Over zorgelijk taalgebruik

Als het niet lukt, gaan we maar Engels proberen.

Aapjes met technologie

Onze jongste zoon kreeg op het voortgezet onderwijs o.a. het vak ICT. Inhoudelijk leek het nergens naar (schrijft de ex ict'er). Ik vroeg me direct af welke specifieke ICT opleidingen de docent in kwestie had gevolgd. Geen dus. Ik ben gewend gebruikers van systemen van begin af aan te instrueren dus viel mij de halfbakken leerstof op, die zich beperkte tot het gebruik van bepaalde onderdelen van MS Office. Onze zoon kreeg niets uitgelegd over het algemene concept van internet en over de gemakken en vooral gevaren ervan. Zijn docent sprong ergens gewoon middenin het gebruik van MS programma's.
In telefoonwinkels merkte ik ook gebrek aan deskundigheid van personeel. Veel kennis wordt opgedaan via afkijken van of verkregen via anderen, die zelf ook geen opleiding hebben gevolgd. Allemaal ervaringsdeskundigen, met een alles behalve complete ervaring en/of opleiding. Of, zoals wij in ons vakgebied plegen te zeggen, : de ene aap leert de ander een truc.

mijn mobieltje

Onze kleinzoon heeft een tablet van school gekregen. Hij weet niet welke gevaren er aan het gebruik van zo'n stukje technologie kleven. Net zoals veel jongelui dat niet weten met betrekking tot hun mobieltje. Cookies zijn geen cookies meer, maar vormen spionage software. Google weet veel meer dan menig gebruiker van een smartphone denkt. Maak maar een foto. Google vertelt je dan precies wanneer en waar die foto genomen is. Of wel : Google weet waar je uithangt. Niet alleen Google, ook andere geïnteresseerden waaronder criminelen. Het hacken van systemen gebeurt grootschaliger dan men zegt. Het beperkt zich niet enkel tot bedrijven. Iedereen is interessant. Informatie is geld.

Democratie of toch maar niet?

Ik ben benieuwd wat de uitspraak zal zijn van de Belgische rechter inzake de kwestie van Puigdemont. Hij en zijn medestanders hebben in de ogen van velen niets meer gedaan, dan gebruikgemaakt van de democratische mogelijkheden in Spanje. Opvallend is dat de EU zwijgt terwijl Spanje afbreuk doet aan de democratie. De EU hanteert klassenjustitie, omdat ze landen als Polen en Hongarije wel bekritiseerd en zelfs dreigt met sancties. Overigens is in die landen ook sprake van op democratische wijze tot stand gekomen afspraken en acties. Ook een land als Turkije, waar veel politieke gevangen zijn, wordt een EU hand boven het hoofd gehouden.
De houding van de EU geeft eens te meer aan hoe gevaarlijk de intenties zijn. Die neigen naar dictatuur. Ik hoop dat de Belgische rechter de claims van de Spaanse regering afwijst.

Van prutsen tot dhz

Al op jonge leeftijd, ik zat nog op de lagere school (basisschool), begon ik met knutselen. Ik maakte mijn eigen speelgoed en prutste wat met een lampje en een batterij. Van mijn opa keek ik het figuurzagen af. Dat deed opa geregeld, figuurzagen, timmeren, lijmen enz.  om... speelgoed te maken. Ik herinner me een draaimolen, een kapstokje en lampje met Disney figuren (Sneeuwwitje en de dwergen). Maar ook een vrachtwagentje. Knalrood met zwarte wielen en donker blauwe velgjes.
Ik beperkte me tot het wat ruwere werk, want mijn materiaal kwam van bouwplaatsen en het gereedschap was zeer beperkt. Dus moesten mamma's messen, scharen en vorken eraan geloven. Haha! De dozen met Meccano die mijn vader meebracht na weer een zeereis, droegen ook bij aan mijn creatief leventje.

