Worst van de notaris

In Leiderdorp is een notariskantoor van plan Hema worst te gaan verkopen. Dat zal aanzienlijk lastiger worden dan het verkopen van aktes. Wat dat betreft heeft de Hema het veel gemakkelijker met haar nieuwe notarisservice.
Om te kunnen overleven zullen de notarissen bij de verkoop van hun worst ongetwijfeld een akte van aankoop opstellen in de hoop zo grof te blijven verdienen aan een paar gekopieerde en enigszins aangepaste A4'tjes.
Het wachten is nu op de V&D makelaardij, het Kruidvat tankstation, het Wibra Ziekenfonds en de Zeeman Bank.

Ook discriminatie

Vanmorgen zag ik een meneer met een (aangelijnd) hondje lopen. Zo op het oog dacht ik dat hij bij iemand naar binnen stond te kijken. Maar toen ik de strak gespannen lijn afging, zag ik dat het zwart-witte mormel op de stoep zat te poepen! Meneer keek nog even schichtig om zich heen toen de schijter klaar was en liep toen door alsof er niets aan de hand is.
De discussie over honden belasting is nog steeds gaande. Omdat het geheven belastinggeld vaak naar andere zaken verdwijnt, zijn hondenbezitters gefrustreerd. "Laat de gemeente dat maar opruimen, want daar betaal ik voor", is de (logische) reactie. De gemeente weet welke inwoners hondenbelasting betalen. Waarom krijgen die niet periodiek gratis zakjes aangeboden? Dan zien ze nog iets terug. Of korting bij een dierenzaak? Of voor een gehoorzaamheidscursus? Hier in Lelystad zie ik soms de poepzuiger rond rijden. Er zijn ook gebieden gemarkeerd voor het uitlaten of loslaten van honden. Dus we zien hier al wat terug. Zelf beschouw ik hondenbelasting als een vorm van discriminatie. Wel het bezit van honden belasten en niet dat van katten?
Als de hondenbelasting naar de Algemene middelen verdwijnt, sla die inkomsten dan om naar alle bewoners. Zo lang dat niet gebeurt, is er ook sprake van discriminatie. Een kleine groep inwoners met honden betaalt voor zaken waar elke inwoner profijt van heeft. En dat hoort niet.

Storm

Amerika en de NSA

Weer is gebleken dat de Amerikaanse overheid niet te vertrouwen is. We waren decennia lang bang voor het communisme en de praktijken van de KGB. Maar de Amerikanen zijn net zo erg, zo niet nog erger. Ik kan de Amerikaan het best beschrijven als 'achterbaks'. Achterbaks op allerlei gebied.
Dat jan en alleman wordt afgeluisterd verbaast mij helemaal niets. Voor oorlogen heeft het land altijd geld. Voor een crisis onder de eigen mensen niet. Het land gedraagt zich arrogant en dominant ten opzichte van andere landen en is is verantwoordelijk voor een wereldwijde economische crisis. En toch winnen drie Amerikanen de Nobelprijs voor de Economie. Ik snap daar niets van. Het wordt tijd dat de USA vertrouwen in en respect voor andere naties wordt bijgebracht. Maar of dat zin heeft? Amerikanen willen anderen gewoonweg niet begrijpen en nemen direct een dreigende houding aan.....

Een wolf in Flevoland

Hahaha! Ik heb toch even moeten lachen om het werkelijke verhaal rond de wolf die hier gevonden is. Het beest bleek kogelgaten te vertonen en de bever was een soort dat alleen in Oost Europa voorkomt. En dan de quasi deskundigen met hun onderzoek en meningen. Wat een wanprestatie. Zeg maar gerust : "Een regelrechte blamage." De betrokken Polen zullen in een deuk gelegen hebben. Een complete provincie belazerd met een dode wolf. Die Poolse humor bevalt me beter dan de deskundigheid van de betrokken mensen en instanties die beweerden dat het beest lopend de polder binnen gekomen was. En dan de visioenen die men hier kreeg. Visioenen over troepen wolven die door Flevoland zwerven en de uitgehongerde grote grazers in de Oostvaardersplassen te grazen nemen, zodat Staatsbosbeheer de handen in onschuld kan wassen. Ik ben benieuwd wat er nu gaat gebeuren. Want zo'n gevoel voor humor heeft men hier niet. Ze zullen nu wel op Polen gaan jagen.

