De bibliotheek, tien jaar later

Was het tien jaar te vroeg of was ik wel degelijk op tijd met mijn adviezen over een meer commerciële bibliotheek? Volgens mij was ik eigenlijk gewoon op tijd gezien de huidige situatie in 2012. De bibliotheken bevinden zich in zwaar weer. Logisch, als je als organisatie afhankelijk bent geworden van subsidies en min of meer achterover hangend in een comfortabele stoel je hand ophield. In 2003 schreef ik een toekomstvisie  over de rol van de bibliotheek in de maatschappij. Uitgangspunten waren dat op de deuren van de bieb een bord moest komen met de tekst : zet vooral uw mobieltje aan en dat de bieb zelf geld moest gaan verdienen. Organisaties die subsidies ontvangen moeten wat mij betreft hun bestaansrecht aantonen door zelf geld te genereren en subsidies af te bouwen. Dat zou ook een positieve invloed hebben op de besteding van het (zuur verdiende) geld. Gekregen geld kwistig uitgeven is immers geen enkel probleem.
Helaas is er qua cultuur en werkwijze weinig tot niets veranderd. Er zijn wel nieuwe, grotere en duurdere panden in gebruik genomen. De kosten ervan hangen als een molensteen om de nek van de bieb. In veel bibliotheken is zelfbediening ingevoerd. Maar qua kosten baten is het niet altijd sprake van meer financiële ruimte. Ik weet nog dat in Zeeland in een bieb een boekenwinkel werd geopend. Er werd in de biebwereld nogal lacherig gereageerd op deze commerciële ingreep. Het typeert de cultuur. De apathische, afwachtende houding en verkrampt willen vasthouden aan het oude vertrouwde.
De jeugd heeft de toekomst. En het geld. Dat heeft menige bieb niet willen of kunnen inzien. De zelfbedieningsbalies waren slechts een klein stapje in de goede richting van kosten verlagen en meegaan met de tijd. Maar hoe men de bezoekers kan verleiden tot het doen van uitgaven (= inkomsten voor de bieb) is men totaal vergeten. De moderne technologie doet niets anders dan schreeuwen om informatie. En laat dat nou het hoofdproduct van de bieb zijn. Maar de bieb ziet dat nog steeds niet of misschien wel, maar weet daar geen commercieel slaatje uit te slaan. De bieb blijft een semi muzikale bedelaar met een nieuwe centenbak wiens repertoire inmiddels bekend en afgezaagd is. Er zijn gemeenten waar men hem zat is en hem weigert nog langer te belonen voor het niets doen, klagen, afwachten en de hand ophouden.

Wethouder Albert Kok goed betaald

'Ach buurman, Appie was altijd al een bijzonder mens...'

De voormalige CU  wethouder Albert Kok (59) ontvangt na zijn vertrek totaal een kleine 3 ton aan wachtgeld. Kok krijgt het eerste jaar een vergoeding van tachtig procent van zijn laatst verdiende salaris, de drie jaren daarna ontvangt hij zeventig procent. Dat komt in totaal neer op 282.000 euro.Menig pornoster zou jaloers op zo'n inkomen zijn. De wachtgeldregeling is een landelijke regeling waaraan, ongeacht de reden van vertrek, voldaan moeten worden. Albert Kok is tijdens zijn werk betrapt op het bekijken van porno. Porno Appie heeft zich daarna teruggetrokken als wethouder van de gemeente Oldebroek. Wat de wachtgeldregeling betreft zou ik net als met de bonussen zeggen : "Time for a change!" Schrijnend dat ook bij disfunctioneren mensen nog zoveel geld toe in plaats van een boete opgelegd krijgen.

