Als een proefkonijn

jong geleerd met opa als proefkonijn

Afgelopen week heeft een stagiaire mijn haren geknipt. Uiteraard met mijn toestemming. Ze gaat volgende week een examen afleggen en wilde nog wat oefenen. En daar ben dan toe bereid. Ach, ze moet toch ook het vak leren? Ik heb wel vaker mijn medewerking als proefkonijn verleend, om leerlingen wat ervaring te laten opdoen. Ik heb me lek laten prikken door iemand, die voor het eerst bloed moest afnemen. Hij prikte twee keer mis en een keer dwars door mijn ader. Wat was die jongeman zenuwachtig. Haha! Toen was mijn andere arme arm aan de beurt. Daar ging het in een keer goed. Ik ben ook een keer door een aankomend doktersassistente geprikt tegen het een of ander. Misschien enge buren. Ik weet het niet meer. Van tevoren werd mij gevraagd of ik daar bezwaar tegen had. Nee dus. Dat prikje verliep probleemloos.
Zelf heb ik toch ook veel moeten leren en dingen voor het eerst moeten doen. Dus ik doe niet zo moeilijk wat dat betreft. Dus krijgen bijvoorbeeld lesauto's van mij veel ruimte en geduld.
Toen ik in de kappersstoel had plaatsgenomen, deed iemand opeens de verlichting uit. Het was buiten al donker en binnen toen dus ook. Ik vroeg hardop : "Ik dacht dat ik hier voor een knipbeurt kwam dames, maarre....??" Achterin de zaak hoorde ik iemand 'sorry!' zeggen en toen was er weer licht.

Ik merkte dat de aankomend kapster wat zenuwachtig was. Ze vroeg mij hoe ik mijn haar geknipt wilde hebben en noteerde mijn wensen. Ze stelde nog wat vragen en gaf daarna nog wat advies. Dat laatste omdat ik waarschijnlijk nogal onverschillig overkwam. Ze liet haar begeleider de aantekeningen zien en vertelde hoe ze mijn grijze stro zou gaan aanpakken. Haar begeleider vond het allemaal prima (logisch, want het was niet haar haar) en ik dus ook. Om de stagiaire wat gerust te stellen zei ik : "Als het verkeerd gaat, mag je me ook helemaal kaal scheren hoor." Ze moest lachen en zei toen dat het een hele geruststelling voor haar was. Tijdens het knippen hadden we een leuk gesprek. Onder meer over stagiaires, ongewenste intimiteiten op werk (bracht zij zelf in!) en... haar afkomst. Haar oma en opa kwamen namelijk uit het verre Indië.
Toen ze klaar was vroeg ze of ik tevreden was met het resultaat. Ik zei "Bijna." Ik wilde mijn bakkebaarden namelijk wat korter. Daarna kwam de begeleider weer even kijken. Zij had nog twee kleinigheden, die de stagiair daarna alsnog uitvoerde. We waren beiden zeer tevreden en ik wenste haar succes met het examen.

Iedereen een vuurwapen?

typisch Nederland; een bordje.

Als ik de ontwikkeling  van de criminaliteit in ons landje volg, dan ben ik ervan overtuigd dat ook wij, gewone burgers, ons gaan bewapenen. Desnoods illegaal. De oorzaak ligt louter bij onze falende overheid. De open grenen, het asielbeleid, gebrekkige handhaving en de rechtspraak hebben geleid tot een forse stijging van het aantal criminelen. Ook het aantal illegale wapens groeit gestaag. Soms vindt de politie wat, maar het is slechts een druppel op de gloeiende wapenplaat.
De hoera-stemming omtrent een daling van het aantal overvallen op banken, winkels enz. is klinkklare onzin. Net als de resultaten van veel enquêtes op het gebied van veiligheid, leuk wonen enz. Allemaal bedoeld om burgers voor de gek houden. De overheden doen voorkomen alsof veel criminelen opeens op een eerlijke manier aan hun geld komen. In feite groeit de criminaliteit en verplaatst hij zich van het ene naar het andere aandachtsgebied en steeds vaker via digitale wegen. Het criminele tuig deinst er niet voor terug om bij woningovervallen oude mensen (al eerder door de overheid in de steek gelaten) met vuurwapens te bedreigen of zelfs neer te schieten. Als criminelen veroordeeld moeten worden, krijgen ze te maken met gedreven advocaten en rechters allen met meer oog voor daders dan slachtoffers. Ook zij dragen bij tot een toenemende criminaliteit.
Als criminelen zich kunnen en mogen wapenen, dan moeten wij dat maar ook doen. Ook al willen we dat in wezen niet. Helaas worden we gedwongen door een falende overheid. Zelfs strenge inrichtingen als die van Vught lijken nergens naar. Ze geven een beeld van hoe het bij de overige inrichtingen is gesteld.

