Eindelijk een goed contact

Gisteravond kregen wij bezoek van een ons tot dan onbekend persoon. Toen hij de huiskamer betrad, hoorde ik dat hij de schoonzoon van oma van de overkant is. Het was voor ons na 7 jaar het eerste gewone contact met familie van haar. En dan bedoel ik een serieus gesprek over de hele situatie, inclusief die van onszelf.
Gisteren, in de namiddag, stond oma namelijk weer voor onze deur. Ze was erg emotioneel en riep keer op keer, dat ze niet wilde verhuizen. Oma Sonja was niet thuis, dus ving ik oma op en liep met haar naar haar huisje. Eenmaal binnen viel mij de kale plekken in het interieur en plastic tassen met spullen erin op. Een raar gezicht. Alsof men net begonnen is om een kip kaal te plukken. Het lukte mij oma tot rust te doen keren. Ze zei dat ze dit helemaal niet wilde. Toen ik haar vroeg waarom ze dat niet openlijk kenbaar gemaakt heeft, zei ze dat ze geen ruzie wilde met de kinderen. Om die reden heeft ze erg veel toegestaan, zei ze. Ik gaf te kennen niet tussen haar en haar kinderen te zullen gaan staan en haar enkel kon adviseren met haar hulp over haar bedenkingen te praten. Ze begreep mijn houding, maar vroeg me of ik ook met haar hulp wilde praten. Dat beloofde ik. Ik ben weer naar huis gegaan. Een kwartier later zag ik de hulp aankomen. Die heb ik toen, in bijzijn van oma, geïnformeerd over oma's probleem. Ze beloofde dat in haar rapportage mee te nemen. Ook de hulp heb ik duidelijk laten weten, dat we ons niet willen bemoeien met de verhuisplannen. Daarna ben ik weer vertrokken.
Het gesprek met de schoonzoon werd over en weer als erg nuttig ervaren. Tegen het eind heb ik toch maar even de houding van de kinderen van oma aangeroerd. Met name de verdachtmakingen c.q. insinuaties op financieel gebied zaten ons dwars. Hij schrok daar van. Ook van het feit, dat wij nooit een dank je wel gehoord hebben voor al die jaren van zorg en aandacht. Zo, die gevoelens zijn nu dus ook allemaal uitgesproken.
Ik zag vanmorgen dat de monteurs van de zonnepanelen een harnas dragen. Mooi. Alleen, ik ben geen expert opdat gebied, de vallijn is beneden aan de steiger bevestigd. Ik als nitwit zou de lijn over de nok van het dak gegooid hebben en hem aan de andere kant vastgemaakt hebben. Nogmaals, ik ben een leek. Maar misschien is dat touw bedoeld om die monteurs langzaam en voorzichtig van het dak te trekken als het pauze of einde werktijd is. 😜

Een kikker koken

Veranderen kan vaak erg leuk en interessant zijn. Maar mensen willen liever niet veranderd worden. Veel van mijn projecten brachten veranderingen te weeg. Ook daar gold aandacht voor de factor mens, die mee moest veranderen. Al was het maar vanwege ander werk. In bijna alle gevallen betroffen de werkzaamheden die geautomatiseerd werden routinematige handelingen, saai werk. Het nieuwe werk dat ze moesten doen betrof daarom een kwalitatieve verbetering. En toch wilden sommigen daar niet aan.
"Wie een kikker wil koken, moet hem niet in heet water gooien maar gelijk met de pan met water op het vuur zetten", hoorde ik een keer tijdens een cursus over veranderingsprojecten. Of wel : veranderingen moet je tijdig bij de betreffende mensen in de week leggen en geleidelijk opwarmen. Iedereen direct betrekken bij het project en betrokken houden.
Ondanks deze methode zijn er nog steeds kikkers/mensen die alsnog uit de pan springen. Het werd hen te heet. Hen werd vaak een andere functie aangeboden. Ik heb interne vacatures gezien, die zo op het lijf van de weigeraars waren geschreven, dan enkel hun naam nog onder de functievereisten ontbrak.😀
Ik schrijf dit niet zomaar. Het is vanwege de perikelen van een gedwongen verhuizing van iemand op leeftijd naar een tehuis. Die had bij de bejaarde in de week gelegd moeten worden. Om daarna geleidelijk warm gemaakt te worden voor de overstap. Dat is niet gebeurd. Met alle gevolgen van dien. Dus deze kikker dreigt ook uit de pan te springen.

