Respectloze mensen

 Vanmorgen werd aangebeld. Toen ik de deur opende, stond daar een emotionele oma. Ze stotterde dat ze zou verhuizen. Ik liet haar binnen en met een kopje koffie kwam ze even bij. Wat bleek? Ze had net te horen gekregen, dat ze komende week(!) gaat verhuizen naar een opvangtehuis. Toen ze dat bericht van een van de kinderen via de telefoon hoorde, viel er bij haar een aantal kwartjes.
Ze heeft een tijd geleden op initiatief van een van de kinderen onverwacht een bezoekje aan het tehuis gebracht, toen ze op bezoek was. Ze vroeg zich toen al af waarom, omdat er zo aangedrongen werd. Ze zei dat ze tijdens dat onverwachte bezoekje ('gewoon even kijken mamma') aan dat tehuis, een gastenboek moest tekenen. Nu is gebleken dat het een aanvraagformulier was voor een plekje in dat tehuis. Volgens haar kind zit ze eraan vast en moet ze deze week verhuizen. Oma voelt zich bedrogen.
Wij kennen die vrouw al heel lang en ze is weliswaar geestelijk aan het achteruitgaan, maar een meer respectvolle afhandeling van deze verhuizing was op z'n plaats geweest. Mevrouw is niet dement of zo. We vinden de manier waarop dit geregeld is erg respectloos. Men had het idee eerder in de week moeten leggen bij moeder en haar geregeld erover spreken. We weten zeker, dat het op die manier ook gelukt zou zijn.

Fake recensies verbieden?

 Men wil fake recensies gaan verbieden. Weer zoiets onzinnigs. Ik kan een slechte recensie geven, terwijl ik niets met dat product of die dienst van doen gehad heb. Met name de input kant is een groot probleem. Net als de corona-app. Om die reden kijk ik niet naar die sterren. Vaak zinloos, want bedrijven kunnen zelf ook hun eigen en/of product- of dienstenimago ermee opkrikken. Komt bij dat in veel gevallen mensen wel reageren als ze ontevreden zijn, maar minder snel als ze wel tevreden zijn. Sommigen zijn zo boos, dat ze relatief veel negatieve reviews produceren. Daarmee willen ze suggereren met een slecht product, dienst of bedrijf van doen te hebben.
Om die reden gebruik ik liever een zoekmachine. Of YouTube met beelden erbij. Dan kan ik me een veel beter beeld vormen omtrent de voors en tegens. Aan reviews wordt ook geld verdiend. Veel geld. Soms worden recensies gecontroleerd via IP-adressen. Als veel afkomstig zijn van één adres is sprake van bedrog. Sommige bedrijven controleren daarop. Toch vraag ik me af in hoeverre een wet nodig is om de fake recensies te bestrijden. De een vindt een bepaald hotel prima, de ander prut. De een maakt dat kenbaar, de ander niet. En : reviews zijn erg subjectief.

Ruzie om een boom

Het komt nog steeds voor, dat buren met elkaar in onmin leven vanwege groen in de tuin. Gisteren in het tv programma van de Rijdende Rechter ging het over een zeer grote boom. Ik vond de klachten van de buurvrouw geheel terecht. In de opnames van de boom, zag ik veel dood hout en afgebroken takken die daar boven achter andere takken zijn blijven hangen. Gevaarlijk dus. De top van de boom bestreek ruim drie tuinen. De eigenaar wimpelde de klachten laconiek weg met in mijn beleving wat slap geklets. Hij onderhield de boom niet. De vrouw vond ik fatsoenlijk en redelijk overkomen. Helaas voor meneer gaf de rechter de vrouw gelijk; de boom moet weg omdat hij gevaarlijk is en het woongenot van anderen bedierf.
Wij hadden ooit ook last van een boom. Toen werden onze klachten ook weggewuifd. Totdat de buurvrouw (in haar tuin stond de boom) bij ons in de tuin koffie dronk. Toen viel er zo'n zwart-bruine sliert precies in haar kopje met koffie. Pas toen keek ze goed rond en zag al het afval van haar boom. Ze zei toen dat de boom op de erfgrens weg moest.
Onlangs begreep ik dat iemand hier zijn tuin laat verwilderen, om anderen dwars te zitten. Daar moest ik toch even flink om lachen. Wat een kinderachtig gedrag. Volgens die persoon heeft iedereen een hekel aan hem. Via zijn verwilderde tuin pakte hij hen allemaal terug, aldus de eigenaar. Nou ja, wat een puberaal gedrag. Ik hoop dat hij de vrijgekomen tijd zal investeren in cursussen op het gebied van woedebeheersing en sociale vaardigheden. Zijn gedrag jegens anderen is alles behalve aangenaam. Bij het minste geringste scheldt en schreeuwt meneer. Mochten de cursussen goed uitpakken, dan kan ie misschien alsnog zijn tuintje doen en ervan genieten. Er wordt gefluisterd dat hij zelf baalt van al dat onkruid.....