De KNRM naar Lelystad

Vanavond heb ik de informatieavond van de KNMR bijgewoond. De avond werd gehouden in het gebouw van de brandweer hier in Lelystad. Er was sprake van een behoorlijke opkomst van belangstellenden. Omroep Flevoland was ook aanwezig. Men mocht ook opnames maken. De burgemeester was ook aanwezig. Na een welkomstwoord sprak ze de toehoorders toe en gaf uitleg over de wens van Lelystad om een KNMR station te hebben. Een groot deel van het Markermeer valt onder de gemeente Lelystad en dat deel vormt een witte plek op de reddingskaart. Er is geen station aanwezig van waaruit binnen de gestelde 30 minuten een reddingsboot de plek des onheils kan bereiken.  Daar komt nu dus verandering in. Het viel me op dat de burgemeester met de nodige kennis van zaken sprak. Ze maakte geen gebruik van een spiekbriefje, maar vertelde voor de vuist weg en bevlogen over de noodzaak van het reddingsstation. Mevrouw Horselenberg bleek namelijk lid te zijn geweest van een stuurgroep die zich bezighield met de veiligheid op het water. Ze zei ook nog dat je geen last moet hebben van zeeziekte om dit soort werk te gaan doen. Ze keek daarbij naar mij. Het zal ongetwijfeld toeval zijn. Al geef ik direct toe, dat ik later, bij het zien van de promotiefilm met de reddingsboten in die woeste golven, mijn maag al begon te voelen.
De volgende sprekers gaven in grote lijnen de plannen inclusief hulpmiddelen weer en het opleidingstraject. Het station wordt komend voorjaar in de Bataviahaven gevestigd in de nabijheid van het Bataviarestaurant. Daar zal een drijvend boothuis afgemeerd worden, waar de reddingsboot, een spiksplinternieuwe van de Nicolaas klasse die in aanbouw is, gestationeerd zal worden. Het behoorlijk pittige opleidingstraject duurt een jaar (normaal drie jaar) en zal veel van de vrijwilligers gaan vergen. Men hoopt in de maand juni de selectie van de kandidaten afgerond te hebben om in september te gaan starten met de opleidingen.

Verrassend bezoek

Vanmiddag ging de bel. Ik zat net boven achter de computer een belangrijk e-mail op te maken. Toen ik aanstalten maakte om naar beneden te gaan werd ook op de deur geklopt. Een bekend gebeuren, want wie buiten staat kan de bel niet horen.
Toen ik benden was en naar de voordeur keek, zag ik tot mijn grote verrassing een zeer bekend gezicht : dat van Jason! Ik deed even vlug Fenna achter het hek, anders zou ze misschien de straat oprennen. Natuurlijk waren ook Marie Louise en de kleine Valentijn meegekomen. Ze hielden een korte vakantie in de Wieringerwaard. Sonja was net naar het centrum gefietst, maar er is al zoiets als een mobiele telefoon. Het was gezellig bijkletsen en natuurlijk Valentijn bewonderen. Opa Willem mocht trots als een pauw de jongste telg in zijn armen nemen. Ik vond het een bijzonder mooi moment. Het duurde even voordat Sonja weer thuis was, zodat ook zij de familie kon zien en spreken. En natuurlijk ook even met Valentijn tutten.
Na het bliksembezoek vertrokken ze naar Bataviastad.

Politie en schade

Vanmorgen stopte een autoambulance voor mijn ongeschonden neus. De patiënt was een politieauto met een behoorlijk geschonden neus. De langzaamaan actie is dus voor bij. In 2009 deden zich 9.256 schadegevallen voor met politiewagens. Twintig procent betrof grote schade. In 2010 is het aantal gestegen naar 9.630 gevallen. In de meeste gevallen betreft het slordig rijgedrag van de politie. Ik weet niet in hoeverre die bestuurders een eigen risico hebben. Die heeft menige leaseauto rijder wel. Zo'n eigen risico zorgt ervoor dat je voorzichtiger rijdt. Anderen blijven natuurlijk gewoon rijden zoals altijd. Bij de brouwerij van heerlijk helder bier, heb ik in de auto's van de monteurs een black box laten monteren. Die registreerde o.a. de snelheid, aantal gereden kilometers (zakelijk en anders) en de gereden snelheid. Gevolg was dat er nauwelijks nog privé gereden werd, de Belastingdienst (privé kilometers) het zwijgen werd opgelegd en dat de productiviteit steeg. Men kon alleen rijden als er een werkopdracht was. De black box controleerde dat via een gekoppelde laptop.
Bij de landelijke hermandad is nog geen sprake van een black box / crash recorder in de auto's. Samen met een goede rijopleiding (ik heb zelf een antislip cursus inclusief rijvaardigheidstraining gedaan op kosten van de zaak), is het mogelijk het aantal schadegevallen te verminderen. Een proef heeft dat bevestigd. Met een crash recorder in een aantal politiewagens was sprake van een daling van het aantal schadegevallen met 25%. Of wel : een meer verantwoorde rijstijl. Nu de rest nog, zoals onnodig hardrijden en/of door rood rijden en vooral de stuurmanskunst. Er rijden 13.000 politieauto's rond en 30.000 bestuurders mogen met zwaailicht en sirenes rijden. In alle auto's komt nu een black box en de bestuurders krijgen om de drie jaar een cursus om hun rijvaardigheid bij te houden. Hopelijk komt er ook een koppeling met een dienstopdracht. Dan horen we geen sirenes en zien we geen zwaailichten meer als het koffietijd is. Zo'n black box kan ook de slachtoffers van dienst zijn. De opgeslagen informatie kan als bewijsmateriaal gebruikt worden.