Op Curaçao maakte ik een houten kar met een onderstel van een wandelwagentje. Ook weer op een primitieve manier met bij elkaar geraapte materialen. Ik plakte ook bouwpakketjes van Revell in elkaar en maakte zweefvliegtuigjes van balsahout en papier. Toen ik zo'n 14 - 15 jaar was raakte ik geïnteresseerd in bromfietstechniek. De ouders van een vriendje van mij runden een garage. Via hem en monteurs die daar werkten stak ik wat op over verbrandingsmotoren. Ik leerde ook door veel zelf te doen. Zo demonteerde ik een achterrem. Door de onderdelen op volgorde op een Leidsch Dagblad neer te leggen, wist ik hem ook weer in elkaar te zetten. Al doende leerde ik dus.
Mijn pa had een paar oude (jaren 50) lesboeken liggen van de LOI over benzine en  diesel motoren.  Daar keek ik een paar keer in, om met name het verschil tussen twee en viertakt motoren te leren kennen. Met de komst van de eerste motorfiets en later de auto (begin jaren 70), verlegde ik mijn interesse naar de techniek van dat soort voertuigen. Mijn broer Joop was inmiddels ook bezig met autotechniek. Voor de techniek van de motorfiets kwam ik terecht bij mijn buurjongen Bram. Hij sleutelde ook aan motorfietsen. Zo heb ik gaande weg door goed opletten / afkijken , selectief lezen (haha!) en mijn fouten veel geleerd. Ik kocht dan wel werkplaatshandboeken, maar las ze erg gericht.
Niet alleen op het gebied van motorvoertuigen, maar in het algemeen over allerlei klussen in en om het huis. Dankzij de kids, echte vaklui en het internet heb ik nog veel meer kunnen leren. Het is erg handig en zeer geruststellend niet direct afhankelijk te zijn van anderen.

Waarom de EU Hongarije pest

Deskundigen

Laatst hield iemand een pleidooi voor de visie van deskundigen c.q. specialisten. Dat pleidooi was nodig, want velen vinden die groepen ongeloofwaardig, aldus de spreker. Helaas werden geen namen genoemd van deskundigen en/of specialisten, die we met een gerust hart kunnen geloven.
Ik zag een keer een interessante voordracht van een prof.dr. ir. (ja, ja, flink gestudeerd). Het ging over een onbekende, zelfs doodgezwegen Russisch geleerde, die wereldwijd duizenden zaden had verzameld, Nicolai Vavilov. De presentatrice zelf had ook haar ideeën over hoe de mensheid moet omgaan met de gewassen in relatie tot genetische manipulatie. Als ik louter vanwege haar geleerdheid haar zonder meer zou geloven, dan kan het zijn dat ik op een verkeerd been word gezet. Toen ik haar naam opzocht met Google, zag ik dat ze o.a. gelieerd is aan bedrijven als Unilever, Shell en Rabobank. Die verbintenissen doen haar visie als deskundige wantrouwen. Immers, die bedrijven gaan primair over geld en macht.

Nepnieuws van onze overheid (2)

Dit keer over Syrië. Op YouTube vond ik een interview met een Vlaamse pater, die al ruim 7 jaar in Syrië werkt. Je weet wel, het land dat onze regering ook heeft gebombardeerd zonder daar vooraf toestemming voor te vragen en zonder achteraf een verantwoording af te leggen. Let wel, ons land heeft ook burgerslachtoffers gemaakt in Syrië. De heel actie was trouwens tegen het internationaal recht in. Een lokale getuige, een Vlaamse pater, vertelt over de internationale inmenging een heel ander verhaal, dan wij via de main stream media te horen krijgen. Met een heel andere rolverdeling van betrokken partijen dan men ons hier wil doen laten geloven. Dit is deel 3 van het interessante en leerzame interview :

't Is niet snel goed

Zo denk ik nogal eens. Laatst ook weer. Waarom doet men zo lelijk tegen een nieuwkomer die aan het werk is, maar onze taal nog niet machtig is? Hij toont immers goede wil? En het werk wat hij doet vergt geen communicatieve vaardigheden, louter handelingen. Met de taal komt het bij hem ook best goed. Hem verwijten dat ie slecht Nederlands spreekt is niet bepaald bemoedigend voor iemand die aan de slag gegaan is. Zo'n uitspraak komt meer over als een afwijzing. Vraag desnoods eerst hoe lang hij hier al is. Ik ken mensen die hier al meer dan 20 jaar zijn en nog steeds nauwelijks onze taal spreken. Daar kan je wat van zeggen. Vind ik. Maar iemand die hier nog geen jaar of mij betreft 3 jaar is, moet wel een kans krijgen. Een complimentje vanwege het feit dat ie zich al aardig kan redden in onze lastige taal, lijkt me beter.
Er zijn ook andere nieuwkomers aan het werk, maar dan op een verkeerde plek. Laatst werden we gebeld door een zeer slecht Nederlands sprekende vrouw, die ons wat vragen wilde stellen in verband met een enquête. Ze sprak zeer onbegrijpelijk Nederlands. Tja, dan is het direct :  'Nee dank u!' en weer ophangen. Op dergelijke plekken waar veel gecommuniceerd wordt, kan je beter niet zo'n iemand inzetten. Dat is ook deprimerend voor de werknemer zelf.

