Hoogste windmolen

De hoogste windturbine staat hier in Lelystad, op de testsite langs de Wisent weg. Het monster is zo'n 120 meter hoog en is daarmee de hoogste van het land.
De (test)turbine, een LTW101, een product van de firma Leitwind. Hij kan zo'n 3.000 Kw aan energie leveren. Er wordt ook een ander type getest, de LTW104. Op het moment dat ik de foto nam, stond de molen stil. Ik ben benieuwd naar het geluidsniveau van dat ding.

Kunst in Lelystad

Jammer dat het weer niet zo meewerkt. Maar toch is het best de moeite waard om even in het centrum van Lelystad rond te kijken en te luisteren. Vooral de kunstzinnige uitingen trokken mijn aandacht, met als top attractie de 3d tekening op de Agorabaan. Prachtig!

Ik kon eventueel ook ideeën spuien voor het herinrichten van het Stadhuisplein. Maar mijn ideeën zijn nogal rigoureus van aard. Ik zou van dat saaie plein een grote zitkuil maken met in het midden een carrousel van loketten waar je iets lekkers kunt bestellen. En die pilaar dan?, hoor ik iemand vragen. Geef die keien aan het Waterschap voor het onderhoud van de dijken en zet meneer Lely  aan de kant. Aan de waterkant. Er is natuurlijk ook muziek, sport en kraampjes met kunst.

Bliksemsmooi?

Ingezonden stukje n.a.v. onweerfoto's :

Inderdaad, hele fraaie, flitsende foto's!
Indrukwekkend, en wat een machts(krachts)-vertoon hé? Daar werd je zeker wel even stil van?: uit angst, bewondering, respect of ontzag vanwege onze menselijke nietigheid? Maar dat stil zijn viel natuurlijk niet mee met al dat gedonder!

Noem het maar een 'interessante afleiding', zo'n knetterende onweersbui! Jazeker; tót het moment dat de bliksem het 'interessant vind om in jouw woning wat ‘geleiding' te zoeken maar dan zijn wel de rapen gaar hoor, dát kan ik je wél vertellen! Een collega van mij zou tijdens een onweersbui nog gauw even de TV-antenneplug uit de contactdoos trekken maar terwijl hij met zijn hand naar de kabel reikte explodeerde de 220 Volts wandcontactdoos  ernaast, a.g.v. een blikseminslag, en deze belandde, samen met een paar brokken steen, midden in de kamer:  ,,... "*^@#%^&**...!! Toen het wit van zijn ogen weer op de juiste plek zat realiseerde hij zich dat hij dikke mazzel had gehad omdat hij niet door een 'zwerfstroom' was getroffen, want daardoor kun je behoorlijk in de war raken (óf erger) Dat was zéker het geval voor het TV-toestel want die was na het ‘bliksembezoek’ definitief uit beeld verdwenen en alle geluidsapparatuur in de directe omgeving werd eveneens het zwijgen opgelegd. Amper bekomen van de schrik hoorde hij een hels kabaal op het dak van zijn woning. Dat was niet Sinterklaas die van z'n paard was gevallen maar een deel van de schoorsteen, die door de bliksem getroffen was, dat met donderend geweld over de dakpannen omlaag stuiterde en in de dakgoot belandde. Na een flinke rekening voor nieuwe apparatuur vond hij weer interessante afleiding bij ‘flitsende’ radio- en tv-programma’s.

“Als ‘horen en zien je vergaan’”.
Een zus van mij stond op een avond tijdens een onweersbuit, eens te telefoneren, toen de bliksem 100 meter verderop in een nog boven de grond liggende telefoonkabel sloeg en, via die kabel, haar huisaansluiting, haar telefoontoestel en het telefoonsnoer, haar gehoor zodanig beschadigde dat ze nu jaren later nog steeds gedeeltelijk doof is. Aan de telefoonkabel  was overdag nog gewerkt door monteurs van onze "good old" PTT: "Putje graven, Tentje bouwen, Tukkie doen". Het werk was nog niet klaar, en het tentje stond er dus nog, maar het "Tukkie" deden ze gelukkig thuis; wél zo veilig!