Blind, maar wat een stem!

 Voor de mooie covers dwaal ik nog steeds over de Filipijnen. 

Gezond verstand verbieden?

 Al te vaak zeg ik het : gewoon het gezonde verstand gebruiken. Nu lees ik dat de regering zich ernstig zorgen maakt over het gezond verstand. Nu blijkt het om een of ander blad te gaan, waarin volgens de critici complottheorieën staan vermeld. Dat soort theorieën ontstaat wanneer er onduidelijkheid heerst. Men wil van overheidswege onderzoeken in hoeverre de verspreiding van het blad verboden kan worden. Ik zou meer duidelijkheid verschaffen. En, niet onbelangrijk, andersdenkenden ook aan het woord laten.
Ik denk niet dat een verbod op Gezond Verstand zin heeft. Zo'n verbod is voor mij enkel een angstsignaal en kan tot nog meer complottheorieën leiden. Over het internet wemelt het van allerlei berichten, die complottheorieën vermelden. Zoals dat 5G corona zou verspreiden en dat Rutte nooit liegt.
Het is maar net waar de lezer in gelooft. Er is toch nog steeds vrijheid van geloof? Ieder heeft het recht zijn godsdienst of levensovertuiging, individueel of in gemeenschap met anderen, vrij te belijden, behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet.
Zo zijn er mensen die geloven dat de aarde plat is. Toch vliegen velen naar de andere kant van de wereld(bol). Anderen beweren, dat wij hier helemaal niet zijn. Huh? Weer anderen geloven in een politieke partij. En dat alles vanwege allerlei berichten. Toen Rutte beloofde dat iedereen € 1.000 erbij zou krijgen, werd dat bericht niet verboden. In alle gevallen geldt dat ik mijn gezonde verstand moet blijven gebruiken. Al dan niet vooraf op papier gedrukt.

Daar wel

Wat denk je? Zie ik vanuit het raam een paar mannen op een dak van een blokje eengezinswoningen staan. Ze gaan zonnepanelen plaatsen. Dat dak is aanzienlijk hoger dan dat van ons. Er staat wel een steiger, maar de mannen zelf zijn niet met lijnen gezekerd tegen vallen (en niet meer opstaan). Ze bewegen zich ook buiten het deel waar een dakkapel is. Ja, ja, en bij ons zeuren over veiligheid, vanwege de overkapping.
Het zijn trouwens ook huurwoningen, die een tijdje geleden vrijgekomen zijn. Daar woonden mensen met een geestelijke beperking. Nu worden de woningen opgeknapt en weer verhuurd of verkocht. Maar eerst komen er zonnepanelen op het dak.

Geen licht, geen reflectie

Toen ik onlangs de verlichting van de bus controleerde, bleek de rechterkoplamp wat donker te blijven. Alleen het parkeerlicht brandde. Ergo, een halogaanlamp moet vervangen worden. Jammer, want het groot licht doet het wel. Ik ging tevergeefs op zoek naar een reservelamp. Die had ik dus niet aan boord! Oeps! Ik ga straks maar twee van die lampen kopen. Of drie? We hebben soms auto's gehad, waar de verlichting vlak na elkaar kapot ging. Het betrof dan de halogeenlampen in de koplampen. Het leek net alsof de nog goede lamp het even te zwaar te verduren heeft gekregen, toen de andere kapot ging. Om die reden vervang ik dan liever beide lampen. Ik zag dat bij de Action een losse lamp H4 van Philips duurder is dan een set waar ook zo'n lamp (van Grundig) in zit. Dat wordt geen lastige keus.
Vanmorgen, toen ik de gordijnen weer opentrok, keek ik tegen een ons vreemde situaties aan. De vitrages van de overbuurvrouw waren gesloten.

