Elvis - His latest flame / shuffle

Tijdens het zoeken naar muziek, kwam ik bij oude nummers van Elvis terecht. En opeens kwam ik deze video tegen. Ook weer uit de periode dat we op Curaçao woonden. Maar wat een voetenwerk zeg! Ik geef toe : ik bak al helemaal niets van gewoon dansen. Mijn motoriek raakt van slag bij het horen van muziek. Maar ik kan soms wel wat jaloers zijn op goede dansers en danseressen. Door sommigen is het wel echt tot een kunst verheven.

Boeren en boeren

Ja, ja, we bevinden ons in het boerenland voorzien van code groen. Erg leuk met veel nostalgie. We komen ook andere boeren tegen. Misschien zijn ze dezelfde, dat kan ook. Hoewel ik daar mijn twijfels over heb. Zoals vanmorgen. Toen werden we op een vrij smalle weg ingehaald door een man in een Audi. Hij passeerde ons met enorm hoge snelheid. Levensgevaarlijk, want er kan altijd iets onverwacht gebeuren. Er waren meer van die boeren. Zelfs een die in een onoverzichtelijke bocht op ons af kwam scheuren. Idioot!
Niet alleen op de weg, ook in de bebouwde kom komen we dat soort 'boeren' tegen. Wat dacht je van gewoon in- of uitparkeren zonder rekening te houden met het verkeer? Je moet gewoonweg stoppen, is blijkbaar hun credo. Sonja wilde een winkel verlaten en trok de deur open. Een 'boer' liep zonder pardon naar binnen. Sonja moest gewoon op hem wachten. Geen bedankje of groet, niets. Vreemd, want dames gaan toch voor en mensen eerst uit de winkel en dan pas erin?
Onderweg vroeg ik een bewoner naar het centrum van een dorp. Het was alsof ik hem had uitgescholden. Of zou ie net van zijn vrouw op z'n donder gekregen hebben? Hoe dan ook, veel boeren hier. De andere mensen zijn best wel vriendelijk, maar die boeren....

Naar Slagharen

Het aantal besmetting groeit zoals verwacht. Het valt mij wel op, dat men nu het woord besmetting hanteert. Geen ic opnames en geen doden. Of is de pijp inmiddels leeg? Wij verblijven in een gebied dat als code groen bekend staat. Het is hier dus nog veiliger dan in Flevoland, zeggen ze. Het valt ons op dat er weliswaar regels zijn, maar men gaat er vrij ontspannen mee om.
Vandaag maar weer op de fiets gestapt. Dit keer hebben wij weer zo'n 30 km weggetrapt. Er stond wel een flinke wind, maar gelukkig reed Sonja voorop. 😁 We zijn via een mooie landelijke route naar Slagharen gefietst. Gisteravond hebben we de route met behulp van een kaartje uitgestippeld.

De nummers van de knooppunten hebben we vervolgens genoteerd op een speciaal kaartje. Dat kaartje ging in de telefoonklem op het stuur van Sonja's fiets. We zijn veel boerderijen onderweg gepasseerd, met vee. Meestal melkvee, maar ook enkel varkens, kippen of geiten. Vooral de geur deed ons herinneringen ophalen. Sonja van de boerderij van haar oma en opa in Zoeterwoude en ik van die van mijn klasgenootjes in mijn geboortedorp en uiteraard de boerderijen van Braat en Wolk.
Het leuke van het rijden via de knooppunten is, dat een bepaald dorp via de gewone weg 2 km rijden is, terwijl via de knooppunten de afstand 5 km kan zijn. Goed voor het incasserings- en doorzettingsvermogen. In Slagharen

hebben we gepauzeerd. Met koffie en later een uitgebreide lunch.
Op de terugweg kwamen we lang het Ponypark / pretpark. Een rare gewaarwording als je weet dat we daar ooit met de auto naar toe gereden zijn. Om de kleinkinderen te vermaken. Nu dus op de fiets. Onderweg zijn we nog even bij een kringloopwinkel gestopt. Sonja ging kijken en kopen, terwijl ik buiten met Fenna in de zon wachtte. Met alle bruine gevolgen van dien voor mij. Op deze route kwamen we langs fraaie huizen met flinke gazons. Het schijnt hier de gewoonte te zijn om over zo'n gazon een elektrische 'schildpad' te laten grazen.

