Laconiek en levensgevaarlijk

Vorige week is in Dronten iemand omgekomen door een bedrijfsongeval. De man kreeg een lepel, zo'n stalen bak waarmee grond wordt verzet, boven op zich.
Het toeval(?) wil, dat ik die twee mensen nog heb zien werken. Bij een spoorweg viaduct in de buurt van het industrieterrein, toen ik op weg was naar een loods. Ik vond het nogal irritant dat ze met die graafmachine het fietspad versperden, terwijl dat helemaal niet nodig was. De wagen stond links op het gras in de berm en de lepel lag rechts naast het fietspad op de grond. Ik kon kiezen : of onder de arm van de lepel door rijden of afstappen en over de drukke rijbaan omlopen. Op dat moment baalde ik even van die twee, niet wetende dat een van hen een dag of wat later om het leven zou komen.
Hoe kan zo'n lepel nou losraken? Nou, dat lijkt mij geen enkel probleem. Ik heb al eerder lepels zien losschieten en zaken uit zo'n lepel zien vallen. Vaak worden andere onderdelen van zo'n machine in de lepel vervoerd of verplaatst. Zoals andere lepels en materieel. Ook dat gaat niet altijd goed.
Hoe kan iemand zo'n ding op zich krijgen? Niemand mag zich immers onder zo'n ding bevinden? De reikwijdte van de arm is de straal waar men buiten moet blijven.
Ik zie vooral in de bouw mensen met een kunststof helmpje op onder een blok beton of stapel stenen staan als het spul omhoog wordt gehesen. Staan ze met hun vingertje omhoog te draaien om de machinist te vertellen dat het nog hoger moet. Nog hoger voordat het naar beneden dondert? Waarom ze daar moeten staan begrijp ik niet. Waarom de machinisten van die kranen dat goed vinden, snap ik evenmin.  Misschien is het de routine, die hen blind maakt voor gevaar. Ik verbaas me telkens weer wanneer mensen zo gevaarlijk bezig zijn. Op daken zie ik ook soms mensen bezig zonder veiligheidslijn. Het is mensen eigen om te denken : ach het valt wel mee. Nou, dat vallen gebeurt maar al te vaak. Maar het zit niet altijd mee.

Goedkoop tanken

Zondag ben ik conform mijn agenda naar de stad Roosendaal gereden. Dit keer met de auto. De tank was half vol (voor anderen half leeg) en dat heb ik bewust zo gelaten. Want op nog geen 8 km afstand van mijn bestemming kon ik over de grens in het Belgische Essen tanken. Bij dat tankstation tank ik wel meer als ik op familiebezoek ben in het Brabantse. Het probleem is, dat ik daar alleen met een cash automaat aan de gang kon. Bij dat onbemande tankstation kan ook gepind worden, maar met slechts één soort bankpas en die bezit ik niet.
Maar cash tanken heeft ook een voordeel : je leert bij een bepaalde meterstand van de brandstofvoorraad het aantal benodigde liters inschatten en deze met de literprijs om te rekenen naar het benodigd bedrag. En omdat je alleen bankbiljetten kunt invoeren moet het bedrag keurig afgerond worden. Een soort roulette wie niet goed kan inschatten en rekenen. Tanken blijft dus een gok.
Bij het tankstation aangekomen reed ik gewoonte getrouw naar de zuil voor contante betaling. Toen ik uitgetapt was, kwam een man aanlopen. Hij groette mij beleefd en vertelde dat ik ook met een willekeurige bankpas kon betalen. Dat was een paar cent goedkoper dan bij de cashzuil. Goedkoper? Ik reed de auto naar de nieuwe zuil en zag inderdaad een iets lagere prijs : 1, 625 euro voor een liter benzine! Onderweg langs de snelwegen zag ik prijzen tot over de 1,80!
Met het tanken in Essen begon voor mij het feest al. Al was het wel vreemd om het hele gebeuren in gewoon Nederlands mee te maken.
Niet veel later arriveerde ik op mijn bestemming om daar mijn zowaar Sjaak en de familie te feliciteren. Ze hadden mij zowaar gemist. Maar ja, ik had niet begrepen dat er sprake zou zijn van een soort georganiseerd feest. Aan de andere kant was het wel een Brabantse koffietafel waarvoor ik was uitgenodigd. Ik had beter kunnen weten. Al met al was het erg gezellig. Omdat er al iemand rondliep met een professioneel ogend fototoestel, heb ik zelf geen foto's gemaakt. Ik wacht de foto's maar af.