Dat doet ze anders nooit. Dus valt zoiets direct op. In het voorbijlopen groet ik haar als ze in haar stoel bij het raam zit. Wat bleek? Toen ik later Fenna ging uitlaten, zag ik dat ze familiebezoek had. Van een naar persoon. Onderweg dacht ik na over het gedrag van sommige volwassen kinderen ten opzichte van hun ouders. Ik blijf erbij dat ze blijkbaar zo opgevoed zijn. Als kind, maar ook later, heb ik nooit een grote mond opgezet tegen mijn ouders. Uit respect en omdat ik zo door hen opgevoed ben. Ik weet uit mijn eigen omgeving, dat er inderdaad ouders zijn die zich door hun kids laten uitschelden, slaan en schoppen. Ik vind dat een zeer bedenkelijke situatie. Maar zelfs als je 'verkeerd' opgevoed bent, dan kan je later als volwassene ook wat aan zelfreflectie doen? Blijkbaar doet niet iedereen dat. Jammer.

Illegale feesten

 Juichen mag niet meer. Stiekem lachen wel. Feesten mag ook niet meer. Het begon al met de pasfoto. Op die foto moest ik plots serieus kijken. Alsof dat mijn dagelijkse blik zou zijn. Al het leuke wordt alsmaar minder.
Afgelopen weekend is een groot feest ontdekt in de bossen. Er waren meer dan 300 gasten. De politie heeft er twee gearresteerd. Knap werk hoor. Een van hen was de dj. Die kon niet zo snel wegkomen met zijn apparatuur. 298 x boetebedrag = veel geld. Een vrolijk leven leiden is uit den boze. We doen het maar stiekem. Nog even en komieken moeten onderduiken.

Vraag en antwoord

Vraag :

 

Antwoord : Wij doen het niet meer.

Een ouwe zak

Toen ik afgelopen week weer op de locatie was, waar ik bijna aangereden werd door een naar links afslaande auto, kreeg ik beleefd wel voorrang. En hoe! Toen ik met mijn duim omhoog even goed in de cabine van de bus keek, herkende ik het vrolijk lachende gezicht van de chauffeur. Het was de man van het echtpaar dat getuige was van mijn bijna-aanrijding. Hij gebaarde overdreven en lachend, dat ik kon doorlopen met Fenna.
Oké, ik ben voor veel jongeren een ouwe zak. Ik gebruik nauwelijks een smartphone, eet geen pizza, ik heb leren koken zonder Hello Fresh, heb geen last van stress (haast, haast, haast), ik doe dus ook nog aan 'gewoon' communiceren en.... ik groet mensen als ik ze tegenkom. O ja, ik zit niet naar beneden te staren als ik ergens zit, maar praat met mensen om me heen. Tenminste, als zij ook om zich heen kijken.
Ergo, ik sjouw nog met ouderwetse normen en waarden door het leven. Ze hebben geen plaats hoeven te maken voor ikke, dating, Netflix en games.  Dankzij mijn schoolopleiding (13 vakken) weet ik niet alleen waar Emmen, maar ook waar Salzburg ligt. En waarom Indo's goed Nederlands spreken en schrijven. Ik hoef niet bang te zijn heel lang te moeten blijven werken, vanwege een uitgesteld pensioen. En ik ben mijn loopbaan niet begonnen met een flinke studieschuld. Gelukkig niet.
Ik maak gemakkelijk contact met anderen, dus eenzaamheid ken ik niet. Ik gebruik mijn verstand en geen cannabis of pillen om me te ontspannen. Kortom, ik leid een gemakkelijk en ontspannen leven. Allemaal een gevolg van een levenswijze die deze ouwe zak erop nahield toen ie nog jong was. Ik hoop niettemin het beste voor de generaties na mij.