“Als de gesmeerde bliksem ervandoor”
Vroeger werden we thuis als kind, door onze ouders uit bed gehaald als het 's avonds of 's nachts onweerde en, met onze jasjes over de pyjama heen, in een stoel gezet totdat het onweer voorbij getrokken was en je het alleen nog maar zag weerlichten van veraf door een spleetje tussen de gordijnen door. Tijdens zo'n stevige onweersbui werden de ramen en de deuren open gezet. Dat was a- om te voorkomen dat de ruiten zouden springen en b- om zo snel mogelijk het huis te kunnen ontvluchten als de boel na een blikseminslag in de fik zou gaan.

(bliksems, alwéér teveel tekst; wordt vervolgd met "Bliksems! (té) snel?")

Fan-tilator

Bliksems! (te) snel?

Ingezonden stukje n.a.v. onweerfoto's :

Op een avond reden mijn vrouw en ik op een donkere, onverlichte 80 km weg waarvan bekend is dat er vaak snelheidscontrole's worden uitgevoerd. Om die reden rijd ik op die weg altijd met de cruisecontrol aan; ingesteld op net beneden de 80 km. Op die bewuste avond moest ik heel even remmen voor een auto die voor mij reed en afsloeg en daarna gaf ik weer gas om weer op snelheid te komen maar daardoor had ik de cruisecontrol nog niet opnieuw kunnen instellen.
Nog geen vijftig meter verderop was er vlak vóór onze auto opeens een enorme lichtflits en ik verwachtte de typisch, knetterende donder na een blikseminslag heel dichtbij maar die bleef gelukkig uit. Ondanks een behoorlijke schrik hield ik de auto toch veilig op de weg en realiseerde mij dat hier sprake was geweest van een snelheidscontrole waarbij aan de voorzijde van de auto werd geflitst! Flitsen aan de voorzijde is toch zeer ongebruikelijk en naar mijn idee ook niet zonder gevaar en daarom diende ik een klacht in bij de politie. Van de 'fotografen' kreeg ik even later een boete van € 14,-- !!! voor het onbewust, ongevaarlijk overschrijden van de maximum snelheid terwijl dezen mensen m.i. dom- en doelbewust, levensgevaarlijk bezig waren. Na een tijdje kreeg ik van het Bureau Verkeershandhaving Openbaar Ministerie (BVOM) (sinds januari 2010 Landelijk Parket Team Verkeer) een lijvig verslag toegezonden van een rechtszaak, aangespannen door iemand met eenzelfde 'flitservaring' als ik, en daarin stond dat flitsen ‘van voren’ niet gevaarlijk was gebleken! En wát nou, als ik van schrik van de weg was geraakt, en wij beiden verongelukt waren?! Hadden ze dan voor de rechter óók hun standpunt kunnen 'handhaven' of zouden ze worden veroordeeld? In dat geval zou het flitsen bij avond, aan de voorzijde van een auto, waarschijnlijk bliksemsnel worden afgeschaft.

Wordt vervolgd; met “Unisex?" na donderbui”.

Fan-tilator

Gewoon een vraag

Mijn Antilliaanse kennis vraagt : "Willem, waarom zeggen jullie 'Nederland is wereldkampioen honkbal geworden', terwijl het team voor 90% uit Antillianen bestaat en spreken jullie wel over Antillianen en niet over Nederlanders als het om criminele zaken gaat?"
Willem : "Kijk, dat zit zo. Eh................."

Ik weet ook niet alles en daar kwam onze CdK Leen Verbeek ook achter. Ik kwam hem onlangs tegen bij de Praxis hier in Lelystad. Na het handje schudden  hield hij een flacon Terpentine omhoog en vroeg mij wat het verschil is tussen dat spul en gewone petroleum. Dat weet ik dus niet. Ik dacht 'hoogte van accijns?', maar twijfelde. Ik ben geen scheikundige, maar wel zwerfvuilopruimer en (nu) appelplukker. natuurlijk voelde ik me wel gevleid, omdat Leen blijkbaar dacht dat ik op dat punt meer wist dan hij. Andersom had ik hem zo'n vraag nooit gesteld. Omdat ik weet dat hij dat niet weet. Zo zie je maar weer, iedereen zijn ding.

Japan en excuses?

