Verplicht orgaandonor -2-

De kogel is door de kerk. De nieuwe wet is een vreemde gewaarwording voor mij, omdat vooral in ons land zoveel gesproken wordt over privacy. Er was zelfs een periode waarin men sprak over 'baas in eigen buik'. En toch.... Ik vraag me af in hoeverre ik juridisch gezien door deze wet op grond van artikel 3 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens benadeeld word. Dat artikel zegt namelijk :

Een ieder heeft recht op leven, vrijheid en onschendbaarheid van zijn persoon.

De nieuwe orgaandonorwet doet de onschendbaarheid van een persoon direct na diens geboorte teniet. Ik ben benieuwd of anderen, meer juridisch gespecialiseerde mensen dat ook zo zien. Maar ja, politici hebben gemakkelijk praten. Die hoeven niet bang te zijn voor zo'n wet. Ze hebben geen hersenen, geen ruggengraat, geen hart en helemaal geen ballen. Wij klagen weliswaar over buitenlanders die van ons geld en goed pikken, maar wij zelf zijn het ergst : wij pikken alles.

Lekker weertje

Wat een lekker weertje was het vandaag. En.... wat blijft het lang licht! Ik begin me al te verkneukelen op het komend voorjaar. Vanmorgen hebben Sonja en ik een klusje geklaard : een tuinhuisje weer water- en winddicht gemaakt. 's Middags ben ik met Fenna weer een lange wandeling gaan doen. Op de heenweg met de kraag omhoog en de rits tegen mijn kin, want het stond een aardig windje. Op de weg terug was het heerlijk met de wind in de rug. Fenna's loopsheid loopt ten einde. Ze snuffelt merkbaar minder en piept en jankt niet meer, zodra ze een reu ziet.
Onder de overkapping is de zon goed te voelen. Nog even, kunnen we dan al weer buiten gaan zitten?
We gaan dit jaar weer lekker vroeg op pad met de kampeerwagen. In het voorseizoen is het niet alleen rustiger, maar ook de recreatiemedewerkers zijn nog fris en fruitig.

Hulpverlening

Als ik terugkijk op mijn leven, dan ben ik heel vaak met hulpverlening bezig geweest. Zowel zakelijk als privé. Vreemd om me dat te realiseren. Heb ik me dan telkens weggecijferd? Nee, dat gevoel heb ik dus niet. Ik heb meestal goed aan mezelf gedacht. Meestal, want het is een paar keer verkeerd gelopen. Toen moest ik anderen om hulp vragen en mezelf helpen. Dat was net als de rest ook een leerzame periode. Ik heb het gevoel dat ik zo'n beetje van alles heb meegemaakt.
De zakelijke hulpverlening betrof vaak het verbeteren van het rendement; zeg maar meer winst maken. Daar kwam het feitelijk op neer. Ben ik daar zelf ook beter van geworden? Ik vind van wel, al was ik niet veeleisend.
Ik verstrekte ook geregeld geestelijke bijstand. Dat klinkt raar, maar om een projectgroep of medewerkers gemotiveerd te maken en te houden moest ik hen niet alleen faciliteren, maar ook naar hen luisteren en hen adviseren geven. Mijn functie was weliswaar projectmanager, maar had net zo goed maatschappelijk werker, psycholoog of psychiater of zelfs vader genoemd kunnen worden. Haha! Ik lach erom, maar toch was het een van de meetpunten die ik hanteerde : het moment waarop een medewerker mij als leidinggevende of coach in vertrouwen nam.
In de privésfeer ging het om allerlei verschillende vormen van hulpverlening. Van financieel tot psychisch. Van aardappels schillen tot de was doen. Van een hekje plaatsen tot een boodschap doen. Helpen, alsmaar helpen. Zolang als het nog gaat. Ik kom straks in een levensfase waarin ik steeds vaker zelf hulp nodig heb.

Verplicht orgaandonor

Helaas, ook de Eerste Kamer vindt het goed, dat de staat eigenaar is van het lijf zodra iemand geboren is. Registreren is dus een must om te voorkomen dat de lijkenpikkers dankzij D66 Pia Dijkstra hun gang kunnen gaan. Ze kreeg zelfs een bos bloemen voor dit trieste wetje.
Let wel : niet alleen in het officiële register bezwaar aantekenen. Het kan zomaar zijn dat zo'n registratie opeens zoek is of niet vastgelegd is. Je weet maar nooit in een landje waar geld voorop staat en waar ambtelijke molens soms heel vreemd kunnen draaien. Dus ook elders (binnen familiekring, in de laatste wens en testament) moet ik duidelijk laten weten, dat men van mijn lijf moet blijven. De politieke terreur wordt alsmaar groter. Maar o wee als je ervoor kiest om uit het leven te willen stappen. Dan gaat iedereen dwarsliggen. Tenzij ze als donor geregistreerd staat, maar dan moet je wel naar het ziekenhuis om aldaar kaal geplukt te worden.

