Dichter bij God

Hoog torent de kerk boven het landschap uit, als een lange vinger wijst de spits bezwerend omhoog. Samen met Mike besloot ik die weg naar omhoog af te leggen. Als we het oude imposante bouwwerk betreden, herken ik de sfeer en geur direct weer. Ze doen me denken aan mijn jeugd en in gedachte zie ik me weer met mijn broertjes in de statige houten banken zitten klieren. Ik wil graag even rondkijken, maar we gaan eerst de weg naar boven afleggen. We worden door een aardige mevrouw naar het begin van de trap geleid. Zoals mijn lieve moeder mij ooit op de wereld zette, klaar voor de grote levensreis. En dan, na een paar aanwijzingen, begin ik met Mike te klimmen. Het eerste deel is een grote wenteltrap met uitgesleten treden. Blijkbaar het geijkte eerste deel van de weg, dat iedereen bewandelt. Maar dan komen de houten ladders, waar we beneden voor gewaarschuwd zijn. Veel mensen haken hier af. Werd ik op het eerste deel al wat draaiierig, nu kwam het aan op doorzetten. Het werd alsmaar donkerder, met hier en daar een lichtpunt. Onderweg stoppen we een paar keer om even op adem te komen en stiekem naar buiten te gluren door smalle spleten, om alvast een voorproefje te nemen van wat ons te wachten staat. We passeren het imposante klokkenspel van de kerk. Gelukkig blijft het oorverdovend stil. Onderweg stoot ik een paar keer flink mijn hoofd, maar houd mijn lippen stijf opelkaar. Vloeken of schelden in een kerk is immers een doodzonde. Even twijfel ik of ik verder zou gaan op deze moeizame weg omhoog, maar ik zet door. Klimmend en naar omhoog kijkend betuig ik spijt van mijn menselijke zonden. Nog geen 10 minuten eerder loog ik in de kerk, toen die aardige mevrouw beneden vroeg of ik last had van hoogte vrees. Ik zei : 'Nee hoor.' Maar dat leugentje om bestwil om de weg naar boven af te mogen leggen, zal toch alle begrip van onze Lieve Heer hebben? Na elke ladder is een kleine ruimte voor een korte rust en bezinning.  Dan, na een ware martelgang over de 7 houten ladders, komen we bij een kleine poort aan. Ik heb vaak gehoord en gelezen dat het daar daarachter heel mooi moet zijn. Het is aan ons om te besluiten of we wel of niet door die poort zullen gaan. Petrus is in geen velden of wegen te bekennen. Mike trekt het roestige grendel uit het slot. De deur kraakt en piept als Mike hem openduwt. Er schijnt een fel licht naar binnen, dat ons de ogen doet bedekken en het hoofd buigen. We wachten even tot we groen licht krijgen. Dan stappen we door de opening. De vermoeidheid valt direct van ons af, het hijgen gaat over in een rustige ademhaling en het hart klopt als nooit eerder. In een haast devote stilte kijken we om ons heen. Dan verbreekt de kerkklok de stilte en verwelkomt ons met een vreugdevol gelui. We hebben het gehaald!

Dr Dre op Marktplaats

Wij hebben thuis een stereo-installatie. Die dateert nog uit onze tijdsperiode van muziek. De jeugd draagt hem op het hoofd. Om het armtierige geluid uit de iPhone, Blackberry enz. op een normaal kwaliteitsniveau te brengen en natuurlijk om met je tijd mee te gaan heb je als tiener minstens een Dr Dre headset nodig. Zo'n ding bevat elektronica, die een lege wasteil sound naar een heus concert weet om te zetten. De prijs ligt rond de 400 euro! Reden voor de criminelen om zo'n ding na te maken en voor grof geld zogenaamd gebruikt of nog als nieuw van de hand te doen.
Vandaag ontmoetten we zo'n iemand, die via Marktplaats deed voorkomen een originele Dr Dre Headset te hebben voor relatief weinig. Als we op het opgegeven adres (een groot flatgebouw) aankomen, staat de jongeman, ene Jeffrey, ons buiten op te wachten met een doos onder de arm. Voor mij geen goed teken. Hij stelt zich keurig voor en toont een doos die in cellofaan verpakt is. "Splinternieuw, gekregen van van pa uit Amerika voor mijn verjaardag", luidde de toelichting. Aan de buitenkant van de doos, die bedrieglijk veel op de originele lijkt, was al te zien dat het niet om een echte gaat. De verpakking is verkeerd evenals de tekst op de doos.  Toen we de verpakking verwijderden, bleek ook aan bepaalde details van de inhoud dat het om een namaak exemplaar ging. Toen we de jonge verkoper met onze bevindingen confronteerden, was ie niet eens verbaasd of teleurgesteld. Deze jonge crimineel voldeed aan onze voorstelling : beleefd, onschuldig voorkomen maar wel met een criminele, verwachtingsvolle blik in de jonge ogen : "zouden ze erin trappen?" Nee dus. Straks gaan we even kijken op Marktplaats of ie de advertentie aangepast heeft. Maar dat zal toch niet?

