Eindelijk is het zover! De hele dag aan de kroketten en/of bitterballen. Zou je denken. Nee, zelfs op een dag als vandaag dus niet. Alles met mate. Ik heb geen zin me vandaag vol te proppen en het nieuwe jaar beginnen met een opgeblazen gevoel.
Ik eet dus met mate twee of drie kroketten. Daar laat ik het dan bij. Het moet leuk en lekker blijven. Sonja heeft appel- en ananasflapjes gemaakt. Ze heeft ook een zakje oliebollen gekocht bij de kraam. En dat is het dan. Mocht je geïnteresseerd zijn in het elf maken van lekkere kroketten, dan moet je maar HIER even op klikken.
voor de rozen. Nog een mooi nummer dat door George Jones bekend werd. Tja, dat soort teksten, die zo mooi aansluiten op de muziek, hoor ik tegenwoordig niet meer. Gelukkig is er nog YouTube.
A good year for the roses
I can hardly bare the sight of lipstick
On the cigarettes there in the ashtray
Lyin' cold the way you left them
At least your lips caressed them
While you packed
And a lip print on a half filled cup of coffee
That you poured and didn't drink
But at least you thought you wanted it
That's so much more than I can say for me
Chorus
It's been a good year for the roses
Many blooms still linger there
The lawn could stand another mowin'
Funny, I don't even care
And when you turned and walked away
And as the door behind you closes
The only thing I know to say
It's been a good year for the roses
After three full years of marriage
It's the first time that you
Haven't made the bed
I guess the reason we're not talkin'
There's so little left to say,
We haven't said
While a million thoughts
Go raisin' through my mind
I find I haven't spoke a word
And from the bedroom those familiar sounds of our one baby's cryin'
Goes unheard
Het was natuurlijk een zeer bijzonder gebeuren, toen wij nota bene op oma Sonja's verjaardag nog een kleinzoon kregen. Die gebeurtenis staat wat 2017 betreft bij ons bovenaan genoteerd. In april kwam een voormalige vriendje uit de Resedastraat op bezoek. Het was erg leuk om hem na bijna 60 jaar weer te zien. Hij is de oudere broer van onze CdK. In juli weer een hereniging, toen ik een voormalig HBS-klasgenoot van mij weer terugzag.
We hebben dit jaar een voor ons vroege vakantie gehouden, omdat er wat medische zaken gepland waren. We hebben met de camper een trip gemaakt naar Roemenië. Dit keer was sprake van een valse start. Ik was totaal vergeten dat de camper nog een apk keuring moest ondergaan. Gevolg was dat we een week later vertrokken dan gepland. Een andere bijkomstigheid was, dat we vanwege een afspraak in de maand juli weer op tijd terug moesten zijn. Als we die afspraak zouden verschuiven of missen, dan werd de hele behandeling met een aantal maanden opgeschoven, zo werd ons medegedeeld. Gevolg was wel, dat het een trip werd met relatief veel kilometers per dag. Zeg maar een beetje gehaast. Neemt niet weg dat we heel erg genoten hebben en blij waren ons doel zonder problemen bereikt te hebben. Ook de terugreis verliep probleemloos. Wat hebben we heerlijk liggen slapen in die bus. Luisterend naar de nachtelijke geluiden van krekels en daar heel zacht tussendoor het knisperend geluid van een Fiat-roestmonstertje. Maar ook dat laatste kon onze pret niet drukken.
Wat denk je wat er gebeurde toen we na ruim 3.500 km weer thuis waren? Worden we gebeld met de mededeling, dat de eerste afspraak met een week verschoven is! Shit happens, dachten we toen maar en stonden even met een mond vol tanden.
De trip heeft ons veel geleerd. Vooral dat het een mooie route is met veel mogelijkheden om onderweg wat langer op plaatsen te verblijven en te gaan fietsen. Het jaar is wat de kids betreft in onze ogen ook goed verlopen. Sommigen hebben flinke knopen doorgehakt, om hun dagelijks leven en/of hun toekomst wat aangenamer en kansrijker te maken. Als je zelf veel meegemaakt heb, dan hoop je dat de kids dat niet hoeven. Maar ja, daar heeft niemand echt grip op.
