dinsdag 27 januari 2015

Reactie Marco B.

Bericht : Straaljager stort neer in Leiderdorp.

Beste Willem,


Dank voor je uitvoerige reactie. Ik geloof direct dat zo'n ervaring voorgoed in je geheugen staat gegrift. Ik ben onlangs begonnen met een nieuw onderzoekje naar deze crash. Je verslag werpt meteen een heel ander licht op de zaak. De piloot is namelijk boven Zoeterwoude gesprongen. Hij kwam neer in een weiland op de plek waar tegenwoordig de Heineken brouwerij staat. Als het vliegtuig uit westelijke richting kwam, dan moet het onbemand eerst zijn doorgevlogen van Zoeterwoude in de richting van Leiden en daarna een ruime bocht hebben gemaakt om vanuit westelijke richting terug te komen. Ik neem aan dat je met de duplexwoning de B.G. Cortslaan bedoelt, klopt dat? Iets anders dat wellicht nog in de herinnering zit: aangenomen werd dat de Thunderjet is verongelukt vanwege een technisch mankement, hoogstwaarschijnlijk een motorstoring. Je beschrijft het geluid van de laag overvliegende straaljager als "gierend". Bedoel je daarmee een draaiende motor? Of kwam het geluid van de luchtwervelingen en draaide de motor niet meer? Als het toestel inderdaad een looping heeft gemaakt, dan moet dat zijn gebeurd vlak nadat het over de Doeslaan is gevlogen. Door de looping moet het dan achterover terug zijn gevlogen nogmaals over de Doeslaan, om vlak achter de Doeslaan vanuit de looping loodrecht in te slaan. Als je de crash hebt zien gebeuren, moet je de looping zeker hebben gezien.

Groeten,
Marco
(Willem : overige communicatie vindt via email plaats)

maandag 26 januari 2015

Over nat en droog

Heeft Fenna mij net uitgelaten in de miezerige regen, gaat na thuiskomst de zon schijnen! Ach, het gebeurt mij wel meer hoor. Als ik de auto door de wasstraat heb gereden, gaat het niet veel later regenen. Mijn afdakjes waren ook op tijd klaar voor de sneeuw en regen. Ze doen het prima. Onder het grote afdak wordt Fenna nu drooggewreven, voordat ze naar binnen gaat. Dat scheelt ons veel dweilwerk.
Overigens ben ik wel blij met een paar dagen regen. Het spoelt al dat strooizout en de pekel  weg. Dat spul vreet de auto en de motorfiets aan. Dus weg ermee. Door het natte weer ben ik wel aan huis gebonden. Dus vanmorgen heb ik Sonja's fiets in de woonkamer geparkeerd. De versnelling moest wat gesteld worden.
We leggen eerst een stuk tapijt neer. Een soort loper. Daar overheen wordt een (groter) kleed gelegd, alvorens de fiets daarop te parkeren. Lekker sleutelen in de woonkamer, met muziek, een aangename temperatuur en een nieuwsgierige teef.
Ik hoop nog eens een foto te maken van mijn motor, als die in de woonkamer geparkeerd staat. Haha! Dat zou prachtig zijn!
Zoals het er nu voorstaat ga ik komend weekend de auto weer even afspuiten. Vooral aan de onderkant. Dat geeft mij weer een bevredigend gevoel. Al houd ik het dan niet droog.

Flevoland, buitenland?