Daisy's dagboek -8-

De afgelopen week heb ik al aardig wat leuke kerels ontmoet. Met sommigen heb ik wat gedold als voorspel. Maar daar bleef het helaas bij. Geen van hen begreep mijn geurende noodkreet : "Ik wil seks!!" Een paar van hen bleek geholpen. Dus hun houding begrijp ik dan wel. Ze noemen het geholpen, maar ze zijn gecastreerd. Dat heet dus helpen. Ze helpen je dan van je testikels af, de leukste bagage die je als reu in je buikzakje bij je draagt. Mijn oppas-baasje is ook geholpen. Hoe ik dat weet? Ook hij dolt alleen maar wat met mij. En verder gebeurt er niets. Ik wil seks!!! Wat ik eigenlijk niet wilde was zwemmen. Maar vandaag heb ik zowaar een paar rondjes in het meer gezwommen. Goed hè voor een hond die voorheen direct zijn poten in het zand zette, zodra ie in de buurt van water kwam. Maar mijn oppas-baasjes zijn erg geduldig, lief en.... doorzetters. Zo is het hen gelukt mij zover te krijgen. Ik kreeg een applausje van omstanders, die van mijn watervrees op de hoogte waren. Zo, en nu maar thuis flink oefenen. Thuis, want mijn echte baasje komt mij vandaag ophalen.

Privacy

Uit een onderzoek blijkt dat meer dan 97% van de ondervraagden van mening is, dat het publiceren van beelden van criminelen geen enkel probleem mag zijn. De resterende 3% zijn volgens mij de criminelen zelf, of fervente links stemmers. Ondanks de recent aangekondigde strengere handhaving, heeft een tiener toch besloten een filmpje van een beroving op YouTube te plaatsen. Het betreft haar oma, die in een supermarkt van haar Aow-centjes wordt beroofd door een vrouwelijke zakkenroller. En nu maar hopen dat de dievegge herkend en gepakt wordt. Aan het nieuws rond de aangekondigde handhaving van privacy ontbrak volgens mij iets. Sec de handhaving verscherpen is m.i. een symptoombestrijding. Immers, veel gedupeerden worden door justitie en politie genegeerd. De politie, als eerste loket, weigert maar al te vaak proces verbaal op te maken bij aangiften. Daar moet men eerst verandering in aanbrengen. Maar daar hoor of lees ik niets over. Net zo min over de geschonden privacy van de gedupeerde oma. Geen geld betekent geen eten, geen huur betaling, geen nutsvoorzieningen, geen cadeautjes voor de kleinkinderen enz. en wordt wellicht verplicht ergens tegen wil en dank wat te lenen. Over schending van de privacy gesproken. De dievegge zal echt geen 25.000 euro boete opgelegd krijgen van het College Bescherming Persoonsgegevens, iets wat de dappere kleindochter wel boven het hoofd hangt.

The Continentals

Ja, ja, ik behoor nog tot de geluksvogels die in de jaren 40 geboren zijn. Met gevolg dat ik die mooie muziekperiode die daarop volgde live heb mogen meemaken. Zoals een aantal geestelijken zich op Urk fel keren tegen bepaalde hedendaagse muziek, zo was het ooit ook gesteld met de Rock and Roll en later de popmuziek. De R&R was duivelse muziek en verleidde de luisteraars tot duivelse bewegingen. Wie de zanger van The Continentals (geen wereldberoemde band hoor) ziet dansen, kan zich moeilijk voorstellen dat hij in die tijd het risico liep gearresteerd te worden wegens obsceen dan wel aanstootgevend gedrag. En de overige bandleden wegens daartoe aanleiding geven :

Hoera, Daisy te water!

