dus dat is dan weer de andere kant van de medaille. Hoe ik dat weet? Omdat die post weleens een deur te ver bezorgd is. Meer zeg ik niet.
Blijkbaar vallen eerder genoemde poststukken niet onder grove schending van de privacy. In veel opnames van verkeersprogramma's worden gezichten geblurd (onzichtbaar gemaakt) vanwege de privacy. Dat wordt door zo'n envelop weer teniet gedaan.
Soms levert privacy vreemde situaties op. Laatst was iemand een tijd op de tv te zien. Hij had een pistool in zijn hand en eiste zendtijd. Heel de wereld kon hem zien. Nadat de man overmeesterd was, verschenen beelden van hem met een geblurd gezicht. Omwille van zijn privacy. Wel vreemd voor iemand die juist de publiciteit zocht.

Verdwenen afvalcontainers

Hier in Dronten schijnen kleine afvalcontainers erg in trek te zijn. Ze worden geregeld gestolen. Nee, niet per ongeluk meegenomen. Want dan zou er een grote overblijven op de plek waar ie aangeboden is.
Van wat buurtbewoners vernam ik mogelijke redenen. De een zegt dat de kleine container zo handig is voor de zak van het plasticafval. Een ander stelt, dat ze gebruikt worden om de buit van inbraken te verdoezelen en te versjouwen.
De kleine containers worden hoofdzakelijk gebruikt door eenpersoonshuishoudens. Daaronder zijn veel ouderen. Als ze hun container kwijt zijn, moeten ze aangifte doen bij zowel de politie als hun eigen verzekering. Voor een nieuwe container moeten ze betalen. Dat geld mogen ze declareren bij hun verzekering en dan hopen dat die hen schadeloos stelt. Al met al een heel gedoe. Zeker als de gedupeerden op leeftijd zijn.

donderdag 5 februari 2015

Naar kapper De Jong!