Bij het inrichten van de IJsselmeerpolder dat nu Flevoland heet, is nogal wat fout gegaan. Nee, niet met de ballotage van de nieuwbakken inwoners (een ouderwetse typisch ambtelijke procedure, waar een normaal mens zich voor zou doodschamen), maar met de infrastructuur en de aanleg van bossen. Zo kon het gebeuren dat een vergeten stuk grond voor een industrieterrein nu een 'natuurgebied' is geworden, de Oostvaardersplassen. De wegen zijn kaarsrecht, net als de aanplant van bomen, hagen en struiken. Want uit de creatieve losse pols kwam niets. Geef ze een liniaal en ze zien de hele wereld op één lijn.
Over recreatie en toerisme is ook niet nagedacht. En helemaal niet over regulier bezoek van familie en kennissen van buiten de polder. Maar dat ligt niet aan die liniaal.
Het is ons opgevallen dat daar een gelijkluidende klacht over is : de afstand van plaats X buiten de polder naar plaats a in de polder is vele malen groter dan andersom. Veel Flevolanders beklagen zich over het feit dat de familie en kennissen die buiten de polder wonen, bezwaar maken tegen de enorme afstand naar Flevoland. Zodoende is er veel eenrichtingverkeer ontstaan : van Flevoland naar de rest van Nederland.
Wat ik niet weet is of dat ook geldt voor het telefonisch verkeer. Chargerend gezegd : wel zelf bellen, maar nooit gebeld worden. Soms hoor ik die opmerkingen wel. Maar ik weet niet of dat net zo structureel is als voor het fysieke bezoek geldt. Ons hoor je niet klagen over bezoek uit het noorden en zuiden van het land. In Denemarken vroeg een Deen mij : "Flevoland, is dat net zoiets als Legoland?" Misschien is dat het probleem : onbekendheid. Overigens, tegen die Deen zei ik : "Ja, maar dan niet van plastic maar van beton."

Verstoten omwille van het geloof

"...sorry hoor, niet mijn idee..."
In een dagblad uit het oosten des lands las ik een artikeltje over een peuterjuf die ontslagen is. Ze werkte op een christelijke peuteropvang, De Kleine Reus, in Zwolle. De juf was zo open en eerlijk om te vertellen dat ze niet meer naar de kerk ging. Ze heeft net als ik de opvatting dat het niet strikt noodzakelijk is om naar de kerk te gaan om als christen te leven. Gevolg is dat ze ontslagen werd. De opvang wil alleen belijdende christenen in dienst hebben. Juf zelf is streng christelijk opgevoed en was tot dan kerkelijk.
De juf vocht haar ontslag tevergeefs aan. Ik kan me vinden in het vonnis, want de opvang heeft een christelijke basis als uitgangspunt en hanteert bepaalde eisen. En haar eigen normen en waarden.
Jezus is nu eenmaal niet echt consequent in Zijn berichtgeving. Of....? Ik weet wel dat er nooit volgers van Hem door Hem zijn weggestuurd. De Heilige Geest is door de tijd door gelovigen veranderd in de Hokjes Geest. In Schoonhoven kreeg ik daarom te horen dat we naar de verkeerde Protestantse kerk gingen. Een huichelachtige opmerking van iemand, die voor het zingen altijd de kerk verliet. Iets dat ook moest van zijn geloof.
Waar ik totaal geen begrip voor heb zijn ouders, die omwille van hun geloof de eigen kinderen verstoten. Kinderen die zichzelf willen ontwikkelen en hun eigen geloof willen ontdekken en niet voetstoots alles willen aannemen wat hun ouders en hun kerk voorschrijven.
Wij hebben daarom onze kinderen zelf de keus gelaten. We hebben ze wel laten proeven aan christelijke zaken, maar hebben ze niet laten dopen. Daar mogen ze zelf voor kiezen nu ze volwassen zijn. En wat hun keus ook moge zijn, wij respecteren die. En ze blijven onze kinderen. Dat is voor ons onderdeel van onze christelijke normen en waarden.

zondag 25 januari 2015

Muziek

Like Gene Clark...
Er was een tijd dat ik niet graag op de Hogewoerd in Leiden kwam. Mijn afkeer van dat smalle straatje had te maken met de tram. Als ik daar als kind op de step reed en dat zenuwachtig gebel hoorde, kreeg ik het Spaans benauwd. Ik was een stuk ouder toen ik dat straatje op een andere manier ging beleven. Ergens eind jaren 60 of begin jaren 70 kwam er in Leiden op de Hogewoerd een platenzaakje. Een ietwat schemerig interieur met bakken vol interessante muziek. Daar kocht ik lp's van o.a. The Allman Brothers, Dickey Betts, New riders of the Purple Sage, Mickey Newbury, The Eagles, The Marshal Tucker Band, The Byrds, Johnny Cash, The Flying Burrito Bros, Kris Kristofferson, Guy Clark, The Souther Hillman Furray Band, Gene Clark en veel andere artiesten en groepen.
Tja, toen ik elk bandlid van al die groepen apart ging bekijken en zijn deelnames aan andere sessie ging volgen, kwam ik van alles en nog wat tegen. Toch gaf ik niet echt veel geld uit aan muziek. Thuis was er immers nog meer muziek. Van mijn oudere zus en broers. Uit die periode Gene Clark van zijn album Roadmaster : Shooting Star.