De generatiekloof

Over het algemeen vind ik het interessant en leuk om mee te maken hoe de generaties na ons hun leven leiden. Minder leuk is te zien hoe anderen lijden in hun leven.
Maar goed, leuk en interessant dus. Vooral hoe groot de invloed geworden is  van de technologie. Vaak krijg ik de indruk dat steeds meer mensen zich door de technologie laten leiden. Vaak met gevolg dat anderen eronder lijden.

Soms heb ik wat moeite met de jongere generatie. Bijvoorbeeld wanneer ik in gesprek ben met een moeder in bijzijn van haar kinderen. Ik denk dan in gesprek te zijn met de kloek, maar zodra een van de kids iets doet of vraagt, sta ik als een seniele oude man schijnbaar hardop tegen mezelf te kletsen. Althans zo lijkt het dan. Ik vind dat gedrag helemaal niets. Van mijn ouders en oma en opa leerde ik als kind, dat ik ouderen niet mocht onderbreken als ze in gesprek zijn. Ik moest gewoon mijn beurtje afwachten. Die situatie is nu omgekeerd. Ouders onderbreken een gesprek abrupt vanwege hun kin(eren. Ik vind dat vaak irritant en zeer onbeleefd. Het is net als met de nieuwe technologie. Zodra er iets piept, laat men alles uit de handen vallen om gehoor te geven aan het signaal.
Ik heb me voorgenomen ook zo te doen. We hebben geen kleine kinderen meer, maar wel een kat en een hond. Als zo'n iemand met mij in gesprek is, ga ik opeens spontaan tegen Fenna praten. Haha! Ik zie hun gezichten al zo voor me. Ik weet zeker dat ze dan beweren dat ik seniel geworden ben, terwijl ik op dat moment hun eigen gedrag kopieer. Haha!
Ik heb ook vaak moeite met situaties waarin mensen niet groeten. Voor mij valt groeten nog steeds onder een bepaalde vorm van beleefdheid. Veel vriendjes / vriendinnetjes groeten niet eens als ze ergens anders een huis betreden. Ze bedanken ook niet als ze volgevreten voldaan weer weggaan. Dat is ook een nieuwe norm geworden. Gisteren was ik daarom aangenaam verrast toen een vriendje en een vriendinnetje van kleinzoon Tim ons vrolijk begroetten en feliciteerden toen ze de huiskamer betraden. Hoera, ze zijn er nog!
Voor het overige ben ik blij dat ik dit alles mag meemaken. Al denk ik soms : wat een wereld!

Camper gestolen!

