Syntegra's Kieboom

Ik was koud een paar maanden in dienst bij Syntegra, toen we een nieuwe ceo kregen. Het was Wilbert Kieboom. Hij kwam via Logica het bedrijf binnen. Met hem kwam nog een aantal voormalig Apple medewerkers op managementniveau. Die had hij blijkbaar bij Apple gepaaid met een flinke loonsverhoging in het vooruitzicht.
Wilbert wilde met elke medewerker persoonlijk kennismaken. Hij vroeg mij o.a. naar mijn ambities en hobby's. Ambities had ik niet (afgezien van fair behandeld willen worden), wel een motorfiets. Toen ik over motorrijden begon, vroeg hij op welke motor ik reed. In die tijd was het nog de CB650 SC. Wilbert vertelde trots dat hij een dikke Harley had van wel 45.000 gulden. Ik dacht nog : "Nou en, ik rijd voor zo'n 3.000 gulden tenminste een echte motor!" en wachtte op zijn verhaal over zijn dure villa. Maar de vraag naar onze woning bleef uit.
Wilbert kwam een keer op die Harley naar de zaak. Dat ding glom als een gek en zijn leren pak (met franjes!) stonk naar de nieuwigheid. Dat had natuurlijk helemaal niets met motorrijden te maken. Het was een typisch geval van kijk-mij-eens veel geld hebben! Hij zei dat ie een motorrit ging organiseren. Ik bedankte voor de uitnodiging. Natuurlijk waren er genoeg motor rijdende collega's die wel heel graag met hem een ritje wilden maken. Vanwege hun carrière. Kieboom had uiteraard een dubbele agenda. Die kwam niet zomaar even bij Syntegra langs.
Niet veel later vertrok hij naar Atos Origin. Eckart Wintzen zal zich toen vast in zijn graf hebben omgedraaid.

Geen voorrang

Toen ik gistermiddag weer naar Harderwijk ging om de patiënt op te halen, was ik in die voormalige vissersplaats getuige van een bijna-aanrijding. Ik stond op de rechterrijstrook te wachten bij zo'n turborotonde, waar het verkeer aanzienlijk trager overheen gaat dan gedacht. Ik wilde rechtdoor (gewoon over de weg hoor). Naast mij kwam een vrouw in een groene oud model Twingo staan. Die rijstrook is voor linksaf of ook rechtdoor. Ze stopte maar trok opeens op, terwijl er nog verkeer op de rotonde reed. Ik dacht : "Vuiltje in je ogen...?" Een meneer in een zwarte auto stampte zichtbaar keihard op de rem en kon nog net een aanrijding voorkomen. Het scheelde echt bijna niets. Vanwege de situatie liet hij de vrouw toch maar de rotonde oprijden.
Ik weet niet wat mevrouw nog meer had uitgevreten, maar toen ik de patiënt opgepikt had bij het ziekenhuis (ik had een andere route gereden), zag ik dat ze door een politieauto aan de kant werd gezet. Het zal wel weer het bekende politieritueel zijn in de geest van : "Goede middag mevrouwtje. Mijn naam is Jansen. Wat zijn wij hier aan het doen?" En dan kan je je beter heel dom gedragen en geen slimme opmerkingen gaan maken. Het kan een prent schelen.

MH17 : Who the f*ck is Bellingcat?

In een officieel nieuwsbericht wordt bekend gemaakt dat het onderzoeksbureau Bellingcat heeft vastgesteld waar de BUK raket vandaan komt, die de MH17 neerhaalde. Onderzoeksbureau Bellingcat? Bellingcat? Hé, die naam komt mij bekend voor!
Een Engelse blogger, Elliot Higgings, heeft achter zijn pc met een aantal andere bloggers (onder de naam Bellingcat)  in voorgaande jaren 'onderzoek' gedaan naar de ramp met vlucht MH17. Hij is niet veel later ontmaskerd (o.a. met gemanipuleerde beelden / afbeeldingen), waardoor een aantal kranten openlijk hun excuses aan de lezers aanboden vanwege hun onzorgvuldigheid. Die kranten hadden vorig jaar het 'nieuws' van Bellingcat klakkeloos overgenomen en gepubliceerd. Blogger Higgings beweert nu exact vastgesteld te hebben waar de betreffende BUK raket vandaan kwam. Gezien eerdere publicaties over en van  'Bellingcat' hecht ik weinig waarde aan de uitlatingen van die bloggers. Ze doen eigenlijk wat ik ook doe : het internet afschuimen. Bellingcat is in het recente verleden ontmaskerd, o.a. door het blad Elsevier en een aantal Duitse bladen. Ik begrijp daarom niet dat dit bloggersbericht door officiële instanties zo prominent gebracht wordt. Of komt het omdat de beweringen van Bellingcat op voorhand naar de Russen wijzen? Bellingcat wordt immers als een vooruitgeschoven afluisterpost van de NAVO beschouwd. Het bureau heeft zeer innige banden met de CIA. Dus hoezo onafhankelijk?