Als kind hanteerde mijn moeder zelf de kappersschaar. Of beter een tondeuse. Geen elektrische, maar een hand bediende. Het model waar ze erg goed in was heet bloempot. Het hield in, dat ik alleen boven op mijn hoofd nog haar had. Alsof ze vooraf een bloempot op mijn koppie had gezet en toen is gaan knippen.
Wat het resultaat betrof, daar maakte ik me niet zo druk over. In die jaren 50 liepen er meer bij alsof hun haar door de ratten aangevreten was.
bloempot stijl
Op een mooie zaterdagochtend zei mijn vader tegen mij : "Om 10 uur bij kapper De Jong, jôh." Mijn pa was niet zo'n prater. Hij was sergeant en commandeerde. Wij, mijn broers en ik, luisterden en deden (alsof). De kapper, een goede vriend van pa, was gevestigd op de hoek van de Dr. de Bruijnestraat en de Groenendijkstraat. Kapper De Jong, met krullend haar en bril, wist van mijn komst. Hij heeft sinds kort een kalende Hongaar in dienst. De man was na een gezamenlijk gebed op school vanwege de opstand in dat land door God naar Leiderdorp gestuurd. Althans, dat was mijn kinderlogica in die tijd.
Toen ik plaatsnam op een stoel aan de tafel tegenover de deur om mijn beurt af te wachten, kwam de kapper gehaast naar mij toe. Snel griste hij een magazine van tafel. Het was De Lach. Niet geschikt voor jeugdige lezers en vooral kijkers als ik. In gedachte maakte ik een opmerking : "Die heb ik al gezien, hoor!" Een wat ouder vriendje van mij nam dat blad soms stiekem van huis mee en we bekeken het in een bergruimte op de begane grond van de flat in de BG Cortslaan. In de kapperszaak klonk alleen het geluid van een knippende schaar. Ik keek naar de vele flesjes en doosjes op de diverse plankjes aan de muur waar twee grote spiegels prijkten ; scheerzeep, aftershave, aluin en Brylcreem.
Na nog geen tien minuten wachten, mocht ik van meneer De Jong op een grote stoel met zwarte, gekreukte leren kussens klimmen. Hij pompte de stoel met zijn voet omhoog. Vervolgens plakte hij een papieren strook om mijn nek en deed mij een bruin schort om, waarvan hij de knoop in mijn nek legde. Een voorteken?
...een maand of wat na de aanval...
"Zo", zei de kapper. Toen ik wilde vertellen hoe ik mijn haar geknipt wilde hebben, onderbrak hij mij abrupt. "Ik heb je vader gisteren al gesproken", zei hij op bezwerende toon. En zoals geleerd, zweeg ik. Even later gleed een elektrische tondeuse over mijn hoofd. Om mij heen zag ik zwarte haren vallen. En niet een beetje, heel veel. Op mijn neus maakten ze een kriebelend gevoel, maar ik mocht ze niet even wegvegen. "Stil zitten!" gebood de kapper.  Gezien zijn strenge toon durfde ik niet eens meer "Ja meneer" te zeggen. Zijn Hongaarse hulp zei ook niets. Die was zeker ook als de dood voor deze kapper. Misschien was ie toch maar liever in Hongarije gebleven.
De bovenkant van mijn hoofd bleef deels onaangeroerd. Niet voor lang, want even later kwamen een schaar en kam tevoorschijn. En toen zag ik in de grote spiegel voor mij, dat het haar op mijn hoofd in hoog tempo ultra kort werd geknipt! Ik schrok me een hoedje. Was pa soms boos op mij? Toen de knipbeurt klaar was, begon de kapper met een rond plastic borsteltje hard over mijn hoofd te borstelen. Daarna doopte hij zijn vingers in een potje met een olieachtige inhoud en begon mijn hoofd te masseren. Oei, oei, dat deed pijn zeg! Maar ik durfde de stilte niet te doorbreken.
Meneer De Jong trok na de massage het papieren servet weg, maakte er een prop van en gooide het in de prullenbak. Met een zwaai trok hij het schort weg en zie daar : een kale Wimmie met een stekelkop! Ik baalde hevig. Het gratis borsteltje dat ik van de kapper kreeg, kon daarin geen verandering in brengen.
Terwijl de kapper mijn haartjes bijeen veegde, trok ik mijn jasje weer aan, groette de kapper en trok de deur achter me dicht. Buiten was het opeens erg koud geworden.
Mijn pa was net als de kapper heel tevreden. Ik durfde de maandag erop eerst niet naar school. Maar eenmaal op school was iedereen erg enthousiast over mijn nieuwe kapsel of wat er van over was. Ze vonden mijn koppie stoer staan. Ik heb het aantal keren dat er over mijn stekelkoppie werd geaaid maar niet geteld. Ik had er alsnog vrede mee.

Een kleine omissie

'Let op, gevaar voor gladheid!'

Begin deze week kwam ik erachter dat de ruitenwissersproeier van de Matrix het niet doet. Ik hoorde ook het pompje niet zoemen. Het nieuwe reservoir was na het herstel van de schade door het schadebedrijf gevuld met antivries. Al die tijd heb ik de sproeier niet gebruikt.
Ik heb de kwestie direct via e-mail gemeld. Gelukkig is het een bedrijf waar men geregeld de mailbox bekijkt en dus kreeg ik snel een reactie. Vanmorgen ben ik even langsgegaan. Men heeft de boel gecontroleerd (de bedrading, zekering en aansluitingen waren in orde) en geconcludeerd dat het pompje kapot is.
Omdat de boel toch al gedeeltelijk gedemonteerd is en een nieuw pompje morgen binnenkomt, heb ik maar een vervangende auto gevraagd.
Dit keer ben ik in een VW Polo weggereden. Ach, het is weer wat anders en het rijdt ook lekker. Het dashboard is wel even wennen. Wat een displays en wat een informatie. Ik knipperde even met mijn ogen en voelde me net een cock in een pit. Helemaal toen de auto op de platgereden sneeuw,  conform de waarschuwing op het display, de snelheid automatisch aanpaste. Nog even en ik hoef alleen maar plaats te nemen en te zeggen waar ik heen wil. Zou er dan ook een wekker in komen, zodat ik gewaarschuwd word als ik op mijn bestemming ben aangekomen?

