Dierendag

Vandaag is het Dierendag. Elke dag is er hier wel iets. Afgelopen week schijnt het ook Broer en Zus dag geweest te zijn. Pijnlijk voor de mensen die enig (dus niet enigst!) kind zijn. Maar goed, vandaag is het Dierendag. Ik weet niet precies wat ik daarbij moet denken. Aan de ene kant wordt opgeroepen vandaag geen vlees te eten. Dus ook zelfs geen kalfskroketje. Aan de andere kant wordt aan levende have extra aandacht besteed. Met name aan kat en hond. De rest blijft in de schappen van de super liggen of bij de poelier hangen. In afwachting van de koopzondag of de maandag erna. Dierendag is een soort Dodenherdenking en Bevrijding ineen.
Fenna betrapte vanmorgen vroeg een beestje dat via graafwerk aan Dierendag dacht te kunnen ontsnappen. Maar het had niet gerekend op Fenna's scherpe oren en neus. Eerst bewoog het gras en toen kwam wat aarde omhoog. En nog meer aarde en nog meer. Toen sloeg Fenna toe en werd een tunneltje zichtbaar. Momfert de Mol wist echter te ontsnappen.
Voor Fenna is Dierendag een gewone dag. We zorgen dagelijks goed voor haar, althans, we doen ons best, en des mensen onzin begrijpt ze toch niets. Als we jarig zijn krijgen we geen poot of cadeautje van haar. Wat een gelukkig beest, moet ze zijn.
Voor vanavond hebben we de senioren uitgenodigd. Ze krijgen een kom soep met broodjes aangeboden. Kippensoep. Ja, kippensoep. Dat arme beest lag stijf bevroren in de vriezer van de supermarkt met de pootjes bijeen gebonden. We hebben haar gered (kostten : 4 euro 65), mee naar huis genomen en in een pan water op temperatuur gebracht. De kip had geen kop en toch kakelde ze niet. Toen het heet genoeg was hebben we haar ontleed en samen met soepgroente en een paar blokjes bouillon weer teruggedaan in het hete vocht. Straks gaat ze een aantal senioren en Fenna verwennen. Want ook Fenna krijgt op Dierendag wat vlees van haar door haar brokjes. Die beesten boffen toch maar op zo'n dag. Nu wij nog.

Ook Dierendag

De deur van de slaapkamer zwiept open en nogal schreeuwerig roept een flink aangeschoten man met een kip onder zijn arm : "Kijk schat, dit is het varken waarmee ik vrij als jij koppijn hebt!"
Van onder de deken kijkt een slaperige vrouw naar haar dronken man en zegt : "Dat is geen varken, domkop!"
Waarop de man lalt : "Ik heb het niet tegen jou!!"

Leiden en 3 Oktober -1-

Vrijdag 3 oktober zijn we naar Leiderdorp gereden. De fietsen stonden achterop de drager. Fenna bleef thuis bij Mike en Jade. Na een filevrije rit hebben we de Matrix langs de Zijl op het bedrijventerrein Baanderij geparkeerd. De zon scheen volop en het was zowaar warm. Nadat de fietsen van de drager waren gehaald, verdween de drager in het kofferbakje. Luchtig gekleed stapten we op en reden richting de Spanjaardsbrug, die op de grens van Leiderdorp en Leiden het water van de Zijl ter hoogte van de Rijn overspant. Via de 'lage zijde' zoals de route over de Lage Rijndijk ook wel genoemd wordt, fietsten we naar die prachtige Zijlpoort. Er waren aardig wat fietsers op weg naar het centrum van Leiden.

Vlak voor de Haarlemmerstraat hielden we rechts aan en peddelden langs de gracht, parallel aan de H'straat over de Oude Vest verder. We staken niet veel later de Hooigracht / Pelikaanstraat over en reden verder richting het centrum. Vlak voor de Lange Mare parkeerden we de tweewielers langs het water. Om studentikoze grappen te voorkomen, werden de beide fietsen met een zwaar kettingslot aan de daar aanwezige fietsbeugels geketend. Dan hoefden we straks na terugkomst niet te vissen. We hadden al afgesproken dat we eerst voor een kop koffie zouden gaan. Het was inmiddels vijf voor twaalf. Op een zeer drukke Lange Mare ploften we neer in De Engelenbak en genoten van het warme nat en het volk dat voorbij trok. 

