Politieke nitwits

 Als projectmanager was ik vrij goed op de hoogte van zo'n beetje alles wat zich binnen mijn project afspeelde. Zelden reageerde ik met het antwoord : "Daar kom ik later op terug". In slechts een paar gevallen nam ik een deskundige mee. Ik wilde nu eenmaal 'alles' weten.
Vanuit deze optiek valt mij op hoe jammerlijk ondeskundig de heren Rutte en De Jonge bezig zijn. Zij niet alleen, ook menige directie van verzorgingstehuizen of andere locaties waar men ouderen opvangt als ook horeca-ondernemers. Afgelopen week viel mij ook op, dat in bepaalde restaurants het personeel mondkapjes droeg. Ik hoop ook in de keuken, waar het eten bereid wordt. Het gaat er mij om, dat personeel zo'n bord met eten en/of drinken onder zijn of haar neus naar mij toebrengt. En toch zag ik ook personeel in andere eetgelegenheden zonder mondkapjes werken. Maar wel 1,5 meter afstand hielden. Zinloos?
De veiligheid in centra waar ouderen en zieken worden opgevangen is volgens mij aan de directie. En niet aan de regering. Dus verzorgers en bezoekers moeten een mondkapje dragen. Wat mij ook verbaast is het feit, dat zorgpersoneel geen voorrang krijgt bij het testen. Kortom, Rutte c.s. bakken er weinig van. Wat een prutsers! Mensen zijn onnodig gestorven, anderen hebben hun baan verloren, de economie is ineengestort, de schulden zijn fors opgelopen en we zijn onnodig op kosten gejaagd. Het kabinet heeft nog steeds niet de regie van de aanpak van de coronacrisis stevig in handen. Logisch dat de neuzen van de mensen niet meer dezelfde kant op staan. Het wordt tijd dat Rutte c.s. zelf hun bek eens houden.

Nog een keer Hoogeveen

We zijn weer thuis. De dag verliep gisteren anders dan verwacht. 's Morgens, na het ontbijt, zijn we weer op de fiets gestapt. Dit keer wilden we via de knooppunten naar Hoogeveen rijden. De vorige keer hebben we dat deels op de terugweg gedaan. Dus nu ook op de heenweg. Uiteindelijk reden we via een voor ons totaal onbekende route naar Hoogeveen. Dus dat was dan weer erg prettig. Voor de terugweg hebben we ook een andere route genomen. Persoonlijk vind ik de fietsroutes leuker dan die we in de Achterhoek gereden hebben. Ze zijn nog gevarieerder en bijna alle routes waren geasfalteerd! Dat reed natuurlijke erg comfortabel. Een keer zijn we over

een schelpenpad gereden. Maar dat was nog geen kilometer en reed overigens ook niet verkeerd. Hoewel we eigenlijk een doorsteek wilden maken, reden we per abuis toch via een omweg terug naar de camping. Dit keer kwamen we uit op zo'n 34 kilometer.
Weer terug op de camping kregen we het idee toch maar die middag te vertrekken. De tent en het gras waren droog en anders zouden we tot vandaag rond het middaguur moeten wachten. Maar we waren niet zo zeker van het weer. Er was wat nattigheid voorspeld. Dus hebben we ons kamp opgebroken en reden we rond half zes van onze plek weg. Via de A37 naar de A28 en vervolgens via de N50 naar Dronten. Het was aan onze kant van de A28 aanzienlijk minder druk, dan in tegenovergestelde richting. Dus geen files, geen problemen enkel rustig rijden.