Gezond leven

Niet alleen wat voeding en beweging betreft probeer ik gezond te leven. Ik waak ook voor mijn veiligheid. Je kunt wel heel gezond leven, maar een (verkeers)ongeluk schuilt in een klein hoekje.
Ook buiten in het verkeer is het goed oppassen. Deze week moest ik weer flink in de remmen, omdat ik, komend van rechts op een gewone kruising, geen voorrang kreeg van een busje. De bestuurder bleef strak voor zich uit kijken. Als ik alleen in de loods aan het werk ben, ben ik ook daar bewust van bepaalde risico's. Om die reden plaats ik vaak meer dan 1 extra poot onder de opgekrikte bus en doe ik daar geen dingen die risico's inhouden. Het gebruik van het gereedschap, waaronder een slijptol, doe ik met de nodige maatregelen vooraf. Als ik daar de trap op of af ga, doe ik dat heel bewust. Ik haal daar geen rare fratsen uit.
In het verkeer, vooral als ik op de fiets ben, vind ik de risico's het hoogst. Dan ben ik erg afhankelijk van anderen. Ook op de fietspaden, waar velen met hun telefoon bezig zijn blijft het opletten geblazen. Ondanks dat alles kan het nog even goed gebeuren dat me een ongeluk overkomt. Ik heb niet alles in eigen hand.

Het zit snor

Vrijwillig heb ik een test gedaan, die bedoeld is om mijn gezondheid te meten. De test stelde vragen over mijn eetgewoonten of ik goed slaap of ik aan sport doe en meer vragen over zaken die van invloed kunnen zijn op mijn gezondheid. Wat mij opviel was dat in een aantal gevallen een aspect beïnvloed wordt door de coronamaatregelen. Zoals familiebezoek en contacten met anderen en bewegingsvrijheid. Ik heb daar zelf maar een opmerking overgemaakt.
Het resultaat van de test was, dat ik goed bezig ben. Ik kreeg ook wat adviezen naar aanleiding van mijn mindere contacten. Leuk en aardig, maar er is ook nog zoiets als corona. Dus had ik niets aan de adviezen. Voor de rest zit het wat mij betreft wel snor. Ik miste ook nog een vraag die aangeeft in hoeverre ik alleen dan wel met een partner leef. Dat kan namelijk ook verschil uitmaken. De een vindt het erg leuk met een partner, de ander... Ik ben dus die een.

De een niet, de ander wel

Tijdens het uitspreken van de excuses van onze koning, zat ik onbewust te wachten op de lachmachine. Het leek net een grap. Ik kon aan beiden zien, dat het niet gemeend was. Het optreden was meer in de geest van : "Sorry hoor!" (wat een gezeur).

Het is donderdag en vandaag worden de kliko's met het pmd geleegd. Vanmorgen heb ik een kliko overgeslagen. Dat ding woog zwaar en toen ik erin keek, zag ik restafval. Ik heb de bewoner al eerder daarop aangesproken. Ze heeft altijd aan afvalscheiding gedaan, maar sinds een paar weken wordt restafval (en niet zo'n beetje ook) in de pmd bak gegooid. Ik wil niet meewerken aan dit soort gedoe. Wij doen wel aan afvalscheiding en dat wil ik zo houden.
Ik zag van een van de kliko's die aan de straat gezet zijn, piepschuim uit de propvolle bak steken. Het deksel kon niet gesloten worden. Omdat het een bak van nieuwe bewoners betreft, heb ik ze maar even een tip gegeven. Zo'n kliko wordt terzijde geschoven en dus niet geleegd.

Test, test, test

Tom ligt de hele dag op zijn nieuwe matrasje. Hij mocht hem twee weken geleden testen. Dus ik vraag aan Sonja : "Is Tom nog steeds aan het testen?"
Voordat ze kan antwoorden, hoor ik naast me op de bank de rode dakhaas mauwen : "Jij rust toch ook uit na je werk!"

