't Rijdt zo lekker

Het is me al twee keer overkomen dat ik op de Knardijk een motorrijder tegenkom. Nee, niet op de rijbaan, maar op het fietspad! Een rare gewaarwording als je zo'n ding op je af ziet komen. Ik weet best wel dat het op de klinkers niet lekker rijden is daar op die dijk. Je mag er overigens maar 60 km/uur. Maar om dan maar het fietspad te nemen?
Zo'n motorfiets is breder dan een fiets en het fietspad is relatief smal. Elkaar op de fiets passeren gaat goed, maar om nu te zeggen 'wat een ruimte!", nee.
Omgekeerd rijden sommigen op andere locaties op de rijbaan in plaats op het fietspad. Dan vindt men het fietspad blijkbaar niet goed genoeg. Het zijn meestal mensen op een racefiets. Dergelijke situaties leveren ook schrikreacties op van voornamelijk bestuurders van motorvoertuigen. Zo'n fietser verwacht je daar immers niet. In de wijk Jol stonden drie vrouwen met hun hondjes midden op het fietspad. Er is ook een stoep, maar daar moesten de fietsers overheen, want de dames weigerden plaats te maken. Zo gaat dat tegenwoordig. Het zal wellicht een kwestie van wennen zijn. We gaan steeds meer naar een ware anarchie op de wegen. Dus mocht je mij op m'n CBX over een fietspad zien rijden : niet zeuren. Ik moet me immers aanpassen om te overleven.

Creatief bakken

We beschikken over een simpele Twinny Load om onze fietsen te vervoeren. We hebben ook zo'n soort  'vork' waarmee we één fiets kunnen vervoeren. Dat ding is aangeschaft voor op de dissel van de caravan en heeft geen kentekenplaathouder noch verlichting. Soms gebruik ik hem toch voor achterop de auto. Alleen overdag hoor en voor kleine stukjes. Zoals laatst toen Mike een lekke band had.
De Twinny Load zit de laatste tijd niet echt stevig op de trekhaak. Een onderzoekje wees uit, dat de beide pennen van de drager net iets kleiner van diameter zijn dan de bussen van de houder op de trekhaak.
"Opvullen die hap!", dacht ik oplossingsgericht. Omdat het om millimeters gaat, was het niet mogelijk om een precies passend stukje pijp over de pennen te schuiven dat ook nog eens precies in de bussen past. Ik heb nog andere oplossingen bedacht, om de ruimte op te vullen. Maar uiteindelijk besloot ik te gaan lassen. Lassen is trouwens een groot woord voor een koekenbakker als ik. Maar goed. Ik heb beide pennen eerst schoon geschuurd en vervolgens met mijn zeer oude lasapparaat geprobeerd twee rupsjes neer te leggen. Bij zoon Robert, zelf een virtuoos in lassen,  zal ongetwijfeld spontaan de tranen in de ogen geschoten zijn, bij het zien van mijn laswerk. Maar ja, ik was tevreden. Ieder zijn vak. Daarna heb ik wat slakjes verwijderd en de boel met een staalborstel gereinigd.
Toen was het passen en meten en.... voorzichtig slijpen. Dat  deel van de klus duurde het langst, want ik wilde niet te veel van de lasrupsen af slijpen. Ik ging door totdat de beide pennen strak passend in de bussen verdwenen. En : zonder speling. Want daar ging het uit eindelijk om.
Kortom, de operatie is geslaagd en de patiënt leeft ook nog. Een luxere uitvoering lijkt me ook wel wat. Zo'n drager, die geïntegreerd is in de achterzijde van de auto en die de fietsen zelf even omhoog tilt. Nog luxer kan ook. Gewoon even met je vingers knippen en zeggen : "James, zet de drager en de fietsen eens op de Porsche!" Maar ja, daar moet je niet alleen geld, maar ook de instelling voor hebben.