Een oud koffertje

Tussen de beide stoelen in de cabine van de kampeerbus staat normaliter een kist. Nu staat de opvouwbare bench van Fenna daar. De kist staat buiten in de bustent. In die kist bevinden zich allerlei 'handigheidjes' voor onderweg. Zoals wat boutjes, moertjes, schroefjes, gordijnhaakjes, reserve lampen voor de bus, een paar werkhandschoenen, wd40 en een koffertje met gereedschap. Het is niet bepaald een set met de kwaliteit van Snap on of zo. Het is ook niet bedoeld om er als een ware automonteur mee aan de slag te gaan. De kwaliteit is er niet naar. Het is meer voor de fietsen en wat kleine klussen aan de bus. Volgens mij heb ik het koffertje ergens in de jaren 80 bij Halfords gekocht voor een paar tientjes. Hij heeft toen jaren in de disselbak van onze caravans gelegen. Het is niet meer compleet. Eerder heb ik een combinatietang vervangen. Maar de nieuwe is net te groot voor in het koffertje. Dus vult de oude nog steeds die plek. De waterpomptang is ook aan vervanging toe. Ik heb er een keer te hard mee geknepen en nu heeft ie een veel grotere bek gekregen. Of wel : hij is verbogen. Er is een aantal schroevendraaiers weg. Zal ook wel kapot gegaan zijn. Ik denk dat het gereedschap van de Action (Werckmann - heeft ook zulke koffers) van een betere kwaliteit is. Alleen jammer dat het niet altijd in dit koffertje past. Het heeft namelijk voorgevormde plaatsen voor het gereedschap. Die plekken zou ik wel weer willen gebruiken. Alles bijeen in dat koffertje vind ik wel zo prettig.

45 jaar geleden!

Vandaag is een bijzondere dag. Een extra bijzondere dag, want elke dag is bijzonder, hè. Vandaag is het namelijk 45 jaar geleden, dat Sonja en ik ons verloofden. We vonden het toen al ouderwets, maar ja er zijn nu eenmaal momenten in het leven waarop dingen anders lopen dan je zou willen. Op dat moment dachten wij nog zo'n 1 á 1,5 jaar met elkaar om te gaan, voordat we zouden gaan samenwonen. Wat denk je? Drie roerige maanden later waren we al zes dagen getrouwd! Dat vonden we ook ouderwets, want zoals gezegd we wilden immers samenwonen. Veel fatsoensrakkers vonden dat toen nog smerig, vies, ongehoord enz. Dus ook hier weer een koerswijziging. Laat ik het zo formuleren :  vanwege wind uit een andere hoek.
Zelf ben ik met tellen begonnen vanaf de maand mei 1975. Toen hadden we naar mijn gevoel echt verkering. Ik weet nog goed dat ik ergens halverwege 1974 dacht : "Hé, wie is dat leuke meisje met die gulle lach en dat mooie lange blonde haar?" Nou, dat was dus Sonja. De kleine Sonja, ik ken haar al sinds 1964, was plots een heuse tiener geworden! Vanwege het leeftijdsverschil lette ik niet zozeer op haar en andersom. Al herinner ik me nog wel een paar bijzonderheden. Zo was ze vaak haar vader aan het helpen met klussen en zat ze bij hem achterop op de bromfiets. In december van dat jaar 1975 dus in de huwelijksboot gestapt en sindsdien menige golf genomen en stormpjes doorstaan. Hoewel wij inmiddels uit de huwelijksboot gestapt zijn, wandelen we nog steeds samen met veel liefde voor elkaar op het droge.

Een campingtafeltje

We hebben zo'n handig tafeltje, dat ingeklapt als een koffertje vervoerd kan worden. De poten zijn elk apart in hoogte verstelbaar. Alles bevalt prima, behalve.... het tafelblad. Het bestaat uit twee identieke delen. Ik denk dat het twee houten plaatjes zijn waarop men formica gelijmd heeft. Laat nu juist bij de randen het formica gaan bollen vanwege vocht. "Welke gekke kampeerder krijgt het nou voor mekaar om zo'n tafeltje in de regen te laten staan? Of wat water of thee op zo'n tafeltje te knoeien?", zal de ontwerper gedacht hebben. Wij dus. Haha.

Het frame en de poten zijn van fraai aluminium. Ik overweeg de beide bladen te vervangen door 3 mm trespa. Dan zou de tafel helemaal top en weerbestendig zijn. Het lastigste lijkt mij de dikte van het materiaal. De bladen zitten in een aluminium lijst geklemd. Het trespa zou daar ook in moeten passen en of dat zo is, dat is nog maar de vraag. Ik weet niet of er soms ook nog dunnere trespa te koop is. Anders zal ik wat van de randen van de bladen moeten afhalen. En anders wordt het ander materiaal van harde kunststof.