-wordt vervolgd-

Leiden en 3 oktober -2-

Na de koffie en een plas, kwamen we weer overeind om aan onze wandeling door Leiden te beginnen. We liepen (nou ja liepen; het was meer kuierden) richting de Haarlemmerstraat. Verder rechtdoor kon je over een bruggetje tegen het gebouw waar het warenhuis van V&D gevestigd is. Wij sloegen rechtsaf de Haarlemmerstraat in, waar het niet alleen koeler maar ook aanzienlijk rustiger was. In die oude winkelstraat waren veel bekende winkels niet meer aanwezig. Ook de veranderde gevels maakten het lastig ons te oriënteren. Sonja heeft daar tegenover de bioscoop Rex gewerkt in een schoenenzaak. Zelf ging ik vaak naar Hofenk voor muziek. Maar beide zijn er niet meer. Aan het eind van de H'straat gingen we rechtsaf. Over de Turfmarkt richting molen De Valk. Daar bevond zich het kermisterrein, met een herrie van jewelste. Hoewel ik last heb van hoogtevrees (heb ik al last van als ik nieuwe hakken onder mijn schoenen heb laten zetten) , ging ik op voorstel van Sonja toch de uitdaging aan om in het reuzenrad een ritje te maken. We hoefden niet lang te wachten, al vroegen we ons wel af waarom er zoveel lege cabines voorbijkwamen. Van grote hoogte hadden we een fraai uitzicht op een groot deel van de oude stad. Prachtig! Ik heb zelfs foto's gemaakt (met beide handen los van de handgrepen!) en was blij dat de camera een speciale anti-bibber functie kent.

-wordt vervolgd-

Leiden en 3 oktober -3-

Met het verstrijken van de tijd, wende ik zowaar aan de grote hoogte. Maar ik kreeg geen ideeën om aan de buitenkant van de cabine te gaan hangen. Hierna zijn de beide raddraaiers over de kermis naar het station gelopen. Wat is alles veranderd zeg! Haast onherkenbaar. Zelfs de plek waar we ooit eind jaren 50 ook op 3 oktober op de foto gingen (zie boven), vlak bij het viaduct aan de Rijnsburgerweg, was nauwelijks terug te herkennen.
Via de Stationsweg en de Steenstraat (en een blik in de Narmstraat, waar ik mijn laatste nacht voor het vertrek naar Curaçao doorbracht bij 'buurvrouw' Moes)  besloten we een kijkje te gaan nemen bij het Galgewater. Daar was een speciale markt met als thema de vaart en het water. Een typisch bruggetjes met een steile knik in het midden een draaiende molen en oude zeilschepen, deden ons belanden in een andere tijd. Er stond een aantal scheepsmotoren te draaien. De machtige klappen van een eencilinder tweetakt maakten veel indruk. Het oude spul liep zo mooi en zonder bijgeluiden die wezen op slijtage of zo. Schitterend gewoon. Via de
 We liepen via een steegje naar  de Aalmarkt om niet veel later in de schaduw op de Botermarkt op een terrasje neer te strijken. Tea time! Nee, geen hutspot en ook geen witte brood met haring.

Blauwpoortsbrug zijn we naar de Breestraat gelopen. Naast mij liep een paar mensen. Een van hen zei : "Veel mensen komen speciaal hiervoor naar Leiden." Waarop ik reageerde met : "Wij dus ook." We maakten een kort praatje, terwijl we verder liepen. In de Breestraat was een optocht aan de gang. Het zag daar zwart van de mensen.

