Oprechte spijt?

De nieuwbakken president van de Filipijnen heeft zijn Amerikaanse collega Obama een hoerenzoon genoemd. Nou, nou. Wat een taal voor nota bene een president. Obama besloot daarom niet in gesprek te gaan met Duterte, omdat het weinig zin heeft.
Zou Obama Duterte groeten als ie hem ergens zou ontmoeten?  Het lijkt me sterk. Duterte zal, als overtreder, de eerste stap moeten doen. Hij heeft al zijn spijt betuigd voor zijn uitspraak, dus dat is al heel wat. Of het gemeend is? Nu nog persoonlijk spijt betuigen aan Obama. Of is meneer Duterte geen echte vent? Groet Duterte Obama straks alsof er niets aan de hand is? Die mensen zijn er ook. Dat zou in mijn ogen nogal laf gedrag zijn. Tegenover de meute Obama beledigen, maar face-to-face het laten afweten.
Duterte is met harde hand begonnen de criminaliteit en corruptie op de Filipijnen aan te pakken. Hij wil de doodstraf volop hanteren.  Zelf is Rodrigo Duterte ook geen lekkertje. Hij wordt beschuldigd van dezelfde criminele activiteiten, die hij nu bestrijdt. Met boeven vang je boeven. Hij schijnt ook heel erg seksistisch te zijn en behoorlijk 'grof in de bek'. Dat laatste heeft de wereld gemerkt.

Sybe Schaap schijt op straat

nu nog handhaven

In Dronten wil men toestaan, dat honden op straat hun behoeften doen. Maar dan wel onder de voorwaarde, dat de eigenaar / begeleider de boel opruimt. Ik, als hondenbezitter en als inwoner van Dronten, vind het een slecht plan. Ik ben er niet blij mee.
Wie hier een beetje oplet (dames en heren ambtenaren), zal zien dat er steeds meer hondenpoep op plaatsen ligt waar het opgeruimd zou moeten worden. Er staan op sommige plaatsen zelfs borden en containers, maar daar heeft menige hondeneigenaar schijt aan. Er is duidelijk een groot gebrek aan discipline bij veel hondenbezitters. Blijkbaar is het de besluitvormers ontgaan. Als men straks ook op straat de hond mag laten poepen, zal het ook daar blijven liggen. Het voornemen riekt erg naar de kat op het spek binden.
Sybe Schaap van de VVD heeft ook al op straat gescheten. De VVD'er zit het zo erg dwars dat de PVV veel populairder is dan zijn VVD, dat hij overgegaan is tot het schrijven van een boek erover. Hoe gefrustreerd kan een mens zijn. De inhoud, voor zover ik die in grote

NIET dus

lijnen ken, vergelijk ik met op straat poepen. Of wel : ongewenst en ongepast gedrag. Van opruimen zal Schaap ook nooit gehoord hebben. Schaap doet voorkomen alsof alleen de VVD naar behoren functioneert en als alleenheerser moet fungeren. Gelukkig weten miljoenen kiezers beter. De VVD schapen praten rechts en leiden ons land al keutelend linksaf naar de afgrond. Hun leider is geen ram en weet dus ook niet wat rammen is. En dan blijft drammen over. Laat meneer Schaap eerlijk blijven : is de PVV niet dat kindje dat de VVD zelf heeft voortgebracht uit haar affaires met links?

Een camperbus voor alledag?

