Door de knieën

Een druilige zaterdagochtend. Doet me denken aan de tijd dat ik nog volop werkte. De hele week zon en in het weekend regen. Hahaha! Wat hadden veel collega's daar de schurft aan. Ik niet. Oké, mooi weer is natuurlijk veel leuker, maar je geeft toch zeker zelf invulling aan een dag? Op een ochtend als deze kan je ook druiloren tegenkomen. Die sluiten zich aan bij het weer. Het zij zo.
Als ik alle verplichte gangpaden in de super heb doorlopen, een vorm van klantmisbruik, kom ik bij de kassa. Het is rustig, want het is pas half negen. De meeste klanten liggen nog op een oor.
Als ik achter mij een wat vreemd geluid hoor, draai ik me om. Ik zie eerst niets, maar als ik naar beneden kijk ligt daar een man op de grond. Een vreemd gezicht. Hij probeert overeind te krabbelen, maar dat lukt niet. Ik stel hem gerust en schiet hem te hulp. Ik ga achter hem staan. Hij geeft aan dat hij overeind geholpen wil worden. Verder is er niets aan de hand, zo bezwoer hij mij. Ik ga door de knieën, sla beide armen onder zijn armen en til hem voorzichtig omhoog. Halverwege verwacht ik dat hij gaat staan, maar dat gebeurt niet. "U moet mij helemaal rechtop zetten meneer", instrueert de man mij. Ik zet hem rechtop op zijn voeten en terwijl ik hem van achteren nog omarm, wat volgens mij een vreemd gezicht moest zijn geweest zo met mijn hoofd naast de zijne, vraag ik hem toestemming om hem los te laten. Die krijg ik. Hij bedankt mij vriendelijk en legt mij uit dat dat zijn knieën en bovenbeenspieren niet meer goed functioneren. Hij kan wel naar huis lopen, dat is geen probleem. Maar zodra in staande houding een van zijn knieën te veel buigt, gaat hij tegen de vlakte. Als hij mij later bij de inpaktafel passeert, bedankt hij mij nogmaals en geeft mij een schouderklopje. Het hele voorval gaf mij een nog beter gevoel : wordt een nog mooiere dag.

Het Vogelvrouwtje -3- (slot)

Het Vogelvrouwtje timmert ook geregeld aan de weg. Ze roept anderen op om haar te steunen. Vooral in de wintermaanden als het lang vriest. Haar oproepen zijn niet zonder succes, want ze ontvangt financiële steun (donaties van 1 tot 10 euro of heel soms meer) of krijgt hulp in natura. Vogelzaad, rijst, brood, broodkruimels, bananen en zelfs aardappelpuree maken deel uit van haar voorraad vogelvoer.

Ze is als bekend persoon al diverse keren op radio en tv geweest om haar verhalen te doen. Deze week zit ze in de beelden die voor het nieuws getoond worden. Ze volgt kritisch de ingrepen in de natuur en laat haar stem horen. Met goed- of afkeuring. Ook lokale en regionale nieuwsbladen wijden artikelen aan haar.

Soms heeft ze het aan de stok met mensen die vogels en/of hun poep hinderlijk vinden. Of met mensen die hun hond op de watervogels laat jagen of vogelonvriendelijke maatregelen treffen, zoals het plaatsen van pennen en/of spannen van draden. Soms heeft ze ruzie met officiële instanties, waarvan ze vindt dat ze hun werk in de natuur niet goed doen. Haar verontwaardiging is dan groot. Kom niet aan de vogels, want dan kom je aan Ellen!