Deze week las ik weer een triest bericht, waarin een diefstal van een camper werd gemeld. Grrr! Ik vind het zo erg, wanneer men niet van andermans spullen kan afblijven. Spullen waar men hard voor gewerkt heeft en volop van geniet.
Als ik de gelegenheid heb (en die heb ik nogal vaak) ga ik discreet vragen in hoeverre de gestolen camper beveiligd was tegen diefstal. Ik doe dat om onze eigen manier van beveiliging te toetsen. Met deze diefstal erbij, blijkt uit mijn beperkte informatie, dat in meer dan de helft van de gevallen er helemaal geen extra beveiliging is aangebracht!  Huh? Alleen de standaard beveiliging af fabriek zit erop, wat bij de oudere wagens dus de gewone deursloten zijn. Mijn eigen registratie geeft ook aan, dat met name VW bussen erg in trek zijn bij het boevengilde.
Het is allemaal nogal simpel. Er staat een slecht of zelfs onbeveiligd kapitaal op straat. Vaak zo voor het grijpen.  In verhouding tot de financiële en vooral emotionele waarde van de wagen, is een investering ten behoeve van een goede beveiliging niet alleen een must, maar ook peanuts! Doe er iets aan, mensen!
Jammer dat onze grenzen wagenwijd open staan. Dus de douane waarschuwen kan al jaren niet meer. De dieven kunnen zo gemakkelijk wegkomen. Dat hoeft overigens niet per se. Er zijn op grote haventerreinen delen waar het barst van auto's die legaal geëxporteerd worden. Een gestolen auto valt in die massa niet op.
In sommige gevallen laten de dieven de wagen ergens een paar dagen staan. Dat gebeurt vaak om te controleren of er soms een gps-tracker is ingebouwd. Er zijn ook boeven die zich op de aanwezigheid van zo'n tracker hebben voorbereid. Die gebruiken een zogenaamde jammer om het signaal van de tracker te verstoren. De open grenzen hebben tot rare /nare situaties geleid. Ik zag een keer een docu over een automarkt in Polen. Daar stonden veel gestolen personenwagens (de landstickers / kentekenplaten waren gewoon nog op de wagen aanwezig!), waar Poolse verkopers lachend met een politieagent voor zo'n wagen stond te poseren voor de camera. De brutalen hebben de halve wereld. Onlangs trof een gedupeerde zijn dure auto aan in..... Ghana! Veel dure, luxe wagens verdwijnen die kant op.

Atkins, Kottke en Doc Watson

Zet een aantal gitaarvirtuozen bij elkaar en dan krijg je o.a. dit :

Kroepoek belanda

Trots vertelt een Zeeuw over zijn zelf geproduceerde 'kroepoek' die net zo goed als, zo niet beter dan die uit Azië zou zijn.  En dat met Nederlandse ingrediënten. Ja, ja. Kijk, na zo'n uitspraak begin ik al te glimlachen van ongeloof. Ik bedoel, hij heeft het toch over kroepoek en niet over Zeeuwse snacks. Zijn uitspraak deed me denken aan de minister die vond dat alle Chinese koks vervangen moesten worden door Nederlandse. "Want die kunnen ook best Chinees koken", aldus de onwetende minister in kwestie. Ik zag die arme Chinese restaurants al een voor een failliet gaan. Gelukkig werd er stevig geklaagd over de rijst met suiker en krenten en de groentesoep die moest doorgaan voor tjap tjoy. En dus kwamen de echte Chinese koks weer terug. Hoera! De Chinese eigenaren van de failliet gegane restaurants zijn natuurlijk schadeloos gesteld vanwege die enorme ambtelijke denkfout. Niet dus.
Nu dus Zeeuwse kroepoek, bereid met echte Hollandse garnalen en overige ingrediënten, aldus de zegsman die ook nog beweerde dat de smaak die van de Chinese variant overtrof. Het kan zijn dat de Zeeuw familie is van die minister, hoor. Maar goed, men liet een aantal mensen (ik zag alleen Nederlanders) het product proeven en de smaak vergelijken met de Chinese kroepoek. Wat denk je? Juist, die testers vonden de Chinese toch lekkerder! Oeps! Weer mis. Die Zeeuw mag blij zijn dat ie geen Indo's aan de proeftafel heeft laten aanschuiven. Dan was zijn borrel-kroepoek helemaal de grond in geboord. Kroepoek hoort immers bij een rijsttafel. Dat andere fabrieksspul als snack voor bij de borrel is wat mij betreft geen kroepoek, maar een snack. In de meeste gevallen is de garnaal voorbij komen zwemmen en heeft men er maar kunstmatig een smaakje aangegeven.
Doe mij maar de echte Indonesische kroepoek oedang. Met een mooi rossig kleurtje. Tijdens het bakken in de olie wordt de kroepoek uiteen getrokken tot een lange vorm. En dan de smaak; mmmm! Da's geen fabriekssnack, maar...... kroepoek. En kroepoek is iets heel anders dan de Zeeuwse fabriekssnack.