Erwtensoep voor de buurt

ketjap of pangang
Na onze terugkeer uit Zwolle zijn we nog even vlug door de supermarkt gerend. We hadden het plan opgevat om weer eens een pan erwtensoep te maken. Weer thuis is Sonja aan de slag gegaan om een enorm grote pan soep klaar te maken. We hebben zelf een kommetje geproefd en daarna de pan in de steenkoude schuur gezet.
Vroeg in de middag ben ik porties gaan scheppen uit die grote pan. Sonja bewaart vaak de plastic bakjes van de Chinees en/of het schepijs. Die gebruiken we om etenswaar in te vriezen en/of iemand anders te verrassen met iets lekkers.
Ik heb zes bakjes gevuld om hier in de buurt uit te delen. Ze werden met dank aangenomen. Rest nog een kleine pan, die gevuld met erwtensoep retour moet naar een buurtbewoner. Hij had op zijn beurt een paar dagen eerder iets lekkers voor Fenna(!) gemaakt. Zo gaat dat hier.

Met de trein door de sneeuw


Gisteren zijn we met de trein naar Zwolle gereisd. De dag begon met allerlei berichten over vertragingen en uitgevallen verbindingen in het treinverkeer. Ja, er is weer wat sneeuw gevallen en dus is het een chaos op het spoor. We hebben gewacht tot na twaalf uur. Dan zouden veel treinen weer rijden, volgens de NS. We wilden eigenlijk een lange reis maken, maar er reden bar weinig treinen. En om dan in Amsterdam of Utrecht uren op het station rond te hangen, zagen we niet zo zitten.
Op het centraal station van Dronten (ahum) riep een vrouwenstem door de luidsprekers dat het treinverkeer vertraging had. Een nogal vaag, bij velen reeds bekend en dus niets zeggend bericht. Gelukkig kwam onze Sprinter keurig op tijd aan. Het was een mooi gezicht om zo door het witte landschap te rijden. Even pauzeren in dit landschap zouden we niet erg gevonden hebben. Maar we arriveerden zonder enige vertraging in Zwolle, nadat we een flink gezwollen IJssel waren overgestoken.
Vanaf het station liepen we door besneeuwde straten naar het centrum van de oude stad. De rest van de middag hebben we door de stad gewandeld, zijn we hier en daar even een winkel ingedoken en ergens wat gedronken. Weer terug op het station vertrok de Sprinter richting Dronten (eindbestemming Amsterdam Centraal) geheel volgens het NS reisplan.

Ali Baba en de 40 rovers

Snackbar Ali Baba
Uit Lelystad Haven hoorde ik dat er een Buurtwacht is ingesteld. Ik weet niet of die uit nood ontstaan is of vanwege preventie. Het is helaas wel zo, dat de wijk nogal wat 'lastige' inwoners kent. Naarmate men verder de wijk ingaat vanaf het buurthuis, wordt het merkbaar minder. Dat is niet alleen te zien aan de hoeveelheid zwerfvuil, maar ook aan de verpauperde uitstraling van bepaalde woningen. Die indruk kregen kijkers tijdens de verkoop van onze woning aan de Ringdijk ook. Ze vonden dat het vanaf de entree (rotonde aan de Houtribweg) erg mooi uitzag, maar verder achterin in de wijk aanzienlijk minder.
Ik hoorde een tijd geleden dat de snackbar Ali Baba failliet is. Dat is jammer. In 1996, toen wij naar Haven kwamen, was de snackbar nog in aanbouw. Niet veel later vonden onze oudste twee tieners daar een baantje in de bezorging en de keuken. In die beginperiode zagen zij zaken die hygiënisch gezien niet door de beugel konden. Door aan de bel te trekken bij de feitelijke eigenaar, kwam daar snel verbetering in. Zelf bezochten we niet zo vaak de frieten en pizza tent van Ali. Maar als ik langs ging, kreeg ik vaak een extra schep friet vanwege mijn opruimwerk op en rond de parkeerplaats. Zou dat hem de kop gekost hebben?
Met de komst van een tweede snackbar, Picobello, werd het voor Ali moeilijk. Al moet ik zeggen dat Ali al om 21.30 uur de boel opruimde, terwijl de openingstijd tot 22.00 uur meldde. Ik zag ook vaak veel medewerkers daar bezig. Die aten ook van de karige(?) omzet.
Aan de andere kant is het voor de Picobello weer een pluspunt. Ali Baba is niet meer. De een z'n dood is de ander z'n friet dood.

zaterdag 24 januari 2015

Help, het sneeuwt!


