donderdag 9 mei 2013

Hé Willem, koffie?!

Koken, niet opwarmen
Bij het buurthuis aanbeland tijdens het opruimen van zwerfvuil, hoor ik : "Hé Willem!! Koffie?!" Als ik vervolgens omkijk zie ik iemand in de deuropening staan. De ene keer is het de beheerder en de andere keer Hans. De eerste ken ik van het over en weer groeten, als hij rond kwart voor negen aan komt fietsen om aan de slag te gaan in De Windhoek. Hans ken ik via Welzijn vanwege onze hulp aan ouderen hier in de wijk.
We praten onder de koffie even bij. In het buurthuis wordt tegenwoordig ook ontbijt geserveerd. Twee maal per week. Als mijn geheugen mij niet in de steek laat, dan is dat op de maandag en donderdagochtend. Buiten dit soort koffiepauzes om kom ik nauwelijks in het buurthuis. Hooguit om even met Hans het nieuws rond de ouderen de revue te laten passeren. Laatst twijfelde ik even, of ik toch niet vaker langs moet komen. Ik hoorde namelijk iemand praten over kookles in het buurthuis. Het was een verhaal over wachttijden bij de magnetron, om kant en klare etenswaren op te warmen! Huh?! Daar kreeg ik het even benauwd van. Tijd om de frisse lucht weer op te zoeken. Bedankt voor de koffie, mensen!

Bloeddruk

Tijdens een check up werd mijn bloeddruk gemeten. Die was volgens de arts te hoog : 80/160. Volgens mij ook, want normaal gesproken schommelt ie rond de 75/110. Ik legde haar uit dat ik net op de fiets ben gearriveerd en dat ik last heb van paniekaanvallen. Ze vroeg mij een half uur in de wachtkamer te gaan zitten. Dat was niet zo zinvol, want dan zou ik misschien na de fietsinspanning wat rustiger worden, maar de paniekaanvallen houden in dat gebouw gewoon aan. Niet alleen vanwege de geur, maar ook de voor mij benauwde ruimte.
Na een half uur was in de meetresultaten nauwelijks enige verandering opgetreden. Ik vertelde haar over de resultaten die ik thuis in een vertrouwde, rustige omgeving en zonder paniekaanvallen behaalde. Die waren gewoon goed.
De volgende afspraak nam ik onze eigen bloeddrukmeter mee. De huisarts vergeleek na metingen de waarden van haar en ons apparaat. Die kwamen overeen. Ze vroeg mij gedurende een maand thuis mijn bloeddruk te meten en de resultaten te noteren. Zo gezegd zo gedaan.
Na een maand had ik een lijstje met waarden, die niet alleen heel dicht bij elkaar lagen maar ook laag waren. Toen ik met mijn lijstje weer tegenover de arts zat, gaf ze mij toch medicijnen. Toen ik naar de reden vroeg, zei ze : "Voor alle zekerheid, vanwege uw paniekaanvallen." Ze verwees me ook door naar een therapeut.  Van die paniekaanvallen ben ik ondanks de therapie niet verlost. Ik heb ze wel aanzienlijk beter onder controle. Een te hoge bloeddruk is net een sluipmoordenaar, dus slik ik dat tabletje trouw elke ochtend.

woensdag 8 mei 2013

Over de Knardijk

Lekker hoor, twee haringen achtereen verorberen. Maar het te veel van het goede moet er ook weer uit. Dus stap ik op de fiets om over de Knardijk te trappen. Voor alle zekerheid heb ik een regenjack in de tas gestopt. Met de camera en een flesje vocht aan het frame begin ik aan de tocht.
Op de Knardijk wordt door sommige automobilisten behoorlijk hard gereden. Voor een uitzondering is dat nog niet hard genoeg, dus wordt er ook ingehaald. Zelfs op de Buizerdweg, die toch behoorlijk smal is. Haast, haast, haast. Onderweg ruik ik een paar keer de zware lucht van een rottend kadaver. Ik ken die lucht uit mijn jeugd. Op Curaçao lagen ook kadavers. Van geiten. Bij het bezoekerscentrum zie ik een grote hijskraan staan. Het oude gebouw is verdwenen. Er staat een noodgebouw om bezoekers te ontvangen. De fundering van het nieuwe bezoekerscentrum ligt er al. Men is druk doende met het opbouwen van het stalen geraamte. Net als ik een bordje zie met de tekst vooral de rust niet te verstoren, passeert met veel gedender de trein naar Almere. Hij dus wel, ik dus niet. Ik zie dat in augustus weer een beurs voor de liefhebbers van vogels wordt gehouden.