NK Palingroken in Kortenhoef

Eindelijk Nieuwersluis -2-

Het gebouw is voorzien van mooie ornamenten. Boven wat oorspronkelijk de hoofdingang was (vermoed ik) staat dat het gebouw een Pupillenschool uit 1877 was. Koning Willem III was beschermheer. Ik weet niet of dat sec het gebouw betrof dan wel de inhoud. Of beide.
In de begintijd kregen zo'n 250 jongens daar les in lezen, schrijven, rekenen, aardrijkskunde, zwemmen en schaatsen. Ik weet niet of laatst genoemde twee lessen in en op de Vecht plaatsvonden. Hun ouders hadden meestal geen geld om hun opvoeding te betalen. Dus op naar Nieuwersluis, naar de Pupillenschool. Zodra een leerling 16 werd, ging hij over naar het leger, de krijgsdienst.
Later werd het gebouw een kazerne met als officiële naam : Militair Penitentiair Centrum. Militairen die 'Nieuwersluis kregen', mochten daar zich vermaken met stormbanen, hardlopen, zwemmen (hardlopen naar een zwembad in Utrecht)en andere bezigheden die in een zeker tempo en onder strenge discipline plaatsvonden. 'Dat zal ze leren!', dacht men.

Digi-kid Tim

Kleinzoon Tim (7 jaar)laat geregeld blijken een kind van deze tijd te zijn. Hij is helemaal los op games en alle moderne technologie. Laatst zei hij, dat hij best zonder zijn moeder kan.
Mamma Karly op haar beurt vraagt hem vervolgens : "En wie kookt er dan?"
Tim : "Dan kijken we gewoon even naar 24Kitchen." (een kookprogramma op tv)
Karly : "En wie doet dan je was?
Tim : "Dan kijk ik even op hoedoejedewas.nl."

Tim is dus niet alleen van deze tijd, hij is ook een jongen die geen problemen, maar uitdagingen ziet. Prachtig!

Mamma's rol is aanzienlijk duidelijker geworden. Dat kan een grote zorg minder zijn, maar ook een zorg meer. 't Is maar net hoe je daar als moeder in zit. Kleine kinderen worden groot :  Loslaten en je geleidelijk terugtrekken.

Rond de Loosdrechtse Plassen

Een deel van kasteel Sypesteyn

In een tijdschrift lazen we over een fietsroute rond de Loosdrechtse Plassen. Om nog van het mooie weer te kunnen genieten, besloten we de tocht deze week te gaan maken.
Met de fietsen achterop reden we via de Oostvaardersplassen naar de A27. Daar namen we de oprit bij Almere Hout.
Via de zuidkant van Hilversum ging het globaal richting Loosdrecht. Halverwege sloegen we af naar 's Gravenland, waar knooppunt 8 zich bevindt. Dat was weldra gevonden. We parkeerden de auto onder een rij mooie grote bomen, die met hun groene koppen het blik uit de zon hielden.
De tocht leidde via Kortenhoef (bekend bij vooral wielrenners), Oud Loosdrecht, de nieuwe versie (waar kasteel Sypesteyn zich bevindt)richting Breukelenveen. We reden door een mooi landschap met heel veel water, mooie optrekjes, legio zaken die alle betrekking hebben op varen of iets dat daarmee te maken heeft en soms wat fietsers. Via Breukelen ging het verder langs de Vecht richting Nederhorst den Berg. Met onderweg o.a. Nieuwersluis en Loenen a/d Vecht als tussendoortje. Een prachtige route met veel bezienswaardigheden en mooie landschappen. Om daarvan te kunnen genieten waren op veel plaatsen banken of zelfs speciale rustplekken aanwezig. Wat een luxe! Uiteindelijk kwamen we via Ankeveen (bekend van de ijs driedaagse) weer in 's Gravenland terug. Maar toen hadden we inmiddels  bijna 50 kilometer achter de wielen en was het zes uur 's avonds.

Verkeerd om

Had een rond bord moeten zijn...

Had een vierkant bord moeten zijn....

Fietsend tussen Nieuw Loosdrecht en het plaatsje Boomhoek stuitten wij op een paar verkeerd geplaatste verkeersborden. Ter plekke was een tweetal mannen met graafwerk bezig. Toen ik een van hen aansprak op de verkeerd geplaatste borden, keek hij mij aan alsof hij water zag branden. Maar het kan ook zijn dat mijn Leids accent hem overviel.
Hij zei niets, maar bleef alleen verbaasd kijken. Ook nadat ik mijn opmerking had herhaald en een toelichting had gegeven. Volgens het ronde bord met pijl, moesten we het erf oprijden. Ik vraag me overigens af wie er aansprakelijk is wanneer daar een aanrijding zou plaatsvinden. Mag elke stoethaspel zomaar verkeersborden plaatsen? Blijkbaar wel.