Knooppunten

In Hoogeveen heeft Sonja een paar kaartjes weten te scoren, waarop wandel- en fietsroutes in deze omgeving staan vermeld. Voor een kaart moest betaald worden, de andere twee (het noordelijker en zuidelijker deel van de omgeving, waren gratis. Maar niet voor niets. Ik heb ze wat bekeken en concludeerde, dat we voorlopig nog niet uitgefietst zijn. Het leuke is dat we ook hier van dorp naar dorp kunnen rijden. Dat vinden we leuker dan enkel door het landschap te karren. Het is fijner aan de horizon de contouren van een dorp of gehucht te kunnen zien als reisdoel. Als eerste vallen de kerktorens op. Ze geven meestal ook het centrum aan. Meestal, want in sommige gehuchten hebben ze het gebouw van de gelovigen aan de rand van de bebouwde kom geplaatst. In het centrum staat dan een tempel waar men aan ene Bacchus offert. Het is maar net waarin men gelooft.
Soms zijn er situaties waarin het onduidelijk is welke kant we op moeten. Dus dat is dan een stukje doorrijden en vervolgens weer terug om de andere kant op te gaan.

Weggelopen en op de fiets

Ik zie opvallend veel oproepen vanwege weggelopen poezen en katers. Vaak moet ik dan glimlachen, want die beesten gaan immers ook op stap. Soms dagen lang. Ik heb een keer aan onze kater Tom gevraagd, wat die weglopers eigenlijk allemaal doen. Volgens onze Tom zijn ze dan gewoon een paar dagen op naailes.... Het 'Gaat heen en vermenigvuldigt u' geldt dus ook voor katten.
Na een wel zeer rustige start op deze maandag, zijn we weer op de fiets gestapt. Dit keer is het bijna windstil en dus kan het vest in de bus blijven. Ik heb me dit keer ook maar even flink met zonnebrandolie ingesmeerd. Ik begin namelijk zwart te worden en ik wil geen medelijden opwekken bij overgevoelige landgenoten en vreemden. En me al die onzinnige verhalen over Zwarte Piet, slavernij, mislukte Eskimo's enz, te besparen.

De afstand zou weer rond de 30 km bedragen. Een mooi aantal km's, want we houden ervan zo links en rechts wat rond te neuzen en rustig aan te doen. Of wel : we gaan weer genieten. We hadden ons kompas dit keer op Gramsbergen gericht. Wederom via de fietsknooppunten. Wie Gramsbergen zegt, denkt ongetwijfeld aan schaatser Erik Hulzebosch (met dat prachtig accent), die daar in de buurt woont. We vinden dat knooppuntensysteem zo heerlijk rijden. Veel natuur en afgewisseld met boerderijen en woonkernen.

Onderweg zagen we hoe een vrouw schapen aan het scheren was. Dat het nu pas gebeurt (na die hete periode) zal ook wel een reden hebben. Het land werd ook geschoren en ontdaan van de aardappels en uien. We zagen ook een enorm groot veld vol bruine, dode planten. Ik weet niet wie daar tijdens de afwezigheid van de kweker de bollenplantjes verzorgd heeft. Maar groene vingers had ie zeker weten niet. Halverwege kon Fenna ook haar pootjes strekken. We verlagen dan ons tempo, zodat ze niet als een haas hoeft te rennen. Toen ze aangaf moe te zijn, ging ze weer in haar kar.

