Tropische geluiden

Dit instrument heb ik altijd mooi gevonden. De eerste keer dat ik het hoorde was op Curaçao. Daar stond iemand op een veranda 's avonds tropische deuntjes te spelen, terwijl de noordoostpassaat door de bomen blies.

Geen werk voor jongeren

Deze week wordt extra aandacht besteed aan de werkloosheid onder schoolverlaters. Al tijdens hun opleiding kampen zij met het probleem, dat stageplaatsen nauwelijks te vinden zijn.
We leven in een roerige en vooral rare tijd. De regering wil dat de ouderen langer blijven werken. Het aantal  vacatures en dus de instroom van jongeren lijdt daar natuurlijk ook onder. Nu hoorde ik een politica zeggen dat ze zal onderzoeken om het onderwijs dusdanig aan te passen, zodat jongeren gemakkelijker een baan zullen krijgen. Een wat bekrompen belofte, want zo lang er geen banen zijn kan je studeren wat je wilt maar aan de slag gaan lukt dan niet.Tenzij het louter om (studie)tijd rekken gaat, wachten tot de crisis voorbij is.
Bij veel jongeren proef ik toch ook wel een houding, alsof ze wachten tot ze opgeroepen worden voor een baan. Er zijn er ook bij die het helemaal niet nodig vinden om te gaan werken, omdat ze met hun uitkering als zakgeld heel tevreden zijn. Ik heb ze van zeer dichtbij meegemaakt. Stuitend en triest, dat wel.
Veel bedrijven doen weinig tot niets aan het creëren van stageplaatsen. Een opvallend verschijnsel. Vooral opvallend, omdat er vaak een win/win situatie ligt te wachten. Specifieke werkzaamheden die door een stagiair prima te doen zijn en die ook nog eens nuttig zijn voor het bedrijf blijven vaak verborgen. Probleem is vaak dat niemand binnen het bedrijf zich daarmee bezighoudt. En dat terwijl er ook geregeld geklaagd wordt over de hoge werkdruk. Ik heb in mijn werkzaam leven bijna elk jaar gebruik gemaakt van stagiairs. Binnen de projecten die ik deed vond ik telkens weer klussen, die zonder meer gedaan moesten worden en waar hulp van buitenaf welkom was. Dus maakte ik een mooi overzicht van die afgebakende opdrachten, vermeldde de gewenste specifieke kennis erbij en stuurde ze afhankelijk van de soort opdracht naar mbo's, hogescholen en universiteiten. Of het nu werkervaring opdoen of een studie- of afstudeeropdracht betrof, beide partijen hadden er profijt van. En, niet onbelangrijk : het waren werkzaamheden op het juiste niveau.  Ik heb nooit om stagiairs verlegen gezeten. En zakelijk gezien is zo'n stagiair stukken goedkoper dan een tijdelijk kracht.

Strijken

Als kind heb ik geregeld in het huishouden moeten helpen. Dat beperkte zich niet alleen tot tafel dekken en afwassen. Ik leerde ook koken, wassen, strijken, stofzuigen, stof afnemen en ramen lappen.
Ik ben daar niet slechter van geworden. In tegendeel. Ik ben op dat gebied geheel onafhankelijk. En het is er alleen maar gemakkelijker op geworden met al die moderne technologie en andere moderne hulpmiddelen. Een ding is in die ruim 50 jaar niet veranderd. Dat is het wasmiddel dat kleding zo stralend wit zou moeten wassen. Zo lang als er reclame is, roept men dat ongeacht van welk merk (van Radion tot Omo) het wasmiddel nog witter wast. Als ik nu naar het resultaat van een witte was kijk, dan denk ik dat vijftig jaar geleden de witte was pikzwart geweest moet zijn toen ze uit de wastobbe tevoorschijn kwam en de bleek opging. Of moet ik soms een zakje Reckits (blauw) in het laatste spoelwater hangen? Ik draai om de twee weken een witte was. Dat komt omdat bijna alle kleding bont en blauw is.
Wat wel anders is tegenwoordig zijn de jeans. Daar zitten tegenwoordig standaard kreukels in. Dat had ik niet direct in de smiezen, dus ik maar proberen die glad te strijken met mijn domme kop. Ik strijk trouwens geen strakke plooi in de jeans. Ik zou niet eens durven. Dat deed mijn mamma ondanks mijn protesten wel. Gelukkig had ze ook geleerd te strijken en streek ik de pijpen snel weer mooi glad door een natte theedoek te gebruiken. Persen noemde ze dat. Want een stoomstrijkijzer hadden wij nog niet. Sommige kledingstukken spuit ik met en plantenspuit weer nat als ze uit de wasmachine komen. Daarna hang ik ze zo goed op, dat strijken niet meer nodig is. Mike gaat dus met mooi glad gestreken outfit op pad, terwijl ik met een uitgestreken gezicht na gedane arbeid op mijn fiets stap en onderweg geregeld over mijn hart strijk als ik door onoplettende weggebruikers bijna omver wordt gereden.

