Kerkbezoek -2-

Kreeg ik begin vorige week spontaan weer iemand van de kerk aan de deur. Weer een mevrouw. Ik heb haar toch binnengelaten, want zoveel goed bedoelde aandacht voor mij mag ik niet weigeren. Het werd weer een plezierig gesprek. Maar toen ik haar over mijn korte leven verteld had, reageerde ze nogal geschokt. "En toch leid ik een leuk leven. Zo voelt dat", verzekerde ik haar.
Ze vond het opvallend dat ik nog wel lid was van de kerk, maar verder niets met de kerk deed. Nou ja, afgezien van de vrijwillige bijdragen. Ik zei dat ik het lidmaatschap in ere hield uit respect voor mijn moeder. Die heeft mij immers laten dopen en christelijk opgevoed. En wat het geloof betreft, daar probeer ik elke dag weer inhoud aan te geven. Ik help o.a. de medemens. Daar heb ik geen kerk voor nodig. Eerlijk gezegd luister ik liever direct naar mijn God. Zonder tussenkomst van een kerk. Want als ik via de kerk mensen ga helpen, mag ik alleen die mensen helpen die lid zijn van die kerk. De andere hulpbehoevenden mogen creperen. Ook iets wat in mijn beleving tegen de leer indruist. Denk maar aan het verhaal van de barmhartige Samaritaan. Me inzetten voor de kerk zou ook betekenen, dat diezelfde kerk stiekem aan mij begint te trekken, om dit afgedwaalde zwarte schaap toch maar weer naar de kerkelijke kraal te leiden. Zo gaat dat nu eenmaal.
Ze respecteert mijn denk- en werkwijze en we nemen afscheid.

Gastvrouw noch gastheer

Sinds de dag van aankomst hebben wij getracht in contact te komen met de eigenaren van de camping. Maar tevergeefs. Ze werken beiden halve dagen, welke dagdelen dat betreft weten we niet. Maar zowel 's morgens als 's middags en ook in de namiddag en op de zaterdag was er niemand.
Eerder verliep de aankondiging van ons bezoek al erg moeizaam. Mail werd niet beantwoord, dus dan maar bellen. Maar dat leverde ook niets op. Oké, wel een mededeling dat ze halve dagen werken. Later maar weer geprobeerd en na de derde keer wordt opgenomen. Wat een gedoe. Toen werd de e-mail ook beantwoord.
We waren niet de enige gasten die dat opviel. Er waren er zelfs die vertrokken zonder betaald te hebben. "Dat doen we thuis maar via internet", was hun teleurgestelde reactie. Ook zij waren naarstig op zoek geweest naar de eigenaren. Er liepen wel een oma en opa rond, maar die waren ook vaak uit beeld.
Vanmorgen waren we ons kampement aan het afbreken. Ik bedoel de caravan aan het inruimen. Ik had net de pen waarmee Fenna aan de lijn ligt uit de grond gedraaid, toen ze er vandoor ging. Ze had een zwarte kat gezien! Nou, dan weet je het wel. Het lukt ons met moeite haar weer in de nekvel te grijpen. Normaal luistert ze vrij goed, maar dit keer dus niet.
Staan we net te zoeken naar de riem, komt een vrouw aangelopen. Zegt dat mens met een chagrijnig hoofd : "Die hond moet aan de lijn! Dat zijn de regels hier!"

Vervolgens beent ze weer weg. Die kat had vast en zeker bij haar staan mauwen. Wat bleek later? Dat kattige mens was de gastvrouw! Ze had zich toch even kunnen voorstellen? En dan dat nare gemiauw van haar. Ze zag toch dat we aan het opruimen waren? Wat diplomatieker ware leuker geweest. Een mevrouw zei verontwaardigd, dat ze de SVR op de hoogte zal brengen van het ongastvrije stel. Het is best een leuke, schone minicamping daar in Hoogmade. Maar als je als bezoeker niet het gevoel krijgt welkom te zijn, blijft het bij dit bezoek.
Halve dagen werken, prima. Maar loop na thuiskomst even over de camping om nieuwe bezoekers welkom te heten en anderen te vragen of alles naar wens is. Zo hoort dat. En laat het miauwen en blaffen maar aan de beesten over.