Eigenwijs

In principe ben ik altijd bereid iemand te helpen. Maar afhankelijk van de situatie neem ik daarbij een bepaalde houding aan. Zeker als het gaat om zaken, waar ik een specifieke opleiding in gevolgd heb en/of de nodige ervaring mee opgedaan heb.
Er zijn situaties waarin iemand die iets niet weet en mij om raad gevraagd heeft, die raad niet opvolgt en zijn eigen gang gaat. Dat mag. Maar waar ik moeite mee heb, is dat die wijsneuzen weer bij mij terugkomen met dezelfde klacht cq vraag, omdat hun oplossing niet gewerkt heeft.
In dergelijke situaties neem ik een 'zoek het zelf maar uit' houding aan. Meestal gaat men terug naar Af en volgt men alsnog mijn advies op. De rest niet, die vindt mij een eikel omdat ik hen niet meer help. Tenminste, niet op hun manier.
Waar ik ook moeite mee heb is wanneer iemand die iets niet weet toch blijft doordraven in zijn probleem, terwijl ik probeer de oplossing uit te leggen. Vaak uit dat zich in het ongecontroleerd rammen op het toetsenbord of aanklikken van allerlei zaken op het scherm. Grrr! Ik heb zo'n enorme hekel aan de try and error methode. Dat gerammel op de computer maakt het voor mij ook lastiger om het probleem te analyseren. De stand van zaken op dat moment verandert met nagenoeg elke klik of druk op een toets. Dat is nou achter een probleem aanhollen. En daar heb ik geen zin in. In de opvoeding heb ik er in dergelijke situaties geen probleem mee, indien mijn zoon met zijn kop tegen de muur loopt. Daar leert ie veel meer van, dan naar mijn raad te luisteren. Natuurlijk niet in gevaarlijke omstandigheden. Dan is voorkomen beter dan genezen. Kortom, iedereen is eigenwijs en elk op zijn eigen manier.

Kip ik heb je

Woensdagmiddag zag ik een mij bekende, gele kraam tegenover de snackbar van Ali B staan. De kraam verkoopt gegrilde kip. De Duitse tekst bevestigde mijn vermoeden : die kraam heb ik een aantal jaar geleden in de buurt van Nordhorn (D) gezien. Toen stond hij op de parkeerplaats bij een supermarkt. Ik herinner me nog, dat ik bij die Duitser in die kraam een gegrilde kip wilde kopen. Op een reclamebord stond te lezen dat een half Hänchen 3 euro kostte. Een heel Hänchen kostte 5 euro. Ik besloot na flink wat rekenwerk toch maar een hele gegrilde kip te kopen. Toen die Duitser de kip op een vel vetvrij papier legde om in te pakken, vroeg hij mij in opvallend goed Duits : "Zal ik hem voor u in tweeën snijden? Dan hoeft u dat niet in de caravan te doen." Dat was een zeer vriendelijk aanbod ondanks dat hij met een enorm mes zwaaide. Ik ging dankbaar op zijn aanbod in. Hij zette het vlijmscherpe mes in het bruine beestje en sneed het doormidden. Het beestje kraakte van plezier. Vervolgens rolde hij het papier om het gehalveerde beest heen, deed het pakketje in een plastic tasje en zei : "So, das macht 6 euro, bitte." Ik gaf hem gepast de 6 euro, groette hem vriendelijk en ging naar de camping. Pas in de auto drong het tot me door dat het vriendelijke aanbod om de kip in twee stukken te snijden louter een commerciële truc was. Daar was ik dus mooi ingetuind. En toch moest ik met mijn suffe kop om die gehaaide Duitser lachen.
Terug naar Lelystad Haven : ik weet niet of de kippenkraam hier nu elke woensdag komt.

Buitenhof in Lelykstad

Pergola zonder bord

Wat lelijk!

Wat een weer zeg! Lekker genieten op de fiets. Zelfs mensen die ik enkel van achter een autoruit voorbij zie komen, klimmen op een fiets. Voorjaarsgekte of gewoon eindelijk eens gezond bezig zijn? Wie zal het zeggen. Rijdend over de Runderweg kreeg ik op de fiets alle gelegenheid om even goed rond te kijken. Ik weet dat daar een villapark is, vlak langs de snelweg A6. De entree is opvallend. Een soort super-pergola als poort. Ik miste een uithangbord met de naam van het park.
Een eindje verderop beklim ik zonder doping het viaduct over de A6. Als ik nog even achterom kijk, zie ik een grauwe betonnen muur. Die fungeert waarschijnlijk als een soort geluidswal om de dure woningen in de luwte te houden. eerlijk gezegd doet die muur me denken aan de PIL hier in Lelystad. Alleen ontbraken prikkeldraad en lampen.
Wat een lelijkheid en wat vreemd dat de bewoners dat pikken. Typisch weer zo'n voorbeeld van Lelykstad.  Toen ik daar zo stond te kijken, wist ik meteen wat er op dat bord aan die pergola zou moeten staan. Ik zeg niets, vul het zelf maar in.