Eerst ikke!

Op weg naar de Loosdrechtse Plassen reden wij woensdagochtend j.l. tegen elf uur door de Oostvaardersplassen. Zoals gewoonlijk hield ik me als natuurliefhebber keurig aan de toegestane maximum snelheid van 60 km/uur. Bij de wildroosters aan de Praamweg aangekomen zag ik een paar groepen fietsers naderen. Scholieren zo te zien, die bepakt en gezakt op weg waren.
Achter de eerste groep naderde een witte bestelbus. De eerste groep was bezig het voor hen eerste wildrooster te nemen en bevond zich in de smalle doorgang. Dat was voor de bestuurder van de witte bus geen enkele reden om even te wachten. Hij perste zich gewoon er doorheen! Onverantwoord en asociaal. Ik bleef rustig voor 'mijn' rooster wachten. Het busje passeerde mij en ik zag op de zijkant een mij bekend logo met de tekst Waterschap Zuiderzeeland staan. Blijkbaar was de bestuurder daarvan niet op de hoogte.

In Nederhorst den Berg

Mijn Benlli in de Jamathi tijd

Tijdens die mooie fietstocht rond de Loosdrechtse Plassen kwamen we ook in het plaatsje Nederhorst den Berg terecht. De naam is voor mij net zo bekend als Leiderdorp, Leiden, Amsterdam, Rotterdam en Den Haag. En Lelystad natuurlijk.
Die bekendheid heeft het dorp vooral te danken aan mijn hobby : motorsport. Wie Nederhorst den Berg zegt, zegt Jamathi, TT, Paul Lodewijkx, Martin Mijwaart en Jan Thiel. De jaren 60 en 70. Toen ik in dat plaatsje luidt "Jamathi!" riep, begon iemand Engels te praten tegen mij. Hij dacht dat ik een Japanse toerist was die de weg kwijt was. Opvallend genoeg zeiden deze namen de eigenaar van het café, waar we even later wat dronken, helemaal niets! Hij bleek import te zijn. Nou, dan mag de gemeente Nederhorst den Berg deze middenstander die nota bene buitenlui ontvangt alsnog een inburgeringscursus laten volgen in lokale beziens- en wetenswaardigheden. Een misser van de hoogste orde!
Meneer voelde ook aan, dat hier iets ernstigs aan de hand was. Hij spoedde zich naar binnen, waar een kleine vertegenwoordiging van de inheemse bevolking rokend aan de zuchtende bar hing. Even later kwam hij even papegaaien wat hem gezegd was. Maar over Paul wist ie niets over diens trieste einde en over Jan bij Aprilia ook niks. Ik durfde niet eens meer over Martin te beginnen. Wat een doffe ellende. Weer geen gesprekspartner en/of wandelende informatiebron. Ik heb ook maar niet naar die oude schuur gevraagd. Wel naar de rekening. Teleurgesteld verliet ik Nederhorst den Berg. Geen Paul, geen Jan, geen Martin, zelfs geen Jamathi. Wel een cafébaas die van niets weet.

Eindelijk Nieuwersluis!

Gisteren was het dan zover. Zo'n 43 jaar na het geregeld aanhoren van het dreigement : "... en anders wordt het Nieuwersluis!!" kwam ik in Nieuwersluis aan. Op de fiets, als onderdeel van een fietstocht van ruim 50 km rond de Loosdrechtse Plassen.
Gedurende mijn militaire diensttijd werd vaak gesproken en gedreigd met Nieuwersluis. Dat was toen een strafinrichting voor onwillige militairen, die dienstbevelen weigerden op te volgen. Immers, ook zo'n dertig jaar na Wereldoorlog 2 was in ons leger Befehl noch immer Befehl. Ik bedoel : laten we elkaar geen mietje noemen.
Maar ja, je kunt niet altijd doen wat je opgedragen wordt. Zelfs niet in een tijd van Koude Oorlog. Wie in Nieuwersluis terecht kwam, moest de tijd die hij daar doorbracht nadienen. En vooral dat laatste deed velen zich netjes gedragen. Als het kader in de buurt was.
Het is een imposant historisch gebouw met nog duidelijk een functie waarin het element straf opgesloten zit. Ik ben niet aan de poort geweest. Ik bedoel : je moet de kat niet op het spek binden. Ik heb vanaf gepaste afstand wat foto's gemaakt. Het kwam mij over als een indrukwekkend gebouw met een onvriendelijke, kille, disciplinaire uitstraling. Heel erg knap van de architect. Dat wel.

