woensdag 15 mei 2013
The Supremes
Dat was eens een succesvol trio met Diana Ross als lead zangeres. Ze ging later solo en maakte een paar films, waaronder Billie Holiday. Wat een stem kwam uit dat super slanke lijf! Dit nummer is later gecoverd door eh... hoe heet die kerel ook al weer... o ja Phil Collins. Maar het origineel is weer het beste.
Samen een quiche maken
Nadat ik aan Mike gevraagd had wat hij wilde eten, kwam hij met het voorstel een quiche te maken. "Je weet wel, zo'n taart", legde hij nog even uit. Ik ken die taarten wel, want mijn zusje Rita maakt ze ook. Natuurlijk kon ik mijn zus bellen, maar dan zou het koken zomaar met twee uur opgeschoven worden. Want als wij in gesprek raken, dan lijkt het eind zoek. Dus toch maar even achter de laptop en Google geraadpleegd. Omdat ik nog prei in huis had, heb ik achter 'quiche' ook maar 'met prei' ingetikt. Vervolgens stond mijn scherm vol met voorstellen, waarvan ik de bovenste koos.
Het bleek een eenvoudig recept te zijn, waarvan ik bijna alle ingrediënten in huis had. Alleen het bladerdeeg niet. Dus fietste ik richting de stad, nadat ik mijn boodschappenlijstje had aangevuld. Heen ging snel, terug moeizaam vanwege de wind. Samen met Mike hebben we de quiche gemaakt. Mike heeft voor de variatie nog wat walnoten erop gestrooid.Terwijl de quiche in de oven stond, hebben we (Mike kwam spontaan helpen door af te drogen!) de afwas gedaan. Dus het aanrecht was weer lekker opgeruimd en schoon. Rust in de keuken.
Na een stief halfuurtje was de quiche klaar. En we mogen beiden zeggen : hij smaakte uitstekend! Op naar de volgende quiche.
Onderzeedienst van Lelystad
![]() |
| Ze gooien van alles in het water... |
Wat er nou zo moeilijk aan handhaven? Ik mag geen rommel in het water gooien, maar een boot laten wegrotten wel? Hier in Lelystad Haven hadden we een soortgelijk probleem. Toen heeft de gemeente een bord geplaatst : 's winters mogen ze op de wal en vanaf het voorjaar in het water. En alle onderzeeboten werden op termijn verwijderd. Net als de geparkeerde boottrailers langs het water. Dat gebeurde door rode stickers te plakken. Het heeft een tijd prima gewerkt, maar inmiddels is de Onderzeedienst weer aan het groeien. Misschien is het beter gelijk boetes uit te delen wegens een milieudelict.
Niet naar Amsterdam
Het was mijn bedoeling om vandaag naar Amsterdam te gaan. Ik zou dan mijn OV kaart gaan inwijden. Vanmorgen werd ik er aan herinnerd, dat vandaag de hoofdstad volstroomt met fans van Chelsea en Benfica. Tussen die Britse fans gaan lopen wil ik pas gaan doen tegen de tijd dat ik levensmoe ben. Ik overwoog nog me te mengen tussen de Portugezen, omdat veel mensen toch het verschil niet zien. Maar ja, als zo'n Portugees iets tegen mij zou zeggen, dan zou ik ondanks mijn vriendelijkheid flink de mist in kunnen gaan. Ik denk maar even terug aan die EK wedstrijd die we ooit tegen hen gespeeld hebben. Die ordinaire schoppartij, die we hebben verloren. Ach ja, schoppen en zo kunnen die zuid Europeanen veel beter dan wij. Van ons ziet de scheids het altijd. Als ik aan Benfica denk, herinner ik me ook de drie Europa cup wedstrijden van Ajax. De Amsterdammers wonnen in Portugal van het toen zeer sterke Benfica met 1-3! Schitterend. Maar thuis kregen ze met dezelfde cijfers klop. Ajax dacht de buit al binnen te hebben. Dus niet. De beslissende wedstrijd in Parijs werd door Ajax gewonnen met 3-0! Hadsikidee! Toen speelde Inge Danielsson bij Ajax in de spits. Hij scoorde twee keer. Cruyff maakte er ook een. Bij Benfica genoot ik altijd van Eusebio en keeper Costa Pereira.
Maar dat is al weer 44 jaar geleden. Ik hou maar op, want ik schrik van dat hoge aantal jaren dat inmiddels voorbij gevlogen is. Misschien donderdag naar Amsterdam. Of anders volgende week. Druk, druk, druk.