Ook goede morgen!

Vanmorgen, tijdens het opruimen van zwerfvuil, hoorde ik een mij bekend geluid : het gepiep van een verdrietige pup! Voor de ingang van de super zat een pup aangelijnd ongeduldig te wachten. Toen ik al grijpend en opruimend bij pup en bazin aanbeland was, maakte ik de laatste een compliment voor de mooi getekende jonge hond. We raakten geanimeerd in gesprek over honden in het algemeen en pups in het bijzonder, toen de schuifdeuren van de super zich openden. Een jongeman kwam scheldend op mij afgebeend en schreeuwde : "Rot op man! Bemoei je er niet mee! Donder op, klootzak!!!" Hij greep de vrouw bij haar jack en schreeuwde : "Stoppen en meekomen jij! Nu, direct!" Hij sleepte haar aan haar jas weg van mij. Uit ervaring weet ik dat mensen die direct gaan schelden eigenlijk hun zwakte proberen te verdoezelen. Dus ik bleef rustig, liet me niet uitdagen en liet hem maar uitrazen. Ik wenste ze toch maar samen een fijne dag toe en ging verder met mijn grijpwerk.
Tot dan schreef ik zijn onbehouwen actie toe aan jaloezie. Oké dat klinkt ijdel, maar dat dacht ik dus. Niet veel later viel bij mij het kwartje. Iemand maakte mij erop attent dat voor de schuifdeuren van de super een verse hoop hondenpoep lag te dampen. "Aha!", dacht ik. Omdat ik een fel oranje gekleurd jasje droeg, dacht meneer waarschijnlijk dat ik zijn partner daarop aangesproken had. Maar dat was dus niet zo. Achteraf gezien dacht ik : gelukkig niet.

Pancho and Lefty -2-

Een mooie en warme vertolking van Townes van Zandt's Pancho and Lefty gezongen door Rodney Crowell en zijn fans.

SS Succes uitgenodigd

In Almere ligt een oud stoomschip. Het is het SS Succes, al doet het op dit moment haar eigen naam geen eer aan. Het schip verkeert in zwaar weer. Het wordt gebruikt als een drijvend multifunctioneel horeca gelegenheid, waar niet alleen gegeten en gefeest kan worden, maar dat ook als trouwlocatie dient. Maar het aantal bezoekers valt tegen. Vorig jaar werd nog de zakelijke noodklok geluid. Het in 1897 gebouwde schip vertegenwoordigt een bijzonder stukje historie.
Deze week ontving de eigenaar van het schip een uitnodiging om mee te doen aan de Koningsvaart. Zeg maar een parade van schepen op de dag van de inhuldiging van Willem Alexander en Máxima. Hopelijk zal de vaart een flinke verbetering van het aantal klanten gaan opleveren. Want dat mooie schip moet hoe dan ook behouden blijven.

Bijtpakken in trek

dan maar op een houtje bijten

Er is een hype op het gebied van het stelen van zogenaamde bijtpakken. Dat zijn pakken die gebruikt worden om honden te trainen in het vangen van boeven. Nu hoorde ik een politieman zich afvragen : "Wie steelt er nou bijtpakken?"
Nou beste meneer de agent, dat is toch niet zo moeilijk te achterhalen? Weleens naar Oost Europa gekeken en met name wat men daar doet op het gebied van hondentraining? Daar is een grote vraag naar getrainde, blaffende en bijtende boevenvangers ontstaan. Of wel : er is veel geld te verdienen. Jammer dat die bijtpakken moeilijk te krijgen en verschrikkelijk duur zijn. En wat een geluk dat ze hier voor het oprapen liggen en de deuren wijd openstaan.
Laten we eerlijk zijn, wat kost zo'n pak? Voor een complete uitrusting, het pak bestaat uit veel delen, ben je al snel 400 euro kwijt. Het is dus zeer onverstandig om 400 euro in een houten hokje op te hangen, waar geen (waak)hond komt. Maar wel de crimineel.