Priemende oogjes


Zodra ze hier binnenkomt, kijkt ze mijn kant op. Met glimmende pretoogjes en een ingehouden glimlach om haar mondje. Ja, ik heb het over onze kleine Emma.
Als opa en oma een dagje op haar passen, voelt opa geregeld dat er iemand stiekem naar hem kijkt. En als opa dan zijn hoofd langzaam naar de richting vanwaar de prikkeltjes vandaan komen draait, ziet hij een wat verlegen kijkende Emma. Maar zodra opa lacht, lacht zij ook.
Ja, dat stiekem kijken kan ze lang volhouden. Vaak totdat ik mijn blik op haar richt. Ja, ze is erg lief. Ook al laat ze soms met een driftige beweging van haar arm of handje merken, dat je in de weg zit of van haar speeltjes moet afblijven. Ja, de kleine Emma zal geen moeite hebben om straks van zich af te bijten. Ze is niet alleen lief, maar ook slim.
Ze weet waar een afstandbediening voor dient en hoe ze op een smartphone met haar vingertje moet vegen om de volgende foto te zien. Soms denkt ze dat het schermpje van mijn fotocamera ook zo werkt. We kijken samen naar een foto en opeens komt dat vingertje, dat over het schermpje veegt voor de volgende foto. Zonder resultaat. Hahaha!

Het heeft gesneeuwd


We zijn ziek

's Morgens kijk ik even naar het nieuws. Toen na afloop een reclameblokje startte, kreeg ik weer even de kriebels. Het ging weer over een onderzoek naar een ernstige ziekte, waar geld voor nodig is. Er zijn meer van dat soort reclamespotjes. O.a. voor kanker en longonderzoek. Op zich ernstige ziekten hoor, daar gaat het mij niet om.
Wat me erg stoort, is dat ons land miljarden weggooit weggeeft om bijvoorbeeld corrupte landen en/of knoeiende banken te helpen terwijl in eigen land men op zoek is naar geld voor een ziek kind. En dan zijn er tienduizenden die niet naar de dokter gaan omdat de eigen bijdrage te hoog is.
Als je zelf niet gezond bent, kan je niet goed voor anderen zorgen. Dus, maak ons eigen land maar eerst weer gezond. Dan hoeft men hier niet zo te leuren om geld. Geld voor onze gezondheid is er niet. Maar voor oorlogvoering, is er altijd geld. Ik vind het geen gezonde ontwikkeling dat ons Ministerie van Defensie steeds meer een Ministerie van Oorlog wordt. Dat lijkt me geen vooruitgang. Soms vraag ik me af in hoeverre het nog, gezien al die ontwikkelingen, verantwoord is kinderen te krijgen.