We hebben de desk top computer weggedaan en een laptop gekocht. Helaas is bij de migratie het bestand met e-mail adressen verdwenen. Dus....
Afgezien van dit alles hebben we veel geklust en anderen wat gelukkig gemaakt. Kortom, 2017 was een mooi jaar. Nog ruim een dag. Doe voorzichtig en geniet van de Oudejaarsdag!
Diverse loterijen maken reclame omdat er miljoenen gewonnen kunnen worden. Het zal allemaal wel. Oké, geld kan het leven wat gemakkelijker maken. Ik heb een keer gekeken naar een tv programma over zeer rijke mensen. Wat denk je? Ik vond het helemaal niets. Wat een decadentie, zeg. Ik bedoel, wat moet je nou met 12 auto's? En een huis dat veel weg heeft van een luxe hotel, met legio kamers, die zeer luxe zijn ingericht? En waarom moet alles van goud zijn? Ik schaamde me voor die mensen, die uit gekheid niet meer weten wat ze met hun geld moeten doen.
Ik ben waarschijnlijk nogal beïnvloed door mijn jeugd. Mijn ouders moesten telkens weer zien de eindjes aan elkaar te knopen. Elke stuiver omdraaien voordat het uitgegeven werd. Geld had iets beangstigend voor mij. Iets waar je zorgen van kreeg. Aan de andere kant wilde ik veel geld hebben, om mijn ouders te helpen. Niet voor mezelf. Ik had geen gedachten in de zin van een lijstje met materiële wensen. Of nee, die had ik wel, maar dat had geen enkele prioriteit. Misschien is die gedachte voortgekomen uit : geld maakt niet gelukkig.
Als ik die loterijprijzen zie, dan denk ik steevast : wie zouden daarmee geholpen kunnen worden? Soms lees ik wat vergoelijkende teksten over miljardairs die miljoenen aan goede doelen schenken. Dan denk ik : "Ja en?" Ik denk dat velen met een veel lager inkomen dat verhoudingsgewijs ook doen, maar dat zij dat niet aan de grote klok hangen. Geld is net als het geloof : het zorgt voor veel ellende en een beetje vreugd.
Misschien heeft dit liedje uit mijn jeugd ook een rol gespeeld?
Natuurlijk heb ik na de aanschaf ook het reservewiel goed bekeken. Bij de Ducato hangt dat extra wiel onder het chassis aan de achterkant. Het hangt in een scharnierend rek, dat met twee klemmen omhoog getrokken wordt. Als de achterportieren geopend zijn, zijn twee ronde gaten in de vloer zichtbaar. Daar bevinden zich de bouten, waarmee het rek los of vastgedraaid kan worden. Bouten, reservewiel, onder de wagen, weinig gebruikt, allemaal indicaties over de mogelijke toestand van het geheel. De bouten waren net niet vastgeroest. Ik heb ze met WD40 ingespoten en na enige tijd van inwerken, kon ik ze losdraaien. Dat ging vrij moeizaam; een paar slagen los en dan weer terug. Net zo lang totdat de bouten eruit waren. Ik heb beide bouten met klemmen goed schoon geborsteld met een staalborstel. Daarna weer in de WD40 gezet. Helaas heb ik geen tapset voor zo'n grote maat, anders had ik zowel de bouten als de houders daarmee even schoon gedraaid.