De Japanse regering is boos. Boos op een aantal cartoons dat in een Franse krant gepubliceerd is. Ze drijven de spot met de problemen rond de kerncentrale in Fukushima in relatie tot de Olympische Spelen die het land toegewezen zijn. Zo zijn er wedstrijdzwemmers afgebeeld in pakken die hem beschermen moeten tegen nucleaire besmet zwemwater. De Japanse regering heeft over deze ramp bewust heel veel verzwegen en gedaan alsof het allemaal wel meeviel.
Het lijkt erop dat de Japanners het publiceren van dit soort cartoons wil laten verbieden door de Franse regering en excuses eist van de betreffende redactie.
Japanners staan bekend om een heel andere soort van humor. Daarin gaat hen niets te ver. Ze lachen zich rot wanneer een bejaarde voor de grap van een trap geduwd wordt. Tijdens de oorlog gingen lachend, gierend en brullend alle remmen los. En excuses aan bieden? Japanners kennen dat fatsoensfenomeen niet eens. Heel jammer, want dat zouden niet alleen veel mensen, maar ook het milieu in het algemeen en de walvissen en dolfijnen in het bijzonder heel erg op prijs stellen.

Terug in de boomgaard -2-

Het ging vanmorgen gelijk mis. Ik was op een trekker geklommen om dat ding met de bijbehorende karren naar de plukplek te rijden. Toen ik een bocht nam, ging het mis. Ik lette weliswaar op, maar verwachtte gezien de ruime draai die ik maakte niet dat de laatste kar een stapeltje stoelen zou aantikken. Vreemd.
Ik kwam er ook achter dat de rem van de trekker pas op het allerlaatste moment aangrijpt. Opletten dus.
Tijdens het plukken moest ik de 'trein' zoals we zo'n combinatie van trekker en karren plegen te noemen, telkens corrigeren. De karren achter de trekker bleven naar links trekken.
In een andere bocht kantelde een karig gevulde kar bijna, zonder dat er sprake was van een kuil of bobbel. Kortom, allemaal rare toestanden. Tijdens de pluk kwam een bedrijfsleider bij ons kijken. We deden het prima en dat is altijd fijn om te horen. Toen hoorde ik haar opeens zeggen : "Wat is dat nou?" Toen ik omkeek zag ik haar achter de trekker staan. "Er is een bout weg!" riep ze verbaasd. De Y- vormige trekstang op de trekker zat maar aan een kant vast. Gevolg was dat de trekstang scheef stond. En het gevolg daarvan was, dat de karren naar links gestuurd werden.
Voilá de oorzaak van de slechte start, het lastige bochtenwerk en de onwillige karren.
Na het monteren van een nieuwe bout was het probleem opgelost. De trein reed weer als vanouds.

Wat is dat voor een God?

Ergens hoorde ik van iemand, dat hij als kind geregeld door zijn vader geslagen werd. Niet vanwege zijn gedrag, maar omdat het in de Bijbel staat. Ik geloofde mijn oren niet, maar de spreker zei ook nog dat zijn vader tijdens het slaan huilde. Hij vond het zo erg om zijn kind 'zomaar' te moeten slaan. Maar ja, het staat in de Bijbel en pa was erg gelovig. De vader refereerde aan teksten in het Bijbelboek Spreuken, waarin gesproken wordt over o.a. het gebruik van de gesel. 'Wie de gesel spaart is slecht voor zijn zoon', is onder andere te lezen.
Onlangs zijn in Duitsland kinderen weggehaald bij een sekte. Ook daar werden kinderen regelmatig gegeseld of met een roe geslagen. Ook omdat het in de Bijbel staat. Net als de andere wang toekeren na een klap. Arme kinderen. Die zullen ongetwijfeld denken : "Wat is dat voor een God?"
Niet dat de Bijbel een slecht boek is hoor. Zo denk ik er niet over. Maar er zijn mensen die graag zich beperken tot bepaalde teksten en daarmee aan de haal gaan.  Zo worden nog steeds mensen gestenigd. De tekst dat de eerste steen geworpen mag worden door hen die zonder zonden zijn, slaan ze gemakshalve over. Die heeft een spelbreker bedacht. Niet God.
Zelf zoek in ik dat soort teksten meer de gedachte dat je je kinderen goed moet opvoeden en er zoiets als straf bestaat of zo je wilt gevolgen. Dus dat slaan, stenen gooien, kruisigen, ledematen afhaken dan wel -snijden en dergelijke neem ik niet letterlijk. Misschien zullen al die kinderen later, als ze groot zijn, zich afvragen : "Wat was dat voor een vader?"