Onze vrijheid verdampt

Morgen wordt als vanouds Bevrijdingsdag gevierd. Bevrijd van de Duitse en Japanse onderdrukkers. Al is de laatste groep nauwelijks in beeld. Maar zijn we wel zo vrij? Terugkijkend in mijn aards bestaan is die verworven vrijheid alsmaar beperkter geworden. Nog even en we mogen en/of kunnen niets meer. Dan moeten we veel.
Journaliste Ebru maakt zich zorgen over haar veiligheid in ons land. Wat mij betreft is dit niet haar land, want ze heeft twee paspoorten. Ze bevindt zich in Niemandsland, samen met veel anderen die alleen uit zijn op de voordelen van dit land. Hoe dan ook, ze is niet de enig die zich hier niet veilig mag voelen. Er zijn er meer, die bewaakt worden. Bewaakt tegen zogenaamde landgenoten, andere Niemandlanders.
Opvallend genoeg gaat Rutte in gesprek met Niemandslandse Ebru over haar veiligheid. Over hoe ze tegen de echte Turken in ons land (er zijn gelukkig ook veel gewone Turken, Nederlanders met een Turkse achtergrond en sec een Nederlands paspoort), beschermd moet worden. Opvallend, omdat dezelfde Rutte ermee instemt de deuren open te zetten voor de Turken : "Komt u maar, Ebru woont hier!" Een horde Grijze Wolven staat ons te wachten. Onze vrijheid wordt zodoende nog meer aangetast. Misschien gaat men over een aantal jaar in de Tweede Kamer ook op de vuist.  Net als in Turkije en Oekraïne.
Rutte voert een huichelachtig beleid. Hij maakt zich druk over Ebru, maar zegt verder niets over al die andere journalisten die in Turkije gevangen zitten om dezelfde redenen als Ebru. Rutte is bang voor Erdogan.
De EU vreet ook aan onze vrijheid. We hebben als land steeds minder te zeggen over onze eigen aangelegenheden. Asielzoekers worden ons door de strot geduwd, anders moeten we per geweigerde gelukszoeker (vluchtelingen zijn er nauwelijks) 250.000 euro boete betalen! Over de vergoedingen die we zouden moeten krijgen voor elke geluks- / asielzoeker die weigert weer te vertrekken, hoor ik uit Brussel helemaal niets. Tot op heden is de helft van de afgewezen asielzoekers nog steeds in Nederland. Ze weigeren te vertrekken. Dat mag hier allemaal. Ik krijg steeds meer het gevoel een gevangene te zijn in eigen land. I want to break free!!

Fenna bijt van zich af

Gisteren werd Fenna weer door een hond aangevallen. Ik liet haar 's morgens in het bos uit. Ze was aangelijnd. Over een smal pad kwamen opeens twee honden aangerend. Blaffend en grommend. Ik herkende ze direct, want een van de honden had Fenna al twee keer aangevallen. Nog voordat ik kon ingrijpen, sprong die ene weer boven op Fenna. De Friezin beet behoorlijk van zich af. Achter me hoorde ik de eigenaar weer schreeuwen, dat de hond bij hem moest komen. Maar ja, als in zo'n kop de knop om is hoort en ziet een hond niets anders. Dat was de vorige keren ook al het geval.
Zoals bij voorgaande keren bood meneer niet eens zijn excuses aan. Ik heb hem gezegd dat het de derde keer is en dat ik zijn gedrag erg asociaal vond. Dat woord 'asociaal' deed wonderen. Meneer werd kwaad! Hahaha!
Ja, sorry hoor. Maar als je weet dat je hond graag met andere honden vecht moet je hem aangelijnd houden. Andere honden noch mensen hoeven toch zeker geen last te hebben van zo'n hond? Fenna mankeerde niets. Ze keek niet eens om toen we de wandeling voortzetten.