SV Lelystad verliest weer

Zo vrij als een vogel

Veel reddingen van de SVL keeper

Niet dat ik spontaan zin had in een potje janken, maar ik was gewoon wat nieuwsgierig naar de wedstrijd tussen SV Lelystad en ASV Dronten. SVL verliest de laatste tijd geregeld en wie weet, misschien kregen ze vanmiddag de geest. Bij het loket had ik een meevaller. De vier euro die ik verwachtte waren er vier geworden. Dat zal wel met de prestaties van de laatste tijd te maken hebben. De gratis koffie is ook van de kaart geschrapt. Logisch, want voor het spel van de SV is het beter om niet echt wakker en alert te zijn.
Ik was net te laat om het eerste doelpunt van ASVD te zien vallen. Dat was na zo'n tien minuten spelen. Weer tien minuten later viel de tweede treffer. Ook voor de Drontenaren. Er werd erbarmelijk gespeeld. ASVD had geregeld twee vrije mensen in de aanval. Waar de bijbehorende SVL verdedigers waren wist niemand. Bij het tweede doelpunt had de doelpuntenmaker de bal gerust kunnen aannemen , een aanloop kunnen nemen, tien keer diep adem kunnen halen en dan blind kunnen scoren. Wat een vrijheid had die spits!
Was de eerste helft nog om aan te zien (met één oog hoor), de tweede helft was helemaal prut. SVL kreeg nog wel twee kansen, maar wist niet te scoren. Aan de andere kant was het de doelman van SVL die erger wist te voorkomen. Hij redde een aantal keren subliem. Tijdens de wedstrijd moest ik onbewust aan onze 'topclubs' denken. Ik zag dezelfde fouten : te veel lopen/pingelen met de bal, slechte keuzes en slordige passes. Ik zag een SVL speler vanaf de kant van de tribune een bal geven, dat ik dacht : is ie soms van de tennisvereniging?
Vijf minuten voor tijd ben ik vertrokken. Ik hoopte nog twee euro terug te krijgen bij het loket. Maar mevrouw was net eerder dan ik al op de vlucht geslagen. En wat de tekst 'Tot ziens!' boven het loket betreft : dat zal wat mij betreft wel even gaan duren. Uiteindelijk won ASV Dronten met 1-3.

Op grote hoogte

Links de sluizen, rechts jachthaven Deko Marine

Houtribsluizen

Voor een goed doel, de Stichting Heppie, ben ik over mijn hoogtevrees gestapt en de hoogte in gegaan. Op de fiets ben ik naar de zendmast bij Bataviastad gereden. De wachtrij van belangstellenden viel mee. Ik hoefde slechts zo'n 20 minuten te wachten, voordat ik in een kleine lift mocht stappen. Er mochten per keer maximaal zeven volwassenen mee naar boven en/of beneden. Op de 23 ste etage (van de 24) stapte ik weer uit. Ik bevond me nu op de bovenste ring van de toren. Ik betrad een ronde ruimte met een glazen wand. Helaas waren de ramen niet gezeemd. Een bordje vertelde de bezoekers de reden : de glazenwasmachine was kapot. Het fotograferen van de kant van het Markermeer en IJsselmeer was wel mogelijk, maar mijn camera protesteerde toch vanwege de beslagen ramen.
De stadzijde was nog lastiger vast te leggen, omdat de zon recht op de ramen stond. Er was volop ruimte om rond te lopen en foto's te maken. Helaas was het zicht dermate beperkt, dat ik geen foto's kon maken van Lelystad haven. De beide silo's van de betonfabriek waren met het blote oog wel te zien. Maar de camera zag niets. Toch was het bezoekje de moeite meer dan waard. Het uitzicht is erg mooi. Het viel me op, dat ik zonder moeite naar beneden kon kijken. Echt hoogtevrees heb ik blijkbaar niet.
Na zo'n twintig minuten ben ik weer met de lift naar beneden gegaan. Dit keer was er veel meer ruimte beschikbaar, want we waren met  vijf personen. Al met al een leuk bezoek.

Over geld gesproken

De Rabobank moet een boete betalen van 1 miljard euro. "Daar gaat ons goeie geld", zal menige rekeninghouder en belastingbetaler denken. Een goede zaak dat het gesjoemel met rente eens wordt aangepakt. Maar de vraag is waar Rabobank de compensatie gaat zoeken. Het zal wel weer bij de klanten zijn.
Het mes gaat in de zorg. Volgens het nieuwsbericht gaat het 90.000 banen kosten. Ik heb nooit geweten dat zoveel oplichters en dure specialisten van de zorg genieten.
Meneer Oostrom, voorzitter van de Samenwerkende Gezondheidsfondsen, vindt dat ik niet voortdurend moet zeuren over de strijkstokken en graaiers bij organisaties voor goede doelen. Ik moet gewoon blijven bijdragen, anders komen hij en zijn graaimaatjes financieel niet rond. Oostrom pleit wel voor meer openheid, maar ik ben bang dat ik me dan helemaal doodschrik en nooit meer iets bijdragen zal. Of blijven de graaiers en strijkstokken dan toch nog buiten beeld?
Zo schrok ik ook van de Kerkbalans. Daaruit bleek dat er veel meer geld gaat naar het overeind houden van al die bakstenen, dan naar de hulpbehoevenden. Trouwens, wie geen lid is van die kerk en toch in armoede leeft, krijgt niet eens hulp.