We hebben een speciale drinkfles en -bak voor de Friese teef mee.
In Gramsbergen aangekomen wilden we een kop koffie drinken. Maar alles was nog gesloten. Vreemd, want er waren veel wandelaars (met rugzak en wandelschoenen) en fietsers. Maar blijkbaar heeft de horeca hier geen last van de corona-ellende. We gingen op een bankje zitten om het vervolg van onze fietstocht uit te stippelen. We wilden globaal richting Coevorden en dan via een omweg terugrijden. We waren net (koud kan niet want we hadden het warm) op de fiets gestapt, toen we bij een brug een vrij druk bezocht restaurant zagen langs de Vecht! Dus dat was rechtsomkeer en naar dat stekkie. We volgden keurig de covid aanwijzingen op, vulden een formulier in en namen plaats aan een tafeltje aan de oever van de Vecht. Daar genoten wij van de koffie. Zelfs zo langdurig, dat we daar ook maar de lunch gebruikten.

Ook daar veel gasten in wandeloutfit. Met een van hen ging ik een gesprekje aan. Ze had net haar schoenen weer aangetrokken en ging duidelijk met moeite staan. Ik herkende dat direct. Als militair had ik daarom een hekel aan pauzes. We liepen liever door, want na zo'n pauze doen de voeten veel meer pijn dan voorheen. Het stel maakt dagelijks wandelingen binnen het kader van het Pieterpadtraject. Een mij bekend iets vanwege een familielid. Ze zijn met de caravan die dagelijks verplaatst wordt. Dit is hun laatste wandeldag. In het najaar willen ze bij mooi weer de wandeling voortzetten.

Toen er een bootje aankwam varen, schrok Fenna zich een hoedje. Ze begreep niets van die twee mensen in dat houten ding in het water. Omdat de tijd vloog, zijn we toch maar volgens dezelfde route weer teruggereden. Toen we weer op de fiets stapten, voelden we onze voeten niet. Wel ons zitvlak, maar daar hebben we elk maar een van. Dus dat scheelt. Het was weer totaal zo'n 30 km en weer een mooie dag. Rond theetijd waren we weer terug bij de bus, waar we in onze luie, comfortabele stoel in de zon ons zitvlak verwenden.

Ik zie sterretjes

Het wordt weer donker buiten. De lucht is onbewolkt. Het zal wel weer fris worden. Het is al nachten lang zo, dat ik een zeer heldere lucht kan zien. En dus heel veel sterren. Ooit leerde ik die hemel met z'n sterren kennen. Dat begon bij de padvinderij en later tijdens mijn militaire diensttijd om me in het veld te kunnen oriënteren. Met name tijdens zomervakanties wilde ik nog weleens buiten gaan liggen om naar de lucht te staren. Naar al die sterren.

Opdringerige docent

 Op het lyceum heb ik 2 jaar een leraar Geschiedenis gehad, die de gewoonte had om telkens weer over de Molukse kwestie te vertellen. Hij was in die tijd bevriend met meneer Manusama. Op een gegeven moment begon ik me te ergeren aan zijn betoog. Dat kwam omdat ik, en niet alleen ik, steeds meer het gevoel kreeg dat we achter zijn mening moesten staan. Een van de leerlingen waagde het om de docent daarop te wijzen. Hij zei dat hij voldoende had aan informatie, maar dat hij wel zelf zijn standpunt / mening wilde bepalen en die niet opgelegd wilde krijgen. In die tijd hoefde je niet te proberen een discussie aan te gaan met een leraar. Zo'n leerling werd als brutaal getypeerd. Voor je het wist was je geschorst of had je op een andere manier straf gekregen. Buiten de lessen om werd het gebeuren ook besproken door de klasgenoten. We waren het unaniem eens met de leerling. De docent verschaft informatie en wij vormen zelf onze mening. Die kon onderling verschillen, maar dat moest geaccepteerd worden.
Tegenwoordig hoor ik veel vaker over opdringerige docenten. Leerkrachten die hun mening aan de leerlingen willen opdringen. Terwijl het de bedoeling is, dat docenten leerlingen informatie verstrekken, ze zelf leren denken en ze hun eigen mening te laten vormen.

Ze kreeg er een kind van

 Ook tijdens vakanties wordt Fenna verzorgd. De haren tussen de voetkussentjes worden geknipt en de vacht wordt gekamd en geborsteld. Soms duurt het nogal lang. Dan hoor ik Fenna denken : "Hou op! Ik krijg er een kind van!"