Hoofddoekjes

Van mij mag het hoor. Zelfs koningin Elizabeth draagt zo'n doekje. Vandaag zag ik ze ook, in de supermarkt. Maar op een minder leuke manier. Voordringen, (zogenaamd) geen Nederlands verstaan en onder die doek brutaal naar mensen kijken, die iets van het ongewenst gedrag durven te zeggen. Het schijnt in hun vaderland gewoon te zijn, maar hier gelden nu eenmaal andere (fatsoens)regels. Dus ook al heb je maar één product gekocht, toch moet je bij de kassa achteraan aansluiten. Tenzij je de mensen voor je in de rij vriendelijk vraagt, of je eerst mag. Of je moet het treffen met de mevrouw achter de kassa, die niets tegen je dwingende gebaren waarmee je het artikel en het geld toont durft te zeggen. Net als de rest in de rij. Want die zijn er helaas ook. Ik zeg : "Opvoeden die hap!" Dat afdingen bij de kassa vergeef ik hen. Dat zijn ze zo gewend.
Op de vrijmarkt liepen ze tegen de stroom in. En maar duwen en trekken en gewoon voor de neus van een ander gaan staan. Desnoods op het uitgespreide kleed, waarop de spullen te koop aangeboden worden. De verkopers onder hen laten veel rommel liggen als ze de vrijmarkt verlaten. Waarschijnlijk afgekeken van het aso-gedrag van andere landgenoten.
Sommigen wonen hier al meer dan twintig jaar. Maar hun Nederlandse taal is schrikbarend slecht. Dat is ook vaak het geval met hun kinderen van nota bene de derde generatie! Hallo zeg, ze zijn hier geboren en getogen. Ook hun Nederlands is belabberd slecht. Logisch dat ze problemen hebben op school en afhaken.
Als kind hamerde mijn moeder erop, dat ik me altijd netjes moest gedragen. Zelfs als die Nederlandse kindjes nog zo raar doen, moest ik me netjes blijven gedragen. "Want je hebt bij voorbaat al een streepje achter je naam", zei ze.

Leicester landskampioen!

Zoals je wellicht weet, kijk ik graag naar het Engelse en Duitse voetbal. Het spelletje in die landen is nog vrij recht toe recht aan. Geen tik tak en geen hobbelpaardvoetbal. Gewoon richting het doel van de tegenstander. Soms doen ze iets uit de huidige Hollandse school, zoals een bal achteruit spelen. In de meeste gevallen gevolgd door knullig balverlies en een tegendoelpunt.
Afgelopen zondag slaagde Leicester (in handen van Thaise beleggers) er niet in Man United te verslaan. Het kampioenschap moest nog even in de koelkast blijven. Veel hing af van de wedstrijd van Tottenham Hotspur. Die werd een dag later gespeeld.
Gisteren volgde ik via Teletekst de stand bij Chelsea tegen nummer 2 Tottenham Hotspur. Zou Leicester het halen? Na een 0-2 achterstand wist Chelsea toch op gelijke hoogte te komen. En dus werd Leicester kampioen. Dat Leicester kampioen is geworden had niemand durven dromen. Afgezien van spelers als Vardy en Schmeichel (zoon van), zijn het verder gewone, hard werkende voetballers, die op het veld niet lopen te dagdromen over wat ze met zoveel geld moeten doen. Het kampioenschap is een flinke afgang voor gerenommeerde clubs als Arsenal, Chelsea, Man United en City en Liverpool, die miljoenen meer te besteden hebben. Die clubs denken dat de landstitel te koop is. PSV heeft ook zo'n periode gekend.
Ik heb afgelopen seizoen erg genoten van het spel van Leicester. De 'Foxes' van trainer Claudio Ranieri waren het meest constant. Dat elftal rolt probleemloos onze topclubs op. Louter op mentaliteit en werklust.

