Het lijkt me doodeng als je in je eigen land je leven niet meer zeker bent. Ben je lekker aan het sport kijken of sport beoefenen, vindt er een aanslag plaats. De stad Boston kende ik alleen van de plaatselijke honkbalvereniging, de Boston Red Sox. Vooral op Curaçao volgden mijn broer Joop en ik fanatiek de Amerikaanse honkbal competitie met aansprekende clubs als de Pittsburg Pirates en de St. Louis Cardinals. En het boksen (Floyd Patterson) en Charles Atlas voor een gespierd lijf.
Ik heb nog even in de keukenkast gekeken. Ja hoor, mijn snelkookpan staat er nog. Dat ding is bij toeval binnengekomen. Hij was ooit van mijn moeder, die hem op haar beurt van mijn pa cadeau had gekregen. Een praktische gift dus. We hebben die pan nooit gebruikt om een complete maaltijd in te bereiden. Dat zou een smaakloze prut worden. We kookten er alleen de aardappels in. Maar toen het huis leeg stroomde, was het een raar gezicht een paar aardappeltjes in zo'n grote pan te zien liggen. Trouwens, het is een flinke pan, die uit verschillende delen bestaat die alle afgewassen, gedroogd en weer opgeruimd moesten worden.
In de keuken van het restaurant De Vette Os in Katwijk aan Zee, heb ik voor het eerst zo'n pan zien ontploffen. Nou ja, niet echt uit elkaar klappen. Het deksel knalde er vanaf. De keuken zag donker rood van de goulash, die tot dat moment nog in de pan lag te pruttelen. Als ik de effecten van de pan in Boston zie, dan kan ik me daar verder niets bij voorstellen. Welke idioot doet er nou een springlading in zo'n pan? Dat is toch vragen om moeilijkheden. Gezien de Amerikaanse juridische gevoeligheid, zal voortaan de handleiding van snelkookpannen expliciet vermelden, dat het NIET de bedoeling is daar explosieve stoffen in klaar te maken. Helemaal niet als er veel mensen in de buurt zijn. Zo gaat dat in het land van Uncle Sam. Voor veel marathonlopers is Bosten een must. Hopelijk verandert daar niets aan.
woensdag 17 april 2013
Lady Rita Anderson
"Geachte Geliefde.
Ik ben mevrouw Rita Anderson uit Groot-Brittannië, ben ik getrouwd met de heer David Anderson Ik en mijn overleden man was in, beheer van onroerend goed en ook een regering Estate Aannemer voor mijn man dood op 25 januari 2010. We waren elf jaar getrouwd zonder een kind als gevolg van mijn fibriod probleem. Hij stierf na een korte ziekte, dat voor slechts vier duurde days.Before zijn dood waren we weer zowel christelijke geboren. Sinds mijn man dood ik zijn gediagnosticeerd met slokdarmkanker. Toen wijlen mijn man nog leefde we afgezet de som van 7.5Million (GBP)in een bank.Presently het geld is nog steeds in de bank......enz."
Een stukje van een mail dat ik onlangs ontving. Je kent het vast wel. Als ik toestem wordt geld op mijn rekening gestort en vervolgens word ik kaal geplukt en heb ik me schuldig gemaakt aan illegale praktijken, zoals witwassen, fraude enz. Het schijnt zo te zijn dat er toch mensen zijn die op dit soort e-mails ingaan. Niet alleen volwassenen, ook de jeugd wordt steeds vaker benaderd voor louche geldpraktijken. De jongeren zijn tegenwoordig zo gemakkelijk te bereiken. Ze hebben de criminelen dagelijks in handen middels hun smartphones.
In het verleden kreeg ik ook huwelijksaanzoeken. Vaak uit Afrikaanse landen en dan met name uit Nigeria. Ik heb een keer voor de leut zo'n verzoek vriendelijk afgeslagen, met als reden dat ik heel gelukkig getrouwd ben.. Kreeg ik een e-mail terug met de mededeling , dat ze een miljoen Britse pond op de bank had staan. Maar ja,liefde is niet in geld uit te drukken. Dacht ik toen. Maar ja, toen was ik financieel gezien niet aan het koorddansen.