Wij kozen voor een camper om een aantal redenen. We kamperen graag en gaan graag weekendjes weg, de Matrix stond zes van de zeven dagen voor de deur en we wilden niet meer afhankelijk zijn van een caravanstalling als we erop uit wilden. De stalling vormde vaak een drempel. Daarbij telden de onderhouds- en stallingskosten van beide voertuigen, caravan plus auto, natuurlijk ook mee.
We hebben al jaren geen auto meer nodig voor dagelijks gebruik. We zijn beiden niet meer in loondienst en hebben een OV kortingskaart. En niet te vergeten : we fietsen erg veel. Kortom, de camper is er voor recreatieve doeleinden. Met name in de weekenden en natuurlijk gedurende de vakantieperiodes. Hij staat dagelijks klaar en binnen loopafstand.
Het wel of niet dagelijks gebruiken van de camper bepaalt ook de wijze van verzekeren. We hebben een camperverzekering. Campers die doordeweeks ook voor woon-/werkverkeer worden gebruikt, vallen onder de categorie van gewone personenwagens. De premies voor de laatste zijn hoger.
Toen ik nog werkte hebben we een tijdje een busje gereden. Dat was de Toyo Hi Ace met dubbele cabine. In die tijd kon men nog op een grijs kenteken rijden. De bus reed op dieselolie. Lekker goedkoop dus. Maar daar heeft de overheid een eind aan gemaakt. Dat was voor veel mensen een reden hun busje om te bouwen tot camper en dat ding ook te gebruiken voor woon- werkverkeer. Het scheelt in de wegenbelasting (kwarttarief), maar vaak niet in de verzekering.

Nog een vliering maken

't is maar tijdelijk

Op de zolder ligt al een aantal weken een partij balken en vloerplaten. De balkjes waren al op maat verstek gezaagd door zoon Ben. Die balkjes heb ik tijdelijk op hun plaats gelegd, tussen de gordingen in. Daar bovenop heb ik later de vloerplaten gelegd. Los, want die moeten eerst geschilderd worden, net als de balkjes.
Gisteren was het zover. Ik heb de balkjes geschilderd in dezelfde kleur als de gordingen : bruin. Ik had gelukkig nog precies genoeg verf in dat blik. Dat kwam ook omdat ik de bovenkanten niet gedaan heb. Daar komt toch de vloer op te liggen. De vliering is bedoeld voor (zomer)spullen en kan eventueel als extra slaapruimte voor de kleinkinderen dienen.
Na wat rekenwerk heb ik de balken met een tussenruimte van 35 cm geplaatst. Ik schroef ze niet vast op de gordingen. Ik schroef straks de vloerplaten wel op de balkjes. Niet al te heftig, gewoon met een paar schroeven per (groef en messing) plaat. Zo kan de boel bij een eventueel vertrek gemakkelijk verwijderd worden. Of niet (bij overname).
Voordat ik de vloer plaats, ga ik de onderkant witten. Dat doe ik terwijl ze (omgedraaid) op de balkjes liggen. Als de plaat droog is, draai ik hem om, leg hem op z'n plek en draai er een paar schroeven in. De lamp/ventilator moet ook een nieuwe plek krijgen.
Ik zit nog wel te dubben over die gordingen. Ze overspannen een vrij grote lengte en het is me al eerder opgevallen, dat sommige daken van woningen hier wat doorgezakt zijn.
In Lelystad had ons huis midden op zolder nog extra steunbalken in de vorm van een driehoek. Hier dus niet. Ik overweeg aan één kant een extra steunbalk tussen de gordingen te plaatsen. Aan de andere kant zit er al een vanwege het grote dakvenster, dat tussen de gordingen gemonteerd is. Ik ga maar eerst de vloerplaten witten. Op zich al een lastig klusje vanwege mijn blessure.

Politici op het dievenpad

Ik merk de laatste tijd dat de verkiezingen eraan komen. Opvallend is dat ik politici van regeringspartijen nu opeens dingen hoor roepen, die ze eigenlijk 5 jaar geleden al hadden moeten aanpakken. Vooral de VVD heeft daar een handje van. En men wordt zowaar aardiger ten opzichte van de PVV! Het is nog erger : men pikt stiekem programmadelen van die partij. Vooral de VVD is daarmee bezig. Luister maar eens naar de (verkiezings) uitspraken van Edith Schippers : die zijn gewoon gejat van de PVV! Toen een van de politici daarop geattendeerd werd, zei hij dat men dat soort belangrijke kwesties niet aan de PVV alleen moest overlaten. Belangrijke kwesties over integratie, radicalisering en vluchtelingenbeleid zijn opeens geen populistische uitspraken meer? Jesse Klaver van Groen Links wil de eigen bijdrage afschaffen. Hoera! Hoe dit gefinancierd moet worden? Hij kijkt naar de rijken, zowel personen als bedrijven. Ik zou eerst de bezem door de zorg halen. Vooral aan de kant van de verzekeraars, farmaceutische industrie en zorginstanties als ziekenhuizen, verzorgingstehuizen enzovoort. Daar verdampt veel zorggeld. Er zijn ook mensen die structureel misbruik maken van de zorg (en andere sociale voorzieningen). Misschien is een meldpunt handig.
De EU moet ook een bezem door de organisatie halen. Er is een lid minder, dus zijn er ook minder uitgaven.