Druk dagje

Vanmorgen was ik extra vroeg op. Ik heb de buurtbewoner weer naar het ziekenhuis gebracht. Dit keer wat dichter bij huis, Harderwijk. Maar hij moest daar wel om 8.30 uur zijn. We waren ruimschoots op tijd. Onderweg heb ik hem nog wat vragen gesteld over het laminaat in het halletje van zijn huis. Hij had mij gevraagd of ik het er weer in wilde leggen. En of ik dan gelijk rekening wilde houden met het luik naar de kruipruimte.
Het laminaat was oorspronkelijk over het luik heen gelegd. Helaas moest vorige maand het riool gerepareerd worden. En dus moest de laminaatvloer verwijderd worden. Na thuiskomst heb ik voor de patiënt de vloer opnieuw gelegd, waarbij ik het luik vrijgehouden heb. Het laminaat op het luik heb ik gespijkerd met koploze spijkers. Ik heb er wel extra plaatjes op moeten leggen omdat het luik wat lager ligt. Er moet nu alleen nog een nieuwe deurmat op. Bij voorkeur een die van muur tot muur komt te liggen. Er ligt nu een klein matje op. Maar met dat matje zijn de naden van het luik en het vingergat (heet dat zo?) zichtbaar. En dat staat niet zo fraai.
Meneer heeft geen weet van mijn werk. Hij zal dus blij verrast zijn, als hij straks weer thuiskomt. Ik ga om drie uur weer naar Harderwijk om hem op te halen. Hij had namelijk vandaag twee afspraken, waarvan de tweede in de middag. Als ik na die rit weer thuis ben, plof ik achter een kop thee neer.

Bij Syntegra aan de slag

Nadat ik mijn project bij de bierbrouwerij beëindigd had, stapte ik in 1998 over naar Syntegra in Zoetermeer. Een grove fout naar later zou blijken. Gedurende de laatste maanden bij de brouwerij, werd ik geregeld gebeld door iemand van Syntegra. Het bedrijf was druk bezig nieuwe medewerkers te werven. Op grond van mijn CV bood men mij 500 gulden/maand meer, ongeacht mijn huidige salaris. Dat was voor mij de reden om de Syntegra boot af te houden. Ik vond andere arbeidsvoorwaarden belangrijker.
Maar het bedrijf gaf niet op. Toen men mij aanbood dat ik zelf een functie zou mogen kiezen, ging ik een vervolggesprek aan. In dat gesprek heb ik aangegeven een zijstap te willen maken. Geen projectmanagement en/of adviestrajecten meer, maar meer met mensen bezig zijn.
Mij werd toen gezegd, dat ik People manager kon worden. Ik zou verantwoordelijk zijn voor zo'n 55 tot 60 medewerkers met een hogere functie. Dat laatste hield in systeemontwerpers, informatieanalisten, projectleiders en projectmanagers. Dat kwam mooi uit, omdat ik die functies ook doorlopen heb.

Na mijn entree viel het mij op, dat veel gedane toezeggingen niet waargemaakt werden. Veel nieuwkomers voelden zich belazerd door Syntegra en wilden weer weg. Er was veel onrust. De taak van de people-managers was om hen voor het bedrijf te behouden. Daar slaagde ik nogal behoorlijk goed in. Het verloop binnen mijn groep liep terug tot nog geen 3%.  Ik onderhandelde erg creatief met de beperkte mogelijkheden die ik had.
Zelf had ik ook last van het niet nakomen van gedane beloftes. Mijn arbeidsovereenkomst was verre van correct c.q. volledig. Ik heb die weliswaar ondertekend, maar met vermelding van de correcties en de ontbrekende zaken. Ik heb de kwestie een paar keer aangekaart, waarvan een keer schriftelijk. Tot onze verrassing kregen we ook een nieuwe directeur, die geen boodschap had aan onze klachten. Inmiddels was ik erachter gekomen, dat Syntegra ooit Rijnhave was. Bij dat techneuten-bolwerk had ik nooit willen werken. Weleens een manager gehad met een technische achtergrond? Brrr!
In december van dat jaar werd ik ziek. Gelukkig hoefde ik niet geopereerd te worden. Toen ik weer op therapeutische basis mocht beginnen met werken, werd ik opgewacht door de directeur en.... een bedrijfsadvocaat! Mijn nieuwe directeur beweerde dat ik ontslag had genomen. Ik mocht niet meer komen werken. Eerder vroeg een collega mij in de lift waarom ik ontslag had genomen. Ik had toen gezegd, dat ik enkel ziek was. De nieuwe directeur had eerder geregeld gezegd, dat hij liever mensen met een HRM achtergrond als people-manager had. Al eerder waren twee collega's van mij weggestuurd. Het was op de zaak een zeer onrustige periode. Vanaf dat moment zat ik thuis met doorbetaling van mijn salaris en een lease auto voor de deur. Tussentijds werd ik een paar keer telefonisch gemaand toch maar ontslag te nemen. Het heeft ruim een halfjaar geduurd, voordat mijn advocaat en ik te horen kregen, dat ik nooit mijn ontslag ingediend had. Al met al duurde het tot 2002 voordat mijn echte ontslag op fatsoenlijke wijze was geregeld.