Veilig op de fiets

Vanmorgen is Sonja op haar Stella naar Kampen gereden voor een afspraak. We zouden samen gaan, maar er komt ergens tussen 11 en 3 iemand langs. Dus blijf ik thuis. Als ze alleen zo'n afstand gaat fietsen, zeg ik haar altijd nadrukkelijk een veilige route te nemen. Er zijn namelijke ook kortere routes, maar die leiden door stille gebieden met hier en daar bos en bosschages. En, er is ook een AZC. Ik geef toe, dat telt bij ons wat veiligheid betreft ook mee. Overdreven? Nee, maar helaas laat de overheid niet al te veel los over wat zich onder asielzoekers allemaal afspeelt. Maar tussen de regels van ander nieuws door is veel te leren. Een derde van de agressie is gericht op hulpverleners / personeel. De rest is gericht op elkaar en op mensen buiten AZC's. En dan is er nog zoiets als crimineel gedrag, waar zo'n 20% zich schuldig aan maakt. Informatie uit de overvolle vluchtelingen-doofpot.
Via een veilige route dus. Dat is wat ons betreft een route waarop je als fietser zichtbaar bent voor anderen. Door een stille route te nemen verhoog je het risico op narigheid. Zelfs in geval van pech, heeft zo'n stille route enkel nadelen. We hebben onze kids geleerd om in noodgevallen ergens aan te bellen voor hulp.
Er zijn ook mensen die van mening zijn dat iemand ook via die stille bosroute veilig moet kunnen fietsen. Zelfs diep in de nacht. Tja, dan kan jij wel vinden, maar vindt die boef dat ook?
Ik las dat in een bepaalde gemeente men een proef gedaan heeft met verkeerslichten op de grond. Ja, op de grond. Tussen de straatstenen verwerkt. Waarom? Omdat veel voetgangers naar hun smartphone lopen te staren en zodoende hun hoofd naar beneden hebben gericht. Weer zo'n vorm van symptoombestrijding. In plaats van het gebruik van die mobieltjes in het verkeer te verbieden, gaat met situaties aanpassen. Nog even en zo'n bellende of appende dombo wordt extra beschermd.
Nogmaals gewoon het gebruik voor alle verkeersdeelnemers verbieden en handhaven. Klaar. En doe je lichten aan en haal die oordoppen uit je oren als je fietst.

Fenna

Vanmorgen schrok Fenna zich een hoedje. Vanwege haar zeer goede gehoor schrok ze eerst. Niet veel later passeerde een jonge moeder met haar kindje in een bakfiets. Fenna vindt die rijdende bakken helemaal niets. Niet alleen bakfietsen, ook de ligfietsen met zo'n kuip er omheen jagen haar de stuipen op het zwart-witte lijf.
Als een van die fietsen is gepasseerd is Fenna gedurende de rest van de wandeling onrustig. Ze is dan nauwelijks te kalmeren of met iets anders af te leiden. Voor de rest valt het verder mee met Fenna. Iets wat ik niet over mezelf zeggen kan. Mijn gehoor is wat minder. Oké, heel wat minder. Dus ik hoor Fenna niet altijd, als ze bij mij in de buurt is. Het is al een paar keer gebeurd, dat ik mijn longen uit mijn lijf roep om haar bij me te roepen. Wat denk je? Zit die tutti gewoon achter mij naar mij te kijken, met een blik van 'Hallo dove, alles verder goed met je?!' Grrr!
Maar het kan nog erger. Ik stond een keer weer zo te roepen. Komt er een mevrouw met een ietwat bezorgde blik op me af, pakt mijn arm vast en zegt dan zachtjes terwijl ze naar beneden wijst : "Meneer, uw hondje zit hier hoor."  Tja, dan voel ik me opeens 30 jaar ouder.