De velg van het reservewiel was behoorlijk vies en wat roestig. De band was ietwat verouderd. De velg heb ik schoongemaakt en opnieuw gelakt met zwarte antiroestverf. Het rek zelf was door de roest- en vuilduivel flink te grazen genomen. Dat heb ik ook geborsteld en in de antiroest gezet. Na droging ook gelakt. De montage van het wiel in het rek verliep zeer soepel. De bouten draaiden als een tierelier, zo soepel! Ik kon ze met de pijpsleutel met de hand vastdraaien.
antiroestlak
Later, nadat de trekhaak gemonteerd was, heb ik het reservewiel nogmaals verwijderd. Dat moest op een wat andere manier, want de wat lager gemonteerde trekhaakbalk zit wat in de weg. Ik moet de wagen eerst aan de achterkant een klein beetje omhoog krikken (zo'n 5 cm) om het wiel eronder vandaan te kunnen krijgen. Dus eerst het reservewiel eruit, pas daarna kan ik een wiel vervangen. De band heb ik later ook vervangen. Overigens heb ik overwogen dat wiel helemaal weg te laten en een bandenreparatieset in de bus te doen. Aan de andere kant, een extra wiel is toch handig.
Ik ga geregeld de boel controleren om te voorkomen, dat we onderweg voor nare verrassingen komen te staan.
Je zou denken dat vluchtelingen uit nota bene oorlogsgebied niets met vuurwerk te maken zouden willen hebben, maar dat is dus niet zo. Ze knallen er flink op los en houden zich daarmee dus ook niet aan de voorschriften. Een goed begin....?
Afgezien van de dieren hebben ook veel mensen last van het vuurwerk. Neem nou de gezinnen met kinderen. Vooral de kleintjes, die 's middag nog slapen en 's avonds vroeg naar bed gaan. Dat geknal is voor hen ook erg vervelend.
Tot slot is er nog het gejammer over ons milieu. Onze overheid huilt krokodillentranen als het om het milieu gaat. Ze is zo inconsequent bezig. Aan de wolken fijnstof in en rond de grote steden doet men weinig tot niets, ondanks de Europese regelgeving. Het verbod voor oude voertuigen in bepaalde steden is slechts een druppel op de gloeiende CO2 plaat. Het vuurwerk is nog steeds geen probleem. Hoeveel vervuiling levert zo'n jaarwisseling eigenlijk op?
Vanmorgen was ik in de loods aan het uitvogelen waar en hoe ik de DRL's het beste zou kunnen monteren aan de voorzijde van de camper. Voor de aanschaf had ik al zo'n exercitie gedaan. Waarom? Ik wilde natuurlijk geen lampen kopen, die achteraf te groot zijn om ze ergens op een mooie manier te monteren. Dat was dus in de ventilatie-openingen van de bumper. Dus kocht ik lampen, die 11 cm lang zijn. Met die afmeting passen ze mooi in de bestaande bovenste ventilatie-openingen in de voorbumper. Dat bleek vanmorgen gelukkig ook zo te zijn.
Het monteren van de lampen is een heel ander verhaal. Om de DRL's te kunnen bevestigen, moet ik voor elke lamp twee gaten boren in de kunststof bumper. Normaal is dat zo gepiept. Maar dit keer moet ik in een ruimte die 14 cm breed en 7 cm hoog is boren. Dat kan alleen met een haakse boor. Maar die zijn weer net te groot. Natuurlijk. Met de Dremel (lange boorslang) lukte het ook al niet. Pfff! Ik ben toen maar eerst wat andere dingen gaan doen, terwijl ik nadacht over de uitdaging.
Na veel gepieker heb ik besloten die gaten erin te branden. Ik grijp een dikke ingekorte spijker met een tang beet en ga de punt flink verhitten. Zodra hij roodgloeiend is druk ik hem met de punt door het kunststof. Een andere oplossing heb ik niet gevonden.
Meneer Trump gaat Oekraïne van wapentuig voorzien. Een wat vreemd en in mijn ogen ook gevaarlijk besluit. Aan de ene kant strijdt Trump tegen corruptie in zijn land. Maar met de corrupte regering van Oekraïne zaken doen, lijkt hem geen probleem. Het zal wel weer met geld te maken hebben. Of hoopt men op het uitlokken van een oorlog met Rusland? In Oekraïne kan alles, als je maar betaalt. De Amerikaanse wapenindustrie wordt trouwens onrustig vanwege het feit, dat er minder oorlogen zijn.
