Naar de markt

Vanmiddag ging Mike met een vriend naar de stad. Op de fiets. Wij zijn ook op de fiets naar de markt gereden. Het weer was droog en de temperatuur aangenaam. Voor velen reden om zomers gekleed op stap te gaan. Niet iedereen is daarbij even kritisch. Het viel mij op dat nogal wat dames het op maatje 38 hielden, terwijl 48 nog te krap zou zijn. Geen gezicht al dat uitpuilende vlees. Het deed me denken aan de bbq. Bedankt voor de tip dames, maar we gaan dit keer voor vis. Het aantal marktkramen was minder dan gewoonlijk. Hier en daar waren open plekken. De vakantieperiode is aangebroken. Al snuffelend bij de viskraampjes (moet je niet te lang doen) besloten wij om vanavond schol te gaan eten. Verse schol, die we zelf gaan bakken. De uitgestalde vis keek wat glazig uit de ogen in afwachting van een uitnodiging voor een maaltijd. De weekaanbieding van de groentekraam was niet echt bijzonder. Dus die hebben we dit keer overgeslagen. Voor Mike en zijn mamma is er ook nog pizza. Daar ben ik niet zo gek op, al eet ik het wel. Als het moet. Voordat we terugreden hebben we nog even een kopje thee gedronken Bij Max. Daarna nog langs de supermarkt gegaan en vervolgens tegen de wind in naar huis getrapt.

Bij Max

Vanmiddag, tijdens ons wekelijks marktbezoek, hebben we een kopje thee gedronken in Bij Max. Bij Max is gelieerd aan de plaatselijke bibliotheek. Bij Max bevindt zich op de begane grond naast de hoofdingang van de bieb. Je kunt er iets drinken en wat happen. En vooral lekker zitten op comfortabele stoelen. Je mag ook op een gewone stoel zitten als je dat prettiger vindt. De bediening is prima, al had ik wat meer zelfbediening verwacht. Er staat een paar beeldschermen met internetverbinding en er is een leestafel met kranten van vandaag. Al met al een gezellige tent.

Het drinken van de thee was een nieuwe uitdaging. Toen de kopjes geserveerd werden, bracht het dwars geplaatste stokje mij in Aziatische verwarring. Het bleek een roerhoutje te zijn. Bij het kopje was ook een verpakt koekje. Voor het gebruikte theezakje was een schoteltje bijgeleverd. Voor het overige afval, verpakking van de suiker en het koekje, was geen plek op het schoteltje. Het drinken van de thee moest uitgesteld worden totdat die wat was afgekoeld. De theekopjes hebben namelijk geen oor. Die voor de koffie daarentegen wel.  De thee op zich smaakte uitstekend.

Toen ik een kijkje in de VVV hoek nam, viel mij direct iets op. Er was ook informatie voor buitenlanders. Nou ja, beter gezegd één soort toerist. Namelijk die uit Duitsland. In de Engelse taal, die toch gangbaarder is dan het Duits, was niets te vinden. De bedenker ervan heeft blijkbaar toch nog steeds last van een oorlogstrauma. Claus en Bernhard zijn niet meer. Dus daar kan het ook niet aan liggen. Of is het een kwestie van toekomstvisie? Nee toch zeker?!!

De laatste strippenkaart

Per 1 juli is de strippenkaart afgeschaft. De techniek schrijdt voort en dus ook het papier en het stempelen worden opgeslokt door de OV chipkaart. Ook al hapert er nogal wat aan die OV kaart. Op onze strippenkaart staat nog voor ruim 6 euro aan tegoed. We hebben voor die kaart ruim 18 euro betaald. En om voor 1 juli zomaar even tig keren met de bus naar het centrum te rijden louter om die kaart vol te maken, was ons te gortig. Wel vreemd dat je zo'n kaart niet mag omwisselen voor geld of een OV tegoed. Dat riekt toch naar ordinaire diefstal. Ik ben nog steeds geen voorstander van de OV chipkaart. Weer een kaart erbij. En waar gaat het over? Betalen als je reist. Gewoon pinnen en een bonnetje als reisdocument. That's all folks! Kan die ouderwetse conducteur toch lekker gaatjes blijven knippen.

