Doe het zelf!

Zoals bekend ben ik een verwoed doe-het-zelver. Net als Sonja. Als het even kan en verantwoord is (ik blijf van de meterkast en de gasinstallatie af), doe ik het zelf. Zoals veel andere mannen en vrouwen dat doen. Wat de laatste groep betreft, doet ie veel meer dan dat. Vaak op een wat onbegrijpelijke Venus manier.
Zo leggen veel moeders bijvoorbeeld spullen op de trap. Heel vervelend voor wie op en neer gaat over zo'n trap. Als het spul daar een dag of langer heeft gelegen, brengt ze het pas naar boven. Raar hoor, om spullen eerst op de trap te laten besterven. Oké, ze zijn dood, maar niet bedoeld om te eten.
Moeders praten ook vaak tegen zichzelf. Ook wat verwarrend, omdat ze dan doen alsof ze tegen iemand anders spreken. "Ga je je kamer opruimen?", vraagt zo'n moeder dan of  "Hang je je jas even op?" Om het wat later mopperend zelf te gaan doen. "Je vuile was moet in de wasmand!", geen vraag maar een opdracht is ook zo'n kreet tegen zichzelf. Waarschijnlijk omdat ze het vergeten is te doen. Dan volgt weer een wachttijd, soms gevuld met wat geklaag, en dan zelf weer aan de slag. Al die uitspraken zijn dus blijkbaar voor haarzelf bedoeld.
Als ik als vader of opa zeg (aan vragen doe ik niet) : "Ruim je speelgoed op!" dan bedoel ik dat degene van wie het speelgoed is, z'n eigen troep moet opruimen. Direct en dus niet straks. Gelukkig verstaan veel kinderen de Mars- en de Venus-taal. Ze weten bij wie ze altijd terecht kunnen. Dat is maar goed ook, anders raakt het dhz'en van vooral mamma in de war. En dat is voor niemand leuk.

Zo moet het!

Er zijn mensen die graag anderen iets voorschrijven. We hebben ook zulke buren gehad. Van ons werd verwacht, dat we het huishouden net als zij moesten doen. Wij bevonden ons toen tussen twee huishoudens, waarvan de dames innig bevriend met elkaar waren. Onze achtertuin was hen een doorn in het oog. Er stond een speeltoestel met schommels en ik had van een zijkant een klimrek gemaakt. "Het is net een speeltuin. Geen gezicht!", vonden de buren. Ze vonden het ook raar, dat de kinderen in de woonkamer met hun speelgoed speelden.

Omdat we primair in huis de zaak naar onze wensen wilden inrichten, bleef de voortuin onaangeroerd. We trokken enkel het ongewenst kruid eruit. Tot ergernis van de buren. Ze vroegen ook waarom onze kozijnen en deur een andere, minder mooie (anders dan zij hadden) kleur heeft gekregen. Het ging zelfs zover, dat van ons werd verwacht dat we samen de voorjaarsschoonmaak moesten doen. Samen met onze buren links en rechts. Toen ik zei dat wij geen huisvuil spaarden, maar geregeld alles schoonmaakten, werd er boos gekeken. Het ging verder toen we een tweede auto hadden gekocht. Sonja moest (het was geen vraag) toen elke donderdagochtend met de dames maar naar Gouda rijden om daar te winkelen.
Vlak voordat een van de buren verhuisden, gingen we onze voortuin aanpakken. We kregen toen enigszins verwijtend te horen : "Nu we weg gaan, gaan jullie de tuin wel opknappen."
Bemoeienis komt ook hier voor. Een bewoonster had haar tuintje laten opknappen. Ze kreeg van haar buren te horen dat de kleur van het grind hen niet zinde en dat ze het tuintje heel anders ingericht zouden hebben. Want : zo moet het!