Wiet in Lelystad

De afgelopen weken zijn weer hennepplantages opgerold. In de Zwartezeestraat en de Drontermeerstraat (Waterwijk)  en in de Schouw. Drie druppels op een gloeiende hennepplaat. Men heeft beide keren zo'n 500 planten aangetroffen. Gezien de toestanden rond de wietboot in Almere vraag ik me af, in hoeverre bij de coffeeshop hier de achter- en de voordeur in de gaten worden gehouden. En de ramen. Of anders gezegd  : hoe controleert men het kwantum aan softdrugs, dat dagelijks verhandeld mag worden? Hoe werkt de handhaving van de regels? Toch niet via een administratie? Die is heel gemakkelijk te manipuleren. Volgens de blowende rechter, die de criminele eigenaren van beide shops vrijsprak, moet de burgemeester dat doen. Maar het lijkt me sterk dat Margreet op een stoeltje de hele dag bij die shop gaat zitten om het aantal bezoekers en de hoeveelheid gekochte softdrugs te tellen. En wie fouilleert de bezoekers eigenlijk? De illegale bevoorrading gebeurt natuurlijk niet met een busje waar dozen uitgeladen worden. Die gebeurt via transport in de broek- en jaszakken, onder petjes en in tasjes. Met kilo's tegelijk kan het spul op illegale wijze naar binnen gebracht worden voor verkoop. Zoals te verwachten was, is het thuis kweken van hennep met de komst van de coffeeshop nog aantrekkelijker geworden. Je hebt immers maar met één klant te maken. Of eigenlijk twee, want in Almere bevindt zich nog een vestiging waar nauwelijks toezicht op gehouden wordt.

De Klasemaboom

Het is en blijft een wat troosteloos gezicht, de geamputeerde Klasemaboom. Er groeien een paar iele takken met wat bladgroen eraan. Ik heb wat foto's bij elkaar geschraapt. De bovenste dateert van 2004, toen de boom nog gezond was. Links onder na het 'snoeien' in de herfst van 2011. En rechtsonder zoals de boom er nu, mei 2012, uitziet.

Op hoge poten

Hondsmoe

Het gras is nog geen 2 hondjes hoog...

Ze groeit als kool. Vanmorgen zag ik haar naast Sonja lopen en toen viel me opeens op, dat ze in de hoogte groeit. Het dikkige pupje is slank en hoog op de poten. De Schrik van Jubbega heeft vandaag de hele dag lopen klieren, rennen en idioterie uitgehaald. Gelukkig werd ze er zelf ook hondsmoe van. In het eten zit een dip. Het lijkt of ze kieskeurig begint te worden. Maar we blijven brokken storten in haar bak. Eten of niets, zo simpel is het. Maar ja, ze is wel flink in de groei, dus moet ze soms wat geholpen worden. Dus eet ze soms uit Sonja's hand. Ze snuffelt erg veel en van hoog gras raakt ze door het dolle. De wandelingen worden ook alsmaar langer. Wat een energie heeft Fenna! Ze kan al behoorlijk goed oppassen en zo'n twee uur alleen zijn. Een kwestie van opbouwen en stiekem controleren. Ze blijft ook rustig als je naar boven gaat. We laten de huiskamerdeur open en sluiten het hekje, zodat ze niet de gang op kan. En dat is maar goed ook, want daar staan schoenen. Daar is ze gek op.