Over ambtenaren

In een landelijk ochtendblad zag ik op de voorpagina een noodkreet over de houding van onze ambtenaren staan. Over hun gebrek aan kennis en hun communicatief onvermogen. Over het structureel wangedrag van veel ambtenaren las ik niets. Dat nieuws is er bijna dagelijks, maar wordt niet rondverteld. Anders kan je helemaal fluiten naar je vergunning.  Geen echt nieuws dus over de ambtenaren, want de situatie is al bijna eeuwen zo. Heb je weleens een politieagent horen praten? Hahaha! Wat een taalgebruik. Toen ik nog in Lelystad woonde heb ik dat nare gedrag van bepaalde ambtenaren van heel dichtbij ondervonden. Brrr! Zoals je weet heb ik ook een paar keer bij de Overheid opdrachten gedaan. Ook Brrr! In Lelystad hielden bepaalde ambtenaren vol dat ze geen fouten maakten. Nou, dan weet je het wel. Volgens veel inwoners hadden die ambtenaren bepaalde klassen overgeslagen. In die stad ken ik slechts één ambtenaar die mij echt goed geholpen heeft. Die meneer leegde nota bene dagelijks de vuilcontainers.
Veel ambtenaren beseffen niet, dat ze in een dienstverlenende sector werken. Ze worden betaald door 'de burger', zoals men ons graag minnetjes betitelt. En toch bijten ze dagelijks met veel plezier in de handen die hen voeden.
Ik moet eerlijkheidshalve even zeggen, dat ik hier in Dronten tot nu toe zeer dienstbare, deskundige en communicatief vaardige ambtenaren heb ontmoet en gesproken. Het feit dat er soms wat fout gaat, betekent voor mij dat ze ook werken. Houden zo.

God is dood

Een mevrouw vertelt over stemmen die zij in haar hoofd hoort. Bekende stemmen en een zeer bekende. De laatste is volgens haar van god (niet met een hoofdletter dus). Ze zegt dat ze tussen al die stemmen de stem van god herkende. Die god zei dat ze een profeet is.
Ik heb al weer genoeg gehoord. Ik herken ook vaak stemmen. Dat herkennen houdt voor mij in, dat ik die stemmen eerder gehoord heb en weet bij wie ze horen. Om de stem van God te herkennen, moet je God al een keer eerder ontmoet hebben. Over reïncarnatie of doodervaring sprak ze niet. Dus dat herkennen van haar klopt wat mij betreft niet.
Het verschijnsel zit in de familie. Haar opa ging namelijk nog verder. Die kwam een keer in zijn pyjama naar beneden en zei : "Ik ben God!!" Ook hij kreeg veel volgelingen. Op de vraag of opa nog leefde, zei ze droogjes, dat ie niet veel later overleden was. Tja, de echte God straft direct.
Er zijn heel veel god- en jezus-figuren op de wereld (een bepaalde categorie mensen met een psychische stoornissen) en nog veel meer labiele mensen die dergelijke goddelijke figuren volgen. Voor hen is zo'n iemand een soort anker. Zo'n ding waar ze aan vastgeketend worden om vervolgens door hun god in een zee van verderf neergelaten te worden.