woensdag 4 februari 2015

Volendammers in Leiderdorp

Naast mijn oma en opa, in de Koningstraat, woonde een familie waarvan de ouders en sommige kinderen geregeld in Volendammer kostuum rondliepen. Soms zag ik ook bezoek dat in soortgelijke kledij gestoken was. Naar zeggen kwamen de Volendammers en Edammers naar Leiderdorp vanwege de Touwfabriek. Een aantal woningen in de Koningstraat en de Resedastraat waren via de Verto verhuurd aan medewerkers, zo begreep ik.
Op een maandagochtend liepen mijn broertje en ik naar de Christelijke kleuterschool Marijke aan de Hoofdstraat. Net voorbij de Gereformeerde kerk, bij het bruggetje (dat over een watertje dat naar de Rijn liep lag) kwamen we een meneer in Volendammer kostuum tegen. Beleefd als we waren opgevoed begroetten we beiden vrolijk lachend hem met een : "Goede morgen meneer!" De man groette lachend terug. Opeens riep hij ons terug. Hij stak zijn hand uit en gaf ons elk een stuiver. "Omdat jullie zo beleefd en vrolijk zijn", zei hij lachend.
Glunderend keken we elkaar aan en liepen  nog opgewekter naar school.
Samen op de kleuterschool
Op school aangekomen moesten we na de ingang naar rechts. Daar stond een tafel met daarachter de hoofdjuf, mevrouw Meerburg. Grijs haar in een knotje, met een brilletje en een strenge blik. Op het tafeltje stond een zwart metalen kistje. Daar moest het zendingsgeld in. Dit keer had mamma ons geen geld meegeven, want dat kon deze week niet had ze gezegd. Op de vraag of we soms geld voor de zending hadden, zeiden we beiden dus: "Nee juf."
Blijkbaar zag ze onze samengeknepen handjes, die elk een stuiver vastklemde. Ze zei op bestraffende toon : "Mogen jullie jokken?" Hoewel we bezwoeren dat we geen zendingsgeld hadden meegekregen, werden we niet geloofd. Ze dwong ons onze handen te openen en zag de stuivers. Ze werd nog bozer, ons verhaal en de tranen over onze wangen ten spijt. En zo verdwenen twee warme stuivers in een kil zwart kistje. In ruil daarvoor kregen we beiden straf. Een naar begin van de week.

De bunker in de Munnikenpolder -2-


Hij is er nog! Maar vraag me niet in welke staat. Naar aanleiding van mijn berichtje over de bunker kreeg ik veel reacties uit Leiderdorp. Niet alleen de mededeling dat de bunker nog bestaat, maar ook foto's!
Helaas is de bunker zo goed als weggezakt in de Munnikenpolder. Men is het gebied aan het herinrichten. Zodra die klus is geklaard, zal de bunker weer goed zichtbaar zijn.

dinsdag 3 februari 2015

Ed Kraak overleden


Vlnr. Pa, oom Ed en Clifford
Gisteren kreeg ik te horen dat oom Ed Kraak is overleden. Een verlaat bericht, want men kon geen adresgegevens van ons vinden. Ik heb geregeld contact met oom Ed en tante San gehouden. We hebben hen een paar keer bezocht. Zowel voor als na de verhuizing naar een appartement aan de Aaltje Noordewierlaan in Leiden. Daar woonde ook tante Dien. Ik hoorde dat ook zij is overleden. Ik ontmoette haar een paar keer bij oom Ed en tante Sannie.
Eigenlijk is het helemaal geen familie van ons. Maar naar Indisch gebruik wordt elke volwassene die geregeld op bezoek kwam met oom of tante aangeduid.
Oom Ed als roerganger op de Dolfijn
Net als pappa heeft ook oom Ed weinig losgelaten over zijn (oorlogs)tijd bij de Onderzeedienst. 'Dat kan je beter niet weten', zei hij mij eens. Hij heeft mij wel wat verteld en over mijn pa, in de tijd dat ze collega's waren op de O21. Zelf heeft oom Ed veel patrouilles gevaren aan boord van Hr.Ms. Dolfijn in het Middellandse zeegebied.
Veteraan oom Ed is met militaire eer in Leiden begraven op Rhijnhof. Daar bevinden zich ook de graven van tante Dien, tante San en mijn broer Joop.

Een hondentelefoon

Stel dat er een Hondentelefoon ingevoerd wordt. Ik denk dat de lijn dagelijks rood gloeiend zal zijn vanwege de vele klagende honden.
Volgens mij zullen de meeste klachten gaan over de verzorging. Met het geregeld uitlaten en vooral het kwijtraken van energie bovenaan de lijst. De klagers zijn de bekende balkon- en/of tuinhonden of honden die heel erg kort uitgelaten worden. Je herkent het vast wel : even naar de overkant lopen, de hond opjutten dat ie als de sodemieter zijn behoefte moet doen en vervolgens vlug naar huis.
'...de hondenbelasting is betaald...'
Hopelijk klagen honden ook over het eten. Al zal dat niet direct voor de hand liggen. Immers, dat mensenvoedsel is veel lekkerder dan het hondenvoer. Dat zelfde geldt voor de socialisering. Over gehoorzamen en je netjes gedragen zal menige hond zich niet snel beklagen. Als een verwend kind opgevoed worden bevalt immers prima. Er zullen wel klachten komen over niet naar de dierenarts gaan en het uitblijven van verzorging van vacht, poten, oren enz.