Over de Knardijk -2-

 

Ik fiets onder het spoor door en maak een klimmetje naar de kruising met de Torenvalkweg. Dit keer houd ik het stuur recht en rij naar de Lage Knarsluis. Dat grote witte bouwwerk met de twee rode deuren, die vanaf de A6 te zien is. Over de sluis fiets ik naar een kunstwerk, dat veel aandacht heeft van duistere figuren op jacht naar waardevol metaal. De Tong van Lucifer steekt somber af tegen een strak blauwe lucht. Men hoopte met verlichting het vandalisme te bestrijden, maar de verlichting werd ook ontvreemd. Onderweg passeer ik wildroosters, die vreemd genoeg alleen in het fietspad liggen. De slimme beesten lopen er over het gras omheen. Of is het om fietsers even wakker te schudden?
Omdat ik het leuk wil houden en niet zeiknat thuis wil komen (de lucht achter mij werd alsmaar donkerder), besluit ik vlak na de Tong linksaf te slaan naar de Meerkoetenweg. Maar voordat ik dat doe, geniet ik nog even van het door tulpen gekleurde landschap en een slok uit mijn fles. Een eind verderop op de Knardijk had ik de Vogelweg kunnen nemen om vervolgens naar het Natuurpark te rijden. Maar dat doe ik dus niet. Dara heb ik nu geen zin in. Ik neem het bruggetje bij een kleine sluis en rij over een smal pad naar de Meerkoetenweg.

Over de Knardijk -3-


Ik rij nu met de wind in de rug richting de Larserweg. Een strakke, kaarsrechte weg die je maar één keer moet rijden vanwege de saaiheid. Hoewel, onderweg passeer ik een tweetal kunstwerken. De een van pannen en potten, de ander van de oude fiets met spade op het stuur gelast. Een leuke afwisseling. Bij de Larserweg ga ik linksaf richting de A6. Daar, bij de hoogspanningsmasten, sta ik even stil om de ooievaarsnesten te bekijken. Die beesten leven daar onder spanning en dat zal wel de reden zijn, waarom ze zo snel geëvolueerd zijn tot gewone vogels. Ik heb namelijk de tijd nog gekend, waarin die beesten nog mensenbaby's bezorgden.
De wijk Warande is nog steeds saai Hollands. Volgens mij waren de beloftes er een tropische wijk van te maken dezelfde als die waarmee de toenmalige KNIL militairen naar hier zijn gehaald : mooie verhalen bedoeld om mensen te misleiden. Dat slechte voorbeeld van de overheid heeft inmiddels een grote vlucht genomen.
Als ik via het Woonhavenpad de betonfabriek passeer, vallen de eerste druppels. Maar dan ben ik weer zo goed als thuis. Ik heb de boel weer opgeruimd en een pot thee gezet. Heerlijk om vervolgens met gestrekte benen languit op de bank neer te ploffen.

Hoge bomen


Nummer een is geveld
Nummer twee wacht af
Ze zijn oud en hoog staan fier met de top naar de lucht gericht. Maar vandaag is men een paar van die grote bomen aan het kappen op het speelveld aan de Binnendijk. Hoge bomen vangen veel wind, maar zetten ook anderen in de schaduw en zorgen voor flink wat bladafval in de omgeving. Worden ze daarom gestraft? Of is het louter omdat ze zo groot zijn. Ik vind het per saldo jammer dat ze weg moeten. Men had ze ook al die jaren wat kunnen snoeien en lager houden. Zo'n enorme boom heeft wel een goede invloed op het milieu. Hij zorgt voor de zuurstof, een voedzame grond en een plek voor mens en dier. Zijn plek is wat dubieus gekozen : dicht bij woningen met een achtertuin op het zuiden. Geen zon, wel bladeren. Vallende bladeren in een land waar heel vaak een zuidwesten wind staat. Een kwestie van vooraf nadenken. Had dus niet gehoeven.