Een doos op een scooter

Terwijl ik mijn vrijwilligerswerk doe, zie ik een meneer op een mooie scooter aankomen rijden. Hij gaat een boodschap doen bij de Aldi. Een minuut of tien later komt hij naar buiten met een doos in zijn handen. Hij kijkt naar zijn glimmende Yamaha Neos en staat zichtbaar te denken : Hoe zal ik die doos meenemen? Dan neemt hij plaats op de buddy en probeert de doos in de ruimte tussen de beenkappen en zijn benen te persen. Maar de doos is te groot. Hij legt de doos op zijn knieën, start de scooter en begint voorzichtig te rijden. Hij komt slingerend niet verder dan een paar meter, want met de doos in die positie kan hij niet sturen. Gevaarlijk! Dus loop ik vlug naar hem toe om hem even te helpen. Helaas kan het spul niet zonder doos vervoerd worden. Het is een elektrisch apparaat met onderdelen. Dus de doos moet mee. Hij is te groot voor in de topkoffer, die meneer achter op zijn Neos heeft zitten.
Meneer is al op leeftijd en dan ben je minder zeker op de weg en het evenwicht bewaren is duidelijk niet meer als toen ie twintig was. Maar hij aanvaardt mijn hulp. Dat scheelt, want veel ouderen zijn eigenwijs. De scooter heeft een topkoffertje. Ik adviseer hem wat meer naar voren te gaan zitten. Achter hem ontstaat nu meer ruimte. Dan plaats ik de doos tussen hem en de topkoffer op de buddy. "Zo, en nu weer naar achteren met die kont". Meneer is enthousiast en roept ; "Hé, dat is slim!" De doos is net zo breed als de koffer en zit goed klem en meneer zit gewoon weer op zijn plaats. De topkoffer heeft een rubberen rand, die voorkomt dat de doos kan wegglijden. "Zo, u kunt eventueel onderweg nog uw hand erop houden, maar dat is niet nodig", zeg ik nog even. Hij bedankt mij lachend, geeft gas en rijdt vlot weg.
Ach ja, met de motor, scooter en fiets moet je wat creatief zijn, als je spullen wilt meenemen. Vraag maar aan Sonnepon.

Afscheid van de Seeley

Maurice op de Seeley

Een jaar geleden had ik het besluit al genomen : afscheid nemen van de Seeley. Die bijzondere motor wilde ik na bijna 13 jaar eigenaar te zijn geweest, verkopen als ik 65 zou worden. Ik vond de combinatie van AOW en Seeley de klassieke motor (1977) tekort doen. De grote vraag was : aan wie zal ik hem verkopen? Of eigenlijk : in welke vertrouwde handen zal ik de clipons van het gele beest overdragen?
Gelukkig hoefde ik daar niet al te lang over na te denken. Eerst heb ik de vraag voorgelegd aan mijn beide oudste zonen, maar die hadden geen interesse. Toen ben ik naar een liefhebber gestapt, die veel interesse toont in de motor- en bromfiets uit de jaren 60 en 70. Zeg maar gerust een geestverwant, want zo mag ik neef Maurice gerust noemen.
Vorige week kwam hij met zijn Mandy naar de Seeley kijken. Toen hij de Seeley van zo dichtbij zag, hoorde ik hem opmerkingen maken, die overeenkwamen met mijn gedachten toen ik die klassieker bijna 13 jaar geleden in het magazijn zag staan. Samengevat waren die gedachten : "Wouw!!" We hebben goede afspraken gemaakt voor de afhandeling van de overdracht en Maurice kan de Seeley komen halen wanneer hem dat uitkomt. Het is goed zo, de Seeley blijft in de buurt en in vertrouwde handen.

Leve het huishouden!

Eigenlijk stelt het huishouden weinig voor. Oké, de klussen zijn niet altijd even leuk, maar dat is een kwestie van zelf een leuke invulling eraan geven. Met een chagrijnige kop iets vervelends doen, maakt de klus tien keer erger. Als ik bijvoorbeeld de was doe of ga strijken - ja dames, ik ben van alle markten thuis-, dan vind ik muzikale begeleiding geweldig. Op de tonen van de muziek doe ik meezingend of fluitend mijn 'rotklus'. Als ik op de computerkamer ben, dan zoek ik YouTube op en selecteer ik een afspeellijst met gevarieerde muziek. Sommige zijn zo lang, dat ik voor de hele wijk zou kunnen strijken. Maar helaas doe ik ook graag andere leuke dingen.
De badkamer uitsoppen is voor mij net als de motorfiets poetsen. Zelfs voor het schoonmaken van de wc draai ik mijn hand niet om. Met wat chloor, dat ruikt zo lekker fris.
Ik houd niet van onnodig werk. En ik houd er ook niet van om andermans rommel op te ruimen. Dus wat niet in de wasmand ligt, wordt niet gewassen. En wie het aanrecht schoon aantreft, laat het ook weer schoon achter. Of wel : ruim je eigen rommel op! Laatst hoorde ik : "Hé, is mijn sportshirt niet gewassen?" Reden voor mij om te vragen: "Hé, sinds wanneer is een sporttas een wasmand?"
Onnodig werk is bijvoorbeeld ook het vouwen van bepaald wasgoed. Ik hang veel aan een hangertje op. Zoals sweaters en vesten. Lange broeken idem dito. Het wordt anders proppen op die paar legplanken. Bij mij is de maandag niet de wasdag. Ik verspreid de was doen over twee á drie dagen. Anders wordt het een rot klus die binnen een bepaalde dag geklaard moet worden. Natuurlijk zijn er wel degelijk rot klussen. Zoals een crematie of begrafenis bijwonen.