-wordt vervolgd-

Leiden en 3 oktober -4-

Over het fietsbruggetje kijkend in de Beschuitsteeg

Via een steegje zijn we naar de Botermarkt gewandeld om daar op een terrasje neer te strijken. Nippend aan een kop hete thee keken we naar de voorbijtrekkende massa. Het huidige 3 oktoberfeest is anders dan we die van vroeger kenden. Het is erg commercieel geworden. Weinig tot geen 'geinige' kramen en veel op het gebied van snacks. Het was ook wel weer leuk om dat typisch Leids accent te horen.
Na de thee poseerde Sonja nog even voor de winkel waar ze gewerkt heeft. Toen zijn we via de Burcht en de Nieuwe Rijn teruggekeerd naar de Lange Mare. Maar voordat we weer de fietsen opzochten hebben we nog even een bezoekje gebracht naar onze eerste woning. Dat was een appartement aan de Langegracht, schuin tegenover de voormalige gasfabriek. Toen werd het echt tijd om richting de tweewielers te gaan. We liepen achterom, zoals we dat in de jaren 70 ook altijd deden, als we naar het centrum liepen. Wat een nostalgie! Onze fietsen stonden nog net zo keurig erbij, zoals we ze hadden achtergelaten.
Eenmaal op de fiets voelden we onze vermoeide voeten en waren blij andere spieren te moeten aanspreken.
De terugreis zou via de Merenwijk gaan.

-wordt vervolgd-

Leiden en 3 oktober -5 slot-

'n gewone loempia met veel taugé...

Waarom naar de Merenwijk? Decennia lang stond op de markt in Leiden op de Visbrug een loempiakraam. Hij was eigendom van een Chinees Indisch restaurant met de vreemde naam Akademeia  aan de Oude Rijn 15, waar mijn oma ooit gewerkt heeft.
Ze verkochten allerlei soorten loempia's (even naar beneden scrollen!), die stuk voor stuk heerlijk smaakten. Ze waren beroemd in Leiden en omstreken. Uiteraard waren ook de nasi en bami in de verkoop. We waren vooral dol op de kool-kip versie. Later schoof de kraam wat meer op richting de Donkersteeg (Hoogstraat) en werd een aanzienlijk grotere kraam in gebruik genomen. Maar de gemeente heeft de eigenaar, een meneer Fu, tegen betaling diens standplaats afgekocht. Net als die van de pinda- en de frietwagen. Vanwege het uitzicht voor de toeristen op de (Oude en Nieuwe) Rijn. Maar de toeristen hebben niet veel aan die lege plek, want die staat volgepropt met fietsen. Via Google had ik begrepen dat de kraam in de Merenwijk zou staan in het winkelcentrum De Kopermolen. Maar daar aangekomen, was geen kraam te bekennen. Eerder hadden we in het centrum van Leiden ook al onze ogen en neusgaten goed open gehouden, maar ook toen zonder resultaat.

Langegracht 69

Maar ondanks deze teleurstelling kijken we terug op een heel leuk bezoek aan Leiden op 3 oktober. We hebben erg genoten van een deels nostalgische dag. O ja, die datum 3 oktober refereert aan het bevrijden van de stad ten tijde van het (tweede) Spaanse beleg in 1574.

Persona non grata

Voor je het weet ben je door iemand tot Persona non grata verklaard. Als zo'n verklaring openlijk plaatsvindt, weet je waar je aan toe bent. Misschien kan je dan nog enig verweer aanvoeren. Maar in mijn / ons geval weten we dat dus niet. Dat merken we alleen als we in de buurt van zo'n iemand zijn. Er wordt dan bewust de andere kant op gekeken of weggelopen. Het zal allemaal wel, maar leuk is anders.
Ik kan niets aan die opgelegde status veranderen. Zoiets kan alleen degene doen die mij/ons tot persona non grata heeft verklaard.
Opvallend is, dat we wel begroet worden met een kus op de wang. Drie zelfs! Maar daar meent zo'n iemand toch helemaal niets van? Of is het een verplichte vertoning omdat er anderen bij zijn? Zo van : kijk mij eens gewoon doen! Ik zou hen ook op de vrouw af kunnen vragen wat er gaande is. Maar ik heb mijn haalfunctie een paar jaar geleden naar de vuilstort gebracht. Scheiden doet lijden. Maar herenigen des te meer, met name als het om de mensen om je heen gaat.

Wel of niet op internet?

Vanmorgen raakte ik onder een kop koffie in gesprek met iemand die per se niet op het Internet terecht wil komen. "Voor je het weet, gaat de hele wereld met mij aan de haal", zo betoogde ze. Ze heeft wel een e-mail adres, een AH bonuskaart, uiteraard een bankpas waarmee ze pint en heeft meer bewuste en onbewuste digitale registraties.
Eind van haar (privacy) liedje was dat ik even op een bepaalde site moest kijken, "Want", zo zei ze trots, "daar sta ik op een foto..."
Tja, het kan verkeren. Hoe dan ook, ga er maar vanuit dat niets privé is op het www. Komt bij dat tegenwoordig veel langs digitale weg plaatsvindt. Voordat je het weet ben je op het www aan het zoeken, niet wetende dat ze jou allang hebben gevonden.