Een gewone luifel

De keus om de luifel van de caravan te gebruiken bleek een goede te zijn. Iemand kwam met een etuiluifel (ook wel zakluifel genoemd), maar die bleek na een paar keer oefenen alles behalve praktisch. We moesten dat ding in opgerolde toestand in de peesrail schuiven. Vervolgens uitrollen enz. Zwaar werk, neem dat maar van mij aan. Zo'n luifel moet ook weer met vier handen opgerold worden. Ik had begrepen dat zo'n luifel vanwege de ophanging niet tijdens het rijden aan de rail mocht hangen. Dus moest dat loodzware ding ook weer verwijderd worden. Kortom, veel te veel gedoe, slecht voor de rug, spieren en gewrichten. Zo'n ding van 2,50 meter neemt ook veel ruimte in de bus in. En dus hebben wij de meedenker vriendelijk bedankt en de luifel teruggegeven.
Nee, dan maar een gewone, drie stokken luifel die je zo hupsakee in de rail schuift / trekt en er net zo gemakkelijk weer uittrekt en opruimt. En als ie nat is, doen we hem in een vuilniszak om hem op de eerst volgende verblijfplaats weer op te hangen en te drogen. Gemak dient de kamperende mens.

Rutte slaat om zich heen

Meneer Rutte deed weer negatieve uitspraken over de PVV. Ik vind het erg zwak als mensen of partijen louter ten koste van anderen zichzelf willen verheffen. Ik zou het discriminatie kunnen noemen. Laat zelf zien dat je beter bent in plaats van de ander naar beneden te trappen. Dat naar beneden trappen is voor de VVD blijkbaar de enige manier om zelf het hoofd boven water te kunnen houden.
Een partijlid van de AfD in Duitsland was wel zo eerlijk na de verkiezingswinst. Hij zei gisteren dat de groei van zijn partij ( een soort PVV) volledig te danken is aan het huidige beleid van mevrouw Merkel. Ergo : veel kiezers zijn het oneens met Merkels beleid. En toch houdt Merkel vol dat haar aanpak de juiste is. Een typisch aristocratische denkwijze van een in een vrije val geraakt CDU. Zo is het ook hier in ons land met Rutte / VVD en de groei van de PVV. Zolang Rutte c.s. niet willen inzien dat zijn beleid veel weerstand oproept (of wel dat de PVV groeit), zal de VVD alleen maar verliezen. Opvallend genoeg zei Rutte ook, dat Turken die zich misdragen moeten 'oprotten naar hun eigen land'. Een bekend (nota bene PVV) geluid, dat haaks staat op Ruttens politiek gedrag van de afgelopen jaren waarin criminele en andere onwelwillende buitenlanders met fluwelen handschoenen zijn aangepakt. Die visie werd voorheen door Rutte c.s. afgedaan als zijnde 'een populistische kreet'. En nu gebruikt Rutte hem zelf. Rutte heeft nog steeds niet in de gaten, dat schoppen tegen de PVV of andere partijen, schoppen tegen kiezers en een teken van onmacht is.
Het feit dat veel voormalige politici geen werk kunnen vinden, lijkt me logisch. Op leugenaars, kontendraaiers en aristocratische manipulators zit toch niemand te wachten?
Rutte maakt nog steeds geen vuist tegen de EU, de hoge zorgkosten, de criminaliteit, de NAVO enz. en maakt zich niet sterk voor de waarheid rond de crash met MH17. Tegen de ouderen en sociaal zwakkeren treedt Rutte wel hard op. Zo'n iemand als Rutte noem ik een lafaard.