Het Vogelvrouwtje -2-

In het eerste jaar dat ik haar bezig zag, gebeurde iets vreselijks. Ik woonde hier nog geen jaar. Er waren veel te veel duiven in de wijk en een bestrijdingsbedrijf werd gevraagd daar iets aan te doen. Het bedrijf benaderde op zijn beurt het Vogelvrouwtje met de vraag om hulp. Het Vogelvrouwtje wilde best helpen. Vooral omdat de dieren verplaatst en niet gedood zouden worden. Op advies zou ze met een aan haar verstrekt slaapmiddel gaan strooien, waarna het bedrijf de slapende dan wel versufte vogels zou vangen. Helaas was de dosering veel te hoog en kwamen ongeveer 20 vogels en een kat om. Een haast traumatisch gebeuren dat zich voor de ogen van het Vogelvrouwtje voltrok. Maar gelukkig gebeuren er ook veel leuke dingen.

-wordt vervolgd-

Kroepoek fotoalbum

Ook van Go-Tan

Deze week staan op de zakken emping ( een soort kroepoek) van Go-Tan oude foto's van Indische Nederlanders. Met deze actie hoopt men de eigenaren terug te vinden van ruim 300 fotoalbums die door hen in de periode tussen 1946 en 1949 aan het Tropisch Museum in Amsterdam zijn afgestaan. Ze zijn in het verre Indië aangetroffen, toen velen spoorslags de groene smaragd verlieten. De fotoalbums bevinden zich keurig in de archieven van het museum en de bibliotheek van het Koninklijk Instituut voor de Tropen (KIT).
De fotoalbums zijn ook te bezichtigen op de website fotozoektfamilie.nl
Dat is een stuk handiger dan in de supermarkt of toko al die zakken emping te gaan bekijken. Dus mensen, even een kijkje nemen (zakje kroepoek of emping erbij) en misschien herkennen jullie iemand uit het verre verleden.

Voetbalruzie in Dronten

Afgelopen weekend hoorde van een ruzie tussen twee amateurvereningen in Dronten : ASV Dronten (waar Tim zijn voetbalcarrière gestart is) en de Reaal . Van beide is ASV de oudste. Reaal is later ontstaan, nadat een aantal ASVD leden een egen vereniging oprichtte. Reaal speelt in de zondag- en ASVD in de zaterdagcompetitie. Nu heeft Reaal besloten ook op de zaterdag te gaan spelen. In het vrij christelijke Dronten is de animo  om op zondag te voetballen en/of voetbal te gaan kijken sterk teruggelopen.
Niets aan het handje zou je denken, ware het niet dat bij de oprichting van Reaal harde afspraken gemaakt zijn met ASVD over onder meer de speeldagen.
Het is wat mij betreft een onsportieve en onfatsoenlijke daad van Reaal om eenzijdig hierin verandering aan te brengen. De vereniging doet dat met als reden dat die afspraken verouderd zijn.  Daarmee voegt Reaal een nieuw element toe aan het fenomeen 'overeenkomst'.
Aan de andere kant wie wil er nou voor zo'n onsportieve vereniging voetballen, die ook nog afspraken als vrijblijvende uitspraken hanteert? Niemand toch? Of....?