Ik ben mevrouw Rita Anderson uit Groot-Brittannië, ben ik getrouwd met de heer David Anderson Ik en mijn overleden man was in, beheer van onroerend goed en ook een regering Estate Aannemer voor mijn man dood op 25 januari 2010. We waren elf jaar getrouwd zonder een kind als gevolg van mijn fibriod probleem. Hij stierf na een korte ziekte, dat voor slechts vier duurde days.Before zijn dood waren we weer zowel christelijke geboren. Sinds mijn man dood ik zijn gediagnosticeerd met slokdarmkanker. Toen wijlen mijn man nog leefde we afgezet de som van 7.5Million (GBP)in een bank.Presently het geld is nog steeds in de bank......enz."
Een stukje van een mail dat ik onlangs ontving. Je kent het vast wel. Als ik toestem wordt geld op mijn rekening gestort en vervolgens word ik kaal geplukt en heb ik me schuldig gemaakt aan illegale praktijken, zoals witwassen, fraude enz. Het schijnt zo te zijn dat er toch mensen zijn die op dit soort e-mails ingaan. Niet alleen volwassenen, ook de jeugd wordt steeds vaker benaderd voor louche geldpraktijken. De jongeren zijn tegenwoordig zo gemakkelijk te bereiken. Ze hebben de criminelen dagelijks in handen middels hun smartphones.
In het verleden kreeg ik ook huwelijksaanzoeken. Vaak uit Afrikaanse landen en dan met name uit Nigeria. Ik heb een keer voor de leut zo'n verzoek vriendelijk afgeslagen, met als reden dat ik heel gelukkig getrouwd ben.. Kreeg ik een e-mail terug met de mededeling , dat ze een miljoen Britse pond op de bank had staan. Maar ja,liefde is niet in geld uit te drukken. Dacht ik toen. Maar ja, toen was ik financieel gezien niet aan het koorddansen.
Glasvezel : welles, nietes
Gisteren kreeg ik een brief van mijn nieuwe provider, Lijbrandt. De brief meldde dat het hen niet gelukt is mijn abonnement bij KPN op te zeggen. De provider had een contractnummer nodig. Dat nummer heb ik weliswaar opgegeven, maar dat was niet volledig. Of ik het volledige contractnummer alsnog wilde doorgeven.
Ik vond het een wat rare brief, want mijn KPN modem is al een tijdje dood. Dus ook de telefoon deed het niet meer via de KPN lijn. Eerst maar even gekeken op Mijn KPN. Daar kwam ik in een opgeschoonde omgeving terecht. "Dus toch", dacht ik. Maar voor alle zekerheid toch maar even KPN gebeld. De vriendelijke vrouw van de helpdesk zag al ras, dat mijn aansluiting en dus mijn abonnement beëindigd is. Op aanreiken van.... mijn nieuwe provider Lijbrandt. Ze gaf voor alle zekerheid ook nog de datum van beëindiging door. Een contractnummer kon ze niet meer vinden. Afgezien van wat basis informatie was de rest van de gegevens al uit de database verwijderd.
Al met al vond ik het al vreemd dat Lijbrandt een contractnummer nodig had om mijn abonnement op te zeggen. Mijn basisgegevens en handtekening zouden al voldoende moeten zijn en dat is dus gebleken.
Ik vond het een wat rare brief, want mijn KPN modem is al een tijdje dood. Dus ook de telefoon deed het niet meer via de KPN lijn. Eerst maar even gekeken op Mijn KPN. Daar kwam ik in een opgeschoonde omgeving terecht. "Dus toch", dacht ik. Maar voor alle zekerheid toch maar even KPN gebeld. De vriendelijke vrouw van de helpdesk zag al ras, dat mijn aansluiting en dus mijn abonnement beëindigd is. Op aanreiken van.... mijn nieuwe provider Lijbrandt. Ze gaf voor alle zekerheid ook nog de datum van beëindiging door. Een contractnummer kon ze niet meer vinden. Afgezien van wat basis informatie was de rest van de gegevens al uit de database verwijderd.