Een bandenreparatieset

Voor iemand anders heb ik een bandenreparatieset  (spellingscontrole stelt voor : bandenreparatieslet...) besteld voor de auto. Die auto heeft namelijk geen reservewiel! Zelfs geen thuiskomertje. Kasian ja.
Ik herinner me een test van dergelijke sets in een Duits magazine over campers. De test las ik toen we ergens in Duitsland aan de Main stonden te genieten. Van de acht geteste producten kwam de Airman ResQ Tire Mobility kit (ja,ja what's in a name?) als beste uit de bus. De set bestaat uit een 12 Volt pomp met een slang en een 450 ml flacon dichtmiddel. De compressor is met 180 watt vrij krachtig en kan maximaal 6 bar pompen. Da's heel wat anders dan die slappe luchtbedden en ballen pompjes. De set kan gaten van maximaal 6 millimeter dichten. In die test eindigde de set van Dunlop met een prijs van bijna 40 euro als laatste. De Airman set kost 50 euro.
Na gebruik is het raadzaam om niet sneller dan 80 km/uur te rijden en de band zo spoedig mogelijk alsnog te laten vervangen / repareren.
De test hield in, dat een lekke band met een 6 mm lek met het dichtmiddel gerepareerd en opgepompt moet worden tot minstens 2,5 bar druk en dat tijdens een testronde met een snelheid van 80 km/uur geen lucht uit de gerepareerde band mag ontsnappen.
Natuurlijk geef ik zelf geen garantie op de set. Ik heb mijn keus enkel gebaseerd op een gründliche Test van onze oosterburen.

Soms....

*weet ik niet wat ik ervan moet denken. Zie ik tijdens de herdenking van de Koreaanse oorlog overal ernstig kijkende gezichten met daar tussen een lachende clown. Heeft Mark Rutte echt geen ander masker? Of ontbreekt het hem volledig aan enig empathie? Ik houd het op het laatste.

*vraag ik me af of ik opgelucht moet zijn of verontwaardigd. Zoals met het nieuws dat minister Halbe Zijlstra (foto) gelogen heeft over zijn ontmoeting met Poetin en wat hij gezegd zou hebben. Opgelucht omdat er eindelijk eens een politicus betrapt wordt op het verspreiden van een leugen of nepnieuws of verontwaardigd over zijn actie. Zijlstra is onbetrouwbaar gebleken. Graag een andere minister op BuZ., want Zijstra loog nog meer : hij beweerde dat de Shell topman dat hem verteld had. Maar die meneer ontkent dat. De overheid beweert nepnieuws te bestrijden. Begin daarmee maar eerst intern.

*denk ik : wat zeuren die onderwijzers toch? Toen onze jongste nog op de basisschool zat, moest hij als zeer goede leerling andere klasgenoten helpen met hun opdrachten. Volgens zijn juf was dat heel normaal, want het versterkte zijn sociale inslag. Ja,ja, met zo'n kutsmoes lekker taken afschuiven naar leerlingen en vervolgens roepen dat je het druk hebt en meer geld wilt. Geld moet je verdienen.

*zie ik scholieren met een tablet en een smartphone. Stel ik ben 13 of 15 en ik krijg ook een tablet. Voor school. Maar ik heb alle vrijheid om op dat ding ook andere dingen te doen. Wat denk je dat ik als puber ga doen, als ik mag kiezen tussen mijn huiswerk of de les volgen of lekker surfen over het www?
Er zijn scholen waar die apparaten weliswaar uitgedeeld worden, maar waar het docentenkorps (ja, daar zijn ze weer) nauwelijks enige kaas van gegeten heeft van het gebruik en het beheer van dat spul. Terwijl de aanleg van een eenvoudig netwerkje zo handig kan zijn om iedereen bij de les te houden en niet ter zaken doende websites te blokkeren. Scholen hebben een flinke spaarpot, maar blijkbaar niet bestemd om de kwaliteit van het onderwijs te verbeteren.

*is er hoop. Rusland wil betere betrekkingen met de VS op basis van gelijkwaardigheid. De VS heeft Rusland haar medeleven betuigd vanwege de crash met de An-148 bij Moskou. De VS staat open voor een gesprek met Noord Korea.