Maar dat is al weer 44 jaar geleden. Ik hou maar op, want ik schrik van dat hoge aantal jaren dat inmiddels voorbij gevlogen is. Misschien donderdag naar Amsterdam. Of anders volgende week. Druk, druk, druk.
Even geen Amber Alert
Ik ben geregeld stomverbaasd over de opsporingsmethodes van onze politie. Wat een amateuristische en arrogante aanpak is dat toch. Vooral als het gaat om het inschakelen van de inwoners van dit land. Ook hier in Flevoland is dat te merken. Als de burger wordt ingeschakeld komt de politie vaak tamelijk laat en met halfbakken informatie. Soms kregen we sms'jes met de mededeling dar de persoon in kwestie is gevonden. De oproep die daaraan vooraf gegaan moet zijn, zagen we niet. Een paar keer gebeurd.
Ik krijg sterk de indruk dat de politie liever eerst zelf gaat knutselen, dan snel en effectief de inwoners betrekken bij opsporingsacties. Het is een ouderwetse werkwijze, die begint met een kop koffie na een melding en vervolgens na te lang wikken en wegen een actie die veel opschalingsmomenten kent. Tenminste, zo komt het bij mij over. Geen werkwijze die tot een snel resultaat zal leiden.
Hoe meer tijd er verstrijkt hoe lastiger het wordt een zaak op te lossen. Want laten we eerlijk zijn : wie weet nou of ie op 2 december vorig jaar om 22.15 uur een meneer in een zwarte jasje heeft gezien? Dan moet je een haast fotografisch geheugen hebben. Toch? De beschrijvingen van de gezochte personen zijn vaak erg summier. En als van mogelijke daders video opnames gemaakt zijn, krijg je die kop vaak maar heel kort te zien of die kop is geblurd (vanwege onze privacy wetgeving). Zelfs al zou die persoon in beeld onschuldig zijn, dan nog kan hij door herkenning (Hé Kees je was op tv!) misschien meer vertellen over dat tijdstip en die omgeving. Ik denk geregeld : zet dat beeld eens even stil en laat dat hoofd eens goed zien.
Laatst waren nieuwe video opnames gevonden over die vader met de twee kinderen. Zegt de politiewoordvoerder : "Klop, maar we kunnen daar verder geen mededelingen over doen." Dus men zegt niet dat het in Bunnik was. Die getuigen daar krijgen van de politie meer tijd om hun herinneringen te laten vervagen.
We waren een tijd lid van dat Amber alert systeem. Maar ik heb het maar opzij geschoven, totdat de politie wat effectiever en efficiënter gaat werken en serieus met mij omgaat. Want helpen wil ik best wel, maar niet op zo'n manier.
Ik krijg sterk de indruk dat de politie liever eerst zelf gaat knutselen, dan snel en effectief de inwoners betrekken bij opsporingsacties. Het is een ouderwetse werkwijze, die begint met een kop koffie na een melding en vervolgens na te lang wikken en wegen een actie die veel opschalingsmomenten kent. Tenminste, zo komt het bij mij over. Geen werkwijze die tot een snel resultaat zal leiden.
Hoe meer tijd er verstrijkt hoe lastiger het wordt een zaak op te lossen. Want laten we eerlijk zijn : wie weet nou of ie op 2 december vorig jaar om 22.15 uur een meneer in een zwarte jasje heeft gezien? Dan moet je een haast fotografisch geheugen hebben. Toch? De beschrijvingen van de gezochte personen zijn vaak erg summier. En als van mogelijke daders video opnames gemaakt zijn, krijg je die kop vaak maar heel kort te zien of die kop is geblurd (vanwege onze privacy wetgeving). Zelfs al zou die persoon in beeld onschuldig zijn, dan nog kan hij door herkenning (Hé Kees je was op tv!) misschien meer vertellen over dat tijdstip en die omgeving. Ik denk geregeld : zet dat beeld eens even stil en laat dat hoofd eens goed zien.
Laatst waren nieuwe video opnames gevonden over die vader met de twee kinderen. Zegt de politiewoordvoerder : "Klop, maar we kunnen daar verder geen mededelingen over doen." Dus men zegt niet dat het in Bunnik was. Die getuigen daar krijgen van de politie meer tijd om hun herinneringen te laten vervagen.