Al met al vond ik het al vreemd dat Lijbrandt een contractnummer nodig had om mijn abonnement op te zeggen. Mijn basisgegevens en handtekening zouden al voldoende moeten zijn en dat is dus gebleken.
dinsdag 16 april 2013
Een retour Apeldoorn
Vanmiddag besloot ik spontaan weer eens naar Apeldoorn te rijden, om daar familie op te zoeken. Na een kleine controle van de CBX en een pietsie olie bijvullen ging ik op weg. Op de N302, de weg die Harderwijk met Lelystad verbindt, merkte ik pas dat er een flinke wind stond. Soms met wat vlagen. Als ik zo'n straffe wind op de kop heb, is dat minder vervelend dan van opzij, zoals vandaag. Af en toe flink hangen tegen de wind en dan vlug weer de balans herstellen als de wind wat minder werd door bijvoorbeeld struiken en/of bomen of tegenliggers. Vooral vrachtwagens kunnen voor grote verschillen zorgen. Of je krijgt een dreun of de wind is opeens even weg.Ik bleef de N302 volgen tot de N344 richting Apeldoorn. Dat is een veel leukere route dan die over de A1 die een kilometer verderop parallel aan deze weg ligt. Tot dan viel het rijden mee. Het was relatief rustig op het asfalt. Koud was het zeker niet. De N344 is een fraaie weg, die door heuvelachtig gebied loopt. Vrij snel kreeg ik kilometers lang wegdek te zien in een glooiend landschap. Ik kreeg opeens de neiging om het gas flink open te draaien. Maar ik wist me te beheersen en hield hield de naald op 80. Toen ik bij de bekende / beruchte Naald aankwam ging ik linksaf, richting Zwolle. Zover zou ik niet komen, want al vrij snel was ik op de plaats van bestemming : bij mijn tante Carla.
Toen ik de CBX op de oprit had geparkeerd, zag ik een schim van haar achter het folie dat op het raam is geplakt. Ik keek over de folie heen zag dat ze aan het lezen was. Zachtjes tikte ik met mijn sleutel op het raam. Maar dat was toch hard genoeg om haar te laten schrikken. Maar haar gezicht veranderde direct toen ze mijn lachend hoofd zag. Ik zag aan haar lippen dat ze mijn naam twee keer riep. Even later deed ze de deur open en volgde een hartelijke begroeting over en weer.
Eenmaal aan de thee, in het bijzijn van een fleurige bos gele rozen, ontspon zich een gezellig gesprek waarin allerlei familiezaken de revue passeerden. Tante is nog opvallend vitaal en helder van geest. Gezelligheid kent geen tijd. En dus vloog de tijd voorbij. Voordat ik weer vertrok liet ze me haar tuin met de twee kippen en de vijver met goudvissen zien. Ik merkte aan haar enthousiasme, dat die tuin een belangrijke afleiding voor haar is. Ze vroeg me nog nadrukkelijk om vooral de lieve Belgische tak de groeten van haar te doen. En natuurlijk de rest van de familie ook. Waarvan akte. Ze wenste mij op een warme manier veel sterkte toe.
De terugweg verliep voorspoedig. Een paar spatten regen op het vizier was alles. Ik reed voor de spits uit en keerde na een ontspannende rit weer gezond en wel terug aan de Ringdijk.
Een UWV koekje van eigen deeg?
Het UWV gaat eigen medewerkers de zak geven. Niet dat ik dat erg vind hoor. Ik gun het ze wel, dat ze eens vanaf onze kant kennismaken met hun eigen organisatie. Maar het zal mij niet verbazen indien zij een streepje voor krijgen en wel geheel conform de regels behandeld zullen gaan worden.
Nog niet zo lang geleden beklaagde de vakbond zich over de UWV website die bestemd is voor werkzoekenden. Mijn ervaring is dat je helemaal niet bij het UWV moet zijn voor werk. Dat kan je het beste zelf regelen. In mijn geval heb ik een paar keer zes weken moeten wachten om goedkeuring te krijgen voor een dienstverband. Zo lang wilde mijn potentiële werkgevers niet wachten. En ik dus ook niet. Gewoon je eigen gang gaan en achteraf doorgeven aan het UWV werkte bij mij het beste.
Al dat omslachtige, bureaucratische gedoe vreet tijd, energie en bakken geld. En het wekt alleen ergernis en demotivatie bij de cliënt op.
Nog niet zo lang geleden beklaagde de vakbond zich over de UWV website die bestemd is voor werkzoekenden. Mijn ervaring is dat je helemaal niet bij het UWV moet zijn voor werk. Dat kan je het beste zelf regelen. In mijn geval heb ik een paar keer zes weken moeten wachten om goedkeuring te krijgen voor een dienstverband. Zo lang wilde mijn potentiële werkgevers niet wachten. En ik dus ook niet. Gewoon je eigen gang gaan en achteraf doorgeven aan het UWV werkte bij mij het beste.