Zondag en kerk

Als ik nog lui liggend in ons bed een gordijn van het achterportier opzijschuif, zie ik zacht wuivende groene takken, een strak blauwe lucht en vogels die voorbijvliegen. Sonja hoort ook geluiden van fluitende vogels en kraaiende hanen. Het is zondag. Volgens het weerbericht is het plaatselijk 17 graden met een gevoelstemperatuur van 15. Maar in de tent is het warm. Zo warm zelfs, dat we de boel opengeslagen hebben.
Aan het ontbijt spraken we over grote gezinnen. Ergens zag ik een foto van een gezin met 13 kinderen. Iemand, een manspersoon, had erbij geschreven dat de foto uit de tijd dateert toen vrouwen nog geen hoofdpijn hadden. Oeps! Half vrouwelijk Nederland viel daarover. Iemand anders schreef dat meneer pastoor 13 keer langs was geweest. Voordat we het wisten hadden wij het onder het zondagsontbijt over de kerk en het geloof. Over gelovigen versus anders- en/of niet-gelovigen. Over de vele geloofsstromen en mensen die elkaar te vuur en te zwaard bestrijden, omwille van hun geloof. Over kerkleiders en hun volgelingen, die blijkbaar het verhaal van de barmhartige Samaritaan niet begrepen hebben. Die beweren dat volgelingen enkel leden van hun club mogen / moeten bijstaan. En dus gebeurde het dat een dominee mijn broertje in diens doodstrijd compleet negeerde. Een stervend broertje, dat ooit voor dezelfde kerk gedoopt werd wekte bij die dominee geen enkel gevoel voor naastenliefde. Het enige wat de Bijbel ons probeert te vertellen.

Senseo en tafeltje

Over de door mij aangepaste Senseo (aantal watts gehalveerd) zijn we beiden zeer tevreden. Het enige verschil betreft de opwarmtijd. Die bedraagt nu zo'n 2 minuten. So what? Het tafeltje voor tussen beide stoelen hebben we niet kunnen gebruiken. Ik was iets belangrijks vergeten : Fenna! Als we ergens staan, dan ligt Fenna tussen onze stoelen in. Met koudere nachten plaatsen we daar haar opvouwbare hok. Dat hokje valt in de lengte net over de voet van het tafeltje. Jammer, maar niet echt een gemis.

Hoewel het overdag behoorlijk warm kan worden in de bus, is ie zo weer afgekoeld. Dankzij de beide achterportieren, die we samen met de schuifdeur wagenwijd openzetten. afgelopen nachten daalde de temperatuur in de bus tot zo'n 15 Celsius. Een heerlijke temperatuur om te kunnen slapen. Maar om daarin vanuit een warm bed terecht te komen is minder aangenaam. Zoals gezegd doen we 's morgens vanuit ons bed met een druk op de knop de kachel aan. Die brengt de temperatuur binnen een halfuur op zo'n 20 Celsius. Dan is het aangenaam genoeg om uit ons nestje te komen.

Een beetje laat

Om de een of andere reden, kwam ik vanmorgen pas rond half tien(!) uit ons nestje. Dat is mij niet eerder overkomen. Ik ben een nogal vroege vogel. Het is hier behoorlijk warm op de camping. Dus we zitten lekker buiten in de zon. Wij zijn nog steeds de enige gasten. We weten inmiddels wel waarom. Zoals ik al eerder beschreef is hier nogal sprake van wat achterstallig onderhoud. De beheerder heeft weliswaar grootse plannen, maar in de basis moet er eerst nog veel verbeterd worden. Er zijn hier erg veel campings, dus de concurrentie is groot. Zou hij zich niet afvragen waarom die andere campings volgeboekt zijn en hij alleen ons als gasten heeft? Meneer wil zich onderscheiden, wat op zich een goed uitgangspunt is. Maar ik zou eerst de huidige situatie flink verbeteren. Ik heb het idee, dat veel bezoekers al afhaken bij het zien van de entree en het gedateerde sanitair. Het is hier een mooie fietsomgeving, maar documentatie ontbreekt. Meneer wist niet precies waar een knooppunt in de buurt is. Kortom, er is nog veel te doen voor hem. De potentie is er wel. Het is een vrij groot terrein verdeeld in verschillende velden. Het is er ook rustig en mooi wat de omgeving betreft.