'k Blijf thuis

Omdat Sonja naar de poli moest en die locatie vlakbij de loods is, besloot ik haar er naartoe te rijden. Maar op de eerste plaats omdat het regende. Ik wilde naar de loods, om de bak met het kleine materiaal van de gedemonteerde cv ketels te gaan halen. Thuis zou ik dan de inhoud verder uit elkaar halen om het naar soort afval te scheiden.
Het was vanmiddag zowaar zonnig hier. In eerste instantie was ik in het schuurtje bezig, maar ik heb de boel

toen vrij snel naar de overkapping overgebracht. Daar heb ik op mijn dooie gemak in gezelschap van Fenna mijn werkzaamheden voortgezet.
Tegen de tijd dat de teef uitgelaten moest worden was ik klaar. Wat een timing. Ik heb niet alles kunnen doen. Voor een paar onderdelen had ik een zeer kleine torx bit nodig en een grotere bankschroef. Die heb ik wel in de loods, maar niet hier. Dat laatste werkje doe ik dan maar weer in de loods. Ik zag daar trouwens vanmorgen weer een oude cv ketel liggen en een boiler. Meneer heeft het druk.

Ik stik bijna!

 Het dragen van een mondkapje valt mij zwaar. Dat ding geeft mij het gevoel alsof ik in ademnood geraak. Met gevolg dat ik last krijg van mijn paniekaanvallen. Gisteren was het dubbel zo erg. Toen moest ik op gesprek bij de huisarts. Of beter, diens assistente. Jaarlijks word ik gecontroleerd op mijn gezondheid. De uitslagen van het bloed- en urineonderzoek waren eerder bekend.
Voordat ik het centrum betrad heb ik mijn mondkapje gemonteerd. Omdat mijn bril dan gaat beslaan, doe ik hem af. Op de tast (grapje) ga ik dan naar binnen. Daar moet ik mijn handen reinigen. Pas dan mag ik het pand verder betreden om me te melden bij de receptie. Toen ik me daar meldde kreeg ik het Spaans benauwd en begon ik te zweten. Tijdens het gesprek werd het enkel erger. De resultaten werden doorgenomen en ter afsluiting wilde de assistente mijn bloeddruk meten. Ik zei haar dat ie nu rond de 160 - 170 zal zijn. Niet omdat zij er ondanks haar mondkapje zo leuk uitziet (een soort gesluierde Arabische prinses met mooie ogen), maar vanwege de hele situatie. Het gebouw, de geur, mijn mondkapje en misschien zij ook. Ik vertelde haar dat ik mijn bloeddruk af en toe thuis meet, als ik me goed voel. De waarden zijn dan normaal. Als ik een paniekaanval krijg schieten ze omhoog richting de 160 - 170. We laten het hierbij. Ze informeert naar mijn gewicht. Als ik vertel dat ik tijdens de laatste vakantie 3 kilo ben kwijtgeraakt, is ze jaloers.
Ik ben weer goedgekeurd. Hoewel.... ik kreeg te horen dat ik misschien wat meer vitamine D nodig heb. Vreemd, want ik ben veel buiten en heb de afgelopen vakantie veel gefietst. In de zon. Ik eet graag groenten, vis, vlees en ei. Ik doe ook boter op mijn brood. Dus ik vind dat ik niet nog meer vitamine D nodig heb.
Ik was zeer opgelucht toen ik buiten het mondkapje weer kon afdoen.

Unox-moeders en zo

Telkens wanneer ik dat reclamespotje zie, heb ik te doen met dat ventje. Hij zit in kletsnatte kleding aan tafel, waar zijn moeder hem glimlachend soep voorschotelt. Alsof het de gewoonste zaak op de wereld betreft. Het typeert wel de hedendaags moeder-/ouderschap, dus is het wat mij betreft een realistisch spotje. Ook het moederschap is erg veranderd afgelopen decennia. Van 24/7 zorgzaam kloeken naar koekoek gedrag. Leve de evolutie. Het aantal echtscheidingen neemt toe. Mannen gaan steeds meer het type zaaddonor worden en voldoen daarmee aan de Bijbelse tekst : Gaat heen en vermenigvuldigt u! Of is het een zaaier ging uit om te zaaien? Vaderschap blijft hen vreemd. Het zal hen (Unox)worst wezen.
Als ik 's morgens de kinderen naar school zie gaan, valt het mij al te vaak op wie van hen een Unox-moeder of -vader heeft. Ze weten niet beter, dus vinden ze het gewoon. Ze ontbijten op de fiets of lopend. Ik heb van die kids weer wat zwerfvuil opgeruimd. Omdat hun Unox-ouders noch de koekoek hen da bijbrengt. Het scheelt die kids weer tijd. Anders kunnen ze niet demonstreren voor een beter klimaat.