Een huis huren

We zijn weer waar we ooit begonnen zijn : in een huurwoning. Is de cirkel rond? Wat mij opviel met het huren is de manier waarop je zo'n woning aangeboden krijgt. Soms zijn er in het interieur nog zaken over te nemen, zoals gordijnen en/of de vloerbedekking. Voor de rest is het naar eigen inzicht oordelen of je de woning accepteert.
Hoe anders is het wanneer je zo'n gehuurde woning wilt verlaten. Dan tovert de woningbouwvereniging opeens een fraaie lijst tevoorschijn. Daarop staat vermeld aan welke eisen de woning dient te voldoen.
Zo'n lijst kregen wij niet toen we de woning bekeken. Dan is er opeens geen lijst. Dan is het handig om met andere bewoners te praten. Wat de overname van spullen betreft : soms gaat het heel anders.
Onlangs is een woning leeggehaald. Het hele interieur verdween in grote containers. We zeiden nog tegen elkaar : "Wat zonde." Zonde omdat het meubilair en de vloerbedekking vrij nieuw waren. Net als de gordijnen, die meneer vlak voor zijn onbedoelde vertrek had laten ophangen.
Wat denk je? Komt een nieuwe huurder, die zelf helemaal geen spullen heeft. Hij heeft de woning gemeubileerd bezocht en geaccepteerd. Hij had toen ook gezien hoe netjes het allemaal was. Toen hij informeerde naar een eventuele overname van spullen, was de woning helemaal kaal! De hele mikmak lag al in de Milieustraat bij het grofvuil.
En dat in een tijd waarin men nogal veel spreekt over hergebruik, duurzaam en het milieu. Vreemde actie van de woningbouwvereniging.

Belastingdienst

Na het wandelen met Fenna heb ik even een blik geworpen in de schuur. Daar staat de accu op te laden. Toen ik de deur opendeed, zag ik twee groene lampje branden. Hoera! De accu is weer 100% vol. Het laden verliep eerst vlot, maar toen bijna 6 volt was bereikt, leek de naald stil te staan. Blijkbaar wachtte toen het grote werk. Ik ga hem straks weer in de auto terugzetten. Ik was bang dat ie kapot zou zijn. Het is een oudje en hij was helemaal leeg getrokken.
In plaats van te gaan zitten ouwehoeren over allerlei documenten in het kader van de toeslagenaffaire, moet men als eerste de gedupeerden hun belastingschulden c.q. te veel betaalde belastingen terugbetalen inclusief rente en hen schadeloos stellen. Dat alles als 'definitieve aanslag'. Neem daarna de tijd om de kwestie van racisme en discriminatie bij de dienst eens grondig uit te zoeken. Alle verantwoordelijke dienen gestraft te worden. Desnoods met oneervol ontslag. Zowel het kabinet als de Belastingdienst moeten zich doodschamen vanwege hun houding. Die heeft veel weg van huftergedrag. Net zoals met de maatregelen rond het virus laat dit kabinet zien hoe weinig het op heeft met menselijkheid.
Het is maandag, een goed begin. Het halve werk van een nieuwe week zit er al op. Fijne week!

Een lege accu

 Ik zeg het maar direct : "Ik ben een beetje dom geweest." Ja, alweer. Ik was vergeten een portier van de auto goed te sluiten. En dus bleef de interieurverlichting branden. Het was overdag toen het gebeurde, dus viel mij het lampje niet op. Omdat ik 's avonds, als ik Fenna uitlaat, niet langs de auto wandel, heb ik het toen dus ook niet gezien. Jammer.
Ergo, een lege accu. Ik heb de accu eruit gehaald en onder de lader gezet. Het etiket geeft niet aan wanneer de accu in gebruik genomen is. Maar de energiebron oogt vrij oud. Neemt niet weg dat de auto altijd keurig gestart heeft. Ik heb een speciale meter om de conditie van de batterij te controleren. Die gaf tussentijds aan dat ie niet zo best is. Hij gaf toen 6 volt aan. Eens kijken hoe de accu er morgen voorstaat.

Zelfkastijding

Er wordt veel geklaagd over de veranderingen in onze maatschappij. Als ik zo terugkijk zijn er voor mij twee duidelijke oorzaken : de ongebreidelde immigratie en de Jan Salie geest. Sinds de opkomst van de Love and Peace (jaren 60) is men flink aan het doorslaan. Fatsoensregels zijn daarom fors gekrompen. De emancipatie heeft ook z'n steentje bijgedragen; er wordt veel minder aandacht besteed aan opvoeding. Ouders gaan / moeten beiden werken.
De komst van immigranten heeft geleid tot veel spanningen en een toename in criminaliteit, discriminatie (ook tegen blanken, homo's en Joden). We stonden bekend als een tolerant volkje, maar dat is geweest. Hoewel, we tolereren wel meer. Maar vaak de foute dingen. Of wel : handhaving is er nauwelijks tenzij het een 'gemakkelijk slachtoffer' betreft. Iemand die zich normaal gesproken aan de regels houdt, maar een keer een fout maakt is dan de klos. Men durft nauwelijks op te treden tegen maatschappelijk risicovolle activiteiten en laat vreemden onze cultuur afbreken. We moeten opletten wat we zeggen. En toch, toch is het allemaal onze eigen schuld. We hebben veel ellende over onszelf afgeroepen.
Vandaag wordt er weer gevoetbald door Oranje. Ik ben het Wilhelmus steeds meer een juiste afspiegeling van onze algemene houding gaan vinden : energieloos slap en volgzaam. Net als ons voetbal. Zoals eerder gezegd : als ik het Russisch volkslied hoor, dan voel ik me opeens Rus. De melodie en de tekst passen beter bij mij. Er straalt daadkracht, trots en standvastigheid van uit. En ik ben niet de enige, die het Russisch volkslied zo ervaart.