Zoe-wart

Er is een nieuw fenomeen : fact checkers. Zo'n waarheidscontroleprogramma (scrabble!) hadden we vroeger niet nodig. Nu er volop gelogen en verzwegen wordt, is het wel nodig. Mijn vraag is alleen : hoe betrouwbaar is zo'n fact checker? Wie zitten daar achter? Het kan ook bedoeld zijn om mij hoe dan ook in een bepaalde richting te sturen wat informatie en/of indoctrinatie betreft.
Wat een gedoe zeg rond alles wat we tot voor kort gewoon vonden. "Het is een gevolg van de multiculturele samenleving", beweert men. Dat is volgens mij niet zo, want de klagers hebben allen dezelfde achtergrond : het Afrikaans continent. Al was het al eeuwen geleden. En anders verzin je eht gewoon, want niemand die je stamboom controleert. De rest van de groep klagers valt wat mij betreft onder de noemer meelopers. Heel veel dingen mogen niet meer genoemd worden, vanwege de kleur zwart of een woord dat volgens 'niet-blanken' naar hen verwijst. Omdat men er enkel een negatieve uitleg aan wenst te geven. Zoals het woord Afrikaantjes (negatief uitgelegd : klein en laag bij de grond), die overigens wel zwart-witte zaadjes hebben. Er staan hier in de buurt trouwens velden vol van. Iemand stelde voor die plantjes voortaan 'Profiteurtjes' te noemen. Maar dat was een sarcastische opmerking. Neem ik aan. Misschien moeten we het woord zwart net zo uitspreken, zoals de klagers dat zelf doen.  Dus zoe-wart. Dat is dan ook de schrijfwijze. Maar ja, dan wordt het dus ook een koe-wart, oe-werk, oe-woning, oe-w oe-w enz. 't Is even wennen, maar misschien helpt het. Misschien voelen zij zich dan meer met ons verbonden. Net zoals veel belanda's zich met Indo's verbonden voelen, omdat ze nasi en bami eten van de Chinees. Haha! Daarnaast moeten blanke mensen zich bij de Afrikanen gaan beklagen vanwege de handel in blanke slavinnen. Om de boel wat in balans te houden. Sprekend over een schadeloosstelling : er is al voor miljarden naar Afrika gestuurd. Tel daarbij op het bedrag van de uitkeringen en zie, de blanken hebben nog veel tegoed.

Borrelglaasje

Fenna heeft een wat ontstoken oog. Het traant wat en ze kijkt er sluw mee. Net een gemene knipoog. Gelukkig krabbelt ze er niet aan, dus jeukt het blijkbaar niet. Ze trof een dag of wat geleden een van de katten in de bustent aan. Misschien heeft ze toen een haal gekregen over haar kop. Voor een behandeling dacht ik even terug aan vroeger, aan mijn jeugd. De keren dat ik last had van mijn oog, moest ik van mijn vader een borrelglaasje gevuld met boorwater (vond ik toen een rare naam) op mijn geopende oog houden. Zo kreeg het oog een oogbad.
Voor Fenna heeft Sonja water gekookt en daarmee het oog gereinigd en gespoeld. Fenna kon daarna weer vrij goed haar oog openen. Het gaat inmiddels steeds beter met haar.
Het borrelglaasje deed me trouwens ook denken aan mijn opa. Hij dronk dagelijks een borrel, zei hij als ik op bezoek kwam. Wat hij deed als ik er niet was, weet ik niet. Tenslotte doet het glaasje mij ook aan Paul Lodewijkx herinneren. De Jamathi coureur. Hij reed in de 50cc klasse, die ook wel borrelglaasje-klasse genoemd werd.