Mugabe weg

Eindelijk heeft men de oude corrupte Mugabe weggestuurd. Meneer heeft de afgelopen decennia miljoenen dollars en Euro's bedoeld voor ontwikkeling in zijn zak gestoken. Ook geld van de EU dus. Zijn rijkdom was volgens mij de achterliggende reden om hem voor te dragen als ambassadeur van de WHO. Meneer Ghebreyesus (voorzitter van de WHO) zag al een paar miljoen van Mugabe in zijn zakken verdwijnen als douceurtje voor zijn inzet. Maar helaas voor hem leed zijn voorstel schipbreuk. Laten we hopen dat alle bankrekeningen van Mugabe geblokkeerd worden. Met dat gestolen geld kan alsnog veel gebeuren in Zimbabwe.

Een vooroordeel of de realiteit?

Vanmorgen werd ik weer even herinnerd aan mijn jeugd. En dan met name aan een waarschuwing van mijn moeder, wanneer we buiten gingen spelen. Ze zei namelijk, dat we geen kattenkwaad moesten uithalen, want we hadden al een kruisje achter onze namen. Ze doelde daarmee op ons kleurtje. Haha! Het was zo, dat die opmerking niet zozeer voor mij gold. Ik was niet zo ondernemende durfal als mijn broertje. En het is inderdaad een paar keer voorgekomen, dat zijn zwarte koppie als enige uit een groepje kwajongens werd herkend. Wat mij betreft had mijn moeder dus gelijk.
Later kwam die waarschuwing vaker weer terug in mijn geheugen, toen ik donkere jongelui rottigheid zag uithalen. Zelfs als ze een verkeersovertreding begingen, schrok ik meer dan wanneer een ander (blanke) die beging. Raar, maar waar.
Vanmorgen was het weer het geval. Het was sluitingstijd op de weekmarkt. Halverwege had een negroïde man een partij handtassen en broekriemen op de grond uitgestald. Hij was de enige zonder kraampje. Toen meneer alles weer in zijn busje had ingeladen en wegreed, lag er proppen papier op de grond. Hij had niet de moeite genomen om even om te kijken of ie een schone plek achterliet. Schoon zoals hij hem vanmorgen had aangetroffen. Ik dacht gelijk : "Dat nou net hij dat moet doen!" Een automatische gedachte of een vooroordeel? Of gewoon de realiteit, want ik vond dat op Curaçao de autochtone bevolking wat dat betreft ook erg gemakkelijk omgaan met afval.

Kinderen met Fruittella ouders

Mijn broer Joop was verwekt in Indië, maar werd in de Koningstraat in Leiderdorp geboren. Daar ben ik zelf ook geboren. Ook verwekt. Denk ik. Ik weet namelijk niet of mijn ouders soms ook stiekem naar de bunker of het Zwarte Pad gingen. Ik denk van niet, want het was nog behoorlijk frisjes buiten. Het huis op nr 65 was wel stampvol en gehorig.
Nee, ik heb helemaal geen hekel aan kinderen. Als kind vond ik de meeste kinderen leuk. Een paar niet of minder leuk. Ach, je weet hoe kinderen kunnen zijn.
Toen ik nog vrijgezel en tiener was, kreeg ik al zo mijn ideeën over opvoeden van dat grut. Toen al zag ik soms wat gestuntel van hulpeloze moeders. Dan dacht ik : "Geef dat joch toch een dreun!" Tja, zo ben ik zelf dus opgevoed. In de geest van wie niet horen wil, moet maar voelen. Later ben ik daar anders over gaan denken, omdat geregeld de vraag bij me opkwam : "Waarom zegt of vraagt u mij dat niet gewoon?" Onder meer vanwege die lijfstraffen kreeg ik een afkeer van school.