ZORGelijke visies

Vanmorgen hoorde ik een journalist van Elsevier nogal simpel praten over de zorgkosten. Hij schreef de alsmaar stijgende kosten toe aan de groei van het aantal ouderen. Een visie of dooddoener die door nogal velen gedeeld wordt. Aan de ene kant worden ouderen niet alleen ouder maar ook vitaler, zo wordt geroepen (ze kunnen daarom met gemak langer werken), aan de andere kant zijn ze blijkbaar zwakker en vragen ze om meer zorg.
Gebruikmakend van mijn beroepsdeformatie zie ik ons zorgsysteem heel anders. Ouderen behoren slechts tot een deel van de externe groep die Klant heet. Er zijn nog meer andere externe groepen, zoals de Leveranciers, waaronder de farmaceutische industrie en die van hulpmiddelen, Verzekeraars, zorginstellingen enz. En dan is er ook nog de overheid met haar regelgeving en subsidies. Het geheel wat te maken heeft met de zorg vraagt om een administratieve organisatie. Die is inmiddels gaan uitgroeien tot een ware geld en tijd rovend bureaucratisch monster dat de efficiëntie en effectiviteit nadelig beïnvloedt. Net als in de veehouderij, het onderwijs enz.

Telkens als er in de zorg geld tekort is kijkt men louter primair naar de factor Klant. Maar hoe zit het met al die andere betrokkenen? Die worden nog steeds buiten schot gehouden, terwijl daar heel veel zorggeld aan het circuit wordt onttrokken, prijzen hoog worden gehouden of bewust omhoog worden gestuwd. Daar is nauwelijks enige controle op. Ook niet op de verstrekte subsidies. Wie een aantal externe betrokkenen goed bekijkt, zal tot zijn schrik zien dat de primaire doelstelling winst maken is! Dat is voor een zorgsysteem en met name de factor Klant (waar het de zorg uiteindelijk primair om gaat) dodelijk. Als de mogelijkheden er zouden zijn, zouden die bedrijven en instellingen er baat bij hebben dat iedereen goed ziek wordt.

Als ik na een week werken mijn urenbriefje opgesteld had, moest de klant het controleren en zijn handtekening voor akkoord zetten. Pas dan kon mijn werkgever op basis van het getekende briefje een factuur sturen. In de zorg kan een instelling of specialist ongecontroleerd declareren. In gevallen waarin wij bij toeval een rekening kregen, bleken de specificaties van de uitgevoerde handelingen niet te kloppen. Onze klachten werden door het Zilveren Kruis simpel weggewuifd met een "maakt u zich maar geen zorgen".
De farmaceutische industrie kan ongecontroleerd en heel eenvoudig een duurder medicijn lanceren, omdat het oude te weinig winst oplevert. En anders stopt men gewoonweg de productie van zo'n medicijn. Die sector heeft geen enkele binding met de patiënt. Veel artsen en apotheken volgen gedwee hun leveranciers. Waarom? Omdat het hen louter financieel voordeel oplevert en niet omwille van de patiënt.
In het algemeen gezegd, kan de zorg flink goedkoper en efficiënter en effectiever. Hoe? Door flink de bezem door het hele stelsel te halen en ervoor te zorgen dat er geen geld uit het zorgsysteem wordt onttrokken. Niet voor winsten, niet voor bonussen, niet voor reserves, niet voor hoge salarissen enz. Ga ook de mensen op de werkvloer, die dagelijks direct met zorg te maken hebben beter te belonen.

Toch maar anders (2)