Hoogmade, beetje saai

Als kind fietste ik weleens door Hoogmade. Via de Hoogmadeseweg in Leiderdorp reed ik dan richting de Wijde Aa. Ik herinner me nog dat de weg dwars door het boerendorp ging, met aan weerskanten woningen. Reed ik ook niet langs een kerkje? Alsof je door het feitelijke dorp fietste. Tenminste,zo herinner ik me het daar. Nu gaat het doorgaand verkeer buitenom. Het dorp heeft een RK kerk, waarvan de spitse toren van ver duidelijk zichtbaar boven het polderlandschap uitsteekt. Er is ook een protestantse kerk, maar die oogt wat bescheidener van omvang.

ik kwam voor de molen.......

Hoogmade maakt deel uit van de gemeente Kaag en Braassem. Afgaande op de woningen zal met name in de jaren 60 de boel flink veranderd zijn. Afgezien van wat horeca, voornamelijk met als doelgroep de recreatievaart, is er  alleen nog een supermarkt met postagentschap. Tussen de Wijde Aa en Leiderdorp stroomt o.a. De Does, waarover veel gevaren wordt. Voor het overige aan inkopen en vertier moet men elders zijn. Er is hier een plein waar meer winkels gevestigd waren. Maar de meeste panden staan leeg. Het dorp komt mij over als een soort slaapdorp voor mensen die werkzaam zijn in Leiden, Amsterdam of Den Haag. Er bevinden zich hier ontzettend veel woonboten in een hutje mutje situatie, oftewel heel dicht op elkaar. Maar de omgeving met veel water en molens maakt veel goed. Vooral de oude typisch Hollandse molens vind ik schitterend. Wat zijn we met de moderne windturbines in de Flevopolder toch armtierig bezig.En toch Hoogmade is wat saai met aardige mensen. En o ja koeien. Toen ik een molen in de verte wilde fotograferen, begon een koe warempel te zeiken. Niet tegen mij. Of.....?

Een ontmoeting in Leiderdorp

Als kind fietste ik via het 'Dobbeslaantje' (zo noemden we dat pad, dat officieel Dommelse laantje heette) richting de Wijde Aa. In mijn geheugen was vastgelegd, dat ik aan het eind van het zeer lange fietspad naar links moest om via een brug met witte reling bij het wijde water van de Wijde Aa te kunnen komen. Daar aangekomen gingen mijn broertje en ik vissen. Niet te lang, want we moesten ook weer op tijd thuis zijn.
Vanuit dat stukje herinnering heb ik vanmorgen een route uitgestippeld om van de camping in Hoogmade naar Leiderdorp te fietsen. Uiteraard ging Fenna weer mee. Vanuit Hoogmade reden we eerst naar de Wijde Aa. Toen ik de bocht in de weg verderop zag, wist ik het weer : daar links moest ergens dat fietspad liggen dat eindigde in de Ruigekade, zoals het 'Dobbeslaantje' nu heet.
Op dat smalle fietspad kon Fenna lekker los lopen. Zodra er tegenliggers kwamen of anderen ons wilden passeren, hielden we even halt om Fenna in haar nekvel te grijpen. Uit voorzorg. Maar de fietstocht verliep toch voorspoedig. We zagen al snel de sky line (een mooi rotwoord voor een niet bepaald fraai beeld) van Leiderdorp : hoge gebouwen van een oprukkend Leiderdorp. Een toepasselijk 'Boe!!' klonk uit de weilandand.
We passeerden ook een molen, die ik in mijn jeugd vanuit het raam van de woonkamer van ons huis aan de Resedastraat ver in de polder kon zien staan. Wat een nostalgie! Zoals verwacht kwamen we inderdaad bij de Hoofdstraat ter hoogte van de oude Doesbrug het dorp in. Ik wilde per se even kijken hoe het met de veranderingen aan de A4 stond. Bovengronds leek er niet veel veranderd sinds mijn laatste bezoek.

