Sint Maarten

Dit jaar verwarring alom. De oorzaak waren de berichten, dat de kinderen zowel op de zaterdag als vandaag, zondag, langs de deuren konden gaan. Gevolg is dat sommigen de deur niet open deden, 'doen we morgen pas', en de volgende dag anderen dat niet deden vanuit de gedachte : 'ze zijn gisteren al geweest!'
Veel ouders hadden zelf ook niet zo'n zin om te gaan lopen. Anderen sjokten wat verveeld achter de kids aan. En toch was sprake van een redelijk aantal kinderen en ouders, dat vanavond de deuren langs trok. Er was een tijd dat het lopen centraal georganiseerd werd. Met een grote groep trok men zingend met lampionnen door de wijk. Het gerucht gaat dat het dit jaar ook weer zou gebeuren, maar daar hebben we niets van gemerkt.
Hoe dan ook, onze snoep voorraad ging schoon op. Sonja moest zelfs even de reserves aanspreken. Voor ons was het een mooie gelegenheid om Fenna's waaks gedrag met geblaf onder controle te brengen.

Tegen het vallen van de avond

Hoera, Tim is jarig!

Vandaag is onze kleinzoon Tim zeven jaar geworden. Het is al een hele vent, die Tim. Oma Sonja is al gisteren naar Dronten gegaan om daar te helpen met de voorbereidingen voor Tims verjaardag. Ze heeft daar overnacht, want vandaag helpt ze met het kinderfeestje. Ze heeft zelf ook wat spullen meegenomen. Daar is oma een kei in : kinderen vermaken. Ik heb de foto van Tims mamma op FB maar even ingepikt. Tim blies vanmorgen 7 kaarsjes uit, die in zijn lievelingshap, een puddingbroodje geprikt stonden. Let vooral op zijn mooie overhemd!

Necrofiel Luuk Koelman

Hij wordt graag columnist genoemd, Luuk Koelman. Recent schreef hij weer een column in de gratis krant Metro. Hij moet wel, want wie wil er nu betalen voor zijn columns? Ik niet. Omdat de inhoud nogal kwetsend is voor de nabestaanden van een jongeman die zelfmoord heeft gepleegd, verschool hij zich achter iemand anders. Hij gebruikte niet zijn eigen naam, maar die van een ander, de hoofdredactrice van het Katholiek Nieuwsblad, Mariska Orbán de Haas. Aan haar heeft Koelman een hekel. Twee vliegen in één klap zal ie wel gedacht hebben.  Koelman had er ook voor kunnen kiezen de column met Anoniem te ondertekenen. Dat is gefrustreerde lafaards immers eigen. Iemand die zich niet kan verweren, nota bene een dode, zo misbruiken en een andere op die manier beschadigen moet eigenlijk gestraft worden. Koelman is een voorbeeld van de maatschappelijke verloedering. Iets waar hij ook nog van bepaalde media alle gelegenheid toe krijgt. De (gratis) krant, Metro, mag dan wel haar excuses aangeboden hebben, maar die slaan dus nergens op.

Obama herkozen

Nee, ik ben er niet voor wakker gebleven. En ik heb er ook niet wakker van gelegen. Maar het is wel een goede zaak dat Barack Obama herkozen is als president van de USA. Tijdens de verkiezingscampagnes viel me vooral het weinig intelligente optreden van zijn tegenstander Romney op. De republikeinen mogen dan veel kritiek hebben op het beleid van Obama, maar ze vergeten dat zij zelf heel veel voorstellen van de Democraten tegengehouden hebben in de Senaat. De republikeinen zijn zodoende zelf ook verantwoordelijk voor de stand van zaken in hun land. De Republikeinen hebben hun populariteit vooral te danken aan oorlog voeren. Hun presidenten zijn behoorlijk populair, terwijl ze verantwoordelijk waren voor tienduizenden dode Amerikaanse soldaten. Voor ons een heel onlogisch iets, maar Amerikanen zijn agressiever anders.
Voor Obama was 4 jaar veel te weinig om de enorme hoeveelheid Republikeinse shit, inclusief een wereldwijde crisis, op te ruimen. Het hedendaagse Amerika is wat socialer geworden. Maar er is nog veel te doen op sociaal gebied. Neem nou de veteranen. Heel fanatiek wordt tijdens oorlogsmissies verkondigd dat men achter de mannen en vrouwen staat, die het land en de vrede verdedigen. Maar eenmaal uit het leger, worden deze helden met hun psychische en fysieke schade aan hun lot overgelaten. En dan heb ik maar niet over de armoede, de kanslozen, de minderheden en de natives. Barack Obama, go for it!