Corona cashen

 Een ceo van het bedrijf Pfizer dat het anti covid vaccin produceert heeft de buit al binnen. Hij cashte 62% van zijn aandelen toen de koers steeg vanwege de aankondiging van het vaccin. Het leverde hem bijna € 5 miljoen op! Zo werkt het in de farmaceutische industrie, wat mede te wijten is aan de houding van de overheden. De transactie riekt trouwens naar voorkennis of misbruik zo je wilt.
Volgens mijn ziektekostenverzekering wordt de nieuwe premie € 131,= per maand. Mijn eigen risico bedraagt € 385,= per jaar. Daar komen nog de kosten bij, die ik zelf moet betalen. Zoals behandelingen en/of medicijnen die niet vergoed worden. Want dat lijstje groeit ook jaarlijks. Kortom, ik moet gezond blijven.

Aan de slag

Mevrouw Arib (PvdA) wil graag door als voorzitter van de Tweede Kamer. Een derde termijn dus. Nou, van mij mag ze. Ze doet haar werk uitstekend, beter dan menige vrouwelijke politicus. Dus waarom niet? Ze durft zich uit te spreken tegenover de leden van de Tweede Kamer die zich er gemakkelijk vanaf denken te maken. Ze is ook vele malen deskundiger dan haar voorgangster. Ik zou haar wel wat meer willen zien ingrijpen, als discussies uit de hand lopen, persoonlijk worden. Aan de andere kant leren wij zo onze politici zo beter kennen. Niettemin, petje af voor haar en de beide burgemeesters van Marokkaanse afkomst. Ze hebben zich door de weerstanden heen geworsteld. Iets wat anderen ook hebben moeten doen of nog steeds doen.
Als ik zie hoe de Syrische vluchtelingen hier bezig zijn, dan geniet ik daar stiekem van. Ze spreken heel goed onze taal, ze doen werk en de kids gaan naar school waar ze goede resultaten behalen. Ik hoop dat ze na hun opleiding ook aan het werk kunnen. 
Afgelopen week las ik namelijk hoe lastig het is voor studenten met een andere culturele achtergrond dan de Nederlandse, om aan stageplaatsen te komen. Ik vind dat triest. Het bewijst weer dat men in Nederland nog volop discrimineert. Soms denk ik : het is ook nooit goed. Als mensen uit een andere cultuur niets doen, deugen ze niet. Als ze wel goed bezig zijn, dan deugen wij, Nederlanders niet. Wat is dat toch? Ik heb het zelf diverse keren aan den lijve mogen ondervinden. Om die reden heb ik een keer iemand geholpen met zijn sollicitaties. We zaten beiden in een outplacementproces. In die tijd was er sprake van een enorm tekort aan systeembeheerders (MSCE). En toch werd deze ervaren en gecertificeerde jongeman opvallend genoeg nooit uitgenodigd voor een gesprek. Toen hij weer werd afgewezen, heb ik hem toen geadviseerd nogmaals te solliciteren en een typisch Nederlandse naam te gebruiken in plaats van zijn echte Turkse. Wat denk je? Hij werd door hetzelfde bedrijf wel uitgenodigd! We hadden afgesproken dat hij geen stennis zou maken, maar eerlijk en open en voor de baan zou gaan. Later hoorde ik dat ie door het bedrijf aangenomen was. De systeembeheerder had het gevoel, dat het uit schaamte of angst was. De slechteriken hebben heel veel verpest voor de goedwillenden.