Ik ben later, toen ik zelf vader was, ook een keer een kinderhater genoemd. Ja, ja. Waarom? Omdat ik een paar kinderen van de buren niet toestond, dat ze ongevraagd onze tuin als speelplek gebruikten. We hadden een paar speeltoestellen en een zandbakje in onze tuin. Als we weg waren en de tuinpoort op slot was, zette de buurvrouw ze over het hek. Dan kon buuf zelf met haar vriendin gaan shoppen.
Ach ja, kinderen zijn leuk, maar veel ouders niet. Die zullen het eens zijn met Vadertje Cats : kinderen zijn hinderen. Maar ook Vadertje Cats sprak impliciet over zichzelf toen ie het over kinderen had.
In de reclamewereld wordt getoond hoe de moderne ouders met hun kids omgaan. Zo zie ik drie kinderen die elkaar de auto uitvechten, terwijl hun Fruittella-ouders doen alsof ze helemaal geen kinderen hebben. Opvoeden, daar hebben ze geen zin in. Onze kids moesten met hun handen van elkaar afblijven. Ze moesten het met woorden afdoen. Ik heb gezinnen met kinderen gezien, die elkaar schopten en sloegen. In bijzijn van hun ouders. Zit een kind een stripboek te lezen, krijgt ie opeens uit het niets een klap in zijn gezicht van zijn verveeld kijkend broertje. Pa noch moe reageerde. In mijn optiek kweek je daarmee agressie bij kinderen : slaan en schoppen als reactie.

Mamma's muziek

Mijn lieve moeder hield vooral van klassieke muziek. En opera's. Soms word ik eraan herinnerd, als ik bij toeval een stukje van haar favoriete muziek hoor. Ze was weg van o.a. Rudolph Schock. Een wat vreemde gewaarwording voor mij als kind, want in die tijd (jaren 50) was alles wat Duits was verkeerd. Hoewel ik zelf nooit klassieke muziek gekocht heb, heb ik dat genre wel leren waarderen dankzij mijn moeder. Van de muziek die zij mooi vond, ging een bepaalde rust uit.
Begin jaren 60 was er een doktersserie op de (zwart-wit) televisie, met Bram van der Vlugt in de hoofdrol. Hij reed in een koets door het beeld. De intro ging ook gepaard met een stukje klassieke muziek. Een vrolijk deuntje dat ik nog wel kan fluiten, maar waarvan ik de naam noch componist weet.
Mijn moeder hield ook van de toen moderne muziek. Ze keek naar de Perry Como show, was enthousiast over Frank Sinatra, Doris Day en (dronkaard) Dean Martin. Rudolph Valentino, Grace Kelly, Rock Hudson, Humphrey Bogart, Gene Kelly, Burt Lancaster, Bob Hope, Fred Astaire (met Ginger Rogers)  enz. waren in die tijd de mannelijke filmsterren. Het zullen er best veel meer zijn, maar dit zijn namen die mij nog te binnen schieten. Ze luisterde ook wel naar muziek van de jongeren in die tijd. Elvis, Cliff Richard, The Everly Bros, Platters enz. bevielen haar ook. Voor mijn lieve mamma :

Accu montageplaat

lege ruimte na verwijderen montageplaat

Vanmorgen heb ik de accu van de camper van z'n zitplaat(s) verwijderd. Ik was benieuwd naar de conditie van de metalen plaat, waarop ie geplaatst is. Na aanschaf vorig jaar bleek die plaat gedeeltelijk te zijn aangetast door lekkend accuzuur. De afvoerslang die lekkend zuur 'netjes' (dat is in dit geval dus gewoon op straat) dient af te voeren, was bij de plaat aan de onderzijde afgebroken. De grote accu past maar net door de ruimte boven de koplamp, dus het was even wat passen en meten en vooral veel gewicht tillen om hem eruit te krijgen.
Ik heb vervolgens de plaat zelf ook weer gedemonteerd. Hij zit met twee kleine bouten (M6) vast aan het schutbord en met twee grote (M8) aan een speciale steun, die op het voorspatbord gemonteerd is. De plaat zag er redelijk goed uit. Ik had hem vorig jaar kaal geborsteld (foto) en hem met ijzermenie behandeld. Dit keer heb ik die exercitie herhaald, zij het dat ik na het borstelen een roestomvormer gebruikt heb. Toen die laag pikzwart en droog was, heb ik de plaat weer in de ijzermenie gezet.

de plaat zoals hij na aanschaf eruit zag

Terwijl de plaat droogde, heb ik wat bedrading gefatsoeneerd. Daar kon ik nu heel gemakkelijk bij, want er was veel meer ruimte zonder de accu en plaat. Ik kon gelijk ook het spatbord eronder inspecteren en hier en daar op voorhand wat van antiroest (verdund tectyl, dat vloeit zo lekker in alle naden) voorzien. Al met al toch weer een halve dag bezig geweest. Maar het resultaat mag er zijn. Ik ben weer tevreden. Heel erg tevreden, want tijdens de lunch kreeg ik een broodje kroket! Mijn week kan niet meer stuk. Haha!