Al dat omslachtige, bureaucratische gedoe vreet tijd, energie en bakken geld. En het wekt alleen ergernis en demotivatie bij de cliënt op.
maandag 15 april 2013
Nou &
Zondagmiddag kwamen mijn zus en ik via allerlei omwegen in onze herinneringen terecht bij de disco's in Leiden en omgeving. Zelf ging ik in de jaren 60 geregeld naar Boule 7 in Noordwijk. In die tijd werkte ik in een restaurant in Katwijk aan Zee. Zodra de keuken opgeruimd was (tegen 23.00 uur) reden we richting Noordwijk. Ik ging ook weleens naar Samantha in Leiden. Maar eigenlijk vond ik die kolere herrie in zo'n ruimte maar niks. Via de disco's kwamen we al pratend in de popgroepen terecht. De bandjes schoten in die tijd als paddenstoelen uit de grond. Het leek wel of iedereen gitaar wilde spelen.
Ik leerde Henk Verhoog kennen in de eerste klas van de Hervormde school aan de Kastanjelaan. Ik kwam soms bij hem thuis in de Lindelaan. Eind jaren 50 zei Henk mij dat we familie van elkaar zouden worden. Zijn oudere broer Jan had een oogje op mijn oudste zus, waarmee hij later ook trouwde. In de jaren 60 was Henk Verhoog manager van een aantal popgroepen
waaronder de Namby Pambys en de Leiderdorpse band Nou &. De gitaristen waren twee broers De Leeuw, die aan de Acacialaan woonden. En dan was er ook een drummer (mij onbekend) en een (2e) zanger, Teun de Reede(?). Ze speelden veel covers van bekende popgroepen. Soms kwamen de beide gitaristen bij ons thuis aan de Splinterlaan om even te jammen. Henk organiseerde veel op het gebied van popmuziek in Leiden e.o. Ik heb in die tijd veel leuke verhalen aangehoord via de familie van Henk als ik weer eens in de Lindelaan was. Henk zelf timmerde flink aan de weg en verscheen in een paar kranten.
Later stapte Henk in de wereld van de kleding. Hij had een zaak in de Winkelhof. Inmiddels woonde Henk met zijn gezinnetje in de Dr. De Bruynestraat, in het huis van onze voormalige Resedastraat-buren, de familie Zaagman. Helaas maakte een hersentumor in 1985 een eind aan zijn zo daadkrachtig leven. Er is een nummer dat me telkens weer doet herinneren aan die tijd van Nou &, omdat de band dat ook vaak speelde. Ook toen ze in een grote tent op het voormalig terrein van Voordorp optraden. Ik heb het over :
Ik leerde Henk Verhoog kennen in de eerste klas van de Hervormde school aan de Kastanjelaan. Ik kwam soms bij hem thuis in de Lindelaan. Eind jaren 50 zei Henk mij dat we familie van elkaar zouden worden. Zijn oudere broer Jan had een oogje op mijn oudste zus, waarmee hij later ook trouwde. In de jaren 60 was Henk Verhoog manager van een aantal popgroepen
![]() |
| Henk (2e van rechts) met Elly in 1965 |
Later stapte Henk in de wereld van de kleding. Hij had een zaak in de Winkelhof. Inmiddels woonde Henk met zijn gezinnetje in de Dr. De Bruynestraat, in het huis van onze voormalige Resedastraat-buren, de familie Zaagman. Helaas maakte een hersentumor in 1985 een eind aan zijn zo daadkrachtig leven. Er is een nummer dat me telkens weer doet herinneren aan die tijd van Nou &, omdat de band dat ook vaak speelde. Ook toen ze in een grote tent op het voormalig terrein van Voordorp optraden. Ik heb het over :
Epo goed voor milieu
Zaterdagmiddag wilde ik naar het sportcomplex van de SV Lelystad gaan. Vanwege het mooie weer besloot ik de motor te nemen. Ik kwam niet ver, want voor de aansluiting op rotonde aan de Houtribweg, moest ik halt houden. Een verkeersregelaar hield mij tegen. Het is tegenwoordig de trend om zo'n iemand gewoon omver te rijden, maar ik ben niet zo'n trendvolger. En mijn motor was nog zo mooi schoon; die wilde ik zo houden. Terwijl ik daar stond te wachten, begonnen zich flinke rijen auto's te vormen. Zowel op de Ringdijk als in de Harderwijkstraat. Het duurde en duurde maar, maar ik zag niets bijzonders aankomen. De verkeersregelaar werd er zelf al zenuwachtig van. Maar gelukkig kwam er redding. Een peloton wielrenners raasde over de weg, richting de Knardijk. Een vreemd gezicht, vooral met zo'n verkeersbord voor mijn neus, dat aangeeft dat de weg verboden is voor fietsers en bronfietsers. Natuurlijk waren er ook achterblijvers, want niet elke wielrenner gebruikt epo. Hun achterstand was behoorlijk. Ik had de motor inmiddels uitgezet, zodat de coureurs naar relatief frissere lucht konden happen. Ik keek uit naar de bezemwagen, maar die kwam niet. Na verloop van tijd kwam wel een motoragent met een bezem achter op de motor voorbij tuffen. Het eind was in zicht. Ik startte de CBX weer, de verkeersregelaar gaf de weg vrij en ik reed als derde motorvoertuig de Houtribweg op naar de Langezand en dacht : " Epo is eigenlijk best goed voor het milieu."