Storms never last

't Is maar dat je het weet. Een oudje van Dr. Hook :

Beestenboel

Vanmorgen, rond halfzeven, was het behoorlijk fris in de bus. Maar dankzij een handige schakelaar bij het bed, kon de kachel onder de bestuurdersstoel aangezet worden. Een halfuurtje later was het aangenaam warm in de bus. Dat verhinderde niet dat ik geheel tegen mijn gewoonte in nog een uurtje in bed bleef liggen.
Toen ik later de schuifdeur opende, was het in de tent al behoorlijk warm vanwege de zon. Oké, ik had ook om halfzeven mijn bed uit kunnen klimmen om die deur open te zetten. Dan had ik op geheel groene wijze de bus verwarmd. Dat doe ik meestal, maar vanmorgen dus niet. Geen zin in. Haha!
De drie katten hier zijn hondsbrutaal. Ze proberen telkens in de bus of bustent te komen. We hebben een plantenspuit, waarmee we ze wegjagen. Niet door ermee te gooien (al kreeg ik die nijging wel), maar door water te spuiten. Die katten gaan er dan als een haas vandoor, maar zitten dan een

paar meter verderop wat schaapachtig naar ons te kijken. Ze hebben blijkbaar honger als een paard. Fenna is er ook al een keer achteraan geweest, maar ook dat maakte weinig indruk. Ze gaan zelfs vlak bij de tent liggen slapen. Het lijken net opdringerige migranten, die proberen medelijden op te wekken. Ja, dag! Een paar bejaarde camper-apen hebben die dakhazen een tijdje gevoerd, met alle gevolgen van dien.
Als een van ons na het avondeten naar de wastafel gaat met serviesgoed, tijgeren ze door het gras achter je aan. Ik vraag het voor een vriend van ons, maar zijn wilde katten beschermd? Een andere vraag van hem : Mag een dode dakhaas in de gft bak? Nee hoor, geintjes. We houden het bij water en de hulp van Fenna. Ik denk dat ik een super soaker ga kopen, je weet wel, zo'n waterkanon.

Niet vloeken aub.

Of het zo is weet ik niet, maar sinds ik mijn handen desinfecteer met alcohol, bibberen ze. Ik maak ook veel verkeerde aanslagen op het toetsenbord. Ik ben benieuwd wat een blaastest oplevert. Ik kan immers niet zo goed tegen alcohol. Laatst vloog iemands hand in de fik toen ze na het wassen een sigaret opstak. Stoppen met roken dus.
Als ik mezelf introduceerde bij mijn (project)medewerkers, was een van de dingen die ik hen vertelde dat er in mijn bijzijn niet gevloekt mocht worden. Over het algemeen hield men zich eraan. Het gebeurde weleens dat iemand Jezus! riep. Ik antwoordde dan op vredige toon : "Jaaahaa?" Op de vraag of ik soms Jezus was, zei ik dat ik soms namens Hem het woord mag doen. Medewerkers met een christelijke achtergrond moesten dan fijntjes lachen. Ik mag wel zeggen dat ik met mijn aanpak meer goede resultaten boekte tegen het vloeken, dan de christelijken die heel boos reageerden.