*denk ik : het gaat niet allemaal even gemakkelijk :

Allerlei vormen van dood

Op de sociale media lees ik erg veel op- en aanmerking over de wens tot een donorplicht. Het overgrote deel van de gesprekken / discussies gaat over het moment waarop men een donor begint te ontdoen van al (!)zijn organen. Per saldo komt het in mijn beleving erop neer, dat een donor niet echt dood is op het moment dat de ontmanteling van zijn lichaam gaat plaatsvinden. Men spreekt over hersendood, hartdood, klinisch dood enz. Omdat er zoveel vormen voorbijkomen, denk ik dat iemand die overlijdt pas echt dood is als alle vormen van 'dood' zijn gepasseerd. Maar ja, dan schijnt het voor een orgaan te laat te zijn om te worden hergebruikt.
Soms stelt iemand een morele vraag : zou jij voor je eigen zieke kind een vervangend orgaan van een ander weigeren om zijn/haar leven te redden? Of is zo'n vraag een vorm van morele chantage? Hoe dan ook, mijn antwoord is dus ja. Ik zou dat weigeren, omdat in mijn beleving iemand anders van het leven beroofd wordt voor mijn kind. Dat schiet dus niet op.
Het lijkt me daarom het beste dat iedereen eigenaar blijft van zijn eigen lijf, tenzij hij/zij donor wil worden. Gewoon uit eigen vrije wil en niet van boven opgelegd door de aasgieren van D66. Stel je bent oud en alleen en je bent vergeten je af te melden als donor. Daar maakt dit D66 voorstel gretig misbruik van.

Klusjes op maandag

Als eerste heb ik de schuifdeur van de overkapping wat meer afgewerkt. De deur moet nu nog een likje verf krijgen, maar dat gebeurt pas zodra het weer wat warmer en droog is. Dan worden de deur en de beide zijkanten verwijderd, zodat er weer een open ruimte ontstaat.
Toen ik bezig was, kwam Sonja met een volgend verzoek. Het bed van Mike staat met het hoofdeinde tegen een wandje aan, waarachter zich onder het dakbeschot bergruimte bevindt. Om daar te kunnen komen moet het bed naar voren getrokken worden. Het is zo'n gammel Ikea 2persoonsbed (in kan er niets anders van maken) met in de lengte van het bed in het midden een extra balk met twee poten. De balk ondersteunt de lattenbodem in het midden, zodat de boel niet doorbuigt of zelfs breekt.
Om het bed te verplaatsen wordt steevast aan de achterkant getrokken. Helaas is die balk enkel met twee houtdeuvels vastgezet aan zowel het hoofd- als het voeteneind. We hebben ze niet gelijmd om het demonteren van het bed gemakkelijk te houden. Dus die verbindingen alten tijdens het gesjor los.
Ik heb als oplossing de laatste en eerste twee latten van de lattenbodem vastgeschroefd aan de zijkanten van het bed. In het midden heb ik die beide latten ook vastgeschroefd aan de steunbalk eronder. Daarna heb ik die balk aan beide zijden ook  nog met metalen  hoekprofielen vastgeschroefd aan de ombouw van het voeten- en hoofdeind. Met deze oplossing kan je met een gerust hart flink aan beide einden trekken.
Hoewel Mike in Groningen woont, noemen we die zolderkamer nog steeds zijn kamer. Hij wordt gebruikt wanneer we logees hebben of als speelkamer voor de kleinkinderen.
's Middags ben ik achter mijn Outlook aangegaan. De licentie was verlopen en dus moest ik tot aankoop van een nieuwe overgaan. Om mij onduidelijke redenen liep de installatie bij ingebruikname vast. Tja, ik weet gelukkig ook niet alles. Maar dankzij wat on-line hulp is het toch gelukt.