Scooter tegen auto

Vanavond rond half acht vond op de Ringdijk een aanrijding plaats tussen een scooter en een auto. De rode auto kwam uit een zijstraatje bij de snackbar van Ali Baba en kwam in botsing met een scooter, die vanaf de rotonde de wijk inreed. Misschien zag de automobilist de scooter niet of dacht hij voorrang te hebben. Rijdend in de auto over de Noordersluis, zag ik de scooter de rotonde nemen en de Ringdijk oprijden. Even later was de weg versperd door een paar auto's, een aan flarden gereden scooter, een slachtoffer en een beschadigde auto. Omdat er direct veel mensen ter plekke waren, ben ik teruggereden en via een omweg naar mijn eindbestemming gereden. Daar aangekomen hoorde ik al de ambulance. Als het goed is, heeft de automobilist in een zwarte Volvo(?) het ongeval zien gebeuren, want die reed een stuk voor mij en achter de scooter. Laten we hopen dat het letsel van de scooterrijder meevalt. 

De Poldertoren lekt

De bekende Poldertoren in Emmeloord is zo lek als een mandje. Met nat weer lekt regenwater de toren binnen, terwijl het (belasting)geld er keihard uitstroomt. er is al ruim 4 miljoen euro in de toren gepompt en de gemeente Noordoostpolder moet een kleine miljoen eraan toevoegen om de toren op orde te krijgen. Als men rigoureus te werk wil gaan, dan zal een complete opknapbeurt nog eens 3,5 miljoen euro gaan kosten. En dan maar weer hopen dat zich alsnog huurders gaan melden .
De toren is in 2005 door de gemeente NOP van een drinkwaterbedrijf overgenomen. Een impulsieve daad, die gevolgd werd door krakkemikkige afspraken met een projectontwikkelaar. De waarde van de toren na de mislukte bouwtechnische ingrepen wordt geschat op 450.000 euro. Kortom, een werkwijze waar amateurs zich nog voor zouden schamen. De miljoenen aan belastinggelden zijn voor NOP in de toren gestopt. Zouden de verantwoordelijken ook zo een gebruikte auto kopen en een flinke onderhoudsbeurt laten geven?

Het Vogelvrouwtje -1-

Op weg naar de super

Als ik buiten bezig ben, kom ik haar geregeld tegen. Dan is het telkens weer even tijd voor een praatje over haar bezigheden. De grote hobby van het Vogelvrouwtje van Lelystad Haven. Zo wordt Ellen Majoor hier genoemd. Ze mag dan de 80 jaar gepasseerd zijn, ze is een vitale, actieve, zelfstandig wonende vrouw die in weer en wind bezig is voor haar gevederde vrienden. Het dak van haar woning is een vaste plek voor veel vogels. Zodra het Vogelvrouwtje met haar fiets met zijtassen de woning verlaat, komt er beweging op het dak en op en rond het Bovenwater. Alles wat veren heeft klappert met de vleugels, koert, tjilpt, kwaakt en krijst : “Daar komt ze weer!” Een schitterend tafereel. Als ik haar in de verte zie, kunnen twee dingen gebeuren: of ze gaat de vogels aan de overkant van het water voeren, of ze gaat voer halen. Als ze voer gaat halen loopt ze met haar oude fiets langs het Bovenwater naar de supermarkt hier vlak om de hoek. Een wolk van duiven, musjes en meeuwen volgen haar. En naast haar in het Bovenwater wordt ze begeleid door een groep spartelende eenden en koeten. Soms strooit ze onderweg wat zaad, waarvan ze steevast een voorraadje in haar fietstas heeft zitten. In de supermarkt haalt ze oud brood, dat gratis beschikbaar gesteld wordt voor haar hobby: vogels verzorgen.

-wordt vervolgd-

Brand aan de Bolderweg

In het schuim

Een verwoeste overheaddeur

Gisteravond tussen half en kwart voor zeven brak een brand uit in een loods aan de Bolderweg, hier op het industrieterrein Noordersluis. Er was sprake van een flinke rookontwikkeling. In de loods lagen materialen opgeslagen van een textiel- of woninginrichtingsbedrijf. In de loodds ernaast bevindt zich het distributiepunt van Selekt Vracht. Volgens getuigen die de overheaddeur openden, was achterin de loods vuur zichtbaar. De rest van het pand was gehuld in dikke rook. Doordat de deur openging werden de opeengehoopte gassen ontstoken en ontstond een flinke brand.
De brandweer was snel ter plaatse en wist de brand met o.a. schuim te blussen. Iemand verklaarde voor de brand een zware benzinelucht geroken te hebben, maar dat zegt niet zoveel. Het pand staat in de buurt van een zelftankstation en de wind stond richting de loods.
Het is altijd fijn als je een camera meeneemt, waarvan de accu vol is. Dus dit keer mosterd na de maaltijd wat foto's betreft.