Slapende Polen

Vorige week hoorde ik iemand het Polenhotel verdedigen met de opmerking als zouden we de Polen dankbaar moeten zijn. Volgens die meneer doen de Polen namelijk het werk dat Nederlanders niet willen doen. Ik vind dat een drogreden van iemand, die deze Polen zelf een flinke poot wil uitdraaien. Ofwel commercieel gezwets. Er zijn te veel situaties waarin werkwillige Nederlandse werknemers het veld moeten ruimen voor goedkope Polen. Laten we eerlijk zijn : het gaat immers alleen om geld. Ze spreken onze taal niet, vaak ook geen andere talen, kennen onze cultuur niet, willen niet integreren en toch beter dan de eigen werknemers? Ze kosten weinig en willen 12 uur werken per dag. En hun geklaag is toch lekker onverstaanbaar. Alleen daarvoor zijn veel bedrijven bereid om hun eigen cultuur en arbeidsethos opzij te zetten.
Er zijn allerlei constructies bedacht waarin de Poolse werknemers genoegen nemen met 5 euro of minder per uur, terwijl ogenschijnlijk het minimumloon wordt betaald. Allemaal een kwestie van creatief boekhouden. Het verschil delen de bedrijven met de tussenpersonen (vaak uitzendbureaus).
Hier in de buurt hebben we geregeld last van een paar Polen, die maling hebben aan medebewoners. Zeg maar asociaal gedrag. Al vraag je tien keer om iets te laten of rekening te houden met, dan word je vriendelijk lachend afgescheept met een 'oké'. Maar de overlast gaat gewoon verder. Let ook eens op het verkeersgedrag van de autootjes met de belettering Personeelsdiensten erop. En dan een paar honderd Polen bij elkaar zetten? Bij de bedrijven klitten ze ook al zo bij elkaar. Geen integratie. Nee, voor mij hoeven de Polen niet weg. Ze moeten zich beter aanpassen en niet meewerken aan malafide praktijken van Nederlandse werkgevers en uitzendbureaus. Het lijkt mij dat ze toch ook liever ruim 7 euro per uur netto willen met bijbehorende extra's dan zo'n 4 of 5 of zelfs 2 euro netto. Hopelijk betalen ze in zo'n hotel (bij voorkeur op het landbouwgebied!) een fatsoenlijke huur, waarin rekening gehouden wordt met hun magere uurloon. Maar daar hoorde ik die meneer niet over. Of heb ik nu slapende Polen wakker gemaakt? O nee, Polen slapen niet. Ze drinken. En werken.

dinsdag 7 mei 2013

Billy Joe Shaver

Een prachtige song van een dito artiest, wiens muziek ik dankzij mijn zwager Jan V heb leren kennen :

Tulpenroute Noordoostpolder


 
Ik was niet de enige
Eigenlijk was ik het gisteren al van plan, maar die dag heb ik op de valreep anders besteed. Heel nuttig hoor. Vandaag ben ik alsnog een rit gaan maken op de Honda richting noordelijk Flevoland, de Noordoostpolder. Daar is een tulpenroute uitgestippeld, die langs de bloeiende tulpenvelden leidt. Ik heb speciaal een week gewacht, vanwege de late bloei.
Zoals gebruikelijk ben ik binnendoor naar de Ketelbrug gereden. Al bij het viaduct over de A6 zag ik de eerste fleurige velden. Ja, ook op andere plaatsen in de polder worden tulpen gekweekt. Vanwege de droogte werd op veel plekken gesproeid.
Na de Ketelbrug gepasseerd te zijn, stuurde ik richting Urk over de Domineesweg. Voor Urk ging het richting Espel en Creil. De start van mijn tulpentocht was bij Kuinre, dus vervolgde ik de weg naar Bant. Voorbij die plaats stak ik de A6 over en reed richting Kuinre. Onderweg was mijn vizier inmiddels dicht gebombardeerd door allerlei vliegende insecten. Voor Kuinre, bij het restaurant De Wipkip, zag ik een mij bekende kaart hangen. Het was een plattegrond van de Noordoostpolder met de Tulpenroute erop aangegeven. Die heb ik met mijn slechte korte termijn geheugen bestudeerd. Een stukje verderop, bij het benzinestation in Kuinre tegenover de Hopweg, ben ik even gestopt. Daar heeft deze gemotoriseerde massamoordenaar zijn vizier ontdaan van de vele stoffelijke resten en wat voorbereidingen getroffen voor de toer. Na een slok uit mijn drinkfles reed ik de Hopweg op. Het duurde even voordat ik tulpenvelden ontwaarde. Rustig toerend volgde ik de goed bewijzerde route, die na een klein ommetje mij weer op de Hopweg deed belanden. Niet veel later stak ik de A6 over en kwam in Lemmer terecht.