Geen kraaienpootjes

Toen ik vanmorgen in de badkamer in de spiegel keek (ik weet dat velen zoiets 's morgens liever niet doen), zag ik tot mijn blijdschap weer een uitgeslapen grijze kop. En dat op de maandag. Hoera! Toen ik mezelf zo bekeek, viel mij op dat mijn voorhoofd rimpels vertoonden. Logisch, want afgelopen decennia ik heb vaak mijn wenkbrauwen gefronst. Bedenkelijk gekeken naar aanleiding van uitspraken of voorvallen. Vanmorgen deed ik het nog toen het nieuws berichtte over de klachten van ons lerarenkorps. Ik zag trouwens ook, dat ik nog steeds geen kraaienpootjes heb. Ook logisch, want net als het fronzen heb ik heel vaak zeer grote ogen opgezet. Van verbazing. Zoals over het nieuws rond onze minister die loog over een ontmoeting met Poetin. Kortom, de manier waarop ik mijn leven leef heeft ervoor gezorgd, dat mijn gezicht rimpels vertoont. Het zij zo. Geen kraaienpootjes dus, want zo vaak knijp ik geen oogje toe.
Ik heb in een vrij korte tijd grijs haar gekregen. Een souvenir van zware tijden. Dat was binnen zes weken gebeurd. Hopsakee!
Het is weer maandag en eerlijk gezegd weet ik niet precies wat ik vandaag ga doen. Een uitzonderlijke situatie, want normaliter heb ik plannen. Altijd weer plannen, waar ik meestal enthousiast over ben. Ik heb weliswaar een lijstje, maar daar heb ik nog geen blik op geworden. Het zal uiteraard wel weer een fijne dag worden. Een andere invulling wil ik er niet aangeven. Ja,ja, ik geef nog steeds zelf overal invulling aan. Zo blijf het meestal leuk.

Goodbye!

Handhaven

In het lokale leugenaartje las ik een bericht, waarin vermeld wordt, dat de gemeente Dronten tegen bepaalde vormen van overlast zal gaan optreden. Volgens het artikel betreft het o.a. geluidsoverlast en onverzorgde omgevingen, zoals tuinen die eruit zien als uitdragerijen en/of vuilstortplaatsen en/of wildernissen. Hiertoe is een aantal regels toegevoegd aan de APV.
Het wordt zeker geen klopjacht, maar er zal wel een registratie van overtreders bijgehouden worden. In het uiterste geval zal zelfs tot huisuitzetting leiden. Uiteraard na eerst de nodige waarschuwingen te hebben ontvangen en er van enige verbetering geen sprake is.

Politieke terreur

Wat mij nog het meest opvalt is de uitermate nare reacties van de gevestigde politieke orde op andersdenkende Nederlanders. Alleen al daarom stem ik de volgende keer op een politieke partij die nuchter, zakelijk en verantwoord sociaal aan de slag wil met respect voor de democratie. Ik wens me niet te verenigen met politici die louter uit afgunst anderen demoniseren, neersabelen en lak hebben aan de democratie om zichzelf en hun daden te rechtvaardigen. Naar elkaar luisteren, in gesprek gaan met elkaar en niet alleen anderen maar vooral jezelf kritisch in de ogen kijken lijkt mij nog steeds wel een normaal gedrag voor volwassen mensen. Wat nu gebeurt draagt bij tot een devaluatie van onze normen en waarden. De overheid geeft hierin een verkeerd voorbeeld. Aan politici met een superioriteitsgevoel heb ik en veel anderen met mij zeer slechte herinneringen.

Kids van de Koningstraat

in de Koningstraat, augustus 1973

Gisteren hebben we afscheid moeten nemen van een dierbaar familielid. Ze heeft al langere tijd een heftig gevecht gevoerd tegen een nare ziekte. Uiteindelijk heeft ze die strijd verloren.
Onze nicht was een van de groep neefjes en nichtjes die we ooit geregeld zagen in de Koningstraat, bij oma en opa. Daar, op nummer 65, hebben hun drie zonen, Joop, Daaf en Henk, met hun vrouwen en eerste kinderen gewoond. Het zag er letterlijk zwart van de mensen, met een kaal (van mijn opa) en een blond (van mijn tante) koppie als uitzonderingen. Ach ja, dat was een leuke tijd met enkel mooie herinneringen.
Van dat drietal had elk stel in die periode al drie kinderen, waarvan elk kind wel een leeftijdgenootje had bij een van de andere stellen.
Zo is een band ontstaan, die tot op de dag van vandaag nog steeds hecht is. Alsof we allemaal deel uitmaken van één gezin. Dat vertrouwde gevoel als we bijeen zijn is nooit verdwenen. Ik vind het erg bijzonder en een voorrecht die beginperiode te hebben meegemaakt en tot die groep te mogen horen.
Sinds het verdwijnen van de Pasar Malam in Renkum beperken de ontmoetingen zich te vaak op droevige momenten, zoals gisteren.  Ik heb me voorgenomen ook eens op leuke momenten mijn gezicht te laten zien. Het leven is kort. Speciaal voor de kids van de Koningstraat :