We waren een tijd lid van dat Amber alert systeem. Maar ik heb het maar opzij geschoven, totdat de politie wat effectiever en efficiënter gaat werken en serieus met mij omgaat. Want helpen wil ik best wel, maar niet op zo'n manier.
dinsdag 14 mei 2013
Tammy Wynette
In 1975 zong Tammy W. maanden lang "Stand by your man" in ons huis. Nu, 37 jaar later zingt ze weer, maar dan alleen voor mij. Ik kreeg gisteren te horen dat ik al op 1 mei j.l. officieel gescheiden ben. Wel vreemd dat je gescheiden bent zonder het zelf nog te weten. Gelukkig zijn de kids al groot. Dat scheelt weer.
maandag 13 mei 2013
Een opstootje
Vorige week zag ik aan de overkant zoals vaker de witte auto staan, waarvan de bestuurde samen met het Vogelvrouwtje bijna dagelijks de watervogels voert. Niets aan de hand, gewoon het dagelijks ritueel. Ze zaten beiden in de auto nog na te genieten van hun gevederde vrienden. Niet veel later, toen ik weer naar buiten keek (ik was aan het koken), zag ik opeens veel mensen bijeen bij die auto. Mensen waarvan een aantal met honden. Toen wist ik eigenlijk al wat er gaande was : onenigheid; iemand zal wel een hond daar los gelaten hebben.
Als voormalig hondenbezitter weet ik dat het op die plek officieel (wat heet) niet toegestaan is honden los te laten. Tenzij de hond onder appel staat. Het is geen officieel losloopgebied. In de tijd dat ik een hond had, liet ik hem daar sowieso nooit los, als iemand daar de watervogels aan het voeren was of tijdens de broedperiode. Een kwestie van met elkaar en de dieren rekening houden. Tenzij je het ook gewoon vindt een duik in het water nemen op een plek waar iemand zit te vissen. Dan ontstaat onenigheid.
Niet veel later was een tweetal politiewagens ter plekke om de gemoederen tot bedaren te brengen en zo te zien ook verklaringen en/of een proces-verbaal op te nemen. Naar zeggen was zelfs sprake van een handgemeen.
Als voormalig hondenbezitter weet ik dat het op die plek officieel (wat heet) niet toegestaan is honden los te laten. Tenzij de hond onder appel staat. Het is geen officieel losloopgebied. In de tijd dat ik een hond had, liet ik hem daar sowieso nooit los, als iemand daar de watervogels aan het voeren was of tijdens de broedperiode. Een kwestie van met elkaar en de dieren rekening houden. Tenzij je het ook gewoon vindt een duik in het water nemen op een plek waar iemand zit te vissen. Dan ontstaat onenigheid.
Niet veel later was een tweetal politiewagens ter plekke om de gemoederen tot bedaren te brengen en zo te zien ook verklaringen en/of een proces-verbaal op te nemen. Naar zeggen was zelfs sprake van een handgemeen.
zondag 12 mei 2013
Terug in de boomgaard
.jpg)
.jpg)
Vanmiddag ben ik ingegaan op de uitnodiging om weer eens bij elkaar te komen in de boomgaard. De bomen staan volop en bloei en de vooruitzichten zijn veelbelovend. Rijdend langs tulpenvelden zie ik rechts een grote licht gekleurde bloesempracht in kaarsrechte rijen staan. Bij de kweker wacht mij een warm onthaal. In de schuur was een heuse bar ingericht. Niet veel later zitten we binnen aan tafel voor een gezamenlijke lunch. Er zijn minder plukkers dan verwacht, maar dat komt vanwege vakanties en Moederdag. Na een uitgebreide en vooral gezellige lunch, tijdens welke wij het laatste nieuws te horen krijgen van gastvrouw Lisan, gaan we de boomgaard in. Het valt mij direct op dat er heel erg veel bloesems aan de takken groeien. Dat wordt vast uitdunnen geblazen, om te voorkomen dat de takken het onder het gewicht van al dat fruit zullen gaan begeven. Een heel ander gezicht dan vorig jaar, toen we de Buttonlane Blues zongen vanwege de zeer karige hoeveelheid bloesems. Een gevolg van de strenge vorstperiode begin vorig jaar. Gastheer wil geeft tekst en uitleg rond het enten, snoeien en de nieuwe wilde bijenvolken. Deze bijen steken niet en zijn louter voor de bestuiving en de voortplanting. Wat een leven heeft zo'n beest zeg! Verderop staan bijenkasten met een ander soort volk. Dit ras is wat agressiever (als wij vervelend worden) en steekt dus. Hier en daar zag ik stammetjes met flinke zaagsneden erin. Meestal twee, een aan elke kant op enige afstand van elkaar. Je zou denken : vernieling! Maar het is een aanmoediging voor de boom om nazaten te produceren en dus meer bloesems te geven. Naar zeggen is de boom bang dat ie dood gaat en begint vervolgens aan het extra stuwen van vocht naar de takken. Bij mensen gaat dat gelukkig anders.Met de zon op onze bolletjes was het lekker genieten in de boomgaard. Op weg naar huis dacht ik nog even : "Het aanmelden om te gaan plukken een paar jaar geleden, was een schot in de roos."