Trump had beter geld kunnen steken in de armoede in zijn eigen land. De erfenis van nota bene Democraat Obama is wat dat betreft een rampzalige. De video laat een deel van Los Angeles zien ten tijde van het presidentschap van Obama. Dit is slechts één wijk van de ruim 10 in die stad. Er zijn nog veel meer Amerikaanse steden, waar daklozen in kampementen verblijven. Het zal je landje maar wezen.
Ik heb toch een set gekocht van twee dagrijlampen (DRL) voor de Ducato. De verlichting is voorzien van leds, die per DRL slechts 1 watt trekt! Da's wat anders dan de reguliere 2x 60/55 watt lampen en de 2x 21 watt. Ik hoef straks niet meer met de gewone verlichting te gaan rijden. Afgezien van de beide lampen, heb ik ook een speciaal schakelkastje gekocht, dat de lampen op de juiste manier bedient : de DRL's gaan aan zodra het contact wordt aangezet en uit zodra andere verlichting aangaat. Ik heb van het internet ook de regelgeving en inbouwvoorschriften van die DRL's opgezocht en afgedrukt. Om me heen zie ik dat veel oudere auto's niet conform de regels DRL's gemonteerde hebben en/of voeren. Een beetje onverstandig, want zo'n afwijking van de regels kan nu eenmaal geld gaan kosten. Onder de overtreders zijn ook mensen die een led strip in de koplampunit op de reflector hebben geplakt. Dat mag dus ook niet. Zo'n koplampunit is wettelijk gekeurd en toegelaten zoals die op dat moment was; dus zonder zo'n strip. Zo'n strip kan ook het effect van de reflector negatief beïnvloeden.
Hoe dan ook, ik ga ze conform de voorschriften monteren en gebruiken. Aan mijn lijf geen polonaise.
Vanmiddag wilde ik Fenna weer met de bal laten rennen. Toen we bij het veld aankwamen stak iemand ergens vuurwerk af. Dat was dus gelijk einde oefening, want Fenna is als de dood voor dat soort geknal. Ze loopt in deze periode vel meer aangelijnd. Als ze schrikt gaat ze er als een haas vandoor. Ze luistert dan ook helemaal niet meer.
Ze rent weliswaar richting huis, maar ze moet dan eerst een drukke weg oversteken. Dat laat ik haar liever niet doen. Dan bestaat de kans, dat ik ik een knal hoor die ik liever helemaal niet wil horen. Na zo'n vuurwerk-knal blijft Fenna erg angstig. Ze trekt aan de riem om mij naar huis te slepen. Ik heb geregeld heel lang stil gestaan, maar ze komt niet tot rust. Ik hoop dat men het afsteken van vuurwerk gaat verbieden.
In een blad voor Indo's las ik bij toeval het volgende berichtje :
"Mijn moeder was een Indo, maar voelde zich Nederlands. Ze wilde het liefst haar roots ontkennen. Zelf ben ik in Nederland geboren en opgegroeid en nu pas snap ik dat mijn problemen met aanpassing alles te maken hebben met een als Hollands gepresenteerde opvoeding, die in feite een voortzetting van de Indische mores was. Heel verwarrend. Ondanks mijn 61 jaar heb ik daar tot op heden veel last van."
Met enig gevoel voor humor dacht ik gelijk : "Hé, was er in mijn jeugd soms nog iemand in huis?" Ja, zo herkenbaar was dat berichtje voor mij. Toen ik het oma voorlas, herkende ook zij de situatie en het gevoel. Oma is als tiener na de oorlog hier ondergebracht bij haar Nederlandse oma en opa. Ze had al vaker verteld over 'die vreemde, koude wereld' waarin ze toen terechtgekomen is. Nog steeds heeft ook zij daar last van.
Soortgelijke situaties doen zich voor bij mensen met een adoptie-achtergrond. Er kriebelt of zelfs jeukt iets wat niet nader te benoemen is. Ik denk dat het ergens in de genen zit opgeslagen. En dat het onrustig blijft, omdat het de omgeving niet herkent en het erg lastig is daar deel van uit te maken.