Bedenkelijk

 Als ik de dames en heren politici geloven mag, is de onthoofding in Frankrijk van een docent geen schokkend nieuws. Waarschijnlijk omdat het geen zwarte of lhbt iemand is en.... omdat de daders zoals gewoonlijk uit de islamitische hoek komen. Kortom, selectief en laf gedrag.
Men gaat eindelijk iets doen tegen de overlast van asielzoekers. Het betreft jongelui(!) die nota bene uit veilige landen komen. Ik betitel ze als gevluchte criminelen, iets wat hun gedrag verklaart. Ik begrijp alleen niet waarom er zoveel geld (miljoenen) voor dat tuig uitgetrokken wordt. Zeker in deze tijd van economische misère zitten luchtvaartmaatschappijen met smart te wachten op klanten. Wat kost nou een enkeltje Afrika of oost Europa? En dan heb ik het nog niet eens over groepskortingen.
Volgens de NOS valt het met de financiële situatie rond de horeca als gevolg van de tweede golf wel mee. Er is minder verlies dan voorheen. Dus wie in plaats van € 10.000 nu 'maar' € 3.000 verliest is spekkoper? Voor mij is het verlies alleen maar verder toegenomen. Als de horeca straks helemaal niets meer verdient (ook wel failliet genoemd), is iedereen dus blij.
"Het gaat goed met de economie" roept een krantenkop. Met als aanvullende tekst : 'andere landen doen het slechter'. Toen ik nog op school zat zei ik over mijn onvoldoende ook een keer : "Ja, maar Pietje had een nog lager cijfer". 
In een lokaal leugenaartje stond vrolijk dat het aantal ww'ers is afgenomen. Hoeveel van het aantal 'afgevloeide' ww-mensen in de bijstand is terechtgekomen, vermeldt het krantje niet. Tja, zo klinkt het nieuws alsof het allemaal koek en ei is. Ik blijf het nieuws van een bedenkelijk niveau vinden.

Mijn eigen weg

Sinds begin jaren 70 ging ik mijn eigen weg. Stappen maken naar een zelfstandig bestaan. Maar er was toch een plek waar ik telkens weer terugkwam : het huis van mijn ouders en later, na het overlijden van mijn vader, dat van mijn moeder. Na het overlijden van mijn moeder was het, alsof het cement tussen de stenen was weggevloeid. Het huis is niet meer. Ik volg mijn eigen weg.

Van grof naar fijn

Toen ik gisteren op de fiets was gestapt, werd ik na nog geen 100 meter al geconfronteerd met een vreemde snuiter. Hij kwam in zijn auto mij tegemoet en stuurde plots naar links mij tegemoet. Hij reed weliswaar niet snel, maar ik moest toch in de remmen. Hij stopte ook en reed de auto toen achteruit een parkeervak in. Of wel : meneer ging gewoon zijn gang en ik moest dus op hem wachten. Het parkeervak bevindt zich tegenover een rijtje huizen, waar in de directe omgeving vaak zwerfvuil ligt. De tuintjes zien er ook niet uit. Het schijnt allemaal bij dat soort mensen te horen.
Vanmorgen was ik weer op de fiets gestapt. Dit keer geen idioten op de weg. Omdat ik de route naar de loods op mijn duimpje ken, heb ik dit keer op het zwerfvuil gelet. Over een afstand van zo'n 6 km, telde ik 9 mondmaskers, 4 verpakkingen (blik en flesjes) en erg veel klein zwerfvuil in de vorm van papiertjes. De scholen zijn weer begonnen.

