Toen ik begin jaren 70 voor het eerst in Roemenië was, werd ik aangenaam verrast door de gastvrijheid daar. Ik werd ontvangen als een verloren zoon. Zo hartelijk. Vriendinnen en vrienden wilden hun vreemde talen met mij oefenen. Dus sprak ik zowel Frans, als Engels en Duits. Zelf probeerde ik het Roemeens te begrijpen. Ik ben daar ook door anderen uitgenodigd. Het was een bijzondere ervaring om door volstrekt vreemden zo behandeld te worden. Aan de andere kant vond ik het ook wel gewoon; herkenbaar vanwege mijn eigen achtergrond.
Deze vrouw werd ook zo verrast. Het is interessant over de cultuurverschillen te horen. Over hoe ver het Westen afgedreven is van het menselijke.