Broccoli en zuurkool

Tim geniet van Mike's muziek

Donderdagochtend werd de kleine Jill weer gebracht door mamma Karly. Als ze komt, moet ze soms eerst wat acclimatiseren. Dat hangt een beetje af van de manier waarop ze wakker is geworden. Als Jill 's morgens wakker wordt en naar de slaapkamer van haar pappa en mamma trippelt, liggen die twee al benieuwd af te wachten wat voor koppie er om de hoek komt : vrolijk, of...? Ja, want Jilly kan 's morgens ook met haar verkeerde beentje uit bed stappen. En dan is iedereen de pineut. Ook Tim. Bij opa en oma aangekomen begint ze meestal in haar speelhoek te neuzen. Die bestaat uit een kast met zo'n 9 bakjes, waarvan slechts één voor opa... In al die andere bakjes ligt speelgoed. Als mamma Karly vertrekt, heeft Jill weinig zin om afscheid te nemen. Daar heeft ze het dan te druk voor. Ze zegt nog niet zoals haar broer : "Moet je nog niet naar werk?" Na de koffie zijn we op de fiets boodschappen gaan doen. Jill ging bij opa op de fiets. Zittend in haar stoeltje. In de supermarkt zat Jill rustig in de winkelwagen. Geen gezeur of geschreeuw, gewoon boodschappen doen. Weer thuisgekomen maakte oma haar gelakte nageltjes schoon. Toen oma klaar was, keek Jill wat beteuterd naar haar kale nageltjes. Oma zag dat en ging naar boven. Toen ze terugkwam met flesjes met diverse kleurtjes, glommen Jill's ogen van opwinding. Ze mocht zelf een kleurtje uitzoeken. Het werd parelmoer! Opa is met Jill nog naar de speeltuin geweest. Daar heeft ze zich vermaakt met een paar andere kinderen. Ze is wel uit de draaimolen gevallen. Die stond stil hoor en Jill viel keurig op haar billen toen ze net op de grond stond. Niets loos dus. Weer thuis bij oma kwamen Ben, Karly en Tim. En met Tim is er opeens heel veel leven in de brouwerij. Op het menu stond dit keer broccoli  met gebakken aardappeltjes en.... zuurkool speciaal voor Karly. En oma en opa. Mmmmm!

Net open, nu weer dicht

In april is het restaurant opnieuw geopend. Het begon ooit als een brouwerij annex tapperij van het Koekoeksbier. Maar dat ging wegens gebrek aan afnemers failliet. Logisch, want wie wil er na een paar biertjes 'koekoek' gaan roepen? Na het faillissement werd het pand omgetoverd in een pannenkoekenhuis. Ook die formule heeft slechts kort geduurd. Vanaf april ging de tent weer open, maar nu als stadscafé 1628. Deze week werd het personeel naar huis gestuurd. Buiten Bataviastad bevinden zich 8 horecabedrijven. Binnen de stad zijn er ook nog veel actief. Bij elkaar erg veel voor de kuststreek, waar alleen met bijv. de havendagen veel publiek komt. Maar er komt toch ook nog een restaurant bij, De Cantine. Dat is op dit moment in aanbouw.

Het oorspronkelijke gebouw (een kantine bestemd voor de zwoegende polderpioniers) stond op het voormalige Werkeiland, hier in de wijk. Het is een paar jaar geleden afgebroken en belangrijke delen van het gebouw zijn opgeslagen geweest bij het Nieuwland museum. In het voorjaar is men begonnen met de wederopbouw van de 'oude' kantine. Als die klaar is, ga ik daar zeker een kopje koffie drinken.

Goed gedaan jochie!