Tulpenroute Noordoostpolder -2-


In werkelijkheid tipte ik heel even de gemeente Lemmer aan, want de borden gaven aan dat ik bij de Bumasluis linksaf de Lemsterweg op moest en bij de Polenweg (ja, ja) rechtsaf. Hoezo Polenweg? In het knalrode tulpenveld, zag ik wel degelijk Polen. Ik bevond me nu in de RBC driehoek : Rutten, Bant en Creil.
Hulpje
Het was prachtig weer. Zelfs behoorlijk warm, zodra ik stilstond om wat foto's te maken. Helaas kon ik in bijna alle gevallen niet echt dicht bij de tulpen komen. Bijna alle gevallen, want bij de Wrakkenweg, nadat ik Rutten gepasseerd was en weer een slinger terug maakte over de Noordermeerweg, was een speciaal tulpenveld waar een tiental bezoekers rondliep. Daar kon men ook iets nuttigen. Onderweg passeerde ik trouwens ook plekken, waar men wat kon drinken en/of eten. Zo ook hier aan de Wrakkenweg.
Omdat ik wolkjes zag verschijnen en ik geen regenoutfit had meegenomen, besloot ik de zuidelijke route, die mij via Creil, Espel en Bant weer naar Kuinre zou leiden, niet te rijden. Die doe ik misschien eind deze week nog een keer. Ik reed via Creil naar Bant en Emmeloord. Binnendoor richting Urk en via de heenweg, Domineesweg  en de Abtweg, richting de Ketelbrug. Toen de CBX weer op stal stond, had hij welgeteld 181 km asfalt onder de banden door laten rollen. En het was nog droog. Ik geef toe, het komt wat laf over. Of begin ik nu een mooi weer rijder te worden?

maandag 6 mei 2013

Heerlijk gezeik

Nog niet zo lang geleden las ik ergens, dat een Zweeds gemeenteraadslid mannen via een wet wil verbieden om staande te plassen. Het eerste wat ik dacht was : "Wat een gezeik!" Hij, ja wel het was een 'man', vindt dat mannen zo beter rekening houden met de vrouw. Je kent het vast wel : Heren doe de bril omhoog, de vrouwen zitten ook graag droog. Ik ben nog nergens een bordje tegengekomen met de tekst : Dames, doe de bril weer omhoog, anders zit je straks niet droog. Over hoffelijkheid hoef ik het niet te hebben, want die is sinds de jaren 60 aan het uitsterven. Vrouwen zijn tegenwoordig toch mans genoeg om zelf de bril omhoog te doen? En anders kopen ze zo'n plastuit (een soort trechtertje) waarmee ze staande kunnen urineren. P(l)ast wat mij betreft allemaal beter bij de emancipatie van de vrouw.
Er zijn culturen waar vrouwen net als mannen staande urineren. Gewoon de beentjes wijd en de sluisjes open zetten. Er zijn Afrikaanse landen waar op verbodsborden tegen wildplassen een vrouw staat afgebeeld. Die vrouwen dragen vaak lange gewaden of rokken. Ik zeg het maar even. Het schijnt ook zo te zijn, dat vrouwen net als mannen ook staande kunnen urineren. Fysiek schijnt dat geen enkel probleem te zijn. Waarom ze toch gaan zitten weet ik niet.
Er wordt gezegd dat zittend urineren voor mannen beter zou zijn voor de prostaat. Dat mag dan zo zijn, maar het is bere slecht voor het imago en de penis. Want beide lopen een deuk op. De man omdat hij van nature een staande plasser is. De penis omdat ie naar beneden gebogen moet worden en dat lijkt mij niet gezond. Doe je dat niet, dan spuit de urine tussen de bril en pot tussen je knieën naar voren. Staande plassen is mannelijk. Wat is er nou fijner dan het geklater van je eigen straal urine te horen? Te kunnen mikken op dingen die in urinoirs zijn gegooid of geplakt? Ik heb wel eens een collega gehad, die het hele toilet onder sproeide. Net of ie zijn slurfje stond rond te slingeren tijdens het plassen. Hij vertikte het de boel weer schoon te maken.
Als mannen zittend plassen,  levert dat minder gespetter op (als je hem ombuigt), zodat het toilet schoner blijft. Tenminste, als de vrouwen hun tampons en maandverband ook eens netjes zouden opruimen en iedereen de handen wast.
Wij mannen waren thuis in de meerderheid. En toch gingen we zitten als we moesten plassen. Dat was ons verzocht. Niet dat we dat altijd deden. Soms moet je gewoon gehoor geven aan je oerinstinct, je geval stevig in de hand nemen, richten, spuiten, spetteren en klateren. Yeah!