Veel telefoontjes zullen komen van honden die bij broodfokkers gehuisvest zijn of daar vandaan komen.
'... ik hoef geen Hondentelefoon....'
Ik denk dat ook veel honden zullen bellen over het langdurig verblijf in een bench. Zo'n bench voor een volwassen hond beschouw ik als een paardenmiddel voor mensen die niet de moeite nemen hun hond op te voeden. Ze sluiten ook hun kids in de slaapkamer op, anders komen ze uit bed en gaan ze 's nachts de straat op.
Oké, wij hebben met Fenna ook een bench gebruikt. Die was in haar pup-periode haar verblijfplaats. Die vormde geen straf-, maar een rustplek. Ook overdag lag ze in de bench met geopende deur. Binnen een half jaar kon de bench naar zolder. Ze kon thuis blijven zonder te blaffen en/of te janken of de boel kaal te vreten. Allemaal een kwestie van trainen.
Neemt niet weg dat ook Fenna de hondentelefoon gebruikt zou hebben. Ze is een half jaartje bij een pleeggezin geweest. Ze miste ons erg.

Straaljager stort neer in Leiderdorp -2-

Sinds een week heb ik contact met iemand in Leiderdorp, die onderzoek doet naar de crash van een Thunderjet straaljager op 20 juli 1955.
Hij, Marco, schreef mij over de verschillen tussen de officiële rapporten en mijn weergave. Zo wordt van officiële zijde gezegd, dat het toestel uit zuidelijke richting kwam en niet (volgens mijn waarneming) uit westelijke en een looping maakte voor het neerstortte. Ik heb het toestel in een rechte dalende lijn zien en horen neerstorten. Horen, omdat het na verdwenen te zijn achter een rij woningen opeens stil was. Ik heb geen rook of vuur gezien. Niet in de lucht en ook niet na de crash. Ik kon achteraf ook niet aan de hand van een sliert rook de vlucht van het toestel volgen.
Wat ook afwijkt is dat het rapport stelt, dat het toestel loodrecht is neergestort. Ook die conclusie komt niet overeen met mijn waarneming. Wat wel overeenkomt is het weer op die bewuste woensdag. Het was zeker geen zaterdag. Op die dag vloog namelijk een week eerder een toestel erg laag over Leiderdorp. Het feit dat mijn zus diezelfde dag met een aluminium strip thuiskwam (gekregen van een jongen die haar zei dat het van het neergestorte toestel was) maakt mijn verhaal compleet. Ze vertelde toen ook over de omgekomen piloot en het dak van de cockpit die beide in een weiland aan de Hoge Rijndijk in Zoeterwoude waren neergekomen. Ik heb wat dat betreft ook geen zaken gezien die duiden op een schietstoel die door de lucht ging. Het waren zulke hectisch momenten en mijn buurmeisje gilde het uit van angst.
Misschien is een reconstructie op basis van mijn eigen waarnemingen een optie. Daarom vraag ik me nu af :
- heeft het toestel zich na de crash soms schuin de grond in geboord en niet loodrecht zoals beweerd wordt?
- was de vliegrichting in de rapporten de officiële of de feitelijke? Het toestel kampte in de lucht met problemen.
- is door de door mij geconstateerde vliegrichting (west-zuid) in combinatie met de snelheid van het toestel de schietstoel verderop terechtgekomen?
- wat heeft men aan wrakstukken in het gat teruggevonden? Het is al met al een flinke hoop metaal zo'n vliegtuig.
- heeft men op de juiste locatie gezocht? Bij een inslag onder een hoek lijkt mij dat het toestel zich op een zekere afstand van het gat zich in zuidelijke richting in de grond heeft geboord.