Mike heeft gisteren zijn rapport gekregen. Dat ziet er goed uit en hij is dus overgegaan naar 5 Atheneum. Ik moet zeggen dat hij er wel zijn best voor gedaan heeft. Ik heb hem niet eerder zo zien ploeteren als voor de laatste tentamenweek. Zijn lieve mamma heeft hem geregeld achter de broek gezeten. Ik aanzienlijk minder, want het is immers zijn toekomst. Iets wat ik van huis heb meegekregen : je verantwoordelijkheid nemen. Zo'n houding heb ik ook als Mike zich dreigt te verslapen. Hij wordt immers 17. Mamma Sonja reageert daar anders op. Dat was thuis ook het geval met mijn eigen mamma. Nu Mike is overgegaan, gaan we binnenkort naar een wok-restaurant. Dat wilde hij graag. Hij wil ook een elektrisch scheerapparaat, maar volgens mij kan ie met zijn baardgroei het beste even hard tegen de wind in fietsen.
Gistermiddag had Mike een voorbespreking met zijn kampeervrienden. Er zijn afspraken gemaakt over o.a. financiële kwesties rond het eten en drinken. We zijn benieuwd hoe Mike zijn eerste vakantie met vrienden doorkomt.
Op dit moment tobt Mike wat met zijn gezondheid. Hij is behoorlijk verkouden en verbrand. Hij heeft begin deze week op de atletiekbaan gestaan ter ondersteuning van de sportdag van de eerstejaarsleerlingen. Je kent het wel : mooi weer en dan wel het hemd uit, maar geen zonnebrandolie. Dus dat was karnemelk smeren.

Nog maar één politiebureau

Hier in Lelystad gaat men twee van de drie politiebureaus sluiten. Dus blijft er één over. Het had een examenvraag voor het MBO kunnen zijn. Maar dit even terzijde. Het sluiten van de bureaus vind ik een goede zaak. Verhoudingsgewijs waren meer mensen in die gebouwen bezig dan op straat. Tijdens de gaslekkage hier in de wijk werden we overvallen door een grote groep agenten. Een vreemd gezicht, zoveel blauw op straat. Misschien is het ook goed om het aantal auto's terug te brengen, zodat de agenten lopend of op de (snor)fiets aan het werk kunnen. Het zal ze zeker dichter bij het publiek brengen en het zal de handhaving ten goede komen.

Een muur sausen

Vorige week had ik me voorgenomen deze week eens flink uit te pakken met wat klussen. Gisteren dus de slaapkamer van Mike gesausd. Vandaag heb ik een muur in de woonkamer ook een opknapbeurt gegeven. Dit keer heb ik de witte latex wat kleur gegeven met een bruine kleurstof. De muur bestaat uit steenstrips. Wanneer waren die ook al weer in? In de jaren 80 of 90? We hadden die donkerrode geplakte baksteen al een paar keer gewit in gebroken wit, maar dit keer heb ik dus gekozen voor een andere kleur. Het mengen gebeurde op gevoel. Toen het een leuke kleur was, was het mengen klaar. Ik moest wel in één keer voldoende latex mengen, om te voorkomen dat ik te weinig zou hebben. In het laatste geval zou ik nogmaals moeten mengen, met het risico van kleurverschil. Eerst de spullen van de muur verwijderd en de muur met een stofzuiger met borstel stofvrij gemaakt. En toen sausen, sausen en nog eens sausen. Met een blokkwast, want een roller werkte niet. Met mijn blik op oneindig, het sop tussen de benen en het verstand op nul. Omdat veel bakstenen een erg ruw oppervlak hebben, moest ik bijna elke steen met die kwast tamponeren. Wat een klus zeg! Gelukkig was het kleurverschil groot, zodat ik prima kon zien waar ik gebleven was. Tussentijds moest ik nog even bij de huisarts een longfunctietest doen (geslaagd!). Daarna heb ik de kwast weer opgepakt en ben weer verder gegaan. Ik begon om een uur of half elf en om half zes was de klus geklaard.
Dat wil zeggen, het sauzen. Daarna moest er nog wat opgeruimd en schoongemaakt worden. De servieskast moest weer tegen de muur en het bord met haken waar het kachelgarnituur aan hangt is direct vervangen door een andere. En je weet wat je aantreft als je een kast verplaatst.
Morgen staat in het teken van Jill. En de keukenkastjes. Die zijn dan aan de beurt om eens flink schoongemaakt te worden.