Woensdag. De elektrische centrale verplaatsen duurt inmiddels als driekwart dag. Veelal het gevolg van werken in zeer krappe ruimtes en het inzetten van onbekende spieren. Ik ben benieuwd (maar niet heus) welke tot dan mij onbekende spieren de rest van de week gaan opspelen. Dinsdag heb ik heel veel kunnen doen, omdat ik weer eens wat was vergeten. Namelijk de tijd en.... Fenna! Oeps! Ik was zo druk bezig in de loods, dat ik niet in de smiezen had dat het al bijna half vijf was geworden. Dus ik ben de boel wat gaan opruimen en ben richting Sonja en de kleinkinderen gereden. Ik verkeerde in de veronderstelling dat zij Fenna rond 3 uur zou hebben uitgelaten. Maar ik kreeg te horen, dat ik zelf gezegd had op tijd weer thuis te zullen zijn om met Fenna te gaan wandelen. Dus was Sonja gewoon naar de kleinkids gefietst voor de wekelijkse opvang. De ziele4poot ging zodoende pas tegen 5 uur een luchtje scheppen. Gelukkig leeft zo'n beest in het heden, dus zijn we gewoon dikke maatjes. Het verplaatsen van de elektrische mikmak is dus een hele klus.
Woensdagochtend heb ik de (elektriciteits-) draad weer opgepakt. Ik heb eerst het bestaande 230 Volt circuit uitgebreid met nog een wandcontactdoos. Daarna weer bezig geweest met de verplaatsing. Rond 13.00 uur vanmorgen trad de testfase in. De wagen lag inmiddels vol troep, elektra spul  en het gereedschap. En Fenna. Ja, die mocht dit keer mij in de bak gezelschap houden. Ik had speciaal voor haar een kleedje op de bijrijdersstoel gelegd. Daar heeft ze de hele ochtend keurig gezeten en gelegen. Zittend om de boel in de straat in de gaten te houden en liggend om mij te bespieden.
Nadat ik de bus aangesloten had op 230 Volt ben ik alles gaan controleren. Ik maakte een sprongetje (zo hoog is de camper niet) van vreugde, toen bleek dat alles werkte. Hoewel de bedrading gekleurd is, kan het gebeuren dat ik een moment van kleurenblindheid heb gekend. Maar alles bleek dus keurig bruin bij brui, blauw bij blauw en groen-geel bij groen-geel te zitten. Ik zag ook nergens rook en er kwam nergens rook of een schroeilucht vandaan.
Tijdens de test waren de lasdozen nog open en was de bekabeling nog niet op zijn plek gemonteerd. Want je weet maar nooit en ik moet het lot niet tarten. Na de succesvolle test ben ik een hapje gaan eten.
Na de lunch ben ik de boel definitief gaan afwerken. Lasdozen vastgezet en gedekseld en de kabels ook vastgezet. Toen was het tijd om al het gebruikte gereedschap weer op te ruimen. Als ik zo bezig ben groeit de hoeveelheid gereedschap, dat ik uit de schuur van het rek haal. Als ik dat alles ga opruimen, gooi ik het eerst in een tas. Die tas leeg ik dan weer in de schuur waar ik alles weer op z'n plek hang. Vervolgens gaat het grove vuil in die tas, dat in de restafval container wordt geknikkerd. Dan komt de stofzuiger de camper in om het fijne vuil aan te pakken. Ja, ja, dat opruimen van mij dat weet wat. Als laatste leg ik de kussens en dergelijke weer op z'n plek. Hè, hè, klaar!

Een ander leven

Vanmorgen zag ik een stukje van een bevalling op tv. Ik zat zelf een ongeboren kuiken in de vorm van een eitje leeg te lepelen na een croissantje met jam te hebben weggewerkt. Een van de nieuwbakken vaders vroeg zich af of hij dit eigenlijk allemaal wilde. Voorheen had hij de overtuiging, dat hij per se geen kinderen wilde. Die zouden hem van zijn vrijheid beroven. Maar ja, zijn partner wilde wel kids. En dus geschiedde. De nieuwbakken vader was aan twijfel onderhevig.
Toen ik hem zo aanhoorde dacht onwillekeurig aan mijn eigen leven. Stel ik zou niet gekozen hebben voor kinderen? Verder dan die gedachte kwam ik niet. Ik ben nu eenmaal zo opgevoed; ik bedoel emt veel kinderen om me heen. Er stond een bepaald maatschappelijk model voor me klaar, waar ik mezelf in moest zien te gieten. Huisje, boompje beestje, zegt men soms. Misschien was ik wereldreiziger geworden als men mij een ander model had voorgehouden. Mijn levenspad was immers nog een 'schone lei' toen ik geboren werd.