Klussen

Maandagochtend heb ik de folders gedaan en vroeg in de middag wat zwerfvuil opgeruimd. 's Middags heb ik de tegels in de garage opnieuw gelegd. Ze waren wat verzakt onder het gewicht van de motoren. Dus dat werd betonnen tegels van 60x40 los wrikken, versjouwen, de ondergrond ophogen en de boel weer netjes bestraten. Ik zweette peentjes, want het weer was heerlijk. Fenna heeft al die tijd buiten de garage in de zon en achter een hekje liggen toekijken. Opeens was ze buiten beeld. Toen ik ging kijken zag ik de reden. De Friese teef had de hoop zand in de tuin helemaal overhoop gehaald en in de tuin verspreid! Hoera, weer een klusje! Toen alle klussen geklaard waren, heb ik 's avonds na het eten toch ook maar de heftafel ontroest en in de roestwerende verf gerold. Die is morgen voldoende gedroogd, zodat ik hem nog eens kan doen, maar dan in een andere kleur. Onder het werken kreeg ik een paar keer bezoek van een boerenzwaluw, die waarschijnlijk een nieuw onderkomen kwam verkennen. Ik zag ook hoe een vrij grote wesp heel geïnteresseerd voor een gat in de wand zweefde en.... erin verdween. Ik heb daar een wandcontactdoos verwijderd, maar het gat van de elektriciteitskabel niet gedicht. Dus dat gaatje moet ook nog afgesloten worden.

Lilly, de labrador pup

Zondagmiddag waren we kraambezoek bij Robert en Carina. Puk heeft een zusje erbij gekregen, Lilly. Ze is een labrador pup. Handen vol werk aan de winkel!

Stelling tegen het EK in Oekraïne

Philip Lahm, de verdediger van Bayern München, heeft zich als speler en aanvoerder van die Mannschaft (in Duitsland heeft men het over die Nationalelf) negatief uitgelaten over het EK in Oekraïne. Lahm zei in een interview : „Mijn opvattingen over mensenrechten, vrijheid van meningsuiting en persvrijheid vind ik op dit moment niet terug in Oekraïne”. Hij daagt Platini uit stelling te nemen tegen de situatie in Oekraïne, waar niet alleen de voormalig premier Joelia Timosjenko in gevangenschap mishandeld wordt.
Ik ben blij dat een belangrijke speler stelling durft te nemen tegen het EK in Oekraïne. Nu de rest nog. Het is vele malen beter dan de slaafse uitlatingen van KNVB directeur Van Oostveen. Zijn mentaliteit doet mij afvragen of hij nog iets met democratie en mensenrechten heeft. Of om in deze periode van Herdenking en bevrijding te blijven : zou Van Oostveen of familie van hem soms fris en vrolijk als bezoekers van van een concentratiekamp tegen de bezetter gevoetbald hebben, terwijl uitgemergelde gevangenen toekeken en een eindje verderop mishandeld en omgebracht werden? Sorry, maar een valide reden om te zwijgen en te doen alsof de eigen neus bloedt zoals de KNVB i.c. Van Oostveen dat doen, kan ik met mijn gezond niet bedenken.
Het gaat mij er niet om het EK te verbieden, maar wel om de mensonterende toestanden in Oekraïne en de huichelachtige houding van de voetbalsport daarover.

Een interview op straat

Vanmorgen werd ik staande gehouden door twee politieagenten die in een auto aangereden kwamen. Een jongeman stapte uit en kwam op mij af. Ik wist dat mijn karretje met folders overbeladen was en langs de kant op straat stond, maar ik zag daar geen kwaad in. Ik heb ook geen openstaande boetes noch een gevangenisstraf uitstaan. Meneer de agent stelde zich keurig voor en zei dat de politie wat meer wilde weten over de wijk Lelystad Haven. Ik dacht gelijk : "Zoohooo.." Zijn collega sprak een paar andere mensen in de buurt aan. Hij vroeg mij of ik in de wijk woonachtig ben en zo ja, waar. Na de bevestiging en beantwoording van zijn vragen, brandde hij los met allerlei vragen over de wijk. Ik heb ze keurig beantwoord, ook al was het de zoveelste keer dat mij zoiets gevraagd werd of dat ik ze op papier gezet heb voor de wijkpost en/of de gemeente. En weer heb ik er weinig vertrouwen in, want in alle voorgaande gevallen gebeurde er weinig tot niets. Eerst zien, dan geloven dus. Maar wat wil je als je al zo vaak verbeteringen hebt voorgesteld. Ik heb het gehad over de verkeersveiligheid (te hard rijden, op de stoep fietsen enz.), de verpaupering en de vernielingen en brandstichtingen. De agent krabbelde alles in een notitieblokje, waar ik een dicteerapparaat gebruikt zou hebben. Het was geen steno en ook geen hiërogliefen schrift, maar voor mij wel onleesbaar. Dus zal het geheimschrift geweest zijn. Ondanks de herhalingsoefening, ben ik ook dit keer benieuwd wat het gaat opleveren. Op sommige opmerkingen van mij zei hij : dat is voor de gemeente, of : dat is aan de Milieupolitie. Dus de zandzakken bleven niet ongeroerd en werden op vriendelijke toon voor de deur gelegd. Van een volledige inventarisatie was dus geen sprake. Jammer.