Met chagrijn in het lijf

Wat ons nou onderweg opvalt, is het aantal mensen op de fiets dat chagrijnig kijkt. Ze groeten ook niet. Zouden ze soms als taakstraf fietsen hebben gekregen? Vanmorgen, toen we van de weg een fietspad opreden, reed een jong stel als wij (dus op leeftijd) zo'n 20 á 30 meter afstand. Toen ze ons naderden hoorde ik meneer mopperen : "Ja hoor." Het was een vrij smal fietspad, waarop de kar van Fenna zo'n beetje de hele breedte besloeg. Het betrof maar een kort stukje, maar voor meneer kort genoeg om te mopperen. Hij wilde per se passeren. Zijn vrouw maande hem tot rust. Toen het mogelijk was, week Sonja met de kar wat naar rechts en kon de mopperkont passeren. Hij zei zowaar : "Dank je wel." Als ik zo ga reageren op de weg, dan mag Sonja mij aan de ketting leggen. Nu iedereen weer aan het werk is en de scholen van start gegaan zijn, zien we vooral ouderen op het fietspad. Ook op de racefiets en ook met chagrijn. Wat wel een verademing was, was de manier waarop een groepje op een racefiets mij een keer passeerde. Meneer aan kop zei vriendelijk dat er nog meer volgden. De middelste, een vrouw, zei dat er nog 5 achter haar (aan?)zaten. De laatste zei dat ze de laatste was (ze loog niet) en bedankte mij. Kijk, zo kan het toch ook. Heel anders dan loeihard voorbij razen en schreeuwen, zoals de meeste eikels op racefietsen doen. Want daar word ik bijna chagrijnig van.

Naar Hoogeveen

Het was vanmorgen wat mistig en er stond een flinke bries. Niet bepaald fietsweer. Voor watjes. Dus hebben wij Fenna ingeladen en zijn op de fiets gestapt. Het reisdoel was dit keer Hoogeveen, dat zo'n 15 km hier vandaan ligt. Inmiddels was de zon gaan schijnen. We wilden de knooppuntenroute volgen, maar we hadden geen kaart. Wel een telefoon. Dus hebben we deels de rood-witte fietspaddenstoelen, deels de knooppunten gevolgd. Voor de laatste hulp hebben we een foto gemaakt van een stuk kaart dat op een bepaald knooppunt te zien was. Ach, het is weer wat anders dan de bekende paden. Vlak voor Hoogeveen hebben we Fenna even uitgelaten, zodat ze har blaas en darmkanaal even kon legen. Tegen half twaalf kwamen we in het centrum van Hoogeveen aan. Koffietijd! Omdat de borden het

aangaven, stapten we van de fiets en liepen het centrum in. Daar namen we plaats op een van de terrassen. We moesten echter eerst Corona-vragen beantwoorden. We zaten helemaal apart, in de schaduw. De zon was al behoorlijk gaan prikken. Toen we daar aan onze koffie zaten, viel het ons op dat er veel gefietst werd. Toen begreep ik waarom men ons zo bekeek, toen we lopend aankwamen; het meest gehoorzame stel van de stad waren dus twee toeristen. We bevonden ons in de Hoofdstraat. Een zeer brede straat, waar

1,5 meter afstand gemakkelijk in 15 meter veranderd kon worden. Fraai was ook de kronkelende waterloop, die de straat in tweeën deelde. In de bochten waren vaak terrasjes met tafels en stoeltjes geplaatst. Prachtig gedaan. Daar kan menig Flevopolder architect wat van opsteken. Fenna heeft nog even met haar poten in het water gestaan. Bij een stadskantoor hebben we wat fiets-info gehaald. Op een van de terrasjes hebben we laten de lunch gebruikt. Er was heel veel ruimte en het was niet druk. We bezochten om beurten (Fenna mocht niet mee) een winkel met allerlei oude spullen. De winkelier verwelkomde mij met de woorden : "Tot hoever wilt u ook even terug in de tijd?" Ik zei dat ik van de tijd ben van o.a. de Lodaline met bouwpakketje, de Radion waspoeder, de katoenen luiers, het blikken speelgoed, de zwarte kolenkachel en een flink pak op je donder. Het laatste was daar niet te koop, zei ie, maar kon ik volgens hem gratis krijgen. 😂  
Voordat we de terugtocht begonnen hebben we eerst op de fietskaart gekeken. Het leek ons een vrij duidelijke en gemakkelijke route. Ware het niet dat we plots moesten omrijden. Met gevolg dat we de knooppunten kwijtraakten.