Mijn ouders zullen vanuit de gedachte gehandeld hebben, dat wij het beter moeten krijgen dan zij. Hun lei was al beschreven. Nu behoor ik tot de oudere bomen, die men beter niet verplaatsen kan. Ik merk het als ik series volg waarin mensen ergens in Alaska wonen en leven. Ze zijn selfsupporting. Als ik hen zo bezig zie, krijg ik weer de kriebels. Word ik onrustig, omdat ik dat leven ook wel zou willen. Maar aan de andere kant ook weer niet. Naarmate die lone wolves ouder worden, wordt hun bestaan in die wildernis alsmaar lastiger. En dan moeten ze kiezen : daar sterven of naar de bewoonde wereld verkassen om daar afhankelijk te worden van anderen. De meesten blijven daar. Mijn idee.
Hoewel ik op kantoor terechtkwam, waren mijn liefhebberijen meer van technische aard. Ik heb weleens overwogen een overstap te maken. Maar ik ben toch maar blijven hangen op de ingeslagen weg. Later zag ik dat mijn dromen van toen, nu door onze kids geleefd worden. Dat is toch ook erg bijzonder om te mogen meemaken.

Ze zijn boos

Een week of wat geleden sprak ik iemand aan, die haar hond tegen ons hek liet piesen. Ik zei haar op vriendelijke toon : "Hier zijn wij niet blij mee!" Wat denk je? Sindsdien groet ze mij niet meer. We komen elkaar geregeld tegen en maken soms een praatje. Ze loopt me sinds die opmerking van mij straal voorbij en kijkt de andere kant op. Zelfs in een steegje van nog geen 2 meter breed. Ik heb haar gisteren voor de laatste keer gegroet. Ik blijf niet aan de gang hè?
Mensen worden om niets boos. Er zijn er die niet fatsoenlijk kunnen communiceren. Ze beginnen direct hun stem te verheffen of met scheldwoorden te gooien. Oké, het is allemaal onmacht. Dat weet ik ook wel. Maar het blijft jammer.
Op een boerderij hier in de polder was ook zo'n vreemde situatie. De boer en de knecht spraken nauwelijks met elkaar. 's Morgens over en weer 'Goeie mogguh' en 's avonds 'Mooie avond!' dat was alles. Vorige week kwam de knecht op een splinternieuwe fiets aanrijden. Na de standaard begroeting over en weer, vraagt de boer : "Zo, heb je een nieuwe fiets?" De knecht knikt enkel en gaat aan het werk. De dagen erna blijft de knecht weg. Op de zaterdagmarkt komt de boer de knecht tegen. Hij vraagt hem : "Waarom kom je niet meer werken?" Zegt die knecht : "Vanwege jouw geouwehoer over mijn fiets."  Ach ja, niet iedereen is spraakzaam.

Bangmakerij

Misschien vanwege mijn nuchterheid en het feit dat ik andere nieuwsmedia lees dan de reguliere staatspost, maar ik begrijp de angst voor Rusland niet. Soms denk ik dat we worden voorgekookt totdat er of iets 'ernstigs' gebeurt (bijvoorbeeld dat het Russisch Staatscircus weigert ons land te bezoeken) of Rutte plotsklaps roept, dat we in oorlog zijn met Rusland. Dan zijn we dus in oorlog met mensen die ik helemaal niet ken en voor wie ik nooit bang ben geweest. Zo heet het dus als de overheid ons vertelt wie onze vijanden zijn; oorlog. Zo heette het ministerie van Defensie vroeger ook, het Ministerie van Oorlog. Die naam zou tegenwoordig niet misstaan, gezien onze activiteiten.
Als we zelf zouden bepalen wie onze vijanden zijn en de strijd met hen gaan aanbinden, heet dat revolutie. Als ik mag kiezen, dan maar een revolutie, want van een politieke ommekeer is voorlopig geen sprake.