Over Dienstplichtige Militairen

Natuurlijk ben ik begonnen met het lezen van het "Handboek voor de dienstplichtige soldaat b.d." En geloof me, ik bleef lezen en lachen! Het is een schitterend boek geworden dat Frank en Michiel hebben geschreven. Zowel de opbouw als de teksten en foto's zijn heel logisch neergezet. De korte verhalen en foto's van de voormalig dienstplichten vormen samen een tijdsbeeld van de dienstplicht gedurende de Koude Oorlog. Niet vanuit politiek of militair opzicht, maar gezien en gehoord door de dienstplichtigen zelf.  Naast de persoonlijke belevenissen en indrukken is er ook algemene informatie verwerkt. Al met al een bijna compleet boekwerk. Bijna, want ik ben geen soldatenliedje tegengekomen. Maar misschien komt er nog een cd of dvd van uit. Het boek is in elke zichzelf respecterende boekhandel te koop voor slechts 19,90 euro. Het ISBN 978-90-6868-610-4. Een aanrader. Niet kijken, maar kopen!

Eindjes aan elkaar knopen

Hier bij het buurthuis stond vandaag een busje van de firma Hak.
Iemand van Hak was bezig met een spaghetti aan glasvezelkabels. Leergierig als ik ben vroeg ik de man naar zijn bezigheden. Hij vertelde mij dat hij de aansluitingen per woning aan de hoofdkabel aan het koppelen was. Het waren er 48. Ik zag niet direct een hoofdkabel, maar dat kwam omdat ik aan een dikke kabel dacht. De hoofdkabel, met 96 aansluitingen, bleek niet veel dikker dan de kabel die bij de woningen omhoog komt. Leve moderne techniek.De prestaties worden alsmaar hoger, terwijl het materiaal alsmaar kleiner wordt. Sprekend over Hak, dat bedrijf is tegenwoordig gevestigd in het pand aan de Oostvaardersdijk waar voorheen Mammoet (en daarvoor BTS) gehuisvest was.

Boeiende boorden

De weerlieden voorspelden een vrij droge ochtend en deel van de middag. Een mooie gelegenheid om de boeiboorden van de garage van Robert en Carina eens te gaan vervangen. Eerder was ik op jacht geweest naar stroken trespa. Dat onderhoudsvrije kunststof wordt veel gebruikt voor dit soort toepassingen. Via Marktplaats kwam ik in contact met iemand, die de stroken kant en klaar kon leveren. Alleen de lengte was standaard : 3,05 meter. Met twee lengtes zou ik precies 1 centimeter te veel hebben.
In de bouwmarkt waren bredere stroken te koop. Maar die waren ook korter. Daar had ik er dan drie van moeten kopen en op maat zagen. Ik zou dan ongeveer 130 euro kwijt geweest zijn en veel restmateriaal hebben overgehouden. Nu was ik met 60 euro en 20 euro aan kilometers klaar! Ik heb eerst de oude boorden verwijderd. Die waren van watervast verlijmd multiplex. Ze waren met krammen tegen de originele borden vastgezet. Die krammen waren zo goed als weggeroest. Ik heb ze stuk voor stuk verwijderd en/of platgeslagen als ze afbraken. Daarna het houtwerk even afgeborsteld en toen konden de trespa boorden erop. Die platen moeten van achteren kunnen ventileren. De stroken worden met speciale schroeven vastgezet. De gaten moeten wel voorgeboord worden. De hoeken heb ik met aluminium hoekprofiel afgewerkt. En mooi dat het staat!