Camping Tempo Doeloe

Gisterochtend zijn we naar het noorden des lands gereden. Mike gaat komende week weer studeren en moest met de nodige spullen naar Groningen gebracht worden. We besloten die rit te combineren met een weekendje op een bijzonder mini-minicamping.
Vanwege mijn blessure zat ik lekker achterin. De wagen is een oudje en valt onder de discutabele regels omtrent wel of geen legale zitplaats in een camper. Omdat de zitplaatsen op de beide bankjes niet in de rijrichting staan, mag ik daar zonder veiligheidsgordel zitten. Ik mag niet op het bed gaan liggen of zitten. Wel op een zitplaats. Later moesten die plaatsen een veiligheidsgordel hebben.
Mike mocht de camper door het drukke Groningen loodsen, waar schijnbaar enkel smalle straatjes zijn. En natuurlijk veel eenrichtingsverkeer.
In Groningen hebben we Mike en zijn spullen uitgeladen. Daarna ging hij samen met zijn mamma wat boodschappen doen, voor de komende periode. Fenna en ik brachten de tijd door op een studentenkamer.
Na hun terugkeer hebben we afscheid genomen van Mike en zijn we naar een zeer bijzondere mini-minicamping gereden. De bevindt zich ten zuiden van Groningen.
Toen we op het adres aankwamen, zagen we een prachtige oprit van rode en zwarte klinkers! Dat had echt niet gehoeven, maar was wel erg lief van tante. Om de schuifdeur aan de goede kant te krijgen, moest ik achteruit de oprit op, tot aan de garage.
We werden hartelijk welkom geheten door de beheerder, tante Pieng. Ook Timmie heette ons welkom, al had ie weinig aandacht voor Fenna. Maar ja, ze komt uit Friesland en we waren in Groningen. Dus dan weet je het wel. Fenna's aandacht ging daarom volop uit naar Padje de schildpad. Volgens mij is dat beest zo'n 50 jaar oud. Fenna was erg nieuwsgierig maar ook erg bang voor Padje. Ze zag in het beest waarschijnlijk een oude steen die af en toe bewoog. Behoedzaam besloop ze de schildpad van achteren en besnuffelde hem stiekem. Maar zodra Padje wat bewoog, sprong Fenna achteruit. Ze bleef gedurende het hele verblijf erg geïnteresseerd in de schildpad. Maar die interesse was niet wederkerig.
Timmie was dolblij met onze komst, want hij had er een paar nieuwe kussens bij. Timmie kroop op de bank naast mij en legde zijn koppie op mijn schoot. Daarna lag ie te slapen. Na een kleine, maar overheerlijke rijsttafel en een gezellige avond, kropen we (Fenna, Sonja en ik) in onze camper.
De volgende ochtend ben ik eerst met Fenna en Timmie naar het Boermapark gewandeld. Timmie vond het helemaal niets. Hij keek mij aan met een blik die zei : "Ik mag niet met bruine vreemde mannen mee." Hij bleef vaak stilstaan en keek dan wat treurig achterom. Ik moedigde hem aan door te lopen. In het park trok Timmie vlug een paar keutels (verdwenen daarna in een zakje) en maakte aanstalten weer naar huis te gaan. Helaas voor Timmie wilden Fenna en vooral ik het hele rondje lopen. Halverwege herkende de krullenbol dat we richting huis liepen. In plaats van mokkend achteraan, liep de kleine Tim nu met flinke pas voorop. Hij gunde Fenna geen tijd om haar behoefte te doen. Maar ik wel. En weer keek Timmie mij op zijn typische manier aan.
Weer thuis was er even een flinke aanvaring tussen de Friezin en de Grunniger. Dat was op het moment dat ze beide een koekje kregen. Fenna joeg Timmie op een Friese eh... hondse manier weg.
's Middags hebben we met z'n drietjes in de kantine gekookt. Dat was erg gezellig.
Aan alles komt een eind en zo ook aan ons verblijf op Camping Tempo Doeloe. Hartelijk dank voor het fijne verblijf, tante!