Nationale helden

Militair Marco Kroon moet zich verantwoorden voor de dood van een terrorist in Afhanistan. Het was volgens Kroon 'hij of ik'. Zijn uitspraak komt mij zeer bekend voor. Een van de eerste die ik tijdens mijn militaire opleiding bij het 44ste Pantserinfanteriebataljon vaak genoeg te horen kreeg : 'Hij of ik'.
Een vreemde gang van zaken om een militair na zijn missie in een oorlogsgebied ter verantwoording te roepen. Niet alleen vreemd, ook selectief. Een soort klassenjustitie van Defensie. Immers, de F16 piloten die her en der in den vreemde bommen afgooien gaan vrijuit. Of is men toch gevoelig geworden voor de manier waarop men heden ten dage onze nationale helden beziet? Met plussen en minnen.
Kroon is een hoog onderscheiden militair en in ons landje kan je beter niet met je hoofd boven het (neer)maaiveld uitsteken. We willen wel vechten, maar anderen doodschieten is ook weer niet echt de bedoeling. Kasian ja? Ik leerde zelfs dat je een vijand beter goed kunt verwonden. Zo'n gewonde vraagt om extra inzet van anderen en dus een verzwakking van de slagkracht van de vijand. Ja, erg hè? Hallo, ik heb het over oorlog en daar zijn nu eenmaal geen regels voor. Al denken sommige dromers van wel. Dat men helder wil hebben wat er tijdens een missie is gebeurd, klinkt plausibel. Maar dan moet iedereen verantwoording afleggen. Inclusief de minister van Defensie.
Nee, je kunt als Nederlander beter niet ten strijde trekken. Want zodra je weer thuiskomt, breekt de pleuris uit en word je eerder als verdachte dan als een held beschouwd. En anders laat men je gewoon links liggen met je psychische problemen. Er zijn landen waar men nog respect heeft voor vechtjassen. Daar worden ze met het nodige eerbetoon ontvangen.

Wat verdien je?

Een interessant tv programma, gepresenteerd door Astrid Joosten, dat over inkomens ging. Opvallend was dat in organisaties waar men loonschalen hanteert, bovenin opeens flinke sprongen gemaakt worden. Met andere woorden, de onderlinge verschillen zijn op de 'werkvloer' nog verklaarbaar en te begrijpen. Maar hogerop is het opeens een cowboy-wereld. Of wel : onderin was sprake van niet krijgen wat je verdiende en bovenin andersom : niet verdienen wat je krijgt.
Toen ik midden jaren 70 van werkgever veranderde, was 30.000 gulden op jaarbasis gangbaar in de IT. Zo'n 20 jaar later was dat bedrag al gestegen naar rond de 100.000 gulden. En dan heb ik het dus nog niet eens over consultants en/of projectmanagers. Het betrof een gemiddeld inkomen, want ook ervaren programmeurs (later Softwareontwikkelaars genoemd) ontvingen dat.
Er was een tijd waarin binnen het vakgebied IT grof geld gemaakt werd. Of men dat terechte verdiende was een heel ander verhaal. De hoge inkomens waren een gevolg van de krapte op de markt en de grote vraag naar IT-personeel. Veel IT mensen stapten over naar een softwarehouse (detachering), waar het inkomen hoger was en de secondaire arbeidsvoorwaarden aantrekkelijker dan bij menig ander bedrijf.
Noodgedwongen heb ik ook een tijdje als freelancer gewerkt. Dat was nog in de tijd, dat ik als freelancer minder hoefde af te dragen aan het GAK / UWV. Mijn uurtarief schommelde afhankelijk van mijn functie tussen de 85 en 126 gulden / uur. Ik werkte fulltime, dus 40 uur per week.
Een paar keer heb ik een functiewaardering en -weging meegemaakt. In beide gevallen werd het proces na de (financiële) weging beëindigd. Waarom? Omdat mijn functie qua gewicht veel hoger uitkwam dan die van de leden van de directie! Haha!
Het was in elk geval goed voor hen en de afdeling PZ eens te zien wat mijn functie inhield. Over het algemeen ben ik tevreden geweest over mijn inkomen. Soms schaamde ik me ervoor. Ik herinner me slechts één geval waarin ik om salarisverhoging heb gevraagd. Dat was in de jaren 70, toen ik erachter kwam, dat een aankomend programmeur die ik begeleid en opgeleid had, meer ging verdienen dan ik met mijn ruim 3 jaar meer ervaring. Ik heb verder nooit echt hoeven onderhandelen over mijn inkomen en/of verhogingen. Mijn referenties en de gevolgde opleidingen zeiden genoeg.