Het waren twee leuke dagen. Ook druk, maar bovenal gezellig. De eerste dag hebben we uitgerust van de zondag. Toen hadden we de familie bijeen. Ik heb niet de hele tijd daar doorgebracht. Helaas, maar het is niet anders.
Gisteren, Tweede Kerstdag, kregen we een aantal buurtbewoners aan de dis. Ook dat was erg gezellig. Die avond was een stuk korter. De gasten kwamen rond 4 uur en vertrokken rond half negen, na een uitgebreide gourmet. Met een van hen ben ik meegegaan om een lamp in de slaapkamer te vervangen. Meneer had het ook prima gevonden wanneer ik de volgende dag pas zou langskomen, maar ik vond dat hij het niet nog een nacht zonder een werkende lamp moest doen. De klus was zo gepiept.
Vanmorgen is Sonja met een buurtbewoonster weer naar een wellness gegaan. Ik heb dus het rijk bijna alleen. Bijna, want er is nog Fenna en een rode dakhaas, Tom. Tijdens het gourmet kwamen ook zij ter sprake. Het betrof een gesprek over eetgewoontes. Er zijn culturen waar honden en katten op het menu staan. Er zijn ook culturen waar dieren heilig verklaard zijn. Maar ik heb nog geen protesten gehoord van mensen uit India tegen het feit, dat men hier naast de inwoners ook koeien leeg melken en rundvlees eten. Het is en blijft een rare wereld.
Afgelopen week heb ik de documentaire over de ramp met de Van Imhoff gezien. Het betrof een oorlogsmisdaad van Nederland jegens onschuldige burgers met een Duitse nationaliteit. Het geheel blijkt veel erger te zijn dan ik gedacht / verwacht had. Er werd op alle fronten gelogen en gezwegen over deze misdaad. Niet alleen door de KPM, ook door een aantal ministeries, omroepen (met de VARA voorop) en onderzoekscentra.
Een eerder gemaakte documentaire van journalist Dick Verkijk in begin jaren 60, werd zodoende geblokkeerd. Het was een indringende documentaire, waarin de kleindochter van de verantwoordelijke kapitein Hoeksema op zoek ging naar antwoorden. Aan de andere kant was een kleinzoon van een van de omgekomen Duitsers, Heindl, ook op zoek naar antwoorden. Het voorval is een van de vele, waarin ons land liever de doofpot hanteerde, dan de rug te rechten, de waarheid te vertellen en excuses te maken. Ik ben ervan overtuigd, dat in de kwesties rond de treinkaping en de ramp met vlucht MH17 op soortgelijke wijze door onze overheid wordt gehandeld. De doofpot staat nog immer naast het bureau van onze overheid.
Het jaar is wat de kids betreft in onze ogen ook goed verlopen. Sommigen hebben flinke knopen doorgehakt, om hun dagelijks leven en/of hun toekomst wat aangenamer en kansrijker te maken. Als je zelf veel meegemaakt heb, dan hoop je dat de kids dat niet hoeven. Maar ja, daar heeft niemand echt grip op.
Afgezien van de beide lampen, heb ik ook een speciaal schakelkastje gekocht, dat de lampen op de juiste manier bedient : de DRL's gaan aan zodra het contact wordt aangezet en uit zodra andere verlichting aangaat. Ik heb van het internet ook de regelgeving en inbouwvoorschriften van die DRL's opgezocht en afgedrukt. Om me heen zie ik dat veel oudere auto's niet conform de regels DRL's gemonteerde hebben en/of voeren. Een beetje onverstandig, want zo'n afwijking van de regels kan nu eenmaal geld gaan kosten. Onder de overtreders zijn ook mensen die een led strip in de koplampunit op de reflector hebben geplakt. Dat mag dus ook niet. Zo'n koplampunit is wettelijk gekeurd en toegelaten zoals die op dat moment was; dus zonder zo'n strip. Zo'n strip kan ook het effect van de reflector negatief beïnvloeden.