Beveiligd tegen blikseminslag?

Ik verbaas me erover, dat ik niet op het idee kwam om alle apparaten los te koppelen van het energienet. Het onweerde al een tijdje die dinsdagavond en het kwam dichterbij. Zij het vrij traag. Normaal trek ik belangrijke stekkers er uit, maar dit keer dus niet. Blijkbaar was ik te gefascineerd bezig met de noodweer verschijnselen aan de horizon.De inslag heeft geleerd dat ik een paar speciale contactdozen aanschaf, die beveiligd zijn tegen blikseminslag en overbelasting. Nu kan het best zo zijn, dat ook met die speciale dozen de boel verbrandt. Dat weet je nooit. Avorens ik die dozen kan gebruiken, moet ik de betreffende contactdozen eerst aarden. Dat betekent een aarde draad (geel-groen) van de centrale doos in het plafond naar de doos op de muur trekken. En dan de niet geaarde doos vervangen door een geaarde.
Afgelopen zondag heb ik de opgeblazen computer en apparatuur meegenomen naar Roosendaal. Als je er geen verstand van hebt, moet je een deskundige ebrij halen. Of advies inwinnen of boeken erop naslaan. Zwager Sjaak belde gisteren met vrij goed nieuws. Onze data is nog te lezen. Dus ook onze foto's en video's! Hoera!! De oude computer van Mike kan helaas niet meer uitgebreid worden met meer geheugen. Maar Sjaak heeft nog een HP kast, die een stuk jonger en sneller is dan de oude computer. Zo zie je maar weer, van je familie moet je het echt hebben. Alvast bedankt, Sjaak!

Zoek dat maar zelf uit!

Dat zei mijn vader tegen ons, de oudste drie jongens. Leuk was dat niet. En vanaf een bepaald moment haalden we het dan ook maar niet meer in ons hoofd om hem iets te vragen. Het was toch 'nee'. Zo ging dat.  Het duurde vele jaren voordat ik erachter kwam dat die afstandelijkheid mij toch ook wel voordelen heeft gebracht. Ik heb net als mijn beide broers veel zelf moeten doen. En als je dingen zelf moet doen, vergeet je ze niet snel. Zowel wat betreft de verkeerde als de goede aanpak. Wat dat aangaat hebben we wel veel geleerd. En toch zat het ons wel dwars. Daarom had ik me voorgenomen, om het later anders te doen. Niet beter, want dan had de wereld er echt beter op geworden. Anders dus.

Vandaag heb ik de kamer van Mike gewit en gegrijsd. Een heel gedoe om in een kleine ruimte met een tweepersoonsbed en een paar kasten te gaan kwasten. Maar goed, het is me uiteindelijk wel gelukt. Toen ik aan het opruimen was, kwam Mike, die net uit school was, even kijken. "Mooi pa!", riep hij enthousiast terwijl hij me danig voor de voeten liep. Toen ik klaar was met opruimen, vroeg Sonnepon of Mike mij met een dikke kus had beloond. "Dikke kus?!, zei ik. Ik vind dat dankzij mijn opvoeding nogal klef. "Vijftig euro, zal je bedoelen. Mijn vader ging echt niet mijn kamer witten of behangen. "Zoek dat maar zelf uit!", zei ie. "Maar dat vond jij toch niet leuk?", reageerde mijn lieverd. Nee, dat was wel zo. Maar eigenlijk had Mike deze klus best wel zelf kunnen doen. Het enige wat ik eraan heb overgehouden is een lege emmer en een natte kwast.En niet te vergeten een zonnige dag op de motor misgelopen. Erg hè?

Wie is er in Alaska?