In varkensmanden gedeporteerd

In het algemeen is de aandacht voor datgene wat plaats heeft gevonden in het voormalige Nederlands Indië nogal onderbelicht. Het lijkt vaak alsof alleen in Europa oorlog en ellende was. Maar dat is niet zo. Ik geef toe dat ik zelf ook niet geheel op de hoogte ben van de toestanden in het voormalige Indië.
Zo las ik onlangs met verbijstering over de varkensmanden affaire in het blad PelitaNieuws. Het betrof een van de barbaarse methoden van de Japanse bezetters, om zich van krijgsgevangen te ontdoen.
 Krijgsgevangenen werden in kleine van bamboe gevlochten manden (oorspronkelijk bedoeld om varkens te vervoeren) gestopt en op mensonterende wijze vervoerd naar de kust. Daar werden ze levend in zee gedumpt. Dit brute optreden vond voornamelijk op het eiland Java plaats en naar zeggen op grote schaal. Het wordt bevestigd door meer dan honderd ooggetuigen. De meeste van dergelijke transporten werden in Soerabaja gezien. De gekooide gevangenen werden met treinwagons en vrachtwagens afgevoerd om vooral in de Straat Madura in zee gegooid te worden.
Aan deze oorlogsmisdaden is geen enkele aandacht geschonken. Op wat voor manier dan ook. Niet door het leger, niet door de overheden of internationale instanties en niet door historici. Aan de Universiteit van Tilburg wordt een promotie onderzoek gedaan naar de Varkensmanden affaire. Misschien komt er meer aan het licht.

Vandaag geen pluk

Toen gisteren een flinke bui boven onze hoofden losbarstte, zijn mijn collega en ik in de trekker gekropen. Dat ging niet zo eenvoudig als het klinkt. Het plaatsnemen in dat ding en het uitstappen heeft veel weg van apenkooien. Ik ben de hele dag dat ding in en uit geklauterd, maar vanmorgen voelde ik geen spierpijntjes. Yeah! De ouwe is nog lenig en soepel! Nu moet je je voorstellen dat de ruimte in zo'n ding volgens mij nog krapper is dan die van Alonso in zijn Ferrari. Overal hendels en knoppen en één zitje achter een groot stuur. Komt bij dat mijn collega een nogal flink postuur heeft . Ik zat zodoende bijkans bij hem op schoot! Hoewel ik het volste vertrouwen in hem heb, kreeg ik het toch benauwd toen de ramen besloegen. Op dat moment hield het ook op met regenen. Een nat regenpak uittrekken is een ware straf. Wat een ellende. Omdat de zon zich ook weer liet zien, zweette ik bijna dat pak uit.
Gisteren kregen we dus tijdens het plukken een voorproefje waarin we met bijna alle weersomstandigheden hebben mogen kennismaken. Afgezien van nachtvorst. Het is zaak om met dit soort weer de mail goed te volgen. Vanmorgen vroeg las ik een email waarin werd medegedeeld, dat we vandaag thuis mogen blijven. De boomgaard bevindt zich in zwaar weer. Onweer bedoel ik dus. Via Buienradar is dat goed te zien. Het komt mooi uit, want zo kan ook de pluk enigszins getemporiseerd worden. We hebben weliswaar veel geplukt, maar de hoeveelheid aan plukrijpe appels viel wat tegen. Dus een extra dag om te rijpen komt ook de teler goed uit.

Naïef?

Zelf heb ik nog nooit een flesje water in de super gekocht. Ik vind dat klinkklare oplichting. Toch zie ik veel, vooral jonge mensen lopen met zo'n drinkflesje. Ik kom ze ook erg veel tegen in de vorm van zwerfvuil. Ik weet nog wel dat in veel cafés en restaurants gesjoemeld werd/wordt met zogenaamd bronwater. Daar zijn diverse testen gedaan met als resultaat : gewoon leidingwater. Vooral als het in een glas aangeboden wordt.
Er is zelfs een merk dat volgens mij hierop inspeelt. Lees het maar eens van achteren naar voren. Naïef dus (in onze taal).