Muziek van toen

Muziek uit mijn jeugd en tienerjaren.

Het Bovenwater

Dode vis in de erwtensoep

Sinds de bouw van woningen op strekdammen aan het Bovenwater, is de kwaliteit van het water flink achteruit gehold. Het water wordt al vroeg in de zomer groen van kleur,  ongewenste waterplanten groeien welig en elk jaar is sprake van blauwalg. Blauwalg is geen plantje of zo, maar een gevaarlijke bacterie.
Het komt mij daarom vreemd over wanneer gesteld wordt, dat men in geval van aanwezigheid van de bacterie wel mag windsurfen op het Bovenwater, maar niet mag zwemmen. Onzin!
De visstand is ook tot bijna nul gedaald. Alleen de taaie karper weet zich nog staande te houden. De tijd dat men veel witvis kon vangen en de snoek en baars volop aanwezig waren is allang geweest.
Er is tot op heden veel gedaan om de kwaliteit van het water van het Bovenwater te verbeteren. Tot het aanleggen van een pomp die water uit het Markermeer in het Bovenwater inbrengt toe. Maar sommige ingrepen hebben ook een negatieve uitwerking. Zoals het maaien. Na het maaien blijft veel maaisel in het water en ligt daar weg te rotten. Bewoners hebben zich daar jarenlang over beklaagd. Inmiddels is daar ook iets op gevonden : een speciale maaiboot die de troep zelf opruimt. Een genie die op dat idee gekomen is? Je rommel opruimen na een klus lijkt mij heel normaal. De ingrepen komen bij mij over als symptoom bestrijding.De feitelijke oorzaken van de verstoring van het watermilieu krijgen nog steeds geen aandacht.
In de hele aanpak mis ik nog steeds de situatie zoals ie was voor het bouwrijp maken van de grond in en rond het water, waarin vooral de (later verwijderde) rietkragen een grote waterzuiverende rol speelden. En wat de bestrijding van de blauwalg betreft : het is algemeen bekend dat een bepaalde mosselsoort een goede natuurlijke remedie is tegen blauwalg.

Laconiek en levensgevaarlijk

Vorige week is in Dronten iemand omgekomen door een bedrijfsongeval. De man kreeg een lepel, zo'n stalen bak waarmee grond wordt verzet, boven op zich.
Het toeval(?) wil, dat ik die twee mensen nog heb zien werken. Bij een spoorweg viaduct in de buurt van het industrieterrein, toen ik op weg was naar een loods. Ik vond het nogal irritant dat ze met die graafmachine het fietspad versperden, terwijl dat helemaal niet nodig was. De wagen stond links op het gras in de berm en de lepel lag rechts naast het fietspad op de grond. Ik kon kiezen : of onder de arm van de lepel door rijden of afstappen en over de drukke rijbaan omlopen. Op dat moment baalde ik even van die twee, niet wetende dat een van hen een dag of wat later om het leven zou komen.
Hoe kan zo'n lepel nou losraken? Nou, dat lijkt mij geen enkel probleem. Ik heb al eerder lepels zien losschieten en zaken uit zo'n lepel zien vallen. Vaak worden andere onderdelen van zo'n machine in de lepel vervoerd of verplaatst. Zoals andere lepels en materieel. Ook dat gaat niet altijd goed.
Hoe kan iemand zo'n ding op zich krijgen? Niemand mag zich immers onder zo'n ding bevinden? De reikwijdte van de arm is de straal waar men buiten moet blijven.
Ik zie vooral in de bouw mensen met een kunststof helmpje op onder een blok beton of stapel stenen staan als het spul omhoog wordt gehesen. Staan ze met hun vingertje omhoog te draaien om de machinist te vertellen dat het nog hoger moet. Nog hoger voordat het naar beneden dondert? Waarom ze daar moeten staan begrijp ik niet. Waarom de machinisten van die kranen dat goed vinden, snap ik evenmin.  Misschien is het de routine, die hen blind maakt voor gevaar. Ik verbaas me telkens weer wanneer mensen zo gevaarlijk bezig zijn. Op daken zie ik ook soms mensen bezig zonder veiligheidslijn. Het is mensen eigen om te denken : ach het valt wel mee. Nou, dat vallen gebeurt maar al te vaak. Maar het zit niet altijd mee.