Joehoe!
Bruin op wit : goed zichtbaar
Ook hier heeft het gesneeuwd. Er ligt een mooie witte deken over het landschap. Toen Fenna met mij vanmorgen naar buiten ging, begon ze direct als een dolle door de sneeuw te rennen. Ze nam ook een paar flinke happen, dus dat zal wel weer leiden tot plasbuien. Op weg naar het bos, was ze nauwelijks te houden. Ze maakte dolle sprongen en had duidelijk veel lol. Zodra we in het bos waren aangekomen, ging de riem los. En Fenna dus ook. Ze had nauwelijks oog voor andere honden.
Het bos zag er dit keer betoverend wit uit. Het was behoorlijk stil. Alleen het gefluit van vogels was te horen. Op de terugweg klonken opeens een paar knallen. Fenna schrok zich een hoedje, maar bleef dit keer staan. Ik liep rustig naar haar toe en deed haar voor alle zekerheid de riem weer om. Samen liepen we terug naar huis. Ze bleef opvallend kalm dit keer. Gisteren reed een auto met aanhangwagen voorbij. Er klonken toen ook plotsklaps een paar flinke klappen, waar Fenna behoorlijk van schrok. Maar ze had in de gaten dat het van die aanhangwagen was. Ze keek de combinatie na toen die gepasseerd was en daarmee was de kous af. Er was een tijd, nog niet zo lang geleden, dat ze er vandoor ging. Naar huis. Misschien wordt het nog wat met haar en het vuurwerk. We zouden vandaag met de trein weggaan, maar zoals gebruikelijk met dit weer is het een chaos op het spoor. Zodra het sneeuwt lijkt het hele treingebeuren ineen te storten. Ik kan me niet herinneren dat het in de jaren 50 ook het geval was. Pa ging ook met de trein. Maar ook als het sneeuwde reed hij gewoon van Leiden naar Den Helder of Vlissingen. No problem! Misschien wordt het over een jaar of tien ook een chaos op het spoor als het regent.

vrijdag 23 januari 2015

Onthoofding schokkend?

Er dreigt een tweetal Japanners onthoofd te worden door islamitische extremisten. Dat doen ze wel vaker. Ik vind de beelden vooraf telkens weer laf overkomen en de feitelijke daad helemaal. Staat daar een quasi stoere zwaar bewapende extremist naast een geknield en geboeid, weerloos slachtoffer even flink te doen. Het geeft aan met welke mentaliteit we te maken hebben en hoe diep de mens kan vallen.
Op zich is onthoofding niet bepaald schokkend nieuws. In veel landen geldt het nog als straf. Tijdens WO2 zijn veel gevangenen onthoofd door nota bene Japanse soldaten. Iets verder terug in de geschiedenis deden ook onze KNIL militairen aan onthoofding. Mijn opa, toentertijd sergeant bij het KNIL, was er tamelijk trots op dat hij met één houw iemand kon onthoofden. De westerse beschaving is dus eigenlijk nog niet eens erg lang geleden gestopt met onthoofding. Hoe dan ook, ik blijf het een barbaarse straf vinden.