Toch maar anders

lastig plekkie

Ik heb weer een besluit genomen. Dit keer over de elektrische installatie van de camper. Die was bij aanschaf onder een van de zitbanken gemonteerd. Daar kwam de hoofdkabel van de paalstroom binnen en is de verdere verdeling gemaakt. Het was daar na de aankoop van de bus wel een spaghetti-bende aan bedrading. Daar heb ik Ordnung in aangebracht, maar het hele zaakje daar wel laten zitten.
De praktijk heeft inmiddels geleerd, dat het tussentijds bij die installatie komen erg lastig is. Met name wanneer het bed opgemaakt is. Het geregeld controleren is dan ook lastig, ondanks de aanwezigheid van een inspectieluik. Om bij de aansluitingen te kunnen komen, moet deze oude man plat op de grond gaan liggen. Op zich geen enkel probleem. Maar dat overeind komen......! Man, man, man, wat word ik oud. Haha! Ik hoop het. Zolang ik maar niet naar een verzorgingstehuis hoef, want daar moet ik straks betalen als ik op de grond lig. Maar ja, de VVD heeft ons al 8 jaar lang laten vallen en ziet nu ook daarin geld. Nee, dan liever Jezus die zei "Sta op en wandel!" Klaar. Geheel gratis en niet voor niets.
In overleg met mijn lieve reisgenote heb ik besloten de elektriciteitscentrale te verplaatsen. Ik ga de hele mikmak in een van de bovenkastjes monteren in een brandvrij, afsluitbaar kastje. Dat bevindt zich dan mooi op werkhoogte en is met en zonder opgemaakt bed gemakkelijk bereikbaar. Ik mag dan op beide benen blijven staan.
In de camper bevindt zich een aantal 230 volt wandcontactdozen (spatwaterdicht) en twee lampen en een koelkast die gebruikmaken van dat voltage. De rest (drie spotjes en een kraantje op het aanrecht) draait op 12 volt, dat via een 230 - 12V trafo geproduceerd wordt. Dat 12 Volt spul trekt maximaal 55 Watt.
De kabel die van de doos aan de buitenkant naar binnenkomt, moet ik gaan verleggen. Ook de verdere verdeling moet wat aangepast worden. Een leuke klus voor de koudere periode.

Foto's kijken

Als ik foto's gemaakt heb, zet ik ze in een map. Ik maak voor elk jaar een map met daarin submappen per maand. En per maand heb ik foto's per dag opgeslagen. De laatste soms met een verwijzende tekst zoals Naar Urk. Het is niet alleen opslaan van foto's (of gegevens), maar vooral ook het weer terug weten te vinden. Dus ik heb wat structuur aangebracht in mijn manier van opslaan op basis van mijn zoekmethode. Hé, zo ontwierp ik ooit databases. Haha, nog meer beroepsdeformatie!
Vorige week was ik zo'n map met foto's van jaren geleden aan het bekijken. Het oude spul staat op een aparte externe schijf. Ik kwam erg leuke foto's tegen, terwijl ik die tijd mij niet bepaald als leuk herinner. De foto's riepen wel leuke herinneringen op van mensen, situaties en dieren, die niet (meer) levendig in mijn grijze massa aanwezig waren.
Zo kwam ik o.a. foto's tegen, die onze kleinzoon Tim van mij gemaakt heeft. Uit een periode dat ik samen met hem op pad ging om leuke dingen te doen. Dat had ik hem na zijn geboorte beloofd; een leuke opa. Eerst samen op de fiets en later op de Citta snorbrom. Als Timmie bij ons was, vroeg ie : "Opa, gaan we weer op avontuur?" Of hij maande zijn moeder om vooral weer weg te gaan als ze hem bij ons had afgeleverd. Leuk hè? Deze week is Tim jarig. Hij wordt 12 jaar en is al bijna net zo groot als zijn oma en opa.
Ik kwam ook foto's tegen van onze bouvier Zorro. Omdat de foto's van Tim en Zorro vrij dicht na elkaar gemaakt waren, zag ik opeens parallellen tussen die hond en de kleinzoon. Ze vormden voor mij niet alleen een vorm van afleiding, maar droegen ook bij aan mijn herstel in die periode. Ik moest veel buiten zijn en proberen leuke dingen te doen en dat blije of goede gevoel lang vast te houden.
Zorro dwong mij ertoe een andere houding aan te nemen. Anders dan ik me toen dagelijks voelde. Ik moest rechtop lopen, goed ademen en me assertief en als een leider / baas gedragen. Een hele opgave.
De hond ging een stapje verder. Zorro voelde heel scherp aan, wanneer zijn baas het moeilijk had. Dan kwam ie naar mij toe en legde zijn grote kop op mijn borst. Als ik buiten een paniekaanval kreeg of een dip, werd Zorro heel beschermend. Vaak dominant, iets wat ik juist niet wilde. Na ruim 7 jaar van steun overleed Zorro onverwacht in zijn slaap. Zijn taak zat er blijkbaar op. Ik was sterk genoeg om het gevecht zonder hem voort te zetten. Ik mis dat beest nog steeds.