Haat en wraak

Natuurlijk ben ik soms boos geweest, toen men mij onrechtvaardig behandelde. Maar mijn boosheid was van zeer tijdelijke aard. Ik heb geen last gehad van gevoelens van haat en wraak. Vreemd genoeg kreeg ik meestal medelijden met mijn belagers. Ik dacht vaak : "Je zou maar zo zijn." Ik bedoel achter iemands rug om zaken regelen om hem te kunnen ontslaan. Tot aan valse beschuldigingen toe. Dan ben je in mijn ogen zelf ergens het slachtoffer van. Van frustraties of jaloezie of misschien trauma's. Net zoals het mij niet willen helpen en/of in dienst willen nemen vanwege mijn uiterlijk. Ik ben in dergelijke situaties nooit in een vat van zelfmedelijden beland. Omdat ik me bewust ben wie ik  ben en wat ik kan en weet, gunde ik mezelf dergelijke mensen / organisaties niet. Ze verdienden mij niet. Ik discrimineerde hen dus.
Een paar keer had ik na het aanzeggen van mijn ontslag in dergelijke situaties (stille reorganisaties), nog volledig toegang tot het kantoor en de computersystemen. Ik had in alle ontslaggevallen een leidinggevende functie en beschikte over de hoogste autorisatie op het gebied van beveiliging. Als ik kwaad gewild had, had ik 's avonds naar kantoor kunnen gaan of van huis uit met mijn pc me toegang kunnen verschaffen tot het netwerk om wraak te nemen.
Ik weet nog wel dat ik een mij goedgezind hoofd Personeelszaken tijdens een geheime ontmoeting toevertrouwde, dat ik zowel de sleutels als de (ongewijzigde) wachtwoorden nog in mijn bezit had. Ik was in die periode naar huis gestuurd. Niet op non actief gezet, maar ik mocht niet meer op de zaak komen. De personeelsmanager, Peter, had me net uitgelegd, wat er zich achter mijn rug om afgespeeld had. Met als doel mij met gefingeerde beschuldigingen te ontslaan en zodoende de weg vrij te maken voor uitbesteding van de IT. Met die manier van ontslaan was hij het van meet af aan niet eens. Toen ik hem vertelde over de wachtwoorden en sleutels die ik in mijn bezit had, lachte hij. Peter vond het typerend voor mijn persoonlijkheid. Om die reden wilde hij mij in het geheim ontmoeten; ik verdiende een eerlijke behandeling. Ik heb hem de sleutels gegeven en geadviseerd de beveiliging te laten aanpassen. Het bedrijf verloor de rechtszaak die ik aangespannen had. Met onrecht heb ik zeer veel moeite.

Geen vluggertje meer

 Er was een tijd dat ik even vlug naar het toilet ging of iets uit de koelkast pakte als er reclame op de tv was. Dat is nu heel anders. Ik kan nu een groot deel van een voetbalwedstrijd op een andere zender bekijken. De overige zenders tonen dan ook reclames. Afgesproken werk. Voor mij duurt die reclame zo lang, dat ik gewoon vergeet weer terug te keren naar het programma dat ik volgde. De reclameblokken zijn er dus voor mij om naar een andere zender over te schakelen en daar te blijven. Totdat er daar reclame komt. Nog even en dan is er enkel reclame met tussendoor wat fragmenten van een programma.
Met mijn ziektekostenverzekering gaat het ook niet de goede kant op. Nog even en ik betaal premie voor een verzekering, die niets meer vergoed. Dan ben ik verplicht sponsor van een zorg-graaier. Nu men het zorgpersoneel een bonus beloofd heeft, blijken er plots allerlei voorwaarden te zijn. Rutte heeft weer voor heel wat inlegvelletjes gezorgd. Je kunt beter een graaiende bestuurder of zo zijn. Dan worden bonussen zonder gedoe uitbetaald. Zelfs al heb je een wanprestatie neergezet.