In Harderwijk

Zaterdag heb ik ervoor gekozen naar Harderwijk te gaan. Daar kwam ik met een stevige bries terecht in het zeer levendige vissersstadje. Wat heet : het was gewoonweg heel erg druk. Veel straten en wegen waren afgesloten en veel auto's waren op zoek naar een legaal parkeerplekje. Daar had ik met de motor geen last van. Ik kon tot vlakbij de haven parkeren. Op nog geen 15 meter afstand  zag ik de kraampjes. Heel druk dus, maar toch ook wel gezellig. In de haven lag een groot aantal oude botters en overal klonk typisch Hollandse muziek. Het nadeel van de motor als vervoersmiddel met mooi weer is telkens weer dat pak. Dat moet ik toch maar weer meesjouwen. Ik heb soms de rugzak mee, maar dan blijft het een gedoe. Ik heb een keer mijn uitrusting in een kluisje gepropt op een station. Dat beviel eigenlijk het beste. Lekker op het toilet even omgekleed en hoppa aan de wandel! Oke, ik zou er een uitklapbare mini caravan achter kunnen hangen. Maar dat wordt nog meer gesjouw en gesleep.
Zoals eerder gezegd vierde men in Harderwijk de Visserijdagen. Normaal is het rond deze tijd al druk in dat stadje, maar op zo'n dag helemaal. De middenstand boert er wel bij. Ook in het Dolfinarium was het druk. Ik ben niet gaan kijken (geen hengel mee), maar ben door het stadje gewandeld. Daar was het rustiger dan aan de boulevard en rond de haven, waar vooral de geur van gerookte paling mij deed watertanden. Van de prijs kreeg ik bijna kippenvel. De vis wordt duur betaald.

Van Hans uit Epe

Naar aanleiding van een contact met een van de voormalige leerlingen van oom Henk, heb ik een tijd geleden een geluidsopname van een gitaarles die leerling Hans van oom Henk kreeg op het blog geplaatst. Hans heeft weer een leuk stukje aangeboden en dat plaats ik bij deze. Let ook op de advertenties van Muziekschool Aloma, die oom Henk runde! Hartelijk dank Hans!

Mijn agenda

Harderwijk

Komend weekend kan ik weer in de Bataviahaven terecht. Dit keer voor de 2e editie van de Botenshow. Er wordt ook een zeilregatta gehouden.
Op het Midland circuit worden races gehouden met minibikes.
Vandaag, 31 augustus zou ik ook nog terecht kunnen op het Kadefestival in Kampen met een culinaire markt. Maar dat red ik niet. Misschien volgende week als Fiets 'm erin wordt gehouden in de Buitenhaven van Kampen.
In Harlingen en Harderwijk worden de Visserijdagen gehouden. Dus dat is ook nog een optie.
Ik heb al een afspraak voor zondag 1 september. Dan ga ik richting Roosendaal om iemand uitbundig te feliciteren en te feesten.

Op de boerderij

(Van horen zeggen)
"Hier, in die hoek van de stal, heb ik mijn eerste seksuele ervaring beleefd", vertelt hij op wat achteloze toon. Dan verschrikt : "Ik was net bezig, toen moeders opeens binnenkwam!"
Hij zwijgt, ik vraag nieuwsgierig : "En wat zei ze?"

Hij kijkt mij ernstig aan en zegt : Bèèèèh!!

Goed bedoeld

Aan de muur van een hoekwoning heeft men een nest opgehangen voor zwaluwen. Een goed bedoelde actie, dat wel. Alleen jammer dat het met te weinig kennis van zaken is gedaan. Er zijn mij geen zwaluwkoppels bekend, die hun jongen in de (ochtend)zon laten bakken. Of wel, het nest had volgens mij aan de tegenover liggende gevel opgehangen moeten worden.