Met Dieneke voor de kerk

Omdat we vlakbij het Irene gebouw stonden, stelde ik voor daar even een foto te laten maken. Van mij, bij de deur. Aan dat gebouw heb ik een haast traumatische Sinterklaas herinnering. Toen ik weer naar de overkant terugliep, hoorde ik opeens iemand vragen : "Willem uit Lelystad?" Ik zag een lachende vrouw op me afkomen. Ik bevestigde haar vraag en ze gaf me een hand. "Ik ben Dieneke"zei ze. Tja, toen wist ik het natuurlijk. Dieneke, een trouwe bloglezer die mij ook eens foto's van het dorp heeft gestuurd! Ze heeft zelf ook een blog,dat voornamelijk over de recreatievaart gaat. Ze hebben namelijk een mooie boot. We hebben daar voor de Gereformeerde kerk een half uur met elkaar staan praten. Ze was ooit van plan om samen met haar man bij de Bataviahaven te gaan wonen. Maar fase 2 van de bouw is nooit van start gegaan. Ze wonen ze nog steeds in Leiderdorp. Geweldig om op zo'n manier elkaar te ontmoeten!

Op een boerencamping

Voor koeien die kunnen lezen...

We staan hier nu sinds afgelopen vrijdag en hebben het prima naar de zin. De boerderij bevindt zich zo'n 800 meter van de snelweg A4. Ondanks de ongunstige wind is het geluid van het verkeer nauwelijks hoorbaar. Wel die van de HSL trein. Niet van alle treinen, maar van sommige. Er zijn treinstellen die behoorlijk lawaai maken. Ik kan me voorstellen dat mensen die langs die spoorlijn wonen, zich beklagen. Maar volgens de betrokken instanties valt het lawaai mee. Nu verdenk ik hen ervan, dat ze metingen verricht hebben op momenten dat de stillere HSL trein passeerde. Leer mij de overheden kennen. De klachten zijn wat mij betreft terecht. Klaar uit.
Hier onder de rook van Schiphol vliegen ook geregeld vliegtuigen over. Voor ons als voormalig Leiderdorpers een vertrouwd geluid. Dus helemaal niet storend.
Tot op heden hebben we nog geen kennis gemaakt met de beheerders van de camping. Ze werken beiden halve dagen. Dus zou je denken dat ze er in de namiddag zijn. Nee dus. De meeste gasten vinden het een vreemde zaak. Zondag zijn gasten zonder betalen vertrokken. "Dat doen we maar via de bank", klonk het enigszins teleurgesteld. Normaal komt de beheerder even langs om alsnog kennis te maken, maar dit keer niet.

Langs het Braassemermeer

Vandaag zijn we langs het Braassemermeer van Hoogmade naar Leimuiden gefietst. En ja, ik heb pijn in mijn kont. Vooraf heb ik via het internet even een route uitgestippeld. Ik wilde zoveel als mogelijk langs de Wijde Aa en het Braassemermeer fietsen. Dat leek me leuk en meer afwisselend dan door de polder langs de binnenwegen. Op de heenweg hadden we de wind op kop. Het eerste stuk tot aan het meer was nogal saai. Ik weet niet of Fenna dat ook vond, want ze rende naast ons, met de tong haast over het asfalt. Maar zolang ze niet in onze benen hapte, was ze niet moe. En anders trokken we onze benen gewoon omhoog. Hahaha! Sorry! Vooral de route langs het water was erg aantrekkelijk. Op het water was het erg druk. Er voer een flink kapitaal voorbij. Het prikte wel even toen ik die mensen lang uitgestrekt op en in die boten zag liggen, terwijl wij onze beenspieren pijnigden.
Hoewel we de bekende Knooppuntenroute volgden, merkten we dat het met de bordjes niet zo goed gesteld was. Ze zullen wel door studenten gejat zijn. Gelukkig heb ik nog die ouderwetse Aardrijkskunde gekregen en herinner ik me nog de geografische ligging van plaatsen en wateren. Dus Les Pedaleurs koersten globaal richting Roelofarendsveen en Oude Wetering naar Leimuiden. Onderweg mocht Fenna weer even zwemmen om af te koelen. Daarna moest ze weer in de hoeven, want 'the ride must go on'. We reden twee hele kilometers om (de teef kon verdorie geen kaart lezen, dus Fenna's schuld) en kwamen Leimuiden vanaf het noorden binnen, terwijl het de bedoeling was om via de zuidkant het kerkdorp binnen te rijden. In het dorp moesten we nog een keer omrijden, want de boel was afgezet. Er werd gezongen. Ze waren de kerk uit.
In Leimuiden strekten we de benen en genoten van een kop thee bij Sonja's moeder. Na een uurtje

