De Chr. ULO te Leiderdorp

Zelf heb ik maar kort in de banken van die school gezeten. Dat kwam, omdat ik in de zesde klas van de lagere school aan de Kastanjelaan zat, toen ons hele gezin in december 1960 voor drie jaar naar Curaçao vertrok. Toen ik na drie mooie tropische jaren aan alle kanten bruin gebakken weer terugkeerde naar mijn geboortedorp, kwam ik in november 1963 in de 3e klas van de ULO aan de Van Geerstraat terecht.
In mijn jeugdherinneringen was dat stukje van Leiderdorp nog weiland dat ook in gebruik was als kermisterreintje / ijsbaan. In september van het jaar 1956 (de