Langs het Markermeer

Woensdag reden we even naar Noord Holland. Naar de overkant dus. Er stond een behoorlijk bries uit het zuiden. dat was niet alleen merkbaar aan de schuimkoppen op het water, maar ook aan de klappen die de auto kreeg zodra een tegemoetkomende vrachtwagen ons passeerde. Op de motor vormt een dergelijke wind een behoorlijke uitdaging. Dat gold ook voor twee bikkels die aan het windsurfen sloegen. Ze waren zo enthousiast, dat ze wat roekeloos de rijbaan overstaken met hun uitrusting. Maar ja, wat wil je op zo'n recht stuk dijk? De snelheid van het verkeer is dan lastig in te schatten. Gelukkig pakte het board geen wind, want dan waren de rapen gaar geweest.
Halverwege wordt in het Markermeer gewerkt aan de realisatie van de Marker Wadden. Het moet een gebied worden met wadden, moeras en bomen / bossen. Het gebied moet zo'n tienduizend hectare groot worden.  Men hoopt niet alleen veel dieren maar ook mensen met deze ontwikkeling een plezier te gaan doen. Eindelijk wordt het verwaarloosde Markermeer eens flink aangepakt.

Op m'n bek gaan?

Levensgevaarlijk, zo mag ik de situatie op bepaalde wegen hier in de polder ongerust noemen. Zowel op de Runderweg als op de Lisdoddeweg was het spiegelglad door modder op de weg. Dat er modder ligt vanwege de oogstwerkzaamheden kan ik nog wel begrijpen, maar plaats dan op z'n minst waarschuwingsborden. Die stonden er dus helemaal niet. Gelukkig had ik gekozen voor vier wielen in plaats van twee. Zucht...

Afscheid van Jacques Goey -2-

Jacques Oudshoorn of Jacques Goey?

In mijn vroegste herinnering hoorde ik mijn oma roepen : “Sjááákie!!” Zo werd mijn neef Jacques, die ongeveer 8 ouder was dan ik, genoemd. Later werd het Sjaak. Hij nam mij wel eens mee op opa’s fiets. Dan zat ik steevast op de stang en reden we naar en door Leiden.

Tijdens een van die ritjes joeg Sjaak mij de stuipen op het lijf. Hij laveerde met hoge snelheid tussen de paaltjes op de Veemarkt door. Sjaak dacht dat ik uit enthousiasme gilde, maar ik deed het bijna in mijn broek van angst.

Eind jaren 50 was er een feestje bij opa en oma thuis. Jacques was geslaagd voor zijn Mulo diploma en dat werd gevierd. O.a. met een playback show, waarin Jacques met veel gevoel voor show nummers van Pat Boone en The Platters bracht. Jacques zong wel meer. Zijn duet van de Parelvissers met zwager Jan Verhoog was van hoge kwaliteit.

Jacques vertelde mij dat hij in 1944 als 3 jarig jongetje achter op de fiets door mijn oom Henk vanuit Den Haag naar Leiderdorp werd gebracht. Zijn moeder Eef kon wegens ziekte niet voor hem zorgen. Daar, in de Koningstraat bij zijn mamma Anna en pappa David groeide hij op.Meestal in het weekend kwam zijn moeder uit Den Haag over. Voor Jacques was zij een aardige tante; zijn ouders waren immers mama Anna en Pa David. In die tijd overheerste het Oudshoorn gevoel. “Ik was en voelde me Jacques Oudshoorn”, zo vertelde hij.