We hebben er alle tijd en geduld voor genomen. Vandaag was het zover : Daisy ging het water in. Eerst wat heen en weer lopen langs de waterlijn en vervolgens wat verder in dieper water. Hoe dat ging? Kijk zelf maar :

Een vlaggetje voorkomt erger

Het valt ons dit jaar op, dat relatief veel vakantiegangers met een chagrijnige kop rondlopen. Als blikken konden doden, dan was de camping in een slagveld veranderd. Dolend tussen de slachtoffers de zombies met hun chagrijnige koppen. Zelfs als ze naast je komen staan bij de wastafel is een 'Hoi' teveel. Waarschijnlijk hebben ze allen een taakstraf van een paar weken opgelegd gekregen : ga met vakantie. Er zijn ook campinggasten die een teruggetrokken vakantieleven leiden. Dat mag hoor. Iedereen geniet op z'n eigen manier van zijn vakantie. In het ANWB blad De Kampioen las ik eens een e-mail van een boos lid. Hij ergert zich groen en geel aan al die mensen die hem tijdens de vakantie dagelijks storen. Hij wordt dagelijks 'lastig gevallen' door passanten die 'goede morgen', 'eet smakelijk' en meer van die nare dingen zeggen. Sommigen maken het nog bonter : ze blijven staan voor een praatje! 'Opzouten stelletje zeikerds! Ik heb vakantie!'
Toch denk ik dat de klager aan iets belangrijks voorbijgaat : beleefdheid en/of fatsoen. Elkaar groeten is niet elkaar lastigvallen. Tenzij je net met je vrouw in bed ligt te vrijen en iemand steekt zijn kop door de deuropening en belangstellend vraagt  : Lukt het een beetje?

Voor alles is een oplossing. Ook voor mensen die ongewenst gestoord worden tijdens of van hun vakantie. Ze moeten gewoon een vlaggetje op hun tent steken. Een aantal stugge, eigenwijze campinggasten hier op de camping doet dat al. In het verre verleden schijnen ze zelfs mensen vermoord te hebben, die hen beleefd tegemoet traden. Ergens op een camping in Dokkum of zo. Zo'n vlaggetje voorkomt erger. We zijn gewaarschuwd.

Daisy's dagboek -7-

De afgelopen week heb ik veel langs het water gewandeld. Heel dicht langs het water zelfs. Maar het bleef bij rustig wandelen en alleen de geur van het water opsnuiven. Vandaag gingen we met z'n allen naar het strand. Er werd van alles meegenomen, want de mensen zouden gaan zwemmen. Nadat we ons bij het water hadden geïnstalleerd, doken tante Sonja en Mike het water in. Zelf bleef ik vanaf het strand toekijken. Na verloop van tijd kwamen tante Sonja en Mike mij halen. We liepen samen naar het water. En het gekke was, ik werd niet bang. Zonder getrek aan mijn riem liep ik mee. Als ik even bleef staan, riep tante Sonja : "Kom, Daisy!" En dan liep ik stapje voor stapje verder. Mijn eerste poot in het natte spul, voelde heel naar aan. Maar toch liep ik voorzichtig wat verder. Dat rare gevoel aan mijn poten bleef en dus tilde ik ze af en toe boven het water uit. Met een bakje werd lekker koud water over mij heen gegooid. Eigenlijk begon ik het best fijn te vinden, dat koele nat. Maar die zachte natte bodem, bleef eng aanvoelen. Toen ik helemaal ontspannen was, liepen we weer het water uit. "Hoera, ik heb gezwommen!!"Nou ja, ik ben in elk geval voor het eerst het water in geweest. Het zwemmen komt heus nog wel".

Lekker doordouwen

Toen we in Harderwijk de A28 richting Amersfoort opreden, zag ik in mijn caravanspiegels een vrachtwagen naderen. Omdat de afstand naar mijn inschatting groot genoeg was en wij inmiddels 80 reden, drukte ik het gaspedaal wat in om met een snelheid van 90 te kunnen invoegen. Nadat ik weer in mijn spiegels keek, merkte ik dat de vrachtwagen aanzienlijk sneller reed dan ik had ingeschat. Toen ik rijdend op de invoegstrook mijn snelheid opvoerde tot 100 zat de truck vlak achter onze caravan. Toen hoekte de vrachtwagen naar de linkerbaan en haalde ons tergend langzaam in. Ik voegde in en liet het gaspedaal los om mijn snelheid ten opzichte van die van de vrachtwagen te verlagen, zodat hij mij voorbij kon gaan. De truck was duidelijk niet begrensd. Toen de ruimte tussen ons groot genoeg was, gaf ik een lichtsignaal. Voor mij ging de chauffeur weer terug naar de rechter rijbaan, om daar vervolgens 80 te gaan rijden! Van de hele actie begreep ik hoegenaamd niets. Tenzij de chauffeur per se niet achter een caravan wilde rijden. Even later begon de vrachtwagenchauffeur geregeld over de vluchtstrook te rijden. Niet eventjes, maar vele honderden meters. Tussendoor stuurde hij weer wat bij, om even later weer de vluchtstrook op te rijden. Meneer was blijkbaar iets anders aan het doen dan sec sturen. Voor alle zekerheid vergrootte ik de afstand tussen ons. Je weet maar nooit. Gelukkig gingen wij bij Hoevelaken rechtsaf (echt waar!) en hij rechtdoor.