Over ondergoed en jenever
![]() |
| Wimmie en Petertje |
Omdat we meestal alleen op de zaterdag in bad gingen (in een zinken teil) maakte mijn mamma zich soms zorgen. Als ik in de tweede helft van de week buiten mocht spelen, stelde ze vaak een voorwaarde : "Doe wel eerst schoon ondergoed aan. Als je in het ziekenhuis terechtkomt, schaam ik me dood!"
In het begin heb ik mijn Jansen & Tilanus'onderbroekje (volgens het label onderkleding sinds 1869) weleens uit nieuwsgierigheid tegen het licht gehouden. Geen remsporen, zoals bij de Hollandse jongens in de klas. Logisch, want die kenden geen 'bottle' of Indische douche. Die veegden hun gat af met dat afgekeurde naoorlogse schuurpapier.
Sommigen hadden dikke bruine plakkaten in de broek zitten, die niet bepaald fris roken. Maar goed, er zaten soms wel gele vlekken in mijn J&T'je. Maar dat komt omdat ik op school vaak niet even naar het urinoir mocht. "Dat had je voor schooltijd moeten doen, Wimmie!", zei juf boos als ik twee vingers opstak. Dus was het ophouden geblazen. Dat kon ik ondanks wat druppels toch beter dan Petertje van L. Ik zat naast hem in de schoolbank en hield hem goed in de gaten.Als hij begon te wiebelen moest ik met mijn kont van de zitting, anders voelde ik mijn broek heel langzaam warm worden. Petertje durfde nooit twee vingers op te steken. Daar was ie te verlegen voor.
Hij doet ut weer!
![]() |
| Tja, en nu? |
Na veel pogingen kwam pa met een andere bougie op de proppen. Nadat de oude was vervangen, was slechts een trap nodig om een pruttelend geluid te produceren. Hij doet ut weer!!
Ben hanteerde ten tijde van de tweewielerzaak bepaalde regels. Een daarvan was, dat als een blok verzopen was, eerst een nieuwe bougie gemonteerd moest worden. De elektroden schijnen van zo'n benzinedouche een flinke optater te krijgen. Gedemonteerd vonkt ie wel, maar gemonteerd, onder compressie, doet ie niets.
Maar goed, Vincent is blij. Hij kan weer rijden. Eh...rijden? En wat is dat daar? Is dat niet olie??! Gr#&*!!! Waar komt dat nou weer vandaan?! Weer een klusje. Ach ja, ook scooters hebben van tijd tot tijd wat onderhoud nodig. Daar kom je meestal achter als je opeens ergens naar toe wilt.