Geen 4 mei voor mij

Pa a/b Hr.MS O21

't Is nogal wat. Je gaat niet de doden van Wereld Oorlog 2 herdenken, omdat nog levende mensen zich anders gedragen dan je zou willen. Of wel : schijt aan hen die voor onze en dus ook jouw vrijheid het leven hebben gelaten. Zo'n oproep komt mij erg ondankbaar over. Hij riekt zelfs naar misbruik, grafschending.
Mijn vader heeft in de oorlog gevochten tegen de Jappen. Hij kwam voor zijn land op, ook al werd ie bij de Marine, zijn werkgever, flink gediscrimineerd. Mij pa was eerst seiner. Later telegrafist. Hij zorgde voor de communicatie tussen de (onderzee)boot en het vaste land en andere schepen. Hij werd vaak slecht behandeld en toch vocht hij tegen een nog grotere vijand. Hoewel hij na de oorlog ernstig overwoog de Marine te verlaten, is ie toch gebleven. Tot aan zijn pensioen.
Op 4 mei herdenken we de doden van die donkere periode. Dat de levenden er soms een potje van maken, daar kunnen de doden niets aandoen. 'Geen 4 mei voor mij' beschouw ik als verraad.

Een retour Amersfoort

Vanmorgen hebben wij een buurtbewoner naar een ziekenhuis gebracht, in Amersfoort. Het is niet anders. Hij werd om half elf verwacht. We vertrokken ruimschoots op tijd, want je weet maar nooit. Binnendoor naar Harderwijk, vervolgens de A28 op en bij Amersfoort er weer af. Geen files, dus lekker doorkarren.
Voor mij was het al weer zo'n 10 jaar geleden dat ik in die stad was. De eerste keer, in 1970, betrof een verblijf in De Vlasakkers. Toen zat ik nog in militaire dienst. Het betrof enige geestelijke verzorging voor ons peloton, al kan ik me niet meer herinneren wat dat inhield. Later, midden jaren 70, kwam ik daar geregeld terug. Toen was het voor ict-opleidingen bij Honeywell Bull, dat in de buurt van het station gevestigd was.
Daarna zouden meer dan 30 jaar passeren, voordat ik daar weer geregeld kwam. In die periode was ik people-manager en was een aantal medewerkers van mij werkzaam bij KPN, ook vlak bij het station van Amersfoort. En vanmorgen, was ik weer eens in die kei leuke stad.
Nadat we de patiënt het ziekenhuis in geholpen.. bij het ziekenhuis afgeleverd hadden, zijn Sonja en ik wat door het centrum van Amersfoort gaan kuieren. Anders zouden we zo'n 2 uur moeten wachten in het ziekenhuis. Gelukkig zijn er aangenamere plekjes te vinden. Het was lekker rustig, op de maandagochtend. Er waren slechts een paar winkels open, waaronder een vestiging van Delicifrance. Het V&D pand stond er wat verloren bij. Daar, vlak bij die mooie kerk, stonden de tafels en stoelen al klaar in de vrolijk schijnende zon. Een paar ongenode gasten hadden al bezit genomen van een paar stoelen. De beesten vlogen niet eens weg, toen we vlakbij plaatsnamen. Tegenover ons zat een stel, waarvan de man (nou ja 'man') als de dood was voor vogels. Beiden waren in het zwart gekleed en zij ha dook haar haar zwart geverfd. Ze leken op kauwen, bij wie het ringen een paar keer misgegaan was. Het vrouwtje joeg die gevederde vriendjes alsmaar weg, zodra ze te dicht bij haar mannetje in de buurt kwamen. Misschien waren het gereïncarneerde raven. Wie zal het zeggen? Toen een van de vogels vlak langs zijn hoofd scheerde, viel de man bijna van zijn stoel van schrik. Een weekje Avifauna zou hem wellicht goed doen. Zodra een tafeltje verlaten werd, begonnen de vogels aan de schoonmaak. Alle kruimeltjes werden driftig weggepikt. Zowel van tafel als van de grond. Die die bange man en zijn vogelverschrikker hadden het nogal bont gemaakt. Tot grote tevredenheid van de vogels. Ook in Amersfoort troffen we een 'poepende man'. Zij het een flink formaat kleiner dan die in Lelystad. Het was erg leuk weer eens in Amersfoort te zijn. Er is in het centrum weliswaar veel veranderd, maar het was nog heel herkenbaar.
De patiënt kwam rond halfeen weer tevoorschijn. De terugweg verliep net zo vlot.