Aanrijding Houtribdreef

Vanmiddag, rond een uur of een, deed zich een aanrijding voor op de Houtribdreef, ter hoogte van een afslag naar het Karveel. Een busje en een personenauto kwamen met elkaar in botsing. Laten we hopen dat het beperkt bleef tot blikschade. Op de dreven hier in Lelystad wordt vaak erg hard gereden. Relatief veel mensen rijden daar structureel 70 á 80 waar 50 toegestaan is. De waarschuwingslichten ten spijt.

Altijd wat

Men is al een paar dagen bezig met het maaien van het riet langs de waterkanten. Zo verschijnt opeens een ander landschap. Dat geldt ook voor de aangrenzende fiets- en voetpaden. Die waren al bezaaid met bladeren, maar daar is ook nog het nodige aan modder bijgekomen. Net als de wegen die gebruikt worden voor het afvoeren van de bietenoogst. Oppassen geblazen dus. Maar soms hebben de maaiers zelf al voor een oplossing gezorgd. Gewoon het trottoir afsluiten. Omlopen over de Harderwijkstraat of door de modder. Op het werkeiland lag een presentatie van het ROC over werken. Blijkbaar heeft de student het thema van de presentatie verkeerd opgevat. Het was niet de bedoeling om iemand anders aan het werk te zetten, maar om zelf aan de slag te gaan.

Ouwe hap in Ede

Vanmiddag werd officieel het eerste exemplaar uitgereikt van het boek over dienstplichtig militairen. Luitenant Generaal b.d. Hans Couzy (foto) nam hem in ontvangst. Daarna kregen alle voormalig dienstplichtigen die meegewerkt hebben aan de inhoud, zo'n 50 man, ook een exemplaar uitgereikt. De presentatie van het boek was deze week in het tv programma Max nog te zien.
De voormalige Arthur Koolkazerne in Ede verkeert in deplorabele staat. Een symbool van het politiek beleid op Defensie. Er is nog een militaire eenheid gevestigd, de 41 DKO (Dienstplicht Koude Oorlog), een organisatie die de dienstplicht ten tijde van de K.O. levendig houdt.
Het was een vreemde gewaarwording om na ruim 40 jaar zo'n kazerneterrein te betreden. De bekend ogende gebouwen, de geur, het materieel en de manschappen in militaire outfit gaven om de een of andere reden toch ook een gevoel weer terug te zijn op bekend terrein. We werden verwelkomd met koffie en een glacékoek. Geen gevulde koek of kano. En wat mij betreft, als ik op de kazerne was nam ik tijdens de koffiepauze om 10.00 uur altijd koffie met twee kroketten met mayo en mosterd. De kroketten kwamen wat later, tijdens de lunch. Ik zag een aantal oude bekenden, allen collega appelplukkers. Couzy lichtte een tip van de politieke en militaire sluiers op en vertelde over de redenen, voors en tegens rond het afschaffen van de opkomstplicht. De dienstplicht zelf bestaat nog steeds. Zijn toelichting over en visie op de missies naar Irak en Afghanistan waren ook erg interessant om te horen. Door bijvoorbeeld aan een gevechtsmissie een ander kaartje te hangen, konden dit soort opdrachten door de Kamer geloodst worden.
Hierna werden de boeken uitgereikt en konden we aan de soep en broodjes. En de kroketten! Al met al een topdag voor mij.

Ronan Keating - If tomorrow never comes

Gratis en voor niets?