Lekker rustig langs de lijn

Houden zo..

Gisteren keek ik van tijd tot tijd naar een voetbalwedstrijd. De meeste wedstrijden kijk ik tijdens reclameblokken op andere zenders. Tot mijn verdriet hoorde ik het gezanik van die oervervelende commentator, Frank Snoeks, weer. Die man hoort graag zichzelf praten. Het gaat overal over behalve over wat voetballiefhebbers echt interesseert. Hij was ook op het WK om menige wedstrijd kapot te lullen. Snoeks is een verkeerd genetisch gemanipuleerde kloon van collega Theo Reitsma. Hij geeft commentaar als of ie verveeld naar een marathonwedstrijd biljarten in het donker zit te kijken. Gelukkig kan ik het geluid afzetten. Maar dit keer hoefde het niet. Tot mijn grote opluchting was de verbinding met de irritante spraakwaterval Snoeks verbroken.
Laten we wel wezen, als ik langs de lijn sta om voetbal te kijken dan staat er toch zeker ook niemand naast me om mij te vertellen wat ik zie en/of al weet of mij helemaal niet interesseert? Waarom dat commentaar dan? En dan wordt zo'n zwamneus als Snoeks ook nog flink betaald. Die man heeft veel liefhebbers bij de buis weggejaagd.
Ik heb slechts één goede voetbalcommentator gekend. Die kwam uit België. Hij stak zijn mening over de overbetaalde sporters niet onder stoelen of banken en was voorzien van een grote dosis humor : Rik de Saedeleer! Die man bewoog velen alsnog te gaan voetballen. Helaas, Rik is niet meer, anders had hij les kunnen geven in het geven van commentaar tijdens voetbalwedstrijden.
De mannen van VI als commentatoren bij een wedstrijd lijkt me ook erg leuk. Dat wordt pas echt lachen langs de lijn.

Fenna en haar poesje

Als we samen door een bepaalde straat lopen, begint Fenna een heel alerte houding aan te nemen. Ze spitst haar flaporen en steekt haar neus in de lucht. "Hoor of ruik ik haar al?", vraagt ze zich af.
En dan, als een duveltje uit een doosje, springt ze opeens tevoorschijn. Een kleine zwart-witte poes. Een mij inmiddels bekend ritueel voltrekt zich. Terwijl Fenna met kwispelende staart stilstaat, geeft de kleine dakhaas kopjes tegen haar borst. Dan gaat ze liggen rollen om Fenna uit te dagen. Zolang Fenna alleen met haar snuit reageert (ze duwt dan tegen de buik van de poes) gaat het goed. Maar zodra ze haar poten wil gebruiken, springt de poes op en rent weg om direct daarna weer terug te keren. Een leuk gezicht als die twee zo spelen. Ook een raar gezicht, want Fenna gaat heel anders met Tom om. Die relatie is er echt een van kat en hond. Of komt het omdat Tom rood is? Fenna heeft niets met rode katers en poezen. Maar dit zwart-wit geval is duidelijk haar vriendinnetje.