Een eigen 50cc racer

Ten tijde van onze tweewielerzaak (1999 - 2001) had ik het idee opgevat een eigen 50 cc racer te bouwen. Voor op de weg. Als basis was ik van plan de Puch maxi te nemen. Zo'n bromfiets met automaatje was veel goedkoper in de verzekering. Het frame zou ik verstevigen met een extra framebuis tussen het balhoofd en de zadelbuis. Een vaker toegepaste oplossing. Om het geheel een andere, race, uitstraling te geven zou ik een polyester tank-zitcombinatie monteren. Ik had al een adresje gevonden waar men over de mallen beschikte.

In de jaren 70 was met name Kreidler erg populair vanwege de resultaten in de 50 cc wegraces. Importeur Van Veen was de grote motor achter de successen. In die periode kon men zelfs een 50 cc replica van de Van Veen Kreidler kopen. Ik heb er ooit een foldertje van gehad. De replica (compleet met motorblokje) moest wel zo'n 14.000 harde guldens kosten! Maar wat wil je? Dat machientje had elektronische ontsteking, ruim 16 pk bij 16.000 toeren(!!) aan boord en zes versnellingen. Ik was in die tijd al gecharmeerd van de RS Super Star, een Kreidler met een racy uiterlijk. Dat ding kostte toen al 3.300 gulden.
De bedoeling was de herbouwde Puch een nieuwe naam te geven. Ik dacht toen aan Sakata P50. Als een eerbetoon aan de Japanse coureur Kazuto Sakata (wereldkampioen 125 cc), die net zijn carrière had beëindigd. De P50 staat voor Puch met 50 cc blokje. De kleurstelling was ook als bekend : paars en geel. Het plan is niet verder gekomen dan wat schetsen en specificaties. Twee inbraken deden mij afzien van dit project. En van de hele winkel.