In de loods had ik gisteren een oude cv ketel gedemonteerd. Ik wilde vandaag van de kleinere delen het metaal scheiden. Maar vanmorgen lag er weer een ketel te wachten. Ik besloot die maar ook eerst te demonteren in onderdelen. Slopen is anders dan demonteren. Bij slopen gaat veel kapot. Bij juist demonteren niet. Behalve vanmorgen.
Van zo'n ketel verwijder ik eerst de bedrading. De meeste is met stekkertjes bevestigd. Hier en daar een aarding met een boutje en moertje. Of een plaatschroef. Daarna de onderdelen zoals de warmtewisselaar, de gasregelaar, de waterpomp, het bedieningspaneel, een ventilator, de rookgasafvoer enz. Vaak gaat dit gepaard met het

losmaken van leidingen. Het lossen van de waterpomp lukte niet. Ik zag veel roest bij de koppelingen. Zelfs met de grote pijptang kreeg ik ze niet los. Ik heb beide moeren dit keer met een slijpschijf gespleten. De helften tikte ik met een hamer er gemakkelijk vanaf. Toen was de hoeveelheid roest goed zichtbaar.
Na zo'n drie kwartier sleutelen was de behuizing leeg. De aluminium warmtewisselaar bleef als grootste onderdeel over.
Ik heb de kleinere onderdelen in een grote bak gedaan, bij die van gisteren. De inhoud van die bak vormt he thuiswerk voor morgen. De volgende stap is dan het scheiden van de metalen van datgene wat in de bak ligt. Dat doe ik aan de werkbank, waar ik ook gebruik kan maken van de bankschroef.
Als ik dit werk tegen een uurtarief zou moeten doen, dan kost het meer dan dat het opbrengt. Voor mij is het een vrijetijdsbesteding, een hobby. Het houdt me van de straat. Je weet wel, hangouderen.

De confrontatie

Vorige week kwam ik hem weer tegen. Een oud fotootje van een vrolijk, ondeugend lachend, optimistisch ventje. Hij steekt zelfs zijn tongetje uit naar de camera. En wat een gezonde dikke armpjes! Ik lachte naar het ventje. Een lach van herkenning. Zo was ik ooit.
Een aantal jaar geleden kwam ik het ventje ook tegen. Toen schrok ik ontzettend bij het zien ervan. Bij mij rees toen de vraag : "Wat is er toch met dat vrolijke, ondeugende mannetje gebeurd?" In mijn gedachte zag ik zijn leven voorbijkomen. Een leven vol vrolijke ups en een paar downs. Gewoon een leuk leven. En dan is het opeens zwart. Donker, pikdonker.
Een paar jaar eerder was ik met de antidepressiva gestopt. Ik had besloten de strijd aan te gaan. Maar ik wist niet dat ie zo hevig zou worden en zo lang zou duren. Het was een zeer lange donkere tunnel met af en toe een lichtje.
Ik besloot toen, kijkend naar dat fotootje, vooral op zoek te zullen gaan naar dat vrolijke mannetje. Dat moest en zou ik terugvinden. De zoektocht door een jungle van emoties duurde vrij lang. Maar uiteindelijk, met hulp van anderen, heb ik het ventje gevonden. Het jochie is nu veel groter, wat beschadigd, maar ook vrolijk en optimistisch net als toen. Zijn blik oogt wat anders dan toen. Dat komt door de rugzak die hij nu draagt. Die voelt soms wat zwaar.

Een aardige leider?

Diverse keren heb ik tijdens managementopleidingen cursisten horen zeggen, dat ze als leider aardig gevonden willen worden. Haha! Ja, daar moest ik vaak stiekem om lachen. Leiderschap heeft niets uit te staan met aardig gevonden willen worden. Het kan wel een afgeleide daarvan zijn. Als een leider goed bezig is, is eerder sprake van respect. En respect moet verdiend worden, ook door een leider.
Zelf heb ik leiderschap nooit gezien als politieagentje of de baas spelen. Ik zocht het meer in coachen, faciliteren en motiveren. Dus niet zo'n 'jij moet van mij zus en zo doen' gedoe. Als voorbeeld nam ik mezelf. Wat vind ik prettig en wat niet. En hoe leidde mijn moeder haar gezin. Zij vond aardig gevonden worden niet belangrijk. Ze hanteerde strakke regels en handhaafde die. En toch hield ik van haar.
Ook als vader vond en vind ik het niet van belang of men mij aardig vindt of niet. Ik doe wat ik als vader nodig vind met als doel de kinderen klaar te stomen voor een zelfstandig en zinvol functioneren in onze maatschappij. Gelachen wordt er natuurlijk ook. Het leven moet leuk blijven. Als ik het goed doe, vindt men mij misschien ook aardig. Leider die aardig zijn, doen aan verwennen. Het aardig gevonden willen worden, bereiken ze door hun medewerkers / kinderen alsmaar te geven of aan hen toe te geven. Dat is in mijn ogen geen leiding geven, maar omkopen.