Net als een gesprek

Een dag of wat geleden ontving ik een korte mededeling : "Het is me nogal onduidelijk." Het was een reactie naar aanleiding van de verkoop van iets. Ik had meneer gepasseerd. Waarom? Er zijn geïnteresseerden die reageren op een advertentie van mij op internet. Maar als ik vervolgens vraag wanneer ze langs willen komen (ze beweren serieus het aangebodene te willen kopen), blijft het uren, soms dagen stil. Tja, als er veel belangstelling is dan verleg ik mijn aandacht naar anderen. Onder hen ook weer mensen, die niet echt in gesprek zijn met mij. Het blijft soms dagdelen stil en in andere gevallen hoor ik nooit meer wat.
Als er dan opeens wel iemand is die adequaat zijn interesse afhandelt, inclusief een concrete afspraak, dan ga ik liever met zo'n kordaat iemand in zee. Ik ga niet zitten wachten totdat meneer A weer eens de tijd neemt om te reageren. Ook al was ie de eerste. Dat kan wat onduidelijk overkomen. Maar ja, weg is weg!
Ik beschouw de digitale onderhandelingen als een gesprek. Wie tijdens dat gesprek duidelijk laat merken, dat ik net zo goed tegen muren en/of stoelen kan praten, valt af. Ik ben nu eenmaal ouderwets ingesteld.

Hij staat daar maar

Vanmorgen kwam Emma met een platte strandbal aankakken. "Opblazen, opa", zei ze met een onweerstaanbare lach. Ik begon dat ding moeizaam op te blazen. Het ventiel moest op een bepaalde manier geknepen worden om de lucht toe te laten. Na wat gedoe lukte het de eerste hap lucht naar binnen te persen. Terwijl opa daar met bollende wangen en rood gezicht bezig was, zei Emma : "Ik zei toch dat je het kan, opa?" Dat was dus even pauzeren, want lachen en blazen gaan bij opa niet samen. Toen de bal eindelijk vol en rond was en opa bijna hyperventilerend op de bank lag na te hijgen, zei Emma : "Dank je wel, opa."  Daarna heeft ze twee keer met dat ronde ding gegooid. Toen was ze er klaar mee. Opa trouwens ook.
Opa ging naar buiten om een omafiets klaar te maken voor verkoop. Natuurlijk kwam de kleine Emma mij helpen. Zoals gebruikelijk bij dat grut, vroeg ze mij tien keer wat ik aan het doen was. Een zelfde aantal keren reikte ze me wat aan, wat ik op dat moment net niet nodig had. Haar timing is ook nog van slag. Dus opa werd telkens gestoord terwijl ie net met iets bezig was wat zijn aandacht vergde. Maar ja, Emma wil graag helpen dus zei opa telkens : "Dank je wel, lieve Emma." Opa dacht maar zo : "Nog even volhouden en ik kan Emma echt aan het werk zetten."
Toen we vanmorgen buiten aan de koffie zaten, drong het opeens tot mij door dat het nogal lang geleden is dat ik op de motor gereden heb. Voornamelijk vanwege de verbouwing aan de camper en de daarop volgende vakantie. Druk, druk, druk dus. En anders was sprake van te warm of te nat weer. Ja, ik ben na al die jaren fanatiek motorrijden een bijna mooi weer rijder geworden (zei hij met schaamrood op de kaken). Het arme beest staat al tijden in z'n pyjama onder het afdak te wachten op mijn kont, voeten en handen. Ik kreeg zelfs even de negatieve gedachte van verkoop. Huh? Verkoop? Ach ja, ik heb ook weleens negatieve gedachten. Soms zelfs heel negatief.
Vooruit kijkend hoop ik op mijn 70 ste toch nog ritjes te kunnen maken. Het feit dat ie nog steeds zo lang stilstaat heeft natuurlijk ook te maken met mijn blessure. Ik kan niet lang zitten en/of staan. Die lichaamsfuncties gaan met horten en stoten. Vanmorgen ben ik maar begonnen met het bijladen van de accu. Die bleek nogal leeg. Als dat gebeurd is laat ik hem een tijdje stationair draaien. Om langzaam weer wakker te worden. De genezing van de afgescheurde spier verloopt erg traag. Dat gaat nog wel een tijd duren. Wat dat betreft kruipt de tijd vooruit. Heel anders dan wanneer alles naar wens verloopt. Dan vliegt de tijd.