Werken bij KSI / Centric

Eind 2000 zat ik na een open sollicitatie op het kantoor van KSI Almere aan de Gooisekant. Directeur Peter, een aimabele man, was het opgevallen dat mijn CV sterk overeenkwam met die van hem. Hij wilde mij graag in dienst nemen met de bedoeling dat ik vestigingsmanager van het filiaal in Grou zou worden. Eerlijk gezegd vond ik dat ik daar nog niet aan toe was, vanwege recente nare gebeurtenissen bij o.a. de situatie bij Syntegra (mijn vorige werkgever) en de winkel en de ziekte van mijn broer.
Tijdens mijn proeftijd traden wat veranderingen op. De vestiging in Grou zou geen manager krijgen. Wel iemand die de medewerkers daar zou begeleiden. Mijn functie werd toen (weer) people-manager ook wel field-manager genoemd.
Een paar maanden later werd het bedrijf  KSI opgekocht door Centric. De nieuwe eigenaar, Gerard Sanderink, wilde de vestiging in Grou sluiten. Daar waren velen niet blij mee. De plannen van Centric waren omhuld in een waas van geheimzinnigheid. Er ontstond vrij snel een zeer onplezierige sfeer.
Al snel werden de medewerkers van Grou overgeheveld naar het Centric kantoor in Groningen. Ook de vestiging in Almere werd gesloten. Ik kwam in de zomer terug van een vakantie, toen een aantal verhuiswagens de ingang van het pand in Almere blokkeerden. Ik werd begroet door een collega, die riep : "Hé Willem, wat doe jij hier? We zitten nu in IJsselstein!" De Almeerders moesten naar IJsselstein, waar het hoofdkantoor van KSI zich bevond. Hoewel ik daar ernstige bezwaren tegen had, ging ook ik naar IJsselstein. Later werden we naar het Centric kantoor in Nieuwegein overgebracht. Tussentijds werd ook KSI personeel groepsgewijs ontslagen. Ik zag mijn groep medewerkers snel slinken van ruim 50 naar 11 mensen. Al met al was het een erg onrustige periode, waarin meneer Sanderink met personeel omging alsof het overbodig meubilair of kantoorbenodigdheden betrof. Tijdens een bijeenkomst waagde hij te zeggen, dat ie niets met ons privé leven te maken wilde hebben. Zieken of problemen thuis vormden geen reden om vrij te nemen, was zijn botte mening. De people-managers moesten wekelijks lijstjes maken met namen van medewerkers die ontslagen moesten worden. Veel KSI medewerkers verwierpen de werkwijze van Sanderink, die erop uit was om KSI failliet te laten verklaren. Het ging Sanderink louter om geld en de KSI klanten. We waren al snel bekend met zijn brute werkwijze. Sanderink kwam ons erg asociaal over. Hij wilde het grootste ICT bedrijf van ons land worden, door het opkopen van andere bedrijven. Daartoe stroopte hij met een zak geld het land af. Ik heb daar nooit in geloofd. Autonome groei door een aantrekkelijk werkklimaat, zoals wijlen Eckart Wintzen dat voorstond, sprak mij meer aan. Niemand is immers te koop. Dacht ik.
In 2002 besloot ik de eer aan mezelf te houden. Van het KSI was nog weinig over. Mij wachtte gezien mijn functie en het zeer klein aantal medewerkers immers ook ontslag. Ik besloot (mede op medisch advies) een andere, rustiger werkomgeving te gaan zoeken. Dat lukte.

Wat een feest!

De kleine Emma heeft drie nachtjes bij oma en opa gelogeerd. Dat was voor oma en opa een feest! Die kleine meid is zo gemakkelijk in de omgang, dat een week ook geen probleem zou zijn. Maar ja, ze werd nu al gemist door haar pappa en mamma. Emma bevindt zich nu in de fase waarin ze haar eigen willetje voorop zet. Maar daar weten oma en opa heel goed mee om te gaan. Tot grote teleurstelling van Emma, die na een 'nee' van oma even bij opa haar beklag kwam doen. "Oma is de baas!", jammerde ze. Opa dacht er zo het zijne van. Maar zo'n geforceerde huilbui van Emma is ook zo weer verdwenen. Want traantjes persen, daar trappen oma en op niet in.
Emma kan slapen als een os. Ze vindt het zo heerlijk om in bed te liggen, dat ze dat ook elders wil doen. Zoals gisteren toen we naar de opening van een winkel gingen. Daar zag Emma een opgemaakt bed staan, waarop Emma graag even haar beentjes wilde strekken. Maar daar stak oma (weer) een stokje voor.
Emma gaat steeds meer zinnetjes maken. Heel erg leuk om haar zo te horen brabbelen. Soms roept ze spontaan iets, wat ze blijkbaar uit een filmpje heeft opgepikt. Zo stond ze bij de salontafel, balde haar vuistjes en terwijl ze met haar vuistjes een driftig gebaar maakte zei ze : "Dat is niet eerlijk!" Oma en opa keken haar verbaasd aan, terwijl Emma ons uit lachte. Of moest ze om zichzelf lachen?

In een ander frame

Frame kit van Egli (Zwitserland)

Met de komst van de Japanse merken kwamen sinds de jaren 70  ook betere frames op de markt. Frames van o.a. Seeley, Rickman, Egli (met kopieën van de Duitse firma Rau) en niet te vergeten onze eigen (Nico) Bakker. In bepaalde motorbladen heb ik heel lang de Rickman frame-kit aanbiedingen van de firma Kruisinga in Gouda gezien. En me eraan geërgerd, omdat ik een armlastige student was.
De framekits konden geheel naar eigen inzicht opgebouwd worden. Hetzij met de standaard onderdelen van de donor-bike, dan wel nieuwe, speciale. In die frames pasten veel motorblokken van verschillende merken.
Zelf heb ik een aantal jaar een mooie Seeley in mijn bezit gehad. In het Seeley frame hing een gekieteld 750 cc viercilinder blok van Honda. Van het frame viel mij toen al het zeer professionele laswerk op.