Watertoren Sassenheim
Gisteren kon ik het niet laten. Rijdend over de A44 zie ik telkens de mij bekende watertoren staan, vlak voor afrit 4. Die watertoren ben ik als tiener op mijn fiets vaak gepasseerd. Op weg naar de bollenschuur, om daar in de schoolvakantie bloembollen te gaan pellen. Dat was een leuke en vooral gezellige bezigheid. Tenminste, als je niet in een soort fabriekscultuur terecht kwam. Want die bestond ook in sommige bloembollenbedrijven. Dat was sec pellen. Niet praten, lachen en zelfs naar de wc gaan was strak geregeld. Net als op de lagere school, was sprake van een streng regime. Dus in zo'n schuur heb ik slechts een dag of wat gepeld. Daarna was het : Weg wezen!We vertrokken 's morgens vroeg vanuit Leiderdorp op de fiets richting Sassenheim. Drinken en lunchpakketje onder de snelbinders achterop. Via de Leidse singels richting het station en dan naar Oegstgeest. Recht op Warmond aan en vlak voor Warmond linksaf langs de vaart. Verder weet ik het niet meer, maar we reden dan onder de A44 door en langs de watertoren. Aan die smalle weg was o.a. een koekfabriek, Ravensberger, gevestigd. Wat rook het daar heerlijk! In die omgeving bevonden zich de bedrijven, waar ik samen met mijn broers en zus menige bollenmand gevuld heb. De weg is totaal veranderd. Het is daar een industrieterrein geworden. De watertoren staat te huur als kantoorruimte. Voor bedrijven die graag hoog van de toren blazen met personeel dat geen last heeft van straling van zendmasten. Ik heb van de oude situatie (bijna 50 jaar geleden) niets terug kunnen vinden. Alleen de watertoren en de (gemoderniseerde) tunnel onder de A44 door. Een volgende keer maar eens daar op de fiets stappen.
Nostalgie : Dinky Toys
Al bladerend in een magazine van klassieke auto's, stuitte ik op een advertentie waarin Dinky Toys werden aangeboden. In de jaren 50 bracht mijn vader dat speelgoed en o.a. ook Meccano mee uit Engeland, waar hij geregeld bepaalde havens aandeed. Tussen het aanbod viel mij direct een autootje op, dat wij ooit ook in huis hebben gehad. Het was een Bedford vuilniswagen met groene schuifluikjes. Het vreemde was wel dat er een hendeltje op zat om laadbak te laten kiepen, maar er zat geen achterklepje op. De uitvoering met losse achterklep bestond ook.
Als kleine jongen was ik erg geïnteresseerd in het beroep van vuilnisman. Ik zag mezelf al aan die grote vuilniswagen hangen en de emmers legen. Weg met die rommel! In het dorp reed een dikke Magirus Deutz als vuilniswagen door de straten. Daarnaast was er ook een paar mannen, die met grote kruiwagens op twee luchtbanden met bezem en schep de straten schoon hielden. Mijn wens om later vuilnisman te worden is in vervulling gegaan. Ik heb decennia lang puin geruimd bij bedrijven. En ik ruim zwerfvuil op.
Als kleine jongen was ik erg geïnteresseerd in het beroep van vuilnisman. Ik zag mezelf al aan die grote vuilniswagen hangen en de emmers legen. Weg met die rommel! In het dorp reed een dikke Magirus Deutz als vuilniswagen door de straten. Daarnaast was er ook een paar mannen, die met grote kruiwagens op twee luchtbanden met bezem en schep de straten schoon hielden. Mijn wens om later vuilnisman te worden is in vervulling gegaan. Ik heb decennia lang puin geruimd bij bedrijven. En ik ruim zwerfvuil op.
zondag 14 april 2013
Koninklijke make-over
Het is niet zo dat ik per se van het koninklijk huis af zou willen. Wat ik wel zou willen is, dat het een make-over ondergaat. Het is allemaal nog zo ouderwets, achterhaald en bijna schandalig qua luxe. Niet van deze tijd. We spuwen ons gal wel over de grote graaiers, maar ons koninklijk huis kost ook heel erg veel geld. En het blijft vreemd dat in een democratie mensen rondlopen die niet gekozen zijn en louter door geboorte een haast onaantastbare toppositie krijgen.
Geheel in stijl met de huidige tijd, zou ik graag willen zien dat de leden van het vorstenhuis als flexwerkers verder gaan. Met een nul uren contract. Dus met een bijbaan om net als zoveel anderen zelf voor de eigen kost te gaan zorgen. Zij zouden net als de rest moeten merken dat het crisis is. Ergo, ook zij moeten gekort worden op hun 'uitkering'. Er zijn helaas heel veel anderen in dit land, die dat geld beter zouden kunnen gebruiken. Louter om te overleven in plaats van in luxe te leven. Dus weg met de gouden koets en geef die oudjes hun rollator.