Goedkoop tanken

Zondag ben ik conform mijn agenda naar de stad Roosendaal gereden. Dit keer met de auto. De tank was half vol (voor anderen half leeg) en dat heb ik bewust zo gelaten. Want op nog geen 8 km afstand van mijn bestemming kon ik over de grens in het Belgische Essen tanken. Bij dat tankstation tank ik wel meer als ik op familiebezoek ben in het Brabantse. Het probleem is, dat ik daar alleen met een cash automaat aan de gang kon. Bij dat onbemande tankstation kan ook gepind worden, maar met slechts één soort bankpas en die bezit ik niet.
Maar cash tanken heeft ook een voordeel : je leert bij een bepaalde meterstand van de brandstofvoorraad het aantal benodigde liters inschatten en deze met de literprijs om te rekenen naar het benodigd bedrag. En omdat je alleen bankbiljetten kunt invoeren moet het bedrag keurig afgerond worden. Een soort roulette wie niet goed kan inschatten en rekenen. Tanken blijft dus een gok.
Bij het tankstation aangekomen reed ik gewoonte getrouw naar de zuil voor contante betaling. Toen ik uitgetapt was, kwam een man aanlopen. Hij groette mij beleefd en vertelde dat ik ook met een willekeurige bankpas kon betalen. Dat was een paar cent goedkoper dan bij de cashzuil. Goedkoper? Ik reed de auto naar de nieuwe zuil en zag inderdaad een iets lagere prijs : 1, 625 euro voor een liter benzine! Onderweg langs de snelwegen zag ik prijzen tot over de 1,80!
Met het tanken in Essen begon voor mij het feest al. Al was het wel vreemd om het hele gebeuren in gewoon Nederlands mee te maken.
Niet veel later arriveerde ik op mijn bestemming om daar mijn zowaar Sjaak en de familie te feliciteren. Ze hadden mij zowaar gemist. Maar ja, ik had niet begrepen dat er sprake zou zijn van een soort georganiseerd feest. Aan de andere kant was het wel een Brabantse koffietafel waarvoor ik was uitgenodigd. Ik had beter kunnen weten. Al met al was het erg gezellig. Omdat er al iemand rondliep met een professioneel ogend fototoestel, heb ik zelf geen foto's gemaakt. Ik wacht de foto's maar af.

In Harderwijk

Zaterdag heb ik ervoor gekozen naar Harderwijk te gaan. Daar kwam ik met een stevige bries terecht in het zeer levendige vissersstadje. Wat heet : het was gewoonweg heel erg druk. Veel straten en wegen waren afgesloten en veel auto's waren op zoek naar een legaal parkeerplekje. Daar had ik met de motor geen last van. Ik kon tot vlakbij de haven parkeren. Op nog geen 15 meter afstand  zag ik de kraampjes. Heel druk dus, maar toch ook wel gezellig. In de haven lag een groot aantal oude botters en overal klonk typisch Hollandse muziek. Het nadeel van de motor als vervoersmiddel met mooi weer is telkens weer dat pak. Dat moet ik toch maar weer meesjouwen. Ik heb soms de rugzak mee, maar dan blijft het een gedoe. Ik heb een keer mijn uitrusting in een kluisje gepropt op een station. Dat beviel eigenlijk het beste. Lekker op het toilet even omgekleed en hoppa aan de wandel! Oke, ik zou er een uitklapbare mini caravan achter kunnen hangen. Maar dat wordt nog meer gesjouw en gesleep.
Zoals eerder gezegd vierde men in Harderwijk de Visserijdagen. Normaal is het rond deze tijd al druk in dat stadje, maar op zo'n dag helemaal. De middenstand boert er wel bij. Ook in het Dolfinarium was het druk. Ik ben niet gaan kijken (geen hengel mee), maar ben door het stadje gewandeld. Daar was het rustiger dan aan de boulevard en rond de haven, waar vooral de geur van gerookte paling mij deed watertanden. Van de prijs kreeg ik bijna kippenvel. De vis wordt duur betaald.