....kon ik maar kaartlezen....

stapten we weer op. Maar nu via de route zoals we eigen hadden willen aankomen. Dat scheelde twee kilometer. Tel daarbij op de wind in de rug en zie, we schoten flink op. We sneden nog een flink stuk af door een veerpontje te nemen. Hoewel Fenna zich eerst een hoedje schrok toen het vaartuigje aanmeerde, stapte ze toch stoer aan dek. Voor twee euro's bracht de veerman twee volwassenen, een teef (die niet kan kaartlezen) en twee fietsen naar de overkant. Net als op de heenweg passeerden we een smalle doorgang bij een café restaurant  Dit keer was de moeilijkheidsgraad verhoogd, want het fietspad was geblokkeerd met drie tafels. Nu konden de boeren de buitenlui ontvangen, terwijl wij, burgers, met de fiets aan de hand en een teef in een mand voorbij manoeuvreerden.
Fenna bofte, want ze werd nog een paar keer het water ingegooid. Niet vanwege het kaartleesgedoe, maar omdat ze het leuk vond. Al met al heeft Fenna van de 28,5 kilometers zo'n 20 onder de poten gezet. En dan ook nog twee keer zwemmen. Ik kan wel kaartlezen, dus hoef ik haar dat niet na te doen.

Wat een leuke familie!

Gisteren, zaterdag 13 september, was het dan zover : de familiereünie in Leiderdorp! Een idee van Jean-Pierre dat verder uitgewerkt is door nicht Carla en vooral nicht(je) Mandy. Ga er maar een voorstaan : voor ruim 130 mensen iets organiseren!
Na aankomst werden we onthaald op een kop koffie met Indische cake (natuurlijk). De locatie, een restaurant, was  ooit een boerderij, waar ik als kind geregeld gespeeld heb.Over het algemeen zag ik overal bekende gezichten, al dan niet van sociale media. Maar de meeste ken ik gewoon van sinds mijn jeugd en van latere ontmoetingen. Binnen vond een fotopresentatie plaats, met oude, vertrouwde beelden. Overal waren mensen aan het praten en er werd volop genoten. Na de koffie konden geïnteresseerden een wandeling maken door het dorp. We liepen eerste naar de Splinterlaan, waar bij nr 117 de hele meute stilhield. Het zag er zwart van de mensen. Hopelijk zijn de bewoners daar niet van geschrokken. Eerder liet ik mijn nicht Annelies zien waar zij geboren is, de Laan van Ouderzorg.
Daarna liepen we via de Dijkgravenlaan naar de V.d. Valk Boumanweg om vervolgens langs de Rijn naar het oude dorp te wandelen. Het was heerlijk zonnig weer en zelf warm. Helaas raakte halverwege een familielid onwel en moest door een haastig opgeroepen ambulance weggebracht worden. We wensen Gerard beterschap toe!
Het volgende doel van de wandeltocht was de Koningstraat. We liepen vanaf de Hoofdstraat de straat in, waar mijn oma en opa hebben gewoond en waar ikzelf ben geboren. Op de hoek was ooit de kruidenierszaak van Braam. Tegenover die winkel bevond zich de zaak van melkboer Jansen.
Even verderop, naast Braam was ooit de IJzerhandel van Pauw. Bij huisnummer 65 aangekomen, werden we opgewacht door de huidige bewoonster. Maurice had geregeld dat we naar binnen mochten! Dus dat deden we ook. Toen ik het huis betrad, kwamen er allerlei herinneringen naar boven. Misschien ook omdat veel van het interieur nog in de originele staat is gebleven. De schuifdeuren met de beide kasten links en rechts. De beide