Iedereen blij

Sonja is erg te spreken over haar camping-keukenkastje. Dat ding is dankzij een tip van buur Erik vlak voor onze vakantie gekocht. Nou Erik, we zijn er erg blij mee! Het keuken gebeuren is verplaatst naar de voortent, waar de ruimte niet alleen groter is maar ook een stuk aangenamer wat temperatuur betreft. Samen met het losse eenpitskookstel en de skottelbraai redden we het wel. De waterkoker staat er ook, zodat ook de thee en koffie daar gezet kunnen worden. Via mail las ik dat familie van ons (ni hao?!)naar China op weg is. Hopelijk genieten ze van een voorspoedige en behouden vlucht en een interessante rondreis. Zai Jian!! Handig hoor dat internet met al die vertaalprogramma's. De grote groep jeugdigen is vertrokken. Mike heeft nu nog drie vrienden over. Die grote groep betreft een gezin van twee gescheiden ouders met elk 5 kinderen. Ze gaan één keer per jaar met z'n twaalven twee weken op vakantie. Heel erg leuk zeg en knap om zoiets te doen. Ze hielden een afscheidsfeestje waar Mike ook bij aanwezig was. Eén meer of minder valt toch niet op. Dat was bij ons thuis ook zo. Toen Rita geboren was, duurde het even voordat we het in de gaten hadden. Het zag er zo zwart van de mensen bij ons in huis. Het weer is hier nog steeds uitstekend. 's Avonds koelt het flink af. Maar dat maakt het slapen een stuk fijner. Tenzij je een koukleum bent.

Strijdige berichtgeving

Vandaag las ik dat het College Bescherming Persoonsgegevens hard gaat optreden in geval van schending van de privacy van vooral verdachten en criminelen. Beeldopnames van inbraken, vernielingen enz. mogen niet meer op het internet geplaatst worden, in de hoop op herkenning van de dader(s). Wie de digitale schandpaal toch gebruikt, wordt beboet met een bedrag van minstens 25.000 euro! Dat geldt ook voor bijvoorbeeld leerlingen die op Hyves hun leraar te kijk zetten. In het dagelijks leven, met name op school, levert dat geen enkel probleem op. Het vreemde is dat de politie wel de privacy van criminelen mag schenden. Zoals via een tv programma of de eigen site beelden tonen van boeventronies.
Een ander bericht meldt dat wetsovertreders verplicht een hesje aan moeten trekken als ze hun taakstraf gaan uitvoeren. Daarop staat o.m. de tekst "Reclassering Nederland". Over privacy van deze 'boeven' wordt in het bericht met geen woord gerept. Of zou het zo zijn, dat veroordeelde criminelen wel aan de (digitale) schandpaal mogen worden genageld? Misschien is er een hiaat in de wet BP, die toestaat dat iemand met een dergelijk hesje aan wel publiekelijk aan de schandpaal gespijkerd mag worden. Gelukkig hebben we de foto en Photoshop nog.

Dijkgraaf Tiesinga moet vertrekken

Dijkgraaf Tiesinga van het Waterschap Zuiderzeeland is tevens voorzitter van de organisatie die een groot windmolenpark in het IJsselmeer voor de kust van de Noordoostpolder gaat bouwen. Meneer heeft dus twee petten op. Toen Tiesinga dat werd verweten, meldde hij dat hij slechts technisch voorzitter is van de Koepel Windenergie Noordoostpolder en zich inhoudelijk nergens mee bemoeid heeft. De eerste is een typisch ambtelijke opmerking, die een beroep doet op de formele organisatie. De tweede een leugen. 
Volgens twee politieke partijen heeft Tiesinga ten onrechte geclaimd, dat hij slechts 'technisch voorzitter' was van de Koepel Windenergie Noordoostpolder. Waterschap Zuiderzeeland waar Tiesinga dijkgraaf is, heeft de KWN een aantal jaren geleden vergunningen verleend. "Iemand die als enige vertegenwoordiger optreedt en zelfs adviezen uitbrengt aan verschillende overheden namens de Windkoepel, zit tot over zijn oren in het onderhandelingsproces", vindt de PVV. Dat Tiesinga gelogen heeft en het vervolgens ook nog eens belangrijker vindt om in de zon te liggen bakken dan verantwoording af te leggen, is reden genoeg om hem zijn biezen te laten pakken. Vooral in organisaties waarin men zich immer formeel opstelt en achter regels aanholt, verwacht ik geen Dijkgraaf die in troebel water vist. Het Waterschap is er toch om het water zuiver te maken / houden? Het blijft tobben met het Waterschap Zuiderzeeland.