Touw in de schuur
![]() |
| Een uitdaging |
Omdat Mike even naar de stad ging, liet ik hem een nieuw hendeltje kopen voor een Sturmey Archer versnelling met drie standen.
Al eerder had ik voor Jade een remgreep provisorisch vastgezet en een tie rip. Eigenlijk moest er een nieuwe op, want de bevestigingsbeugel was afgebroken, maar ze moest toen op de fiets weer weg. De verlichting deed het ook niet en eigenlijk is die hele fiets een wrak. Maar goed, ze moet nog een jaar op dat ding naar school en daarnaast werkt ze veel. En alles gaat op de fiets.
Mike kwam terug met het juiste onderdeel. Hij was wel geschrokken van de prijs : "Bijna twintig euro, pa!" Ik mompelde : "Ja jôh, vrouwen zijn duur", maar blijkbaar was dat nog te horen. "Wat?", vroeg Mike. Dus ik zei : "Er liggen touwen in de schuur." Mike kijkt mij wat verbaasd aan : "Touwen? Waarvoor?" Ik stelde hem gerust : "Nee laat maar. Ik ga zelf even kijken", en liep naar de garage.
Nadat ik het oude hendel had vervangen, bleek de binnenkabel erg stroef te gaan. Die was dus gerafeld. Nadat ik de fiets uitgebreid had gecontroleerd, ben ik op mijn fiets gesprongen om een nieuwe kabel te gaan halen. Na teruggekeerd te zijn, heb ik de versnelling helemaal in orde gemaakt. Net als de verlichting en ik heb het achterspatbord vastgezet. De vork was aan beide kanten afgebroken. Het zadel had veel weg van een gatenkaas. Toen ik vanmorgen Jade vertelde over haar herstelde fiets, was ze zichtbaar blij en verbaasd. Ze bedankte mij en ik kreeg behalve een stel zwarte vingers ook een blij en tevreden gevoel.
Moederdag
![]() |
| met mijn mamma |
Niet alle moeders zien vandaag hun kids. Er zijn kinderen die niets meer te maken willen hebben met hun moeder. Want er zijn ook moeders die zich misdragen tegenover hun eigen kinderen. Maar er zijn ook kinderen voor wie het niet zoveel betekent bij hun moeder op bezoek te gaan. Zelfs als ze aan haar een goede moeder hebben. Die komen niet of moeten gebeld worden met de vraag : "Kom je nog langs?" En dan moet moeders niet vreemd opkijken als ze als antwoord krijgt : "Hoezo, is er iets bijzonders? of "Dit keer passen we zelf op de kleine."
Ach, als het goed is is het elke dag Moederdag. Dan ben je je moeder dankbaar. En als dat zo is, mag je best Moederdag overslaan en je eigen ding doen. Als je de rest van het jaar maar geregeld aan je moeder denkt en haar opzoekt.
Ik ken een moeder die nogal eens zei : "Jullie moeten elke zondag om 11 uur koffie komen drinken. Dan zien de buren dat ik een goede moeder ben." Kijk, zo'n moeder moet je met Moederdag juist niet bezoeken. En ook niet op zondagen. Maar doordeweeks, 's avonds als het donker is. En anders stiekem via de achterdeur. Een of twee keer per jaar. Dan denken de buren....
Naar het graf
Als het zo uitkomt ga ik even kijken op de begraafplaatsen in Leiden en Liederdorp, waar mijn overleden familieleden begraven zijn. Er zijn mensen die denken, dat ik daar dan een potje sta te janken of zo. Nee dus. Die bezoekjes zijn voor mij meer een voortzetting van mijn bezoekjes aan hen toen ze nog leefden. Ik ging dan ook vaak even op bezoek, als ik in de buurt was. En nu ze er niet meer zijn, vergeet ik ze niet.