Ik ben benieuwd naar de bevindingen van Marco.

maandag 2 februari 2015

Maandag : last van een kater


Vanmorgen kwam ik met een aantal plannen in mijn wakkere hoofd de badkamer uit. Ik wil nog aardig wat doen. Zo wil ik het afdak van zowel het huis als de motor verder afwerken, een oude fiets opknappen, het schilderwerk op de zolder afronden (nog twee strookjes van een meter bij 5 cm - erg hè?) en dan heb ik nog wat externe klusjes bij buurtbewoners. Maar die komen later deze week aan bod. Oma wil een hekje vervangen en de buurvrouw wil haar tuintje opknappen.
En dan is er nog de auto. De remschijven en blokken moeten vervangen worden. Dat wil ik ook nog doen. Dat moet voor juni gebeurd zijn vanwege de apk. Naast dat alles heb ik ook nog behoorlijk wat typewerk liggen. Dat wilde ik ook vandaag gaan doen. Maar ik heb sinds vanmorgen erg veel last van een kater.

De bunker in de Munnikenpolder

Ruigekade ter hoogte van Hoogmade
Samen met mijn broers bezochten we stiekem een oude bunker in een weiland van De Graaf. De bunker stond aan de oostelijke kant van de Hoogmadeseweg, zo'n beetje ter hoogte van waar later aan de A4 een benzinestation kwam.
Het was een kil en vochtig donker grijs blok beton met bovenin een ronde opening, waarschijnlijk bedoeld voor luchtafweergeschut. In de bunker zelf bevonden zich een paar kleine ruimtes met vergeelde muren. De bunker is rond 1942 gebouwd door de Duitse bezetter als onderdeel van een verdedigingslijn tussen Zoeterwoude en de kust. Het verhaal gaat dat de Duitse soldaten die daar gelegerd waren zich vriendelijk tegenover de lokale bevolking gedroegen.
De bouw van de bunker leidde tot het slopen van o.a. de pannenfabriek naast de Gereformeerde kerk aan de Hoofdstraat (waar later de Willem de Zwijgerschool werd gebouwd), zodat er een vrij schootsveld ontstond. Zodra we bij het weiland aankwamen, keken we eerst of er misschien anderen in of rond de bunker waren. Er kwamen daar meer jongeren om te spelen of in de Does te zwemmen. Maar ook voor andere zaken, die het daglicht niet konden verdragen. De bunker stond bekend als een liefdesnest voor stelletjes. Dus was het zaak, dat mijn moeder nooit te weten zou komen dat we daar geweest zijn.
Zicht op Leiderdorp vanaf Ruigekade
Dat geheim zou toch een keer per ongeluk geopenbaard te worden. Op weg naar huis troffen we eens een stelletje aan dat zich in tamelijk hoog gras vermaakte. We dachten als onschuldige kinderen dat ze aan het stoeien waren.... Toen ik thuis heel onschuldig daarover vertelde, sprong mijn moeder bijna uit haar vel. We kregen een week huisarrest en een verbod opgelegd. We mochten sindsdien daar nooit meer komen. Maar ja, dat kon een stel avontuurlijk ingestelde kwajongens niet ervan weerhouden toch stiekem die bunker te blijven bezoeken.
We liepen vanaf de Resedastraat naar de Hoogmadeseweg. Bij de begraafplaats volgden we het pad parallel aan de weg en gingen aan het eind naar rechts een tunnel onder de A4 door. Links stond een huisje met de tekst Ora et Labora, dat aan iemand met de naam Koolmoes behoorde. Rechtsaf, na het tunneltje, bevond zich een houten hek dat toegang verschafte naar het weiland waar de bunker stond. Even klimmen dus.
Waar de bunker is gebleven is mij niet duidelijk. De een zegt dat ie weggezakt is in het weiland. Een ander beweert dat het betonnen gevaarte ergens in opslag ligt in afwachting van betere historische tijden. Hoe dan ook, helaas heb ik geen foto's van die bunker.