Vluchten kan nog steeds

De ouderen hebben het goed. Veel te goed, dus moeten ze inleveren vindt de regering. Inleveren? Daar heb ik toch zeker niet al die jaren zo mijn best voor gedaan? En als er toch bezuinigd moet orden, wanneer vindt er nou eindelijk eens een flinke reorganisatie plaats bij de overheden? Die ambtenaren blijven maar inefficiënt werken en veel belastinggeld opslurpen. Ook hier in Lelystad is een overschot aan ambtenaren, die hun geld krijgen zonder efficiënte en effectieve tegenprestatie. Het zelfde geldt op Europees niveau, waar ook afgrijslijke veel geldslurpers zitten die van belastinggelden genieten.
Vanmorgen hoorde ik dat gepensioneerden nog eens 4% gaan inleveren. Vier procent van mijn woekerpolis. Het kan niet op. Nog een reden om dit land voor mijn pensionering te verlaten. Niet al te ver, want ik wil nog wel appels blijven plukken en bezoekjes afleggen aan de familie. Maar dat zal een kwestie van logeren en/of kamperen worden. No problem want dan heb ik nog steeds tijd en zeker weten genoeg geld over om van mijn oude dag te gaan genieten.

Willem spoort wel

Goed bericht voor hen die vinden dat ik niet spoor. Ik ben ingegaan op een aanbieding van de NS. Voor slechts 29 euro in het eerste jaar in plaats van 50(kassa!), kan ik tijdens de daluren en in het weekend goedkoop reizen met de trein. Ik had al eerder gekeken naar het fenomeen daluren. Vorige week nog. Maar ik besloot nog even te wachten. Vraag me niet waarom. Het antwoord kreeg ik dus vanmiddag. In de brievenbus vond ik een flyer met daarop een aanbieding voor .... een dalurenabonnement. Ik ben gelijk het internet opgestoven en heb direct zo'n kaart besteld. Het leuke van kopen via het web is dat je gewoon kunt voordringen. Ik word telkens als eerste geholpen en niemand protesteert. Natuurlijk ga ik na ontvangst van mijn kaart lekker sporen. Vertragingen interesseren me niet, want ik hoef nergens op tijd te zijn. Ik houd het bij gezellig en gezelligheid kent geen tijd. Voor elke rit krijg ik 40% korting. Dus die kaart heb ik zo terug verdiend.
Nu de Hanzelijn er ligt, kan ik ook de andere kant op reizen met de trein. Nog even geduld. Hopelijk ondervindt het versturen van het abonnement geen vertraging. Van een jaar of zo.

De andere twee pijpen

Vanmiddag had ik veel moeite om hem omhoog te krijgen. Ouderdom? Ik ben bang van wel. Zelfs met rukken en trekken, lukte het niet. Maar ik liet me niet uit het veld slaan en bedacht een list. Met een eind hout als hevel heb ik de hefbrug, want daar heb ik het over, losgekregen. Dat handige ding zat klem. Je raadt het al : ik heb de werkzaamheden aan de CBX hervat. Ik had eerder twee uitlaatbochten weer mooi zwart gemaakt, maar aan de andere twee kwam ik niet meer toe. Ik werd namelijk ernstig gehinderd door het koude weer, een Paashaas en ik had er geen zin in. Dat kwam dus allemaal mooi uit. Vanmiddag was het lekker in de garage. Dus heb ik de motor even gekeerd en weer op de brug gereden. Na eerder beschreven toestanden, kreeg ik hem uiteindelijk toch weer omhoog. Nadat ik een half kuipdeel had verwijderd, kon ik bij de twee pijpen komen. Eerst weer geborsteld en geschuurd en daarna het befaamde kachelzwart erop gesmeerd en voorzichtig uitgewreven.
Toen ik de kuipdelen wilde monteren, zag ik tot mijn schrik dat van een tussenschot beide bevestigingspunten waren gescheurd. Na wat gesnuffel in de ijzerbakken, vond ik twee kleine hoekijzers. Ik heb de restanten van de bevestigingspunten met een ijzerzaag afgezaagd. De hoekijzertjes moesten dusdanig bewerkt en gemonteerd worden, dat de aanwezige ogen precies op de juiste plek zouden vallen. Anders is het tussenschot niet te monteren. Ik ben al een eind gevorderd, maar het avondeten moet ook nog bereid worden. En omdat de monteur ook kokkie is, moet het schotje maar even wachten tot na het eten. Of morgen, of overmorgen.