Waarom Molukkers in Nederland zijn

Stoer doen op de motor

Op YouTube zag ik een videootje van een jongeman die op zijn motor als een gek door een drukke straat racete. Links en rechts stonden auto's geparkeerd en er liep winkelend publiek. De jonge motorrijder (brommerrijder klinkt hier beter) had zichtbaar de houding van : Kijk mij eens stoer zijn!
Vanuit een verkeerstechnische situatie gezien, dreigde overal gevaar. Niet alleen vanwege die geparkeerde koekblikken, maar ook vanwege de aanwezigheid van mensen waaronder kinderen.
Soortgelijke zogenaamde motorrijders zie ik meer. Je kent ze vast wel. Ze scheuren in t-shirt en korte broek over s 'Heren wegen. Met ruim 80 door een 30km gebied scheuren is hun ultieme rijgenot. Kinderen of geen kinderen, dat maakt niet uit. Zo lang hij maar denkt : Kijk mij eens stoer zijn!
Op weg naar Lelystad zag ik in mijn spiegels ver achter mij een lichtje verschijnen. Toen ik een paar seconden later weer keek, was het lichtje een behoorlijk stuk dichter bij gekomen. Of anders gezegd : het naderde mij met hoge snelheid. Niet veel later verscheen een motorfiets vlak achter mij. Pas toen zag ik dat het er twee waren. De tweede reed pal achter de voorste.
Ze haalden mij in en raceten verder. Nummer twee reed in de slipstream en was zodoende onzichtbaar. Niet slim. Het is beter om beide motoren zichtbaar te houden. Dat kan door om en om te rijden. De eerste links van het midden, de tweede meer naar rechts. Dat hoort ook bij veilig rijden. En dat is iets heel anders dan sec hard rijden.

De Krant van Flevoland

Mijn ochtend ronde zwerfvuil opruimen begint goed. Ik word op de parkeerplaats tegenover de basisschool aangesproken door een mevrouw. Ze wil mij de hand schudden (wat ik uiteraard goed vind) en bedankt mij voor mijn inzet. Ze vraagt ook naar dit blog en meldt dat ze het geregeld leest en ervan geniet. Ze kent ook mijn collega zwerfvuilopruimer in ruste Rob. Van gezicht. Ze denkt dat hij mijn broer is. Even twijfel ik, want dat gevoel heb ik soms wel. Een sympathieke man.
Op de parkeerplaats is een vuilniszak neergegooid. Hij staat er al een tijdje. Ik heb hem bewust laten staan, om te zien wat er gebeurt. Maar er gebeurde niets. Of nee, toch wel. Er is meer vuil bij gegooid.
Ik had stiekem gehoopt dat iemand die daar de auto parkeert en in die flat woont hem misschien alsnog even in de verzamelcontainer zou gooien. Nee dus.
Op het speelterrein aan de Binnendijk zie ik na jaren weer eens gedumpte kranten liggen. Het is de Krant van Flevoland met folders van het KWF.  Je weet wel die organisatie die blijkbaar zelf ook last heeft van kwaadaardige tumoren.
Hoe dan ook, de Krant van Flevoland op vakantie en dus in de natuur gedumpt. Zou zo'n foto voor de verandering ook een prijs kunnen winnen? Ik ga het maar eens proberen.

De duivel verslaan

In mijn leven ben ik vaker de duivel tegengekomen dan onze Lieve Heer. Het kan aan mij liggen hoor. Misschien zie ik Hem te weinig omdat ik door Hem heen kijk of Hem over het hoofd zie, ondanks Zijn opvallende verschijning.
Natuurlijk heb ik de duivel ook niet altijd herkend. En in andere gevallen ben ik heel gemakkelijk met hem meegegaan. Ik kwam er pas later achter dat het de duivel was. Maar ik heb ook menig gevecht met de duivel gewonnen. Nou ja, daar ga ik weer. Niet in mijn eentje hoor, maar met hulp van boven. Zonder hulp van boven lukt mij niet zo veel. Anderen noemen het geluk.

Pech onderweg

De scholen van het voortgezet onderwijs zijn nog maar net begonnen. En toch heb ik al drie studentjes geholpen, die pech hadden met hun fiets. Twee kettingen die als een dweil om de tandwielen hing en dus eraf gelopen waren en een versnelling die haperde. Tussen de herstelwerkzaamheden (met uitleg voor pa en/of ma) door zag ik ook twee fietsen met zeer gladde achterbanden en een waarvan koplamp kapot was.
Een van de pechvogeltjes vertelde dat het een nieuwe fiets was. Maar ik zag dat het niet zo was. "Ik bedoel, ik heb hem net twee weken", corrigeerde hij zich. "De meneer die hem verkocht had ook al gezegd dat de ketting gespannen moest worden en dat de koplamp kapot was", vertelde hij met enige teleurstelling in zijn stem.
Aan de tandwielzijde hing de kettingspanner op half zeven. Die heb ik toen maar ook provisorisch vastgezet.
Versnellingen moeten ook onderhouden worden. Bij een drie versnellingsfiets bleef de versnelling tussen de 1,2 en 3 hangen, waardoor het achterwiel in z'n vrij bleef staan. Dan kan je trappen als een gek, zonder een meter vooruit te komen. Erg vervelend, vooral als je net een fietsbrug op moet. Dan ga je bijna denken : 'Ik fiets hem erin'.
Pech is al vervelend, helemaal als je net van school komt. Dat weet ik maar al te goed. Loop je in je eigen tijd te balen. Nee, dan maar pech op weg naar school. Dat vond ik aangenamer. Dat soort pech was geen pech, maar een gelukkie.