Máxima gaat in de zorgsector aan de slag, dan kan ze aan den lijve ondervinden hoe dat is. Al verwacht ik dat zij daar best wel oog voor en zin in zal hebben. En laat W.A. zich maar eens echt gaan bezig houden met water. Ons drinkwater is in gevaar.
Aanspreektitels als koninklijke hoogheid, majesteit en meer van die feodale onzin moeten ook maar weg. Maar daarvan vernam ik dat dat ook een wens is van het nieuwe koningspaar. een lichtpuntje.
Die hoge militaire functies die ze zomaar krijgen moeten ook verdwijnen. Gewoon eerst tijgeren, bij 20 graden vorst 3 weken in een tentje slapen, het MLV speldje halen en daarbij constant uitgekafferd en afgeknepen worden. Zo word je soldaat 1. En zo doorgaan. Laten we eerlijk zijn, waarom mocht Bernard wel met bril zo'n hoge piet worden en een vliegtuig besturen, terwijl ik vanwege -0,5 voor mijn rechter oog niet eens door de keuring kwam? Je reinste discriminatie.
Geheel in stijl met de huidige tijd, zou ik graag willen zien dat de leden van het vorstenhuis als flexwerkers verder gaan. Met een nul uren contract. Dus met een bijbaan om net als zoveel anderen zelf voor de eigen kost te gaan zorgen. Zij zouden net als de rest moeten merken dat het crisis is. Ergo, ook zij moeten gekort worden op hun 'uitkering'. Er zijn helaas heel veel anderen in dit land, die dat geld beter zouden kunnen gebruiken. Louter om te overleven in plaats van in luxe te leven. Dus weg met de gouden koets en geef die oudjes hun rollator.
Máxima gaat in de zorgsector aan de slag, dan kan ze aan den lijve ondervinden hoe dat is. Al verwacht ik dat zij daar best wel oog voor en zin in zal hebben. En laat W.A. zich maar eens echt gaan bezig houden met water. Ons drinkwater is in gevaar.
Aanspreektitels als koninklijke hoogheid, majesteit en meer van die feodale onzin moeten ook maar weg. Maar daarvan vernam ik dat dat ook een wens is van het nieuwe koningspaar. een lichtpuntje.
Die hoge militaire functies die ze zomaar krijgen moeten ook verdwijnen. Gewoon eerst tijgeren, bij 20 graden vorst 3 weken in een tentje slapen, het MLV speldje halen en daarbij constant uitgekafferd en afgeknepen worden. Zo word je soldaat 1. En zo doorgaan. Laten we eerlijk zijn, waarom mocht Bernard wel met bril zo'n hoge piet worden en een vliegtuig besturen, terwijl ik vanwege -0,5 voor mijn rechter oog niet eens door de keuring kwam? Je reinste discriminatie.
Zonnig verlies SV Lelystad
![]() |
| A1 in de aanval |
![]() |
| 0-2 |
Nu was Vios ook niet altijd even slim bezig, want al eerder kreeg het kansen de bal in een leeg doel te deponeren, maar om mij totaal onduidelijke redenen besloot de aanvaller de bal niet in het lege doel te laten rollen, maar aan een in de dekking staande medespeler af te geven. Ik hou het maar op een lichte zonnesteek. De zon scheen zo heftig.
zaterdag 13 april 2013
Leiderdorp begin jaren 50
![]() |
| Buurmeisje Adri Hol met ons*) |
![]() |
| Geen A4, wel polderlandschap |
Aan de overkant voerden we het paard van Braat, Bles. Dat moest ik ook leren, want dat beest beet een keer in mijn hand met zijn enorme gele tanden. Stiekem zittend op het dakkapelletje keken we met pa's verrekijker over de polder, op zoek naar hazen. Links was een bunker en een molen te zien. Rechts op de hoek had Braat een silo voor pulp voor zijn vee. Dat spul werd in de herfst dampend aangevoerd door vrachtwagens. Het was afval van de suikerbiet. Op die plek kuilde hij ook gras in. Vanachter het raam kon ik daar uren naar kijken.
*) Hanny, Joppie, Wimmie en Rudie.
Leiden Driftstraat 1930
Abonneren op:
Posts (Atom)
.jpg)
.jpg)
.jpg)


.jpg)

.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)