Een onbegrijpelijke kwestie

Dit jaar word ik, Deo volente, 65 jaar. Dat zal weer een mijlpaal in mijn aards bestaan gaan worden. Terugkijkend mag ik wel zeggen, dat ik veel gezien, gehoord en vooral geleerd heb. Ik heb leuke mensen ontmoet en leren kennen, waaronder natuurlijk mijn eigen familie- en later gezinsleden. Ik ben ook veel meer de dingen des levens gaan begrijpen. Vooral in tijden van tegenspoed. Al duurde het toen wat langer om rationeel de gebeurtenissen te bekijken, te ervaren en ervan te leren.
Maar niet alles begrijp ik. Zelfs na uitleg van psychologen, psychiaters en ervaringsdeskundigen, begrijp ik bepaalde zaken nog steeds niet.
Een zo'n kwestie is een situatie rond seksueelmisbruik binnen een gezin. Stel je bent als meisje door je eigen ouders misbruikt. Of ze hebben je laten misbruiken. Dan begrijp ik so wie so al niet dat je hen op latere leeftijd daarmee niet confronteert en de relatie met dat soort ouders per se in stand wilt houden. Voor de rechter met die lui! En wat ik dan helemaal niet begrijp, is dat zo'n misbruikte dochter later als moeder haar eigen dochtertjes naar die gezellige en aardige oma en opa stuurt. Dat is toch de kat op het spek binden, of zie ik dat echt verkeerd? Is de band met je ouders zoveel belangrijker dan de veiligheid van je eigen kinderen en kleinkinderen? Of is het louter angst? Hoe dan ook, geen goed voorbeeld voor de kids, lijkt mij.

Een toetsenbord reinigen

Wat een bende!

Schoon en wit

Ik ging me steeds meer ergeren aan het toetsenbord van mijn pc. De van oorsprong zo goed als witte (hoe verzinnen ze het) toetsen begon alsmaar donkerder van kleur te worden. En tussen die toetsen zag ik het vuil toenemen, het geregeld stofzuigen ten spijt. Tijd voor actie!
Zo'n bordje kan je overal kopen en kost meestal geen drol. Probleem is alleen dat ze ook ruiken en er uitzien als een drol. Dus besloot ik het bord maar schoon te maken.
Op Google kwam ik de meest vreemde adviezen tegen om zo'n bord te reinigen. Van op z'n kop boven een pan met kokend water met ammoniak houden, tot voorzichtig met een borstel en sopje afborstelen. Nee, dan maar gewoon de toetsen verwijderen.
Vanwege mijn beperkt geheugen heb ik eerst maar wat foto's gemaakt van het bord. Dat is wel zo handig als ik later de toetsen op de juiste plek weer terug wil plaatsen. De toetsen heb ik voorzichtig uit het bord gelicht. Met een tafelmes als hevel. Eigenlijk is het niet vreemd dat ze zo smerig zijn, want dat krijg je als je tijdens het sleutelen aan de motor even wat gaat opzoeken in het digitale werkplaatshandboek. Een paar grote toetsen hebben een extra veersysteem in de vorm van een rvs beugeltje. Goed opletten dus. En onder de spatiebalk zit een extra veertje. Zo'n ielig ding raakt gauw zoek.
De toetsen heb ik in een pannetje met sop gedaan. Het kale bord zag er niet uit. Het leek wel een muizennest. Wat een bende! Met een stevige kwast en de stofzuiger heb ik de boel verwijderd. Daarna de toetsen gereinigd/ afgeveegd en ter droge gelegd op een vaatdoek.
Daarna kwam ik in een fase, die me deed denken aan de kleuterschool. Met behulp van de foto's als voorbeeld, heb ik de toetsen een voor een weer terug geplaatst. Een mix van scrabble en puzzelen. Toen ik klaar was, kon ik met recht trots zijn. Wat een mooi, wit en schoon toetsenbord!

Tweede Paasdag

Na mijn middagfietstocht (wat een zon en wat een wind) maakte ik een stop bij Bataviastad. Aan de kant van het Markermeer zag ik hoe een fietser bijna omver werd gereden door een snelle auto van een Duits merk. Als toetje kreeg meneer ook nog een middelvinger voorgetoverd van de automobilist. Erg vervelend natuurlijk, vooral als je beseft dat die auto in een gebied rijdt waar hij helemaal niet mag komen. Maar ja, hij was niet de enige. Tijden veranderen.
Nadat ik de fiets stevig aan de ketting heb gelegd, wandel ik Bataviastad binnen. Een zee van plastictassen met bovenlijven met zonnebrillen bewoog zich traag door de nauwe straatjes. Ik besloot niet tegen de stroom in te spartelen, maar 'go with the flow' toe te passen. Zo deed ik ongewild een rondje Bataviastad, waar ik flink gevulde terrasjes en winkels zag met mensen in goedkope(wat heet) outlet outfit. Ik wilde richting La Place, om daar wat te gaan drinken. Al vermoedde ik toen al, dat het ook daar druk zou zijn. Mijn vermoeden kwam uit. Ik kwam niet verder dan bovenaan de roltrap, waar ik nog net achter een kassa een bekend gezicht ontwaarde. Gelukkig kon ik rechtsomkeer maken en met de roltrap weer afdalen naar de begane grond.
Weer buiten gekomen zag ik bij de werf een tweetal flinke boomstammen liggen. Ze vormen een deel van de schenking uit Drenthe die medio vorige maand afgeleverd werd. Het zijn stammen van douglas sparren, een stevige houtsoort. Ze zullen gebruikt gaan worden voor het onderhoud van de Batavia en de bouw van de Zeven Provinciën. Een nieuwe mast voor de Batavia is er al.
Zo druk als het in Bataviastad was, zo rustig is het in en rond De Cantine. Geen strategische locatie, dunkt me en een te grote concurrentie. Tijd om eens over de ideeën van Michael Porter te lezen. Hij schreef nuttige zaken over strategie en concurrentie.