Je eigen kind als ouder

 Toen ik Fenna uitliet liep ik een (nog) ouder iemand tegen het lijf. Deze mevrouw vertelde mij, dat ze boos was op haar zoon. Hij is haar enige kind. Ze vertelde dat hij haar uitgefoeterd had in bijzijn van anderen en zijn (/haar klein-)kinderen. Wat was het geval? Ze had de kids een snoepje aangeboden!
Haar zoon wil niet hebben dat zijn kinderen suikerhoudende producten eten : "Veel te gevaarlijk!" Nou moet je even weten, dat die zoon van voor in de 30 een flinke dikzak is. Ik schat zijn gewicht op zo'n 150 kilo als het niet meer is. Hij zweet als een otter en loopt te hijgen als een paard, wanneer ie niets doet. Volgens zijn moeder werkt ie, snackt ie veel en slaapt ie. De dikzak vindt suiker ongezond voor zijn kinderen, die overigens verder zo gezond als een vis zijn. Ja, ik ken hem. Ik vind hem erg respectloos ten opzichte van zijn moeder. Hij scheldt haar uit en heft al tierend zijn vingertje naar haar op. Net een omgekeerde wereld. Maar ach, ik denk maar zo : zo zal ie opgevoed zijn. Met zijn moeder heb ik dan ook geen enkel medelijden. Ik heb haar nooit zich horen verweren.

Griepprik

 Vandaag moest ik noodgedwongen zelf boodschappen doen. Wat een gedoe, zeg. Sonja is aan het hinkepinken, vandaar. Het was weliswaar vrij rustig in de supermarkt, maar dat mondkapje zorgde weer voor de nodige paniekaanvallen. Gelukkig had ik mijn boodschappenlijstje conform de indeling van de winkel opgesteld. Dus liep ik in een keer door richting de kassa's. Er waren geen rijen, dus stond ik snel weer buiten naar adem te happen.
's Middags moest ik voor de jaarlijkse antigriepprik op pad. In het gezondheidscentrum viel het met de drukte mee, ondanks dat het gratis was. Misschien omdat veel ouderen de afgelopen periode overleden zijn. Of bang dat er toch iets anders in het lijf gespoten wordt. Weet ik veel? Er waren twee mensen aan het prikken. Er was nog iemand, maar die prikte mensen die wat ouder zijn dan ik. Misschien had hij speciale naalden vanwege de leerachtige huid van die oudjes. 😄Ook daar stond ik vrij snel weer buiten. Hoera! Dat heb ik dan ook weer gehad. Het is vooral geestelijk een belasting voor mij.
Het is wat mij betreft net als gisteren, toen ik in de loods met volledig geopende overheaddeur bezig was. Ik ben dan weliswaar met mijn handen bezig, maar ik moest zo goed opletten op mijn omgeving (struikelen, misstappen, vallen enz.), dat het bezig zijn toch erg vermoeiend is. Een voordeel : ik heb weer heerlijk geslapen. Zoals gewoonlijk.

Rachel Horter - Girl crush (cover)

 Rachel Horter heeft een prachtige stem en zingt erg ontspannen. Een natuurtalent. 

Op niveau

Na de koffie ben ik nog even naar oma's huis gelopen. Ze had problemen met het slot van de buitendeur. De sleutel draaide stroef. Met wat wd40 (ik heb geen grafiet) heb ik het probleem opgelost. Daarna ben ik naar een andere loods gefietst. Ik ging daar wat hand en span diensten verlenen bij het aanbrengen van een vloer. Op 3 meter hoogte, welteverstaan. Er was al een lijst gemaakt tegen de wanden, waartussen de balken gemonteerd moesten worden. Bijna de helft was al gereed. De resterende helft moest ook een trapgat inhouden.
Staande op een steiger, een pallet met vloerplaten en soms daar bovenop een trap, ben ik bezig geweest. Het leek af en toe wat op apenkooien. De balken waren bijna 4 meter lang en moesten dus 3 meter hoog vastgezet worden.
Dat was dus eerst nauwkeurig meten, dan zagen en vervolgens die balk de hoogte in krijgen om hem in de eerder geplaatste raveeldragers te leggen.

Een paar keer was zo'n balk net een paar millimeter te lang. Dus moest ie weer naar beneden. Toen we het trapgat klaar hadden, zijn we gaan lunchen. Voor dat soort noeste arbeid is een stevige kroket goede brandstof. Hoewel alle goede dingen uit drie bestaan, bleef het bij één kroket. Want : ik probeer gezond te blijven.
Tegen half vijf was het zover : de laatste balk lag erin! Het was echt zo'n klus die je niet alleen kunt doen. Maar wat zijn die balken zwaar! Gelukkig had ik anders niets te doen. Nu ben ik bekaf. Wat zal ik slapen vannacht!