Fenna had haar eigen feestje

rookkanalen / schoorsteenmantels waren er ook nog. De deur van de woonkamer naar de gang was verwijderd. De kelder en het toilet bevonden zich nog op dezelfde plaats met dezelfde oude deuren.  De keuken en de bijkeuken waren samengevoegd tot een ruimte. Maar het bleef heel herkenbaar. Al met al een heel bijzonder moment van de reünie.
Na terugkeer stond het buffet al klaar. Met zoveel mensen bij elkaar was het onmogelijk om met iedereen even een praatje te maken. Maar er komt vast nog een vervolg. We vonden het een zeer geslaagd en goed georganiseerd  evenement!

Stuk onbenul!

Rijdend over de A6 zag ik ter hoogte van Almere in mijn spiegels een motor aankomen. Hij had een vrij hoge snelheid. In no time stoof de blauw-witte Suzuki 1000 ons voorbij. Zonder gas terug te nemen jakkerde de motor-dwaas alles en iedereen met hoge snelheid voorbij. Rechts over de vluchtstrook dan weer links langs de vangrails en tussen twee rijstroken in. Telkens vlak voor of achter andere weggebruikers opduikend. Ze zullen ongetwijfeld zich een hoedje geschrokken zijn. Hij was gekleed in jeans en een zomers jack. Geen handschoenen, wel sportschoentjes en een rugzakje. Het nare van dat soort figuren is, dat ze altijd anderen schade berokkenen als er door hun domme, gevaarlijke rijgedrag iets misgaat. Stuk onbenul!

Opmerkelijk

Wie in Enschede een bijstandsuitkering wil aanvragen, moet eerst zijn opgebouwd pensioen opeten. Een schandalig besluit, dat aangeeft hoe armtierig het financieel inzicht en beheer bij die gemeente is.
"Kijkt u weleens stiekem in de smartphone van uw partner?" is een vraag die aangeeft dat je volgens de steller ervan je partner op voorhand niet moet vertrouwen. Zoals de waard is....
Mensen die vinden dat je je kwetsbaar opstelt, behoren niet bepaald tot de betrouwbaarste. Ze kijken met een negatieve inslag naar je openheid en eerlijkheid.
De Nederlandse Apps zijn over het algemeen betrouwbaar als het om privacy gaat. In tegenstelling tot de buitenlandse, vooral Amerikaanse, waarvan ruim een derde stiekem informatie uit je smartphone pikt. Die persoonlijke informatie wordt naar reclamebedrijven en/of de producenten van de apps gestuurd. Dus : weet wat je binnenhaalt! En/of lees de zeer uitgebreide voorwaarden over privacy (meestal in het Engels).

Thuis voor de buis

Deze week zag ik een wat hopeloze jongeman, die in gevecht is met Justitie. En vooral zichzelf. Meneer zat tot over zijn oren in de schulden en was in het bezit van onbetaalde boetes, aanmaningen enz. Hij was een paar keer met alcohol betrapt achter het stuur. Zelfs na inbeslagname van het rijbewijs, bleef dit sujet autorijden en drinken. Hij heeft een gezin en wil daar geen verantwoording voor nemen. Drie dagen per week werken is voor hem al veel. Aan het eind van het tv programma bijt hij als blijk van ondank in de hand die hem hulp heeft aangeboden en gegeven. Hij wil liever doorgaan op dezelfde weg : vechten tegen de wet. Een looser dus. Vraag maar aan The Crickets of het zin heeft.