Vanmiddag heb ik mijn antigriepprik gehaald. Tot mijn grote verbazing was het alles behalve druk bij het Medisch centrum in de Botter. Voorgaande jaren stonden op de drie verschillende dagen lange rijen mensen te wachten. Ik dacht toen nog : ja hoor, er is weer iets gratis te halen. Maar dit keer, de 2e ronde, kon ik zo naar de tafel lopen. Daar werd mijn oproepformulier in ontvangst genomen. Ik keek om me heen en zag dat ik inderdaad tot de grijze massa ben gaan behoren. Wie had dat gedacht?
Ondanks de crisis is de prik nog steeds gratis. En nu maar hopen dat ie niet voor niets is geweest. Vorig jaar heb ik last gehad van de griep. Een ander type dan waar de enting voor bedoeld was.
Er wordt weer gerommeld met de zorgpremie. Betalen naar draagkracht, zegt men. Ik noem dat symptoom bestrijding. Het valt mij nog steeds vies tegen, dat men de producenten van medicijnen, de zorgverzekeraars en de specialisten niet aanpakt. Dat zijn immers de grootverdieners binnen de zorg. Wij verdienen alleen een goede zorg, maar krijgen geen waar voor ons geld. De zorg wordt haast onbetaalbaar. Net als onze gezondheid.

Is er soms wat?

Vanmorgen, tijdens het opruimen van wat zwerfvuil,liep ik achter een Audi langs. De grote bak stond in een parkeervak bij de flat. Net toen ik bijna achter die dikke auto was, reed de bestuurder pardoes achteruit. Ik liep langzaam door, maar nu met een boog achter de auto om. Desondanks bleef meneer achteruitrijden. Toen ik zijn gezicht in de buitenspiegel zag, haalde ik mijn schouders op. Reden voor hem om te stoppen en het raampje te laten zakken. "Is er soms wat?", vroeg hij quasi verbaasd. Ik antwoordde met een wedervraag : "Zag u mij soms niet lopen?". Hij fronste zijn wenkbrauwen en zei ietwat gepikeerd : "Natuurlijk wel!"  Toen ik hem vervolgens vroeg waarom hij dan toch achteruit bleef rijden zei hij enigszins verontwaardigd : "Ik reed toch zeker langzaam. U kunt gemakkelijk een aanrijding voorkomen." En daar mocht ik het dan op de vrijdagochtend mee doen. Als ie mij had aangereden had ik dat heerschap natuurlijk mijn excuses moeten aanbieden : "Meneer het spijt me dat u mij ondersteboven heeft gereden."

Lekker gegeten

Gisteravond zijn we met z'n drieën naar de Steak van de Keizer geweest. Het was voor ons de eerste keer. We zijn vaak genoeg in de buurt geweest van dat restaurant, maar dan gingen we steevast een deur verder, naar Tasty Wok. We kwamen een gezellig en warmte uitstralend etablissement binnen, waar we hartelijk welkom werden geheten.
De bediening was vlot en vriendelijk. We namen plaats aan een tafeltje bij het raam, dat uitkeek op het plein waar zaterdag de markt wordt gehouden. Mike nam een voorgerecht, wij niet. Wij knabbelden wat aan plakjes stokbrood, die we met de speciale boter bestreken hadden. Zelf wachtte ik met het nodige ongeduld op het hoofdgerecht. Toen het voorgerecht (heerlijke, geroosterde garnalen) op was, bestelden we alle drie een steak. Die kwam niet veel later met de bijbehorende frietjes en salade. De steak (medium gebakken) zag er niet alleen zeer smakelijk uit, ze smaakte ook prima.Van de frietjes zou ik willen zeggen : "Snackbar eigenaren, kom eens proeven!" Wat een verschil met de gangbare patat  van menige snackbar. De steak was opgediend met een paar meegebakken trostomaatjes (lekker zoet), een gestoofde peer (met alcohol smaak, en toch voor mij heel lekker). Kortom, we hebben uitstekend gegeten bij de Steak van de Keizer. Voor herhaling vatbaar. Vlak voordat ik ging afrekeken, vertelde Mike dat hij Carina en Robert in het restaurant had gespot! Wat een toeval. Zij waren net binnen en konden overgaan tot het aflossen van de wacht.