Aan de andere kant begrijp ik die gedachten van anderen wel, hoor. Als je het woord begraafplaats hoort, dan denk je gauw aan ellende, verdriet, pijn, gemis enz. Maar begraafplaatsen zijn ook vaak mooi. Veel groen en zomers ook bloemen en de rust. De serene rust. Die is op Rhijnhof groter dan in Leiderdorp. Het is daar stil, maar minder mooi dan in Leiderdorp. In het dorp vind ik die plek mooier. Verzorgder. Je hoort daar wel het geraas van de auto's over de naastgelegen A4. De tunnelbak had wat mij betreft een stuk langer mogen worden : van Zoeterwoude tot voorbij Leiderdorp.
In Leiden en Leiderdorp en in Voorhout woont nog familie van mij. En als ik dan toch in de buurt ben, ga ik ook even bij de graven langs. Ik geef toe dat ik de slinger naar Voorhout nogal eens over het hoofd zie, als ik over de A44 richting Leiden rijd. Sorry!
Mijn schoonzus Marga heeft dezelfde insteek als ik als het gaat om bezoekjes aan de begraafplaats. Ze gaat trouw elke zondag naar de begraafplaats. Niet om daar verdrietig te zijn, maar voor de wandeling, het bezoek en het bijzondere van die plek. Ze verzorgt ook de andere graven. Al moet ik zeggen dat het beheer in Leiderdorp heel goed uitgevoerd wordt. Het geheel ligt er altijd heel netjes en verzorgd bij.
Aan de andere kant begrijp ik die gedachten van anderen wel, hoor. Als je het woord begraafplaats hoort, dan denk je gauw aan ellende, verdriet, pijn, gemis enz. Maar begraafplaatsen zijn ook vaak mooi. Veel groen en zomers ook bloemen en de rust. De serene rust. Die is op Rhijnhof groter dan in Leiderdorp. Het is daar stil, maar minder mooi dan in Leiderdorp. In het dorp vind ik die plek mooier. Verzorgder. Je hoort daar wel het geraas van de auto's over de naastgelegen A4. De tunnelbak had wat mij betreft een stuk langer mogen worden : van Zoeterwoude tot voorbij Leiderdorp.
In Leiden en Leiderdorp en in Voorhout woont nog familie van mij. En als ik dan toch in de buurt ben, ga ik ook even bij de graven langs. Ik geef toe dat ik de slinger naar Voorhout nogal eens over het hoofd zie, als ik over de A44 richting Leiden rijd. Sorry!
Mijn schoonzus Marga heeft dezelfde insteek als ik als het gaat om bezoekjes aan de begraafplaats. Ze gaat trouw elke zondag naar de begraafplaats. Niet om daar verdrietig te zijn, maar voor de wandeling, het bezoek en het bijzondere van die plek. Ze verzorgt ook de andere graven. Al moet ik zeggen dat het beheer in Leiderdorp heel goed uitgevoerd wordt. Het geheel ligt er altijd heel netjes en verzorgd bij.
zaterdag 11 mei 2013
Een vrijdag met verrassingen
Gisteren weer een paar uurtjes tussen de fietsen gezeten. De werkwijze wat bijhouden voor de komende vakantieperiode, waarin men weer een beroep op mij kan doen. Ik heb nieuwe mensen ontmoet en een rit gemaakt naar Almere. Al met al een leuke afwisseling.
Ik was op tijd thuis om voor onze traditionele patatdag. Robert en Carina zouden dit keer komen en daar keek ik naar uit. Tot mijn grote verrassing en blijdschap zag ik opeens Tim en Jill buiten staan. Ze waren met pappa Ben meegereden, die hier bij een leverancier wat moest ophalen. Natuurlijk heb ik direct drie extra borden op tafel neergezet, want zonder eten gaat men hier in principe niet weg.
We hebben fijn bijgepraat. Ik begreep dat Jill komende maandag haar neusamandelen laat verwijderen. Ze is er helemaal op voorbereid. Ze is vaak verkouden en praat veel door haar neus. Tenminste, zo klinkt het dan. Tim zag er erg vermoeid uit. Hij was ergens geweest waar hij tot bijna twaalf uur mocht opblijven. Dat hoefde Tim mij eigenlijk niet te vertellen, want zijn gezicht deed dat al. Het werd frieten met sla en hamburgers en ijs toe. Ben moest weer p tijd terug naar Dronten, want hij zou gaan oefenen met de band. Robert en Carina vertrokken later in de avond, nadat Jade was aangekomen. Het was bijna weer als vanouds.