zondag 5 mei 2013

Niet in de stemming

Dit keer heb ik de Dodenherdenking hier in Lelystad niet bezocht. Ik ben ook niet op zoek gegaan naar de 5 mei feesten.  Mijn hoofd staat er niet naar. Niets is op dit moment leuk en om dan ook nog eens stil te gaan staan bij andere ellende, zag ik niet zo zitten. Ik heb wat gefietst in de zon en onderweg kennis gemaakt met nieuwe mensen. Dat was even leuk. De rest van de dag ben ik wat rusteloos bezig geweest. Ik begon ergens aan en stopte er maar mee. Ik had gewoon nergens zin in. Oké, muziek. Altijd maar weer die muziek. Het is net als alcohol voor anderen : goed voor zowel goede als slechte tijden. Zonde van die mooie dagen, dat wel. Ze kregen mij niet eens op de motor. Erg hè. Het zal wel weer ergens goed voor zijn. Ik ben er niet ongerust over, hoor. Immers, morgen is weer een dag. 't Zal wel weer goed komen. Net als al die andere keren.

Willie Nelson - I Just Don't Understand

In een keer goed


Even een aai halen
Glimmende beugels
Het beest heeft zo zijn vaste stek. Op het rood witte hek langs het fietspad, bij de rotonde. Daar geniet het van het uitzicht. Soms komt de kat net aanwandelen als ik daar ben. Dan wil deze dakhaas aangehaald worden. Als ze op het hek zit springt ze soms speciaal voor die aandacht even van haar stek. Miauw! Nou, vooruit dan maar. Ik ben weliswaar geen liefhebber van katten, maar het is ook een levend wezen. En als dat mij vriendelijk benadert, dan ben ik ook niet de kwaadste. Na aangehaald te zijn gaat de kat op de rug liggen rollen. Wat dat betekent weet ik niet.
Welke dag het was weet ik ook niet meer. Bij het viaduct dat naar het Werkeiland leidt, zag ik twee mannen op de grond liggen. Ze lagen met de hoofden bij elkaar en hadden beiden reflecterende jacks aan. Ze waren aan het werk. Toen ik wat dichterbij gekomen was met mijn half gevulde vuilniszak, zag ik dat ze de beugels van de roosters die de afvoer van hemelwater afdekten aan het vervangen waren.
Ze monteerden glimmende nieuwe, waarbij de een met zijn hand onder het rooster de moer zekerde en de ander de bout erin draaide. Een klus die ik alleen zou kunnen doen, omdat ik zo'n lang smal roosterdeel even eruit zou lichten. In dit geval wisten twee dus niet meer dan een. Het jammere is dat als die twee dat zo gedaan zouden hebben, zij ook de goot even hadden kunnen schoonmaken. Nu bleef de klus beperkt tot een onnodig inspannend gebeuren waar twee mensen voor nodig waren terwijl de goot zelf vol bladeren achterbleef. Maar het kan even goed zijn, dat die mannen daar niet voor aangenomen waren.

zaterdag 4 mei 2013