Over slim en dom

Vanwaar die ophef over bedrijven, instellingen en personen die die het voor elkaar hebben gekregen minder belasting te hoeven betalen? Ze krijgen daartoe de gelegenheid en... de betreffende overheden weten ervan. Zo niet, dan moet men de betrokken ambtenaren maar eens aanpakken. Ik ben in het verleden ook slim omgegaan met mijn belastingaangiftes. Zonder iets onwettigs te doen, hoor. Gebruikmaken van bepaalde mazen en creatieve oplossingen. Ik maakte vooraf een berekening als ik bijvoorbeeld aan een nieuwe leaseauto toe was. Ik zocht dan uit met welke cataloguswaarde ik een zo laag mogelijke fiscale bijtelling zou krijgen. Ik had ook collega's, die flink bijbetaalden om een grote dure wagen te kunnen rijden.

Vanmorgen zag ik een reclamespotje waarin een huilende tiener zich beklaagt over het feit dat haar naaktfoto's (naakt-selfie) op het internet terecht zijn gekomen. Ze keek met betraande ogen in de camera en deed haar beklag. Huilie huilie dus. Ze had beter voor een spiegel kunnen gaan staan. Ze heeft die foto's toch zeker zelf gemaakt of laten maken? En ze daarna naar iemand gestuurd en dus op het internet gezet? Laten we wel zijn : wie een via een smartphone of computer foto naar iemand stuurt, zet hem zelf ook op het internet. Tenminste, zo zie ik het.
Ik begrijp niet waarom je iemand naaktfoto's zou moeten sturen. Helemaal niet wanneer je zo'n iemand nooit in levende lijve hebt ontmoet. Een kwestie van opvoeding of een kronkel in het hoofd? Het klinkt vervelend, maar ik heb niet echt te doen met mensen die zich daarmee bezighouden en dan gaan klagen.
Het is een heel ander verhaal wanneer dat soort foto's stiekem gemaakt zijn. Zoals in pas- en kleedhokjes of door een insluiper toen je onder de douche stond. Of in bad zat, zoals ik toen.

Atheïsten

De schietpartij in een kerk is voor een aantal mensen reden om even flink tegen het christelijk geloof en/of God te schoppen. Ze stellen dat de schietpartij bewijst, dat God niet bestaat en geloof onzin en een kwestie van manipulatie is. Het feit dat daar gelovigen het slachtoffer zijn geworden beschouwen zij als een bevestiging van hun zienswijze.
Dat er atheïsten zijn vind ik geen probleem. Ieder zijn ding. Wat ik wel opvallend vind is dat onder hen zich mensen bevinden, die behoorlijk lelijk of zelfs agressief tekeer kunnen gaan tegen gelovigen. Met andere woorden niet alleen het geloof brengt ruzie en oorlog voort, ook ongeloof. Atheïsten zijn ook inconsequent, want ik heb ze tijdens christelijke feestdagen nooit zien werken. Daar geloven atheïsten dus wel in : niet werken op zondag of een christelijke feestdag. Ach ja, die christelijke voordeeltjes pikken ze maar wat graag mee. Al eerder zei ik dat veel ongelovigen wel degelijk geloven. De meesten van hen geloven in materiële zaken, zoals geld, een mooie auto en een dito huis en jacht ergens in Frankrijk of liever twee of zelfs meer van elk. Atheïsten die geloven in liefde, delen, helpen, zorgen voor enzovoort hebben veel gemeen met grote aantallen gelovigen.