Ik accepteer geen gezag

Bij een opdrachtgever kwam ik in contact met een medewerker, die mij vrij snel zei : "Ik accepteer geen gezag!" Hij werkte al acht jaar bij het bedrijf en stond bekend om zijn eigenzinnig gedrag. Ik keek hem strak aan en zei : "Dan heb je een groot probleem." Dat had hij blijkbaar niet eerder gehoord. Hij schrok zichtbaar. "Je doet gewoon mee en anders zoek je maar een werkgever die akkoord wil gaan met jou instelling", adviseerde ik hem. Dat beek voldoende.
Zelf kreeg ik een keer het verwijt als zou ik geen gezag accepteren. De directeur die dat zei, zag het niet helemaal goed. Ik zei dat hij een woord vergat. "O ja, welk woord?", vroeg de ad interim directeur mij bits.  "Het woord 'autoritair', antwoordde ik. "Ik accepteer geen autoritair gezag", legde ik hem uit. De man had de nare gewoonte om alles met 'moeten' aan te geven. Je kent het vast wel : "Jij moet dit en jij moet dat". Hij ging zelfs zo ver, dat hij ook vaak refereerde aan zijn functie : "Ik ben jouw directeur en jij moet zus en zo voor mij doen."
Daar had ik helemaal niets mee. Het was een zeer naar iemand, die geen enkel respect had voor zijn personeel.
Zelf ben ik behoorlijk autoritair opgevoed. Niet alleen thuis, maar ook op school. Mond houden, doen wat er gezegd wordt en ja en amen (met twee woorden) zeggen. Nadat ik de school had verlaten ging ik in militaire dienst. Daar was het net zo. Soms verzette ik me er tegen, maar zonder succes. Ik heb er altijd heel veel moeite mee gehad. Ik had liever ook iets willen zeggen, willen meepraten, me willen verdedigen en/of zeggen dat ik het niet eens was met iets. Maar daar was geen ruimte voor. Ik moest daar lang op wachten. Sinds ik die ruimte (soms met strijd) heb gekregen, accepteerde ik geen autoritair gezag meer.

Laffe daad, Pegasus, Fenna en tuinslang


In Almere heeft een man twee Marokkaanse vrouwen aangevallen. Hij schold hen uit en gooide ze tegen de grond. Lekker laf dus. De aanvaller viel hen ook nog in de rug aan. Extra laf! Hopelijk leidt het voorval niet tot spanningen.
Wel spanningen leverde de dreigementen van de motorclub Trailer Trash Travellers in Leiden op. Ze wilden in 2013 een andere motorclub, Pegasus, uit hun clubhuis en de stad wegjagen. Als Pegasus geen gehoor zou geven aan de eisen, zou hun clubhuis in vlammen opgaan. Achttien leden van de TTT staan vandaag voor de rechter vanwege deze onfrisse kwestie.
Wel fris was het vanmorgen toen Fenna mij het bos liet zien. Gelukkig staat er niet veel wind.
Ik heb toch maar even de scherpe rand van het afdakje van de motor afgewerkt. Een tuinslang in ruste moest eraan geloven. Hoewel, het was krap drie meter, dat de volle haspel vrijwillig verplicht moest afstaan. Het is een rode slang en die kleur past mooi bij die van de bovenkant van de dakpanplaten. Ik heb het stuk slang eerst bij de verwarming gelegd, om hem soepel te maken. Daarna heb ik hem met een stanleymes opengesneden. Vanmorgen heb ik hem over de scherpe rand geschoven en met zelftappende plaatschroefjes vastgezet. De scherpe kantjes zijn er nu vanaf. Het staat ook niet verkeerd. Al zeg ik het zelf.

donderdag 22 januari 2015

Kort Amerikaans

Volgens NSA klokkenluider Snowden is Nederland niets meer dan een vazal van de USA. Dat was mij en vele anderen al veel langer bekend. In WO2 heeft de VS samen met de UK vaak misbruik gemaakt van onze krijgsmacht. We mochten meedoen, maar dan wel onder bepaalde voorwaarden. Vaak zijn Nederlanders geofferd voor andere successen. De Slag in de Javazee is daar een bekend voorbeeld van. Toch zijn er mensen die onze vazalstatus bestrijden. Ik zeg hen : droom maar lekker verder.
Voor de zoveelste keer heeft de Amerikaanse politie een burger doodgeschoten. Ook al staat of zit men met de handen omhoog, dat is voor menige cop nog geen reden om niet te schieten. Het schijnt dat weinigen zich daar druk over maken. Immers, het slachtoffer was toch maar een zwarte en hij was bij de politie bekend.
Per jaar worden meer dan 500 Amerikanen door politiekogels om het leven gebracht. Als ik dat cijfer vergelijk met het aantal Amerikaanse doden door bijvoorbeeld ISIS (3) en de Ebola epidemie (2), dan vraag ik me af in hoeverre Amerika terecht met de buitenlandse problematiek bezig is.