Maar het leverde wel een leuke zwemplek voor Fenna op. Dus ook zij heeft even mogen genieten met haar tennisbal. Verderop raakten wij dermate uit de koers (dacht ik), dat we in Moscou terechtkwamen! Het was Nieuw Moscou. Een nieuwe Poetin heb ik niet gezien. Het bleef overigens heerlijk fietsweer, ondanks de soms straffe tegenwind. Onderweg stonden we nog een minuut stil bij het feit dat Sonja's pakezel Stella de magische grens van 5.000 kilometer had bereikt. En dat in nog geen 2,5 jaar. We hadden trouwens beiden geen last van zadelpijn. Ik had gisteren het zadel van Sonja's fiets opnieuw afgesteld. Het stond een tandje te ver achterover. Vandaag had ze nergens last van. Toen we weer bij de bus waren, begon Fenna te zeuren. Wat denk je? Ze wilde naar haar slaapplek! De Friese teef wordt ook een jaartje ouder.

In de schaduw

Vandaag zitten we weer in de schaduw. Natuurlijke schaduw van bomen en struiken. Dat is een heel andere koelte dan die van onder een parasol of zonnescherm. De grond onder mijn blote voeten is ook heerlijk koel. Vlak naast onze bus staan bomen en struiken. Ze vormen al snel schaduw. Er staat een grote trampoline. Ik heb me er maar niet op gewaagd. Straks lig ik half in de kreukels dubbelgevouwen in dat net en moet Sonja de brandweer bellen. Maar dat springding blijft wel trekken. Gek hè?

In de schaduw, op de koele grond, heb ik vandaag Sonja's pakezel Stella schoongemaakt en hier en daar van een druppeltje olie voorzien. Ik had me voorgenomen subiet te stoppen, zodra ik zou gaan zweten. Dus was ik na 5 minuten al gestopt. Maar na een korte pauze en een paar tandjes lager in de versnelling heb ik de klus toch geklaard. Het interessante van zo'n poetsbeurtje is, dat je eventuele schade en/of slijtage eerder ziet. In dit geval enkel wat gebruikssporen met bijna 5.000 km op de teller. 

Nachtelijk bezoek

Wat een rust hier zeg! We horen enkel de vogels. Er zijn hier veel langpootmuggen. Maar die steken niet. Sonja is wel een paar keer gestoken, met jeuk als gevolg. Er zijn ook wel muggen, maar heel weinig. Mij steken ze niet. Ik denk omdat jeuk mij geen bal interesseert. 😀Toen wij gisteravond gezellig in de bus naar een film zaten te kijken, hoorde Sonja buiten een vreemd geluid. Het kwam uit de bustent. Ik dook gelijk maar achter mijn stoel. Om iets te zoeken hoor. Ze pakte een zaklantaarn en scheen naar buiten. Ze zei, dat er een kat op de campingtafel zat. Toen ik achter mijn stoel vandaan kwam en naar buiten keek, zag ik in de lichtbundel een van die loslopende katten onze overgebleven peultjes opvreten! Sonja had voor twee dagen

gekookt, peultjes en worteltjes met gekookte aardappeltjes. Om het eten te laten afkoelen alvorens het in de koelkast te plaatsen, had ze het buiten neergezet op de tafel. De aardappels in een afgesloten bakje, de wortels en peultjes elk apart in een plastic zakje. Dat van de peultjes had de blijkbaar vega-dakhaas opengekrabd en was net aan de maaltijd begonnen. Toen ik de schuifdeur opende, vluchtte het beest onder het tentdoek door naar buiten. Dus dat wordt vanavond gebakken aardappeltjes met worteltjes.
Hoewel het vandaag nogal warm zal worden, genieten wij in de schaduw van de bomen van de dag. We zitten gezellig in een koel hoekje op ons veld. 