Toch maar Chinese koks

Wat iemand met een heldere geest al wist, dringt nu pas door tot de politiek en UWV ambtenarij : Hollandse koks kunnen niet Chinees koken.
Het besluit Chinese koks terug te sturen heeft een aantal restaurants de kop gekost. Nu draait men de maatregel weer terug! Wat een kortzichtig, geld verslindend beleid. Beleid; zitten daarin niet dezelfde letters als in het woord 'debiel'? De mevrouw van het UWV, Liesbeth van Amersfoort, die met dit plan kwam, is toevallig ook zo'n 'beleids'-medewerker. Ze heeft de kwestie laten onderzoeken door een extern bureau. En je weet hoe overheidsinstanties werken. Die nemen alleen bureaus in de arm, wier rapporten  'toevallig' telkens in het eigen straatje passen. Je hebt een, in dit geval dom, idee en dat laat je onderbouwen met een duur rapport om je idee te alten realiseren.
Ik weet zeker dat Liesbeth nog nooit een dagje in de keuken van een Chinees restaurant heeft doorgebracht. Een roos snijden uit een winterpeen moet in een paar minuten klaar zijn. Niet na een uur. De kunst van het wokken is vooral gelegen in ervaring. Probeer de temperatuur in de wok maar eens constant op de juiste hoogte te houden. Veel Chinese koks 'ruiken' dat het gerecht goed is. En dan nog de keukencultuur en organisatie. Dat is voor een Hollandse kok flink wennen en vergt erg veel inwerktijd. Vind maar eens koks die in potentie dit kunnen en daartoe bereid zijn.
Veel Chinese restaurants zijn er niet eens in geslaagd om een Hollandse kok op sollicitatiegesprek te krijgen. Misschien is het beter dat het UWV eerst Liesbeth wat cursussen laat volgen (ontslag hoeft niet per se) en notoire uitkeringstrekkers terugstuurt naar hun eigen land.

Kattenfeestje

Fenna doet een alco-hol controle

Afgelopen nacht was er een kattenfeestje op ons dak. Zelf heb ik er niets van meegekregen. Als ik naar bed ga, doe ik dat om te gaan snurken en niet om naar van alles en nog wat te liggen luisteren. Fenna dacht er blijkbaar ook zo over, want die heeft niet gereageerd.
Sonja is nog even naar buiten geweest om het feestje te beëindigen. Ze vertelde dat er een paar dakhazen op de luifel lagen, terwijl andere over het dak en in de dakgoot renden. Misschien zijn wij mensen wat abuis wat de datum van Dierendag betreft. Of was Tom soms jarig? We weten namelijk niet precies wanneer hij het daglicht zag. Dat rooie beest komt namelijk uit Zeewolde. Maar daar kan Tom niets aan doen. Vanmorgen zag ik een paar kuilen in het doek van de luifel zitten. Die zijn inmiddels weer verdwenen. Er is wel een elastiek gesprongen, dus krijgt Tom vanavond geen eten. Zit ie mooi met zichzelf : een kater.

Schone beloftes

"And when you reach the broken promise land,

All your dreams slip through your hands
And you know it's too late to change your mind.

Because you've paid the price to come so far,
Just to wind up where you are.
And you're still just across the borderline...

(R. Cooder - Across the borderline)

Stoere honden in asiels

Er bevinden zich op dit moment relatief veel honden in de dierenasiels. Het nieuws rept over veel 'stoere honden'. Daarbij refereert men aan herdershonden, pitbulls, terriërs enz. In mijn ogen een misplaatste benaming, want het zijn vaak de betreffende baasjes die zo'n hond stoer vinden staan. Van de herdershond is vaak gezegd, dat zijn eigenaar graag sergeant had willen worden. Met andere woorden, het komt voor dat een bepaalde hond iets bij de eigenaar moet compenseren. Wie niet over een rechte rug beschikt en toch indruk wil maken, neemt een 'stoere hond'. Anderen nemen een gewone hond.
Onlangs zijn in Duitsland twee pitbulls door de politie neergeschoten. Dat gebeurde m.i. rücksichtlos. De twee bevonden zich in een winkel. Toen vroeg in de ochtend werd ingebroken, sloegen de boeven bij het zien / horen van de honden op de vlucht. Daarbij lieten ze de winkeldeur openstaan. De honden waren natuurlijk blij met die open deur. Ze renden de straat op. De gewaarschuwde politie schoot beide honden na aankomst pardoes dood. "Ze zijn gevaarlijk", zo was het commentaar. De eigenaar was al onderweg, maar kwam net te laat.

Omstanders beweerden dat de honden gewoon enthousiast waren vanwege hun onverwachte vrijheid. Niemand had geklaagd over agressief gedrag van de twee honden. Wel over die andere twee, die van de Polizei.
Sommige rassen hebben een slechte naam gekregen. Elke hond kan agressief opgevoed worden. Het ene ras is daar gevoeliger voor dan het andere. Stoere honden bestaan niet. Wel macho baasjes, die, als het erop aankomt, hun hond stoer opvoeden en vervolgens niet de baas kunnen. En dan moet dat beest maar naar het asiel met de mededeling : hij is agressief.