Mijn vakantiegevoel

Het is voor mij niet zo moeilijk om mijn vakantiegevoel vast te houden. Niet alleen de herinneringen, foto's en souvenirs helpen mij daarbij. Eenmaal weer thuis hang ik niet voor de tv en vermijd ik zoveel als mogelijk de 'sleur'. Veel naar buiten (net als tijdens het kamperen) en veel leuke dingen doen. Niet alleen in het weekend, maar vooral ook doordeweeks.
Ik kleed me ook alsof ik met vakantie ben. Ik geef toe dat het weer ook meewerkt, want ik ga niet opzettelijk kou lijden. Van de weinige dingen waar ik wel direct afscheid van neem is het toilet-gevoel. Heerlijk, wat een rust als ik thuis op nummer 100 zit. Geen gedrentel voor mijn deur langs, geen zenuwachtig gemorrel aan de deurknop en zonder ingetogenheid gewoon even flink ontluchten. Zalig zo'n vakantie thuis.

Wairata en De Fretes

Vandaag was ik weer eens bij de kringloopwinkel Het Goed. Daar snuffel ik altijd even in de bakken met oude lp's. Bij de letter E stuitte ik op een dubbel lp uit 1962 van The Everly Brothers. Dat ding viel mij direct op vanwege de hoes. Geen Bird dog of Till I kissed you, maar minder bekende nummers. "Two Yanks in England" heet de lp en moest 2,95 euro kosten. Eerst maar de zwarte schijven geïnspecteerd, want die zijn soms beschadigd. En soms zitten er heel andere platen in dan het album doet vermoeden. Ja, ook bij Het Goed komen klanten die sjoemelen. Maar dit exemplaar was geheel in orde en in zeer goede staat.
Verder zoekend in de bakken zag ik opeens een lp van George de Fretes. "Aha!", dacht ik, een Indo heeft zijn lp's opgeruimd. Ik dook direct van de F naar de W, om te kijken of er soms ook nog muziek van Rudi Wairata aangeboden werd. En wat denk je? Ja hoor! Ik vond twee lp's van good old Rudi. Alleen was zijn naam anders geschreven : Rudy. Oeps!
Ach ja, die muziek hadden wij vroeger thuis ook. Daar werd met de nodige melancholie naar geluisterd. De lp's van George en Rudi waren goedkoper : nog geen 1 euro.
Zo, en nu de boel maar eens gaan beluisteren.

Kofferbakmarkt

Zondag j.l. heb ik met plezier over de Kofferbakmarkt gelopen. Er was sprake van een flinke bezetting en het aanbod zag er ook behoorlijk uit. Oké, na aankoop hoorde ik de koper zeggen : "Heb ik toch maar voor een habbekrats iets moois gekocht." Terwijl de verkoper glunderde : "Zo, die rotzooi ben ik weer kwijt!"
Ik hoorde ook een stel soebatten over de prijs van hun aankoop. De man vond dat er veel meer van de prijs afgekund had, als de vrouw wat slimmer onderhandeld had. Voortaan maar zelf doen, kerel.
Zelf kochten we ook iets. We konden wat van de prijs af doen, maar er was een grens. De verkoopster zei : "We moeten eerst ons stageld terugverdienen." Op de vraag hoeveel dat was, kregen we te horen : "Zestien euro." Ik viel stijl achterover. Gelukkig boven op een klein formaat Auping matras, weliswaar in de aanbieding maar toch met genoeg veerkracht. Ik veerde overeind en riep : "Zestien euro?!!" Daar kregen we op 'onze' rommelmarkt een fatsoenlijke kraam voor, met een dakje van wit zeildoek en een gratis kop koffie! Nu kreeg men sec een stukje straat. Geen kraam of zo. En dat voor 16 euro. Wat een oplichters! Maar er waren dus genoeg liefhebbers die dat geld er voor over hadden. Het weer werkte wel mee en veel van de overgebleven winkels waren open. Dat scheelde dus.