Een wat afstandelijk reactie

Sonja besloot toch even een mail te sturen naar dat restaurant, vanwege de afhandeling van de steenkoude saucijzenbroodjes. Het ging erom, dat de serveerster er met haar vinger aan de vulling gevoeld had en zij toch weer die bevoelde saucijs opgewarmd terugkreeg. De bedrijfsleider reageerde nogal luchtig. Samengevat schreef ze dat wij het goed gevonden hebben en dat ze de kwestie intern met het personeel had besproken. Dus wat wilt u nog meer?
Ze liet blijken het accent op haar restaurant te leggen en niet op de klant. Er stonden ook geen excuses in. Zelf zou ik anders gereageerd hebben. Bijvoorbeeld als volgt :

"...Bij deze mijn excuses voor het gebeuren. Natuurlijk had de serveerster de saucijzen onder excuses direct mee moeten nemen naar de keuken en niet aan uw tafel uw bewering moeten controleren. U had weliswaar een stukje van de saucijs afgesneden en geproefd, maar u had vanwege uw terechte klacht een nieuwe moeten krijgen en niet dezelfde.
Ik heb de kwestie met het personeel besproken en hen nogmaals op de juiste procedures gewezen, om herhaling te voorkomen. Nogmaals mijn excuses en ik hoop dat wij u desondanks terug mogen zien in ons restaurant.

Met vriendelijke groet,....."

Zoiets komt wat aardiger en klantgericht over. Nu lijkt het alsof Sonja een zeurpiet is. De serveerster werkte er nog niet zo lang en werd blijkbaar opgedragen dezelfde saucijs uit te serveren. Ze was het er zelf niet mee eens, zei ze nog. We wilden geen discussie starten op het terras en hadden begrip voor de situatie van de serveerster. 

Hij doetut weer

Omdat ik mijn vastgelopen cameraatje al had opgegeven, heb ik hem gisteren op nogal ruwe wijze aangepakt. De lens kwam slechts een klein stukje naar buiten, terwijl ik goed het gekras / schuren kon voelen. Als een lomperik heb ik toen een paar keer aan de lens getrokken. Opeens was het gekras weg en kwam de lens vanzelf helemaal naar buiten!
Ik heb daarna een aantal keren het toestel aan en uit gezet. Alle keren kwam de lens keurig naar buiten. Ergo, ik kan weer foto's maken. Afgelopen dagen heb ik mijn mobieltje gebruikt. Maar ik vind dat ding als camera erg onhandig. Als ik mijn vinger per ongeluk verkeerd neerzet, gaat ie opeens heel andere dingen doen : "Hallo intelligent apparaat, ik ben aan het fotograferen hoor!" Daar heb ik nou met mijn camera dus geen last van. Wel van zand- of stofkorreltjes.

Oet Twente

Ze heeft voor mij een verrassing gekocht. In een supermarkt. Het is bakbloedworst. Niet zomaar een paar schijven, zoals in menige super aangeboden wordt, maar een heuse worst. Oet Twente. Geen joekel, maar eentje van een mooi formaat en een gewicht van 500 gram. Als ik er schijfjes van zou snijden zijn ze ongeveer half zo groot als die van de supermarkt. Het is weer erg lang geleden dat ik bakbloedworst gegeten heb. Dat ligt niet alleen aan mijn slecht geheugen, hoor. Sonja houdt mijn slechte gewoontes gelukkig ook in de gaten. Ik eet de worst op brood. Met gebakken ui of, heel soms, een schijfje appel. Mmm.