Ik was op tijd thuis om voor onze traditionele patatdag. Robert en Carina zouden dit keer komen en daar keek ik naar uit. Tot mijn grote verrassing en blijdschap zag ik opeens Tim en Jill buiten staan. Ze waren met pappa Ben meegereden, die hier bij een leverancier wat moest ophalen. Natuurlijk heb ik direct drie extra borden op tafel neergezet, want zonder eten gaat men hier in principe niet weg.
We hebben fijn bijgepraat. Ik begreep dat Jill komende maandag haar neusamandelen laat verwijderen. Ze is er helemaal op voorbereid. Ze is vaak verkouden en praat veel door haar neus. Tenminste, zo klinkt het dan. Tim zag er erg vermoeid uit. Hij was ergens geweest waar hij tot bijna twaalf uur mocht opblijven. Dat hoefde Tim mij eigenlijk niet te vertellen, want zijn gezicht deed dat al. Het werd frieten met sla en hamburgers en ijs toe. Ben moest weer p tijd terug naar Dronten, want hij zou gaan oefenen met de band. Robert en Carina vertrokken later in de avond, nadat Jade was aangekomen. Het was bijna weer als vanouds.
vrijdag 10 mei 2013
UK12 dobbert weer!
In 2009 gebeurde iets rampzaligs : de Urkerbotter UK12 werd overvaren door een binnenvaartschip, de Leliegracht. Hierbij kwam een bemanningslid om. Met hulp van de Bataviawerf, waar ik de total loss verklaarde botter met eigen ogen zag (foto links), en de onvermoeibare inzet van de stichting Urkerbotter en vele vrijwilligers en donateurs, is de UK12 de afgelopen jaren gerestaureerd. En hoe.
Vandaag is de UK12 van de werf verplaatst naar de losplaats bij het voormalige pand van bergingsbedrijf Mammoet aan de Oostvaardersdijk. Daar is de botter met behulp van een enorme kraan weer aan het water toevertrouwd. De botter werd ook door de Bataviawerf ingezet in de bezichtigingsroute, zodat bezoekers ook kennis konden nemen van de restauratie van de UK12 en de stichting.
Vandaag is de UK12 van de werf verplaatst naar de losplaats bij het voormalige pand van bergingsbedrijf Mammoet aan de Oostvaardersdijk. Daar is de botter met behulp van een enorme kraan weer aan het water toevertrouwd. De botter werd ook door de Bataviawerf ingezet in de bezichtigingsroute, zodat bezoekers ook kennis konden nemen van de restauratie van de UK12 en de stichting.
donderdag 9 mei 2013
Tong van Lucifer
In mijn fietsverslagje heb ik hem wel genoemd, maar geen foto laten zien. Bij deze. De Tong is een kunstwerk van 9 meter hoog en 4 meter breed, dat deel uitmaakt van de Flevolandse landschapsobjecten. Vanaf de A6 zou je denken dat daar midden op de Knardijk een cipres staat. Eigenlijk was de kunstenaar van plan het kunstwerk te verlichten. Eerst door 'eeuwig' brandende gasvlammen (past niet in een energiebewust tijdperk), later door blikseminslagen. Die zouden het kunstwerk dan ook van vorm moeten doen veranderen. Maar uiteindelijk werd gekozen voor een 'gewoon' kunstwerk. Het was oorspronkelijk van veel koperdraad voorzien, maar dat leidde in 2006 tot vernieling van het kunstwerk om het koper, dat om het ijzeren geraamte was gewikkeld, te verwijderen. Het beeld is toen een tijd uit beeld geweest voor restauratie. Het herstel duurde zo'n vier jaar en kostte bijna tweehonderdduizend euro! In oktober 2010 is het kunstwerk weer op zijn plaats gezet. Voor alle duidelijkheid : er is geen waardevol metaal in verwerkt.
Kale plekken
![]() |
| Geduldig wachtend op zijn dood |
![]() |
| Links en rechts kale plekken |
![]() |
| Diameter 1,30 meter |
Vanwege de forse omvang van de stam, heb ik uit leergierigheid de diameter opgemeten. Dat kan nu heel gemakkelijk, want de boomstronken staan nog in de rond te huilen. Mijn meetlint gaf 1 meter en 35 centimeter aan. Omdat de stam wat ovaal is heb ik de grootste diameter ook gemeten : 1.40 meter! Tja, dan is het voor mijn gevoel helemaal een doodzonde.
Abonneren op:
Posts (Atom)
.jpg)

.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)


.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)