Ouder worden

1990
Naarmate ik ouder word, lijkt het alsof mijn blik zich meer en meer naar het verleden keert dan naar de toekomst. Dat is op zich niets bijzonders en ik maak me er ook niet druk over. Want laten we eerlijk zijn, is het zo leuk om naar de toekomst te kijken? Want wat houdt die toekomst dan eigenlijk in? Fysieke en geestelijke aftakeling, die me straks steeds meer gaan belemmeren om leuke dingen te doen?
Ik bedoel maar, het is heel anders dan toen ik nog een tiener was. Toen zag ik het halen van diploma's en rijbewijzen nog als doelen in de toekomst. En nog verder een leuke, interessante baan. En weer verder een lieve vrouw, knus huisje, kinderen enz.
Als postbode
Ook op mijn werk keek ik naar de toekomst, want ik wilde per se bijblijven. Ik wilde niet louter papegaaien, maar mijn kennis en ervaring onderbouwen met degelijke opleidingen. Ook om te voorkomen dat ik in de toekomst zonder werk zou komen te zitten, met alle gevolgen van dien. En na zo'n 35 jaar is het opeens over en uit. Toen ik in de wao terechtkwam en post ging bezorgen, zag ik geen loopbaanontwikkeling meer. Daar was ik te oud voor. Dat was geen gevoel of houding van mij, maar dat van werkgevers. In die periode keek ik wel vooruit. Om te herstellen van mijn terugslag. Ja, ik kijk nog steeds geregeld even achterom. Om de leuke momenten weer even terug te halen. Vaak met gebruik van oude foto's en/of muziek. En wat mijn toekomst betreft, daarin spelen gezondheid, geluk (partner, kinderen en kleinkinderen) en reizen een belangrijke rol.

Niet van een leien dakje

Oude tent

De motor staat sinds een paar maanden onder een soort tent. Onder de (dure) motorhoes vormde zich geregeld condens, dus werd anders besloten. Eerlijk gezegd was ik niet echt tevreden over de oplossing met dat zeil. Ik had daarvoor het bekende Gamma dekzeil gebruikt (groen en blauw). Het klapperde nogal en er bleef soms regenwater in staan. Dus weg ermee!
Tijdens wat opruim werkzaamheden, stuitte ik op een metalen rode dakpanplaat. De plaat was een restant. Ik mocht hem voor een prikkie overnemen.
Vooraf had ik de plaat opgemeten en zo kwam ik tot de conclusie, dat ik hem voor het afdakje van de CBX kon gebruiken. Ik moest hem dan wel in drie gelijke delen slijpen. Die delen naast elkaar waren genoeg om het hele afdakje te bedekken. Alles leek mooi uit te komen. Per plaatje had ik drie pannen! Dus ik de slijptol erop gezet. Met veel lawaai sleep ik twee gelijke stukken van de plaat. Van drie pannen elk. Dacht ik, want toen ik ze bijeen pakte, bleek één plaatje te lang en één te kort! *&#!! Grrrr! Hoe kon dat nou gebeuren? Ik had al die tijd drie pannen in mijn hoofd. En toch heb ik een plaat op twee pannen doorgeslepen! En dat terwijl ik ongestoord bezig was. Of was ik wel gestoord? Het zal wel weer de leeftijd zijn.
Voor het maken van een nieuwe dakconstructie was ik nog even in de weer. Mijn hersenen werkten op volle toeren en vonden geen oplossing. Die kwam pas toen ik met Fenna aan het wandelen was en met mijn gedachte ergens anders was. Zo zie je maar weer. Het is net als zwanger worden. Als je er te veel mee bezig bent, wordt het niets. Toen ik de eerste plaat erop had geschroefd, bleek ie andersom te liggen! Nou, lekker hoor! Toen alle platen erop lagen, zag ik pas dat ze scheef wegliepen. Dus alles maar weer gelost en recht geschoven. En weer vastgezet.
Nieuw dakje
Het zeil heb ik als extra flap gebruikt, voor het geval dat de wind en nattigheid uit het oosten komt.
Al met al ben ik zo'n zes uur bezig geweest in de frisse buitenlucht met een karig zonnetje. Het had sneller gekund, maar wat maakt het uit? Maar nu ben ik wel tevreden. Ik wil alleen nog de randen afwerken. Het materiaal is vrij dun en heeft scherpe randen. En op een snee in mijn kop zit ik niet te wachten.