Jacques herinnerde zich nog het moment op de Lagere School aan de Kastanjelaan, waarop hoofdmeester van der Hoek tijdens het uitdelen van de rapporten, de namen van een ieder voorlas en vertelde hoe je gepresteerd had. Jacques zei : “Toen ik mijn rapport kreeg zei meester Van der Hoek : “Jacques Goey Tiauw Hong”. Niet begrijpend, zelfs geschokt moet ik hem aangekeken hebben. Ik kon wel onder bank kruipen. “Ik, een Chinese naam? Dat kon toch niet! Nee, Oudshoorn dus en verder geen gezeur. “

Hij staarde even stil voor zich uit en vertelde toen verder : 

“Oom Joop, Henk en Daaf en hun vrouwen en Hanny. Op Hanny werd ik later hevig verliefd, maar ik heb dat pas veel later durven vertellen.” Volgens mijn zus Hanny vormde haar komst in de Koningstraat voor Sjakie een bedreiging. Immers, de aandacht werd nu verdeeld. Sjakie sloot Hanny soms op in de kelder en saboteerde de schommel dusdanig, dat Hanny in de rozenstruik terechtkwam. Maar alles kwam toch goed tussen die twee. Als tiener trok Jacques soms truien van oma aan. Wel achterste voren om bepaalde vormen van oma in de trui te verbergen.

 Jacques vertelde: “Ik heb ze allemaal in de Koningstraat meegemaakt en natuurlijk alle kinderen die daar geboren zijn. Het waren mijn neefjes en nichtjes, ooms en tantes.

Jeugdjaren gekenmerkt door grote armoede en de vele pakken slaag die ik kreeg. En pa David, die het meestal voor mij opnam. Naarmate mijn tienertijd vorderde begon langzamerhand het besef te groeien, dat ik een geadopteerd kind was en geen volbloed Oudshoorn. Periodes van een dubbel gevoel volgden, waarmee ik het nogal eens moeilijk had. Totdat twee van mijn grote broers (Joop en Daaf) zeiden, dat ik een broer van hen was. Dat deed me heel erg veel goed. Ik voelde me weer Jacques Oudshoorn.”

Jacques was vaak een tijdje buiten beeld. Hij werkte na zijn Mulo examen op de wilde vaart. Als hij weer eens aan wal was, reed ik als tiener een paar keer met hem mee in zijn auto’s. Zo reden we in een zwarte dikke Amerikaan richting Den Haag. Onderweg drukte Jacques mij op het hart vooral niet naar politieauto’s en/of agenten te kijken. Op mijn vraag : “Waarom niet?”, antwoordde hij dat er iets met zijn rijbewijs aan de hand was… Als niet betalend passagier stelde ik verder geen lastige vragen. Met geopende ramen, armen nonchalant naar buiten hangend, reden twee stoere, bruine koppen met pikzwart haar en zonnebril door Den Haag. We kregen veel aandacht van vrouwelijk schoon. Mijn bewondering voor mijn neef Jacques steeg die dag tot grote hoogtes.

Toen wij begin jaren 60 op Curaçao verbleven, kwam Jacques onverwacht op bezoek! Een grote verrassing. Ook voor hem, want hij was de eerste van onze zeer omvangrijke familie, die de kleine Rita in levende lijve zag en in zijn armen nam. Jacques was trots als een pauw en genoot zichtbaar van dat bijzondere moment.

Bij zijn vertrek kreeg hij van mamma een paar potten sambal mee. Later schreef Jacques dat de sambal overheerlijk gesmaakt had. Alleen had hij langdurig problemen na een toiletbezoek. “Alsof ik een fles opgevreten heb, tante Cor”, zo schreef hij later. Zijn moeder, tante Eef maakte het in die tijd mede mogelijk dat mijn zus Hanny eerder terug kon keren naar Nederland.

Tijdens zijn opname in het ziekenhuis heb ik Jacques een paar keer bezocht. Ook later, in Het Dorp. Toen ik hem in zijn rolstoel zag zitten drong pas tot me door wat hem was overkomen. Mijn neef Jacques is voor mij immers altijd een soort Vrijbuiter geweest. Iemand die vaak zijn eigen gang ging en van niemand afhankelijk was. Tijdens een van die bezoekjes nam hij mij onverwacht in vertrouwen. Hij keek terug op zijn leven en sprak naast de leuke momenten ook met spijt van bepaalde zaken. Hij had zijn dierbaren de aandacht moeten geven die ze verdienden, zo zei hij. Jacques vond dat hij daarin tekort was geschoten.

Ik heb vaak met hem gelachen, maar ook van hem geleerd.

Dag Jacques. Dag Vrijbuiter. Bedankt voor alles.

PS. Ik heb Marjolein S via FB een berichtje gestuurd.