Uit mijn statistiekjes blijkt dat het aantal bezoekers nog mondjesmaat is. Met het oude weblog was het aantal gemiddeld zo'n 200 per dag. Nu kan ik ook zien uit welke landen het blog bezoek krijg. En wat valt me dan op? Ook in Alaska leest / kijkt iemand mee! De CIA soms? Ik heb zoveel waarheden over de US of A geschreven. En dat is niet bepaald de bedoeling, volgens menige Amerikaan. Of een Inuït (geen eskimo!), die mijn inzet voor dat volk waardeert?
In Indonesië heeft nog niemand ons nieuwe onderkomen bezocht. Misschien moet ik binnenkort maar weer iets over koken schrijven. Ook de Zuid Amerikaanse landen hebben nog geen bezoekje afgelegd. Maar die heb ik ook niet geïnformeerd over de verhuizing. Eigenlijk vind ik het wel goed zo. Ik ga me niet meer zo inspannen zoals bij het vorige weblog. Dat gaf veel te veel werk. Maar dat Alaska maakt me wel nieuwsgierig.

Lelystad Haven

Bij wijze van proef mijn fotopresentatie van Lelystad Haven :

Om de tuin geleid

De kleine Jill heeft niet zoveel trek in haar lunch, een boterham met hagelslag. Om haar toch aan het eten te houden, doet oma net alsof zij het brood wil opeten. Maar telkens als oma een stukje in haar hand heeft, pakt Jill het af en stopt het direct in haar mond. Dus dat had het beoogde effect. Omdat haar boterham bijna op was, staakte oma haar 'plagerij'. Terwijl oma de tuin in liep, keek Jill verbaasd naar haar bijna lege bordje. En toen zag opa opeens in haar ogen dat er een lichtje bij Jill ging branden. Haar wenkbrauwen fronsten zich. Jill draaide zich vervolgens verontwaardigd om en riep richting de openstaande deur : Oma, stommerd!

Op kraambezoek

Zondag zijn we op uitnodiging richting Roosendaal gereden. Daar vierde Sjaak zijn 40 (!) jarig dienstverband en showden David en Lisette hun dochter Lisa. Het was gezellig druk en het weer werkte ook mee. Dus zaten we lekker in de tuin. Bijna iedereen was gekomen. Niet alleen de O'tjes en de P'tjes, ook de H'tjes en anderen. Zeg maar het hele alfabet. De kleine Lisa sliep een gat in de zondag. Volgens trotse mamma Lisette slaapt ze erg veel.

Op de terugweg waren we getuige van een ruzie tussen twee automobilisten. Een bestelbus van een bedrijf Kanters genaamd, kwam met zeer hoge snelheid aanrijden en ging op de bumper van een zwarte Audi zitten. De Audi rijder ging naar rechts, maar besloot opeens toch maar links te blijven rijden. Waarschijnlijk uit ergernis door het aso rijgedrag van de Kanters bus. Toen de Audi toch naar de rechter baan uitweek, nam de bestuurder van de Kanters-bus wraak, Hij ging vlak voor de Audi rijden en trapte een paar keer op zijn rem. Hij reed ook over de vluchtstrook en bleef met zijn bus dreigende acties voeren naar de Audi. En dat alles terwijl het behoorlijk druk was op de weg. We bleven op een veilige afstand rijden totdat meneer Aso met de bus er weer met hoge snelheid vandoor ging.

Als een leeg huis

Nu ik in de nieuwe omgeving aan het typen ben, lijkt het net alsof de aanslagen galmen in de lege blogruimte. Ik ben overigens niet van plan om al die oude familiefoto's en stamboominformatie opnieuw te gaan laden. Die hebben jullie allemaal al eens of meerdere keren gelezen en/of gezien. Ik heb tot op heden niet zoveel tijd kunnen of beter willen steken in het uitzoeken van alle mogelijkheden van Blogger. Met de vakantie voor de deur zal dat nog wel even duren. We hebben trouwens een heel leuke fout gemaakt. We gaan in plaats van drie, vier weken op vakantie! Het was zo goedkoop, dat die extra week ons niet eens was opgevallen. Op zo'n moment genieten we extra van het feit dat we geen werkgever hebben, aan wie we verantwoording moeten afleggen over die extra week. Of ons zorgen maken over onze verlofdagen. We hebben rond de 250 verlofdagen per jaar. Niet gek hè? De resterende dagen doen we waar we zin in hebben. Het is maar dat je weet hoe het is om geen werkgever te hebben.