Mijn gitaar

Sinds mijn vroege jeugd heeft muziek mijn leven gevuld en beheerst. We beschikten niet alleen over een radio, maar ook over een heuse Dual draaitafel, waarop 45, 78 en 33 toeren platen afgespeeld konden worden. Dat fraaie ding had ook een wisselaar. Die bood de mogelijkheid om een stapeltje platen achtereen te laten afspelen. Al bleef het een vreemd gezicht om die kras gevoelige platen op elkaar te zien vallen.
Als jonge tiener wilde ik gitaar leren spelen. Maar de lessen van mijn oom Henk vielen mij zwaar. Als ik die vergelijk met de lessen die kleinzoon Tim nu krijgt, dan is er een hemelsbreed verschil in moeilijkheidsfactor.
Een paar jaar na de echec ging ik zelf aan de slag met de steelpan, zoals mijn pa het instrument steevast noemde. Ik keek goed naar ervaren gitaristen en speelde hen na. De meeste liedjes waren eenvoudig na te spelen door slechts drie akkoorden te gebruiken. Later kwamen meer akkoorden bij. Ook solostukken vond ik leuk om na te spelen. Al ben ik daar nooit zo diep op ingegaan.
Vooral in mijn tiener jaren speelde ik veel gitaar. Samen met zwager Jan en mijn broers. Die jamming sessies op verjaardagen of andere momenten waren altijd wel leuk. Vooral omdat we van dezelfde soort muziek hielden. Zelf heb ik nooit ambities gehad om met de muziek mee te gaan. "Daar verdien je geen cent mee", zei pa waarschuwend. En die waarschuwing heb ik toen (te?) serieus opgevat.
Kleinzoon Tim vroeg mij onlangs : "Opa, speel je nog gitaar?" Ik moest even slikken. Tegenwoordig speel ik nauwelijks nog gitaar. De steelpan hangt aan de muur te hangen. Soms pak ik hem, stem de snaren, probeer wat te spelen en hang hem dan snel weer terug. Sinds het overlijden van mijn broers en zwager lukt het niet meer. Wat ik ook probeer. Zelfs toen Tim aan de gitaar begon, kon opa zijn oude gitaar niet oppakken. Als ik in het voorbij lopen met mijn vinger langs de snaren ga, hoor ik gepingel. De muziek die er ooit inzat is al lang verdwenen. Samen met mijn broers en zwager. Therapeuten van mij wijten de blokkade aan een 'psychologisch slot'. Ik noem het gewoon 'De dood'.

Gezang 293

Heaven Angel's bike

Willem Holleeder heeft een paar maanden geleden een motorclub opgericht en is daar zelf vicevoorzitter van geworden. Tja, wat moet ik daarvan denken? Het imago van motorclubs is behoorlijk besmeurd geraakt en nu dit. Volgens de berichten bestaan de leden uit weg- of overgelopen Hells Angels en Satudarah's. De club heeft de naam No Surrender. Dat klinkt anders dan Psalm 23 (ja, ik weet het : die is opgeheven) of Gezang 293, een lied waar je met een gerust hart de toekomst mee in kunt rijden. No Surrender, een uitdagende naam. Ik ben benieuwd waar het clubhuis met dat grote uithangbord komt te staan. Opvallend genoeg rijden velen van hen op een Harley. Volgens sommige (vaak ongelovige) motorrijders zou Jezus ook op een Harley hebben rondgereden als ie motorrijder geweest zou zijn. Ik durf dat te betwijfelen. Hij zou eerder voor een hemelse Jahweh of aardse Jawa gekozen hebben. Lekker bescheiden en heel betrouwbaar. Rendengdengdeng... Jezus, wat een geluid!