Werken en rusten

Gemiddeld ben dagelijks zo'n 16 uur in de weer. Ik zit niet graag stil en als het er toch van komt, word ik slaperig. In zo'n slaperige situatie zei een oudere buurgenoot nogal groots : "Je wordt oud man, je bent moe! Haha!" Meneer is ouder dan ik maar doet voorkomen alsof ie nog een stuk jonger en actiever is. Hij gaat voorbij aan het feit, dat hij zelf vaak om 10 uur 's morgens of later nog in bed ligt. Dan ben ik vaak al drie uur op.  's Middags doet meneer een tukkie op de bank. Daar doe ik dus niet aan.
Het gevolg van mijn dagelijkse routine is wel, dat ik tegen half elf 's avonds op ben. Dan roept het bed. En als ik vervolgens in mijn bed kruip, ben ik binnen tien minuten (Sonja zegt vijf) onder zeil. Al met al ben ik erg gesteld op regelmaat. Daar voel ik me het beste mee. En als ik dan op de bank of in een stoel wat indut, so what? Dat is het gevolg van druk bezig zijn. Dat liever dan indutten uit gewoonte en/of verveling.

Over toegevoegde waarde

Vanmorgen heb ik weer een aantal mensen blij gemaakt. Ze weten het niet, maar ze komen er zeker weten vanzelf achter. Ik moet toegeven, dat het ook voor onszelf een verbetering is. Dus een win-win situatie, die enkel noeste arbeid vergde.
Ik doe wel meer dingen ongevraagd. Zoals zwerfvuil opruimen, dichtbegroeide brandgangen weer toegankelijk maken, bestrating weer vlak maken, snoeien enz.. Ik vergelijk al die bezigheden telkens als wanneer een leeg blikje op straat ligt. Ik kan daar niet zomaar voorbijlopen, zonder het op te rapen.

het heeft prima gesmaakt

Tijdens mijn loopbaan noemde ik dat toegevoegde waarde. Ergens mee bezig zijn en dan gelijk even andere problemen oplossen, die ik op mijn pad tegenkwam. Zonder dat ze de planning en/of het budget negatief beïnvloedden.
Ik heb een keer een sollicitatiegesprek gehad, waarin de directeur van dat bedrijf mij op het hart drukte die gewoonte af te zweren. Hij zei ter illustratie letterlijk : "Willem, als je bij een bedrijf op de gang loopt en er ligt een prop papier, laat het rustig liggen!" Hij doelde op de toegevoegde waarde die ik gewend was te leveren tijdens mijn werk. Ik moest van die directeur me louter beperken tot mijn eigen taak. Het was een interessant gesprek, maar ik heb bedankt voor de baan. Niet alleen vanwege die opmerking. De directeur vond mijn outfit niet mooi genoeg (het bedrijf had een bedrijfskostuum met stropdas), ik moest mijn motor verkopen en ik moest een financiële bijdrage leveren om een gekochte titel op mijn visitekaartje te kunnen laten afdrukken. "Want hier werken alleen mensen met een titel", aldus meneer.
Het gesprek was in die zin waardevol, dat ik er nog meer van overtuigd raakte vooral mezelf te blijven. Ik rij nog steeds motor, draag wat ik lekker vind zitten en raap zwerfvuil op.

Brevet van onvermogen

ten eigen faveure?

Keek ik toch even raar op toen ik las dat een of andere hoge piet van de Nationale politie zei, dat het bij zijn club een soort grabbelton is geworden voor wat betreft gevoelige informatie. "Als je dat weet, waarom doe je er dan niets aan?", vroeg ik me direct af. Overigens betreft het niet alleen informatie, maar ook veel goederen die door de politie in beslag genomen zijn. Ordinaire diefstal. En dan zijn er nog de vele gevallen van corruptie, tot zelfs in de OR toe. Ik las dat verplichte testen om kennis up to date te houden, ook niet gedaan worden. Weer zo'n constatering waar verder niets meegedaan wordt. Ik zou me als fatsoenlijk agent niet eens meer in zo'n uniform durven tonen. De misdragingen gaan steeds meer op een structureel probleem lijken dan op incidenten. Het begint natuurlijk al met het werven en vooral selecteren van mensen en daarna het begeleiden en controleren. Al met al plakt een politiecommandant met zo'n uitspraak zichzelf een brevet van onvermogen op.