Afscheid van Jacques Goey

Over de A12 reden we op een zonnige en kleurrijke herfstdag naar Arnhem. Daar vond de uitvaart van mijn neef Jacques Goey plaats. Op de locatie aangekomen zagen we veel bekende gezichten maar ook onbekende. Hoewel ik uit principe liever niet een laatste blik werp op de overledene (ik wil me iemand herinneren zoals ie was), heb dat ik dit keer wel gedaan. Jacques lag er vredig bij.
Ik had me voorbereid op een toespraakje en voelde weliswaar wat spanning, maar niet al te veel. Dat veranderde plotsklaps toen een kleindochter van Jacques haar afscheidsbriefje voorlas. Iets knapte in mij.
Omdat ik na een korte pauze de volgende spreker was, had ik behoorlijk last van mijn emoties. Maar het lukte me toch om mijn verhaal met mooie herinneringen aan Jacques te doen.
De overige toespraken gaven een treffend beeld van Jacques zoals ik hem heb mogen kennen.  Eén van de sprekers bevestigde mijn vermoeden omtrent Jacques geestestoestand toen hij in Het Dorp verbleef. Het Dorp was op zich een mooi initiatief. Maar toen ik daar voor het eerst kwam, schrok ik van de sfeer. Wat een somberheid! Wat een eenzaamheid! En weinig gezonde mensen om je heen. Geen omgeving die bijdraagt tot een snel herstel.
Tijdens de dienst keek de oudste kleindochter een paar keer stiekem naar mij. Later hoorde ik van haar moeder Jolanda, dat ze vond dat ik op haar opa leek. Een mooi compliment voor zowel Jacques als mij : dus toch een Oudshoorntje.
 Toen ik de kleine meid complimenteerde met haar voordracht en zei dat ze het stukje mooi had voorgelezen, zei ze : "Dat vond ik zelf ook!" Prachtig, zo'n spontane, zelfverzekerde reactie.
Na een laatste groet, nam ik definitief afscheid van mijn neef Jacques. Maar de herinnering blijft. Ik troost me met de uitspraak die mijn nicht Yvonne deed : "Daar boven zal hij worden opgewacht door veel bekenden van hem."

Nee, dan liever PEC Zwolle

Heb net weer naar een wedstrijd van Ajax zitten kijken. Of was het Mens erger je niet? Wat een wanprestatie was dat weer. Van topclub naar tobclub. Telkens die ballen achteruit spelen en niet de intentie om aan te vallen en te willen winnen. Slechte voortzettingen, in de dekking blijven kuieren en vooral geen oog voor het spel hebben. Behalve in de laatste minuut toen Ajax scoorde. Toen wilde het opeens gaan voetballen. Maar ja, daar had Ajax al 90 minuten lang de tijd voor gehad! Celtic won verdiend, omdat hun spel net iets minder slecht en sneller was. En Celtic, met een schitterende Van Dyk, was een stuk gretiger. Nee, dan maar PEC Zwolle. Dat had zeker weten van dit Celtic gewonnen.PEC voetbalt nog zoals voetbal ooit bedoeld is : om doelpunten te maken. Gewoon recht toe recht aan richting het doel van de tegenstander. Trainer Frank de Boer ergerde zich ook mateloos. Met weemoed dacht ik even aan Louis van Gaal. Die zou dat zooitje tenminste flink op hun donder gegeven hebben. Dan was Andersen al na 20 minuten naar de douches gestuurd. Man,man, man, wat een slecht spel.
Sommige deskundigen zeggen dat PEC Zwolle niet in het linker rijtje thuishoort. Die deskundigen hebben blijkbaar nog steeds niet in de gaten, dat het niveau van onze eredivisieclubs aan het dalen is. Dan kan je als voormalig Jupiler League deelnemer  met gewoon gezond verstand voetbal gemakkelijk meedraaien in de top van de Eredivisie.

Talent

Oorspronkelijk een nummer van The Temptations. Maar sommige covers zijn beter dan het origineel. Zoals dit, vind ik :

Zakopenhouders

Hier met het handvat aan de bovenkant

Zo noem ik dat hulpmiddel, bestemd om zwerfvuil op te ruimen. Van de SVZO heb ik een doos met die 'zakopenhouders' ontvangen. Het is een dubbele, metalen ring met een handvat. De binnenste ring kan verwijderd worden. Daar kan je dan een vuilniszak omheen doen en hem vervolgens in de buitenste ring klemmen. Heel handig, want vooral als het waait is het lastig om vuil in een vuilniszak te deponeren. Ik ben benieuwd hoe zo'n ding in de praktijk werkt. Het handvat hoort aan de onderkant te zitten. Maar door de zak binnenste buiten te keren, kan je het handvat ook aan de bovenkant krijgen.
Wie (aantoonbaar) geregistreerd staat bij de SVZO, kan de 'zakopenhouder' bij mij komen ophalen. Ik heb er niet zoveel, dus op = op.