Katten en honden

 Er zwerven hier een stuk of drie katten over de camping. We zouden er geen last van hebben gehad, ware het niet dat er gasten zijn die de beesten gingen voeren. Die dakhazen zijn niet dom, dus kwamen ze ook bij onze bus bedelen. Maar ja, daar ligt Fenna dus. Gelukkig was de lijn sterk genoeg om haar af te stoppen. Neemt niet weg dat ze nog een paar keer teruggekomen zijn. We hebben een plantenspuit bij ons. Hij is bedoeld om Fenna te corrigeren als ze blaft. Maar dit keer waren de katten de sigaar.
's Middags kwam er opeens een hondje, zo'n mopsgeval, op onze bus afrennen. Fenna gelijk over de rooie. Sonja nam haar mee de bus in, achter het hekje. Zelf joeg ik de kleine opdringerige reu weg. Omdat het beest blijkbaar Fenna's geur had geroken, werd ie vervelend. Hij tilde overal zijn poot op. Dus heb ik de beheerder maar gebeld. Die kwam (zeer snel, moet ik zeggen) ving het beest en bracht hem naar een stacaravan. De bewoners waren niet thuis en de hond was ontsnapt. Shit happens. Later ontsnapte hij weer, toen de bewoners met drie andere honden gingen wandelen. Toen bleef ie gelukkig uit onze buurt.
Vanmorgen had een gaste vlak voor het vertrek wat kattenvoer klaargelegd op een picknicktafel. Vlak voor onze bus. Waar zit het verstand?

Zadelpijn

We hebben zo'n 30 km gefietst vandaag. Vanmorgen zijn we op onze dooie gemak vertrokken. Het was vanmorgen nog maar 13 Celsius buiten. In de bus hoger, maar ik heb vanmorgen vanuit ons bed toch maar even op de knop van de kachel gedrukt. Wat een luxe om niet te zeggen : wat gênant. Toen Fenna en ik naar buiten liepen, scheen de zon volop. Ik zag damp komen van zowel de tent als de hoes van de fietsen. Het gras was nog kletsnat. Ik had bijna laarzen willen aantrekken, maar die liggen gelukkig thuis.
Na het ontbijt en de wasbeurt zijn we op de fiets gestapt. Fenna natuurlijk in haar kar, de bofkont. We zijn naar Coevorden gefietst. Niet via de Landelijke Fietsroute, maar gewoon middels de bekende rood-witte fietsborden. Onderweg genoten we van de omgeving en het fraaie landschap met vee in groene weilanden in het bijzonder. We reden geregeld in de schaduw, die samen met de rijwind voor de nodige koelte zorgde. Dus veel fietsplezier. We passeerden ook een bord met de tekst Zachte berm. Ooit een zeer aanlokkelijke mededeling, nu een waarschuwing. Na een kleine 15 km kwamen we in Coevorden aan. Daar was een weekmarkt gaande, maar wij kozen voor een terrasje. We bestelden koffie met een saussijzenbroodje. Het was al bijna 12 uur en dat gratis koekje bij de koffie is niet bepaald een maagvuller. De saucijzen werden zo'n 10 minuten later gebracht, want tja die moesten eerst in de oven. Toen Sonja een stukje had afgesneden, bleek de vulling steenkoud te zijn. Een serveerster kwam erbij en vroeg of ze even aan de inhoud mocht voelen met haar vinger. Dat mocht. Ze bevestigde Sonja's opmerking : steenkoud. De beide saucijzen werden met excuses meegenomen en kwamen na een kwartier terug. Dit keer wel door en door heet, maar...... Sonja kreeg dezelfde terug! Met excuses, want een nieuwe saucijs mocht niet... Wel raar als je weet dat een serveerster er met haar vinger in heeft gevoeld. Ook raar vanwege de klacht en helemaal raar vanwege de corona : een nieuwe saucijs ware beter geweest. Maar ach, het is maandag en we wilden haar week en de onze niet gelijk bederven.
Omdat het alsmaar warmer werd besloten we rustig aan te doen. We zijn dus niet naar het oude centrum gewandeld. We hebben in de schaduw net buiten Coevorden aan het water wat gegeten en gedronken. Sonja heeft onderweg nog wat boodschappen gehaald toen we een supermarkt tegenkwamen. Inmiddels kreeg ik last van zadelpijn. Het is al zo lang geleden dat ik zo'n afstand gefietst heb. Daarna zijn we via dezelfde route weer naar de camping gefietst. Daar aangekomen lebberde Fenna eerst wat koud water uit haar bak en plofte vervolgens neer. Ook al lag ze de hele rit in een kar, fietsen is voor Fenna doodvermoeiend.