Verbijsterend rapport over politie

Er komt binnenkort een rapport vrij dat een onderzoek en conclusies behelst over het politieapparaat in Nederland. Voor alle duidelijkheid : ik ben niet de opdrachtgever. De resultaten en bevindingen worden vergeleken met de ons omliggende landen. De conclusies liegen er niet om en zijn gewoonweg verbijsterend. Er zit meer blauw op kantoor om de administratie te doen, dan op straat. De kantoormensen worden aan zienlijk beter betaald dan de mensen die het vuile werk opknappen. De kosten zijn in een paar jaar tijd bijna verdubbeld (ruim 3 miljard euro!), terwijl het rendement (opgeloste zaken en voor de rechter gedaagde personen) schrikbarend laag is. Zeg maar rustig nihil. In een land als Duitsland zijn de kosten vele malen lager en het rendement evenzo hoger. Ruim 50% van de gevallen worden daar opgelost en 3/4 ervan voor de rechter gebracht.
De IT is bedroevend slecht geregeld en kost de gemeenschap ook onvoorstelbaar veel belastinggeld. Maar ook daar is het rendement minimaal tot nihil. De 25 regio's hebben elk hun eigen it oplossingen, waarvan de meeste krakkemikkig of niet werken. De onderlinge communicatie is daar ook de dupe van. Kortom, het is een verbijsterend dure chaos, waar niet alleen korpschefs en burgemeesters, maar natuurlijk ook de minister verantwoordelijk voor is. Ik zou zeggen : de bezem er doorheen en terug naar de kerntaken : boeven vangen en criminaliteit voorkomen. Eén nationaal it systeem en weg met al die bureaucratie. Het kan allemaal, want onlangs heeft de politie dat laten zien. Toen betrof het twee moordenaars van een juwelier in het Haagse. Die waren in no time in de boeien geslagen. Een kwestie van gewoon je werk doen.

Mamma's Indisch kookboek

Toen ik dat oude kookboekje van mijn lieve mamma voor het eerst na haar overlijden opensloeg, viel mij direct een drietal handtekeningen op. Ze heeft het boekje gekregen voor haar verjaardag op 12 april 1937. Ze werd toen 18 jaar. Die verjaardagsdatum heeft ze ook genoteerd. De jeugdfoto die ik hier toon is gemaakt toen ze nog 17 jaar was. Dus in 1936.  Ik het boekje thuis als kind vaak zien staan tussen de andere boeken in de boekenkast. Soms kom ik nog wel eens een boek tegen, dat me aan die tijd herinnert. Zoals "Gejaagd door de wind" en de serie van "Captain Hornblower" of "Naar de West" (van D.E.). In het kookboekje heeft mamma ook beschrijvingen gedaan van haar eigen recepten. Een bijzonder iets, mamma's handschrift zo te zien. Ze schreef erg netjes. Alle letters aan elkaar en schuin. Een veel gebruikt handschrift, want ze heeft honderden brieven geschreven.
Wat de handtekeningen betreft : het begon met C. Sebo. Daarna C. van Drunen en als laatste C. van Oudshoorn. Haar leven in een notendop.

In memoriam, Jan

Zes mei is het vandaag. Een van de dagen met een zwarte rand in mijn leven. Speciaal voor mijn zwager Jan, als dank voor al die fijne muziek waarmee hij mij kennis liet maken.