Daisy's dagboek -6-

Eerlijk is eerlijk, ze kleedt zich zeer smaakvol onze buurvrouw aan de overkant. Elke dag weer. Ze zorgt ervoor dat ze er pico bello bijloopt. Er gaat geen minuut voorbij zonder dat ze haar kleding controleert en corrigeert. Vandaag draagt een een zwarte basisset van 3/4 broek en truitje. Daar overheen  een fleurige top en een effen groen halsdoekje. Mooi hoor! De haren zoals altijd keurig gekapt. Zou ze de keuken in hun caravan vervangen hebben voor een toilettafel?
Ze pakt een tentharing vast tussen duim en wijsvinger. De haring is niet echt vies of zo, maar het past wel bij haar stijl om dingen zo te doen : vooral niet vies worden. Op dezelfde wijze, met de pink recht omhoog, pakt ze een schone haring en begint de vieze schoon te krabben. Beide armen gestrekt, om haar kleding te beschermen. Haar werkhouding wekt de indruk alsof ze met iets heel vies bezig is. Ook tijdens dit klusje controleert ze haar outfit voortdurend. Geregeld veegt ze met een korte parmantige zwaai van haar hand met gelakte nagels iets van haar topje of broek. Na een half uur toekijken, heb ik zegge en schrijven 3 haringen geteld. Maar ze heeft alle tijd. Ze gaan morgen pas weg. Zou ze echt geen modieuze overal hebben?

In(do)burgeren

Van mijn lieve mamma moest ik volledig integreren. Dat viel niet mee, want mijn haren bleven zwart en mijn huidje bruin. Dat inburgeren liep op niets uit, want Hollandse mensen gaan in hun doen en laten heel vaak af op wat ze zien. Of op van horen zeggen. Vooroordelen dus. Ik moest het luisteren afleren en meer praten. In geval van een terechtwijzing of bekeuring moet ik de schuld van mijn overtreding bij anderen leggen. Ik moest ook schoonmaken. Vooral het eigen straatje schoonvegen is een nationale sport. Daar ben ik ook voor gezakt. Ik heb diverse stampotten leren maken. Mijn liefde voor eten en koken redde mij. Dus eindelijk een voldoende! Ik moest ook leren met mijn ellebogen op tafel te eten en met mijn ellebogen te werken. Als er bezoek kwam moest ik de trommel met dure koekjes verstoppen en slechts één kopje koffie maken. En als ik van ze af wilde, moest ik zeggen dat we gaan eten. Ik moest ook knopen in de zendingszak in de kerk doen. En als het een bankbiljet geweest zou zijn (is nooit haalbaar geweest), moest ik er eerst nadrukkelijk mee zwaaien. Rijst eten met een vork en wegspoelen met een pilsje was ook zo'n lastige opdracht. Net als je kinderen het huis uitzetten als ze achttien zijn. O ja, ik vergat ook vaak dagelijks te klagen. Dat leverde mij ook een onvoldoende op. Indisch eten bij een Chinees heb ik ook nooit gedaan. Mijn warme bloed is na 62 jaar nog steeds niet afgekoeld tot op het Hollandse niveau. Kortom, mijn inburgeringsdiploma heb ik na ruim 60 jaar nog steeds niet gehaald. Het zal er ook nooit van komen, want ik heb helemaal niets met die vakken.

Resultaat voorop

Gedurende mijn loopbaan heb ik over het algemeen met veel plezier gewerkt. Het kwam nauwelijks voor dat ik met tegenzin de deur van onze woning achter mij dichttrok, om naar mijn opdrachtgevers te gaan. Bij mijn laatste werkgever was dat anders. Maar dat beschouw ik als een vervelend incident. Ik heb heel veel leuke en interessante mensen ontmoet, veel kennis en ervaring opgedaan.
Zo leerde ik dat een ict omgeving goed laten presteren altijd voorop staat. Ook al is de organisatie ervan zoek. Het bouwen aan een ict omgeving stond dus altijd op de tweede plaats. Dat bouwen gebeurde achter de schermen, parallel aan het dagelijks op tijd neerzetten van goede resultaten. Met als centraal middelpunt de factor mens. Periodiek wordt iedereen beoordeeld op diens behaalde resultaten. Als die goed zijn en de manier waarop ook, dan is dat laatste mooi meegenomen. Op de juiste manier, binnen de gestelde tijd en kosten. Iedereen tevreden.