Terug in de boomgaard

Vanmorgen was het dan zover. tegen tien uur kwam ik in de boomgaard aan. Daar werd ik opgewacht door bijna al mijn collega-plukkers. Uiteraard was het eerst even bijpraten. Daarna kregen we koffie met een stuk heerlijke appeltaart, die de vrouw van de baas een dag eerder zelf had gebakken. We kregen eerst de status te horen van de boomgaard in het algemeen en de rassen in het bijzonder. Daarna, het was inmiddels half elf, begonnen we officieel met de pluk van 2013. In koppels van twee reden we met de treintjes door de rijen Santana's. Een speciaal appelras voor mensen met een appelallergie. Ja, mooi hè. Toch appels eten terwijl je er allergisch voor bent.
Na de lunchpauze hoorden we luide knallen. Links en rechts hoorde ik gemompel over Syrië. Maar de bron bleek anders. Het was het geluid van een zogenaamd hagelkanon. Er was een donkere lucht op komst, die nattigheid voorspelde. Het hagelkanon gaf aan dat hagel verwacht werd. Zelf wist ik niet van het bestaan van zo'n kanon. Mij werd verteld dat het kanon een omstreden apparaat is om hagelbuien tegen te gaan. Veel fruittelers geloven erin en zeggen er baat  bij te hebben, terwijl veel meteorologen het onzin vinden. Door met tussenpauzen het kanon af te schieten worden schokgolven gemaakt, die de opbouw van een hagelbui moet tegen gaan.
We hebben wel wat hagel gezien, maar die was zeer klein van formaat. Daarna brak de zon weer door en konden de regenpakken weer uit. Morgen mogen we wachten tot het droog is. Men verwacht dat het pas rond 10 uur zover zal zijn. Eerder hoeven we niet te komen. We gaan Buienradar maar in de gaten houden.

Geen extraatje

We hebben een nieuwe pinautomaat gekregen. De oude is vorige week vervangen. Ik mocht geen foto maken van de werkzaamheden, zei de man van ING die daar in zijn nette pak rondhing. Ik wilde weten of dat nieuwe apparaat qua hufterbestendigheid verbeterd is, maar dat is niet zo. Het heeft wel de nieuwste techniek, maar wat die precies inhoudt mocht meneer mij niet vertellen.
Op mijn vraag of het apparaat bij het uitbetalen 10 euro extra verstrekt vanwege de steun die wij als belastingbetaler aan de bank hebben moeten geven, gaf hij wèl antwoord. Hij zei enigszins geprikkeld : "Nee!" Het blijft echt niks met die banken. Even wat anders : die 100 miljoen kostende voetballer heeft Real Madrid (zelf een negatief saldo van 130 miljoen Euro!)  kunnen betalen dankzij de steun van een bank. Een bank die wij met z'n allen via de EU nog niet zo lang geleden met een paar miljard euro overeind moesten houden. Maar we krijgen ook geen gratis wedstrijdbezoek aangeboden. Wat een wereld! Hahaha!

Lelystad trendsetter?

Naast de evenementen gaat men hier in Lelystad een Evenenent organiseren. Misschien trekt zoiets (nog) meer publiek. Wie zal het zeggen. Dus vanaf vandaag even kijken!

Opa's grote kleine Tim

Samen fietsen we naar de grote weg. Daar moet hij oversteken om vervolgens alleen naar huis te fietsen. Tim wordt groot. Hij fietst alleen. Ik hoef niets te zeggen, want Tim voert het woord. De hele weg al. Zo is Tim, altijd aan het woord. Af en toe kijkt hij met een vrolijke grijns naar mij omhoog. Als we bij de grote weg zijn, stoppen we. Het regent. Ik zie kippenvel op Tim's armpjes verschijnen en trek mijn jack uit. "Kom Tim, doe opa's jack even aan", zeg ik. Hij kijkt mij verbaast aan en antwoordt : "Dat is toch veel te groot opa?" Ja, dat weet opa wel, maar die heeft liever dat Tim droog thuis komt. Tim trekt zonder morren mijn zwarte Aprilia jack aan.  Hij vindt het toch ook wel een beetje stoer. "Hij is lekker warm opa. Stroop je mijn mouwen even op?, vraagt hij. Ik rol zijn mouwen omhoog. Tim gaat rechtop staan en kijkt naar beneden. "Het lijkt wel een jurk opa", zegt ie vrolijk. "Maar wel een warme jurk, die je droog houdt", zeg ik. Tim vindt dat we het eerlijk verdelen : opa heeft het jack de eerste helft van de rit gedragen en nu mag hij het voor de 2e helft aan.
Als het veilige moment om over te steken daar is, neem ik afscheid van mijn grote Tim en stuur hem naar de overkant. Daar stapt hij op zijn stoere fiets en trapt naar huis. Terwijl ik hem nastaar zie ik opeens een klein mensje op een kleine fiets. Een zwart bolletje met een blonde stip erboven verdwijnt uit mijn zicht. "Wees voorzichtig, jongen!", roep ik nog even. In mezelf.