Wonderful Reggea Tonight

 Ben nog steeds op de Filipijnen. Dit keer met een leuke reggae versie van een nummer van Eric Clapton . Met als resultaat : Wonderful Reggae Tonight :

Lijmen

  / Het been. Een verplicht gelezen boek van een naamgenoot van mij. Maar daar wil ik het niet over hebben. Afgelopen week zag ik een typische reclame. Weer een afspiegeling van de werkelijkheid. Zeg maar een variant op die van de Unox-moeder. Dit keer is het een Bison-moeder. Je weet wel, van die lijmproducten. Deze moeder heeft zich ook laten lijmen. Door haar zoontje. Het jochie brult als een stuk speelgoed breekt. Moeder schiet als een haas overeind, grijpt naar de tube lijm en ijlt in paniek op het geschreeuw af. Daar lijmt ze het speelgoed tot grote tevredenheid van haar zoontje, die gewend is om op zijn wenken bediend te worden. Vreemd dat een vrouw zich leent voor dat soort reclames. Dat geldt overigens veel veel reclames, waarin de vrouw optreedt. Alles behalve vrouwvriendelijk. Het zal ongetwijfeld te maken hebben met geld = shoppen. 
Dat soort kinderen herken ik trouwens in het dagelijks leven. Ik herken ze aan de manier, waarop ze aangeven iets te willen van een ander. Ze knippen nog niet met hun vingers, omdat ze daar nog te jong voor zijn. Ze willen op hun wenken bediend worden. Ze vragen niet (zoals hun ouders), maar geven een bevel.
Dat soort kids is ook vergeven van veel duur speelgoed. Want ook dat willen ze hebben. Als ze groter zijn showen ze met hun dure outfit, telefoons, games enz. Ze hebben geen enkel besef van de waarde van al dat spul, maar wat maakt dat nou uit? Als het verloren gaat of gestolen wordt is een nieuwe met wat geschreeuw zo geregeld. Ik heb collega's en medewerkers gehad die zo zijn opgevoed. Het waren er toen gelukkig niet veel. Ze waren niet bepaald prettig in de samenwerking. Maar ja, niet iedereen valt op hun manier te lijmen.

Dieselverbod

Veel mensen maken zich heel erg druk over de alsmaar toenemende verboden voor (oude) dieselauto's. Ik bedoel mensen met een camper. Ze vinden het erg dat ze met hun wagen niet een stad in mogen over over bepaalde wegen of door gebieden mogen rijden. Ik denk dat die maatregelen voor het wegtransport (leveranciers) erger zijn dan voor de rijdende recreant.Zelf mijden wij steden. We stappen liever op de fiets. Rijden in een (vreemde) stad vereist een hoge concentratie. Daar kan mijn grijze massa niet meer zo goed mee overweg. Te veel prikkels. Er was een tijd dat ik met een gerust hart in steden als Den Haag, Utrecht, Amsterdam en Rotterdam rondreed. Zowel zakelijk als privé. Maar die tijd is geweest. Op veel snelwegen vind ik de geestelijke belasting al hoog. Al was het maar vanwege het asociale rijgedrag van anderen. Ik rij daarom liever binnendoor. Enkel op de snelwegen waar het rustig is (zoals de weg van Boedapest naar Szeged / Nadlac!) heb ik geen last.
Als de overheden de regelgeving consequent zouden handhaven, dan was verkeer in de Randstad en in en om ander grote steden niet eens meer mogelijk. Vanwege de fijnstof. In feite dragen wij relatief veel bij aan een beter milieu. We betalen de extra toeslag, blijven weg uit verboden gebieden en tanken ook nog de duurdere blauwe diesel. We blijven ons richten op wat we nog wel kunnen in plaats van op de verboden.