Herdershonden

Als hondenliefhebber kijk ik graag naar documentaires over wolven. Die vormen voor mij de 'oerhonden'. Vanwege hun gedrag link ik herdershonden aan wolven. We hebben in de afgelopen 35 jaar geen goede ervaringen met herdershonden. Of het nu Duitse of Belgische zijn. Opvallend genoeg hebben de meeste honden van ons ook mot gehad met dat ras. Misschien vanwege de rechtop staande oren? Ik heb zelf niet op voorhand angst voor zo'n herder. Ik herinner me nog dat Zorro als pup door een Rottweiler werd aangevallen en gebeten. Zorro was aangelijnd, zijn dominante opponent niet. Eerst wel, maar opeens liet zijn baas hem los. Vraag me niet waarom. Ondanks die confrontatie had Zorro later nooit problemen met Rottweilers. Wel met Duitse herders. Dat ras vond ie gewoon rothonden. Wat dat betreft deed Zorro me aan mijn vader denken. Die heeft in de oorlog tegen Jappen gevochten, maar had desondanks een rothekel aan Moffen Duitsers. Haha!
In Roemenië heb ik een stel witte herders uitgelaten. Mijn gastheer keek vreemd op, toen ik een van de honden aanlijnde en met hem ging wandelen. De herder was volgens hem namelijk 'nogal lastig'. Volgens mij zijn witte herders een stuk rustiger. Fenna speelde als pup vaak met een Mechelse herder. Dat beest was veel ouder en aanzienlijk groter. Geen probleem. Maar toen ze laatst door zo'n Belg werd aangevallen, is haar houding ten opzichte van herdershonden jammer genoeg veranderd.
De meeste Duitse herders die ik ken lopen met een afgezakt achterlijf. Slechte heupen, zo lijkt het. Zal vast ook bij het ras horen. En je weet : als Duitsers het op hun heupen krijgen, berg je dan maar.

Camping moet wijken voor Floriade

Eén keer in de tien jaar wordt een Floriade, een wereldtuinbouwtentoonstelling (leuk Scrabble woord) gehouden. In 2022 is Almere de locatie.
Nu wil de gemeente Almere een camping verplaatsen omwille van de Floriade. De eigenaresse, Tineke, ken ik omdat ze ooit een collega van mij was bij de bieb. Ze is voor het besluit nooit op de hoogte gebracht van het een en ander. Ik vind dat toch ook weer typisch gemeentelijke misdraging : minachting voor de inwoner. Tineke weigert haar camping te verkassen. Een globale berekening van de verhuiskosten komen uit op een paar miljoen euro. Zelf vindt ze de verhuizing helemaal niet nodig, want de Floriade kan ook om de camping aangelegd worden.
Maar ja, als een gemeente iets in de kop heeft dan weet je het wel. Er moet hoe dan ook veel geld over de balk gegooid en burgers dwars gezeten worden. En dat alles omwille van eigen belang, scoren, voor het cv enz. van betrokkenen op het stadhuis. Ik zeg tegen Tineke : "Je hebt gelijk. Laat je niet op je kop zitten en geef ze maar van katoen!"

Ikke, ikke, ikke

'...mijn plekkie...'

Eerder schreef ik over iemand die groenafval in een aantal restafvalcontainers had gegooid. Zonder te vragen. De eigenaren van die containers lopen het risico dat de container niet geleegd wordt, omdat het afval niet gescheiden is. Afgelopen periode was het weer het geval. Maar dit keer is de dader op heterdaad betrapt. Het snoeiafval heeft men uit de containers verwijderd en bij hem op de stoep gegooid.
Daar bleef het niet bij. De meneer in kwestie neemt ook ongevraagd containers mee, om elders afval te kunnen opruimen. De containers zet hij dan hier weer langs de weg om geleegd te worden. Hij gebruikt daartoe een aanhanger. Je zou zeggen : waarom gooit hij die troep niet in zijn aanhanger en rijdt hij dan niet naar de vuilstort? Ik denk omdat daar inleveren hem geld kost. Nu kost het alleen maar de relatie tussen hem en de betrokken bewoners. Een van hen had daar opmerkingen over gemaakt aan zijn adres. En dan weet je wat er gebeurt : meneer reageerde kwaad!
De relatie was toch al niet helemaal lekker, omdat meneer openbare parkeerplaatsen in eigendom heeft genomen. Hij wil per se al zijn voertuigen (kan oplopen tot 6 stuks) voor de deur hebben. En als ie dan even met een voertuig weg moet, dan zet hij op de lege plek een paar containers.... Onze Lieve Heer heeft vreemde kostgangers.