Vrijdag de dertiende

Mijn lieve mamma was nogal bijgelovig. Daar heb ik nauwelijks last van. Het enige waar ik nog van schrik is, wanneer iemand schoenen op tafel zet. Volgens mijn moeder was er dan armoe in aantocht. Mijn schrik heeft vooral te maken met de reactie van mijn moeder, toen ik als kind zoiets deed. Het maakte blijkbaar zeer grote indruk op me. Misschien wel een traumatische ervaring van mij. Voor de rest moest ik vaak stiekem lachen om haar bijgeloof. Ik loop rustig onder ladders door en ben niet bang als een zwarte kat voor me de weg oversteekt. Vandaar dat ik ook weinig op heb met vrijdag de dertiende.
Opvallend genoeg zijn veel ongelukken mij wel op een vrijdag overkomen. Zo ben ik op een vrijdag twee keer door een ruit gegaan. Een keer thuis toen ik de bromfiets uit de schuur haalde en dezelfde dag op school toen ik door een ruit werd geduwd. We gingen na afloop van de pauze weer naar binnen. Tijdens het gedrag (wilden sommigen zo graag weer les krijgen?) werd ik door de ruit van de deur gedrukt. Op een vrijdag (2 juni 1967, ook zo'n indrukwekkende ervaring) reed een vrouw op een fiets tegen mij aan. Ik stond, zittend op mijn Magneet bromfiets tussen geparkeerde auto's te wachten om de weg op te rijden. Ik zag de vrouw aankomen fietsen, maar ze zag mij over het hoofd (zei ze later). Ze brak een arm. Onze koele relatie werd opgewarmd door de hit van Procol Harum, A whiter shade of pale. Verzekeringstechnisch had ik trouwens geen schuld. Ik was op dat moment een 'dood object'. 
Zo zijn er meer ongelukjes op vrijdagen mij overkomen. En toch heb ik nooit geloofd in vrijdag de dertiende. Dus vandaag ook niet.

Promotie coronavaccin

Men doet er van alles aan om ervoor te zorgen, dat iedereen straks gevaccineerd wordt met het nieuwe vaccin. Veel mensen zien de vaccinatie niet zitten. Vooral omdat de entstof in een recordtijd gefabriceerd is : tada, klaar! Waar normaal een doorlooptijd van 5 tot 10 jaar voor staat is nu in een half jaar gedaan. Dus plaatsen mensen met enig denkvermogen grote vraagtekens achter het vaccin. Vanmorgen hoorde ik een betrokken deskundige zeggen, dat hij zelfs zijn eigen kinderen zou kunnen laten vaccineren. Of ie het werkelijk zal doen, laat hij dus in het midden. Zoiets zegt mij ook veel. Je begrijpt dat ik me niet laat vaccineren. Vanwege mijn gezond denkvermogen. Er gaan stemmen op om vaccinatie te verplichten. De mensen die zo'n mening erop nahouden moeten eerst maar de universele verklaring van de Rechten van de Mens doornemen. Met name Artikel 3. De universele verklaring wordt maar al te vaak en erg gemakkelijk met voeten getreden. Dat laatste geldt trouwens ook voor onze Grondwet. Helaas. Een voorbeeld daarvan is de uitschakeling van de Eerste Kamer door.... zichzelf. De controle op de Tweede Kamer is daarmee van de baan. Hoezo democratie?

Gentle on my mind (J. Hartford)

 

Een gek verlengsnoertje

Vandaag kwam ik een tamelijk kort verlengsnoer tegen. Ik dacht : "Wat moeten we nou met zo'n kort snoertje?" In eerste instantie had ik het opgeruimd. Later, toen ik in de bus wat aan het rommelen was, kwam ik een losse rand geaarde stekker tegen. Toen kwam opeens weer dat snoertje in beeld. Het kon goed van pas komen als aan dat snoertje twee stekkers zouden zitten in plaats van een en een contra.
Weer in de woonkamer aangekomen heb ik het snoertje van de contrastekker ontdaan. In plaats daarvan heb ik de losse stekker aan het kabeltje gemonteerd. Voor de zekerheid heb ik de stekker die al aan het snoertje zat even gecontroleerd. Niet voor niets, want een kabeltje bleek niet goed vast te zitten. Zo zie je maar weer.
Het resultaat is een snoertje met twee stekkers. Ik kan het gebruiken als ik in de bus los van de paal toch 230 volt wil hebben. Ik kan met een ander verlengsnoer dankzij dit kabeltje, de omvormer aan een willekeurige 230 Volt contactdoos in de bus koppelen. Al dan niet via de aardlekschakelaar. Dan is zowel het 230 volt als het 12 volt circuit in de bus (tijdelijk) actief. Het 12 volt circuit wordt namelijk via een adapter aan het 230 volt circuit onttrokken. Ik kan het 12 volt circuit dus eenvoudig loskoppelen. Indien ik via de omvormer de beide circuits inschakel, dan heb ik een circuit dat van 12 volt (huishoudaccu + omvormer) naar 230 volt gaat en van daar uit weer naar een 12 volt. En dat alles los van de motoraccu. Ik verwacht niet het snoertje vaak te zullen gebruiken. Het is meer bedoeld voor in noodsituaties.