Zwerfvuil opruimen

Toen ik nog in Lelystad Haven zwerfvuil opruimde, deed ik dat voornamelijk voor mezelf. Ik moest met mijn handen bezig zijn en veel tijd in de buitenlucht doorbrengen. Daarnaast had ik nauwelijks verwachtingen van het opruimwerk. De enige verwachting van mij was, dat het weer even schoon zou zijn.
Ondanks die instelling viel mij iets op. Er waren weinig mensen die mij bedankten voor mijn inzet. De meesten vonden het blijkbaar normaal dat ik geheel op vrijwillige basis bijna dagelijks in de weer was. Een paar uitzonderingen daar gelaten. Zo kreeg ik via het Buurthuis twee keer een presentje : een mooie pen en een bos bloemen. Dat vond ik heel positief en bemoedigend. De beheerder bood me soms ook koffie aan!
Als ik bij Ali Baba iets kocht, deed Ali altijd gul. Hij gaf bijvoorbeeld een extra schep of zakje friet mee. Hij wist namelijk dat ik ook rond zijn snackbar zwerfvuil opruimde. Ali zelf hield het daar trouwens zelf ook behoorlijk schoon. Zelfs mevrouw Gabi, die op de woensdagen gegrilde kip verkocht, gaf me soms iets mee. De eigenaren van Family Fitness gaven niet alleen blijk van hun waardering, ze boden me ook geregeld een kop koffie aan.
Maar van de supermarkten, eerst de AH later de Aldi, kreeg ik nooit iets te horen. Zelfs niet van de medewerkers aan de kassa, die mij dagelijks voor de winkel bezig zagen. Des te vreemder, omdat ze eigenlijk zelf verantwoordelijk zijn voor een schone omgeving van hun zaak. Daar deden ze weinig tot niets aan. Dat gold ook voor de kapperszaak. Ik heb nooit koffie of (korting op) een knipbeurt aangeboden gekregen. Het zelfde voor wat betreft het Gezondheidscentrum.
Vanuit die optiek lijkt het ondankbaar werk. Maar  wie geen verwachtingen koestert, blijft gewoon opruimen.

Oma in papiercontainer!

Toen ik vanmiddag richting huis liep en het huis van mijn Indische overbuurvrouw passeerde, zag ik haar achterdeur openstaan. Ik dacht haar op haar stoeltje aan te treffen, maar dat was niet zo. Toen ik nog wat beter tussen de rozenstruiken door keek, zag ik een omgevallen papiercontainer waar een paar benen uit staken! Nu ben ik niet zo schrikkerig van aard, dus ik riep maar : "Oma, wat bent u daar aan het doen?" Het arme mensje reageerde direct door haar hoofd op te lichten : boem!
Tergend langzaam zag ik de benen langer worden en een compleet bovenlijf verscheen toen ze achteruit kroop. Ik was inmiddels haar tuintje in gegaan en hielp haar overeind. Ze slaakte een diepe zucht en plofte neer in haar tuinstoel.

"Ik heb mijn krant van vandaag per ongeluk in de container gegooid", zegt ze wat paniekerig. Ik stel haar op haar gemak, zak door mijn knieën en kruip in de container. Dat ding zal wel gedacht hebben : "Weer zo'n gekke Indo hier?"
Ik gooi de dunne laag papier naar buiten en begin de boel te controleren. Intussen vertelt ze dat ze vandaag naar Zwolle is geweest. Naar de Kumpulan (niet-Indo's : even googlen!). Het was weer erg gezellig onder de luitjes.
Mijn zoektocht levert niets op. Ik ruim het papier op, zet de container weer overeind en op z'n plaats. Oma kijkt mij vragend aan. Dan vraag ik haar : "Heeft u de krant niet meegenomen naar Zwolle?" Ze antwoordt met grote ogen direct : "Jaa!! Aduh sèh, helemaal vergeten sèh! In mijn tas, ja!"
We moeten allebei hartelijk lachen. Oma gaat nog even naar de apotheek. Als ik haar tuintje verlaat, merk ik dat de sluiting van haar hek los zit. Die heb ik niet veel later van nieuwe schroeven voorzien. Het leuke van oma is, is dat ze altijd in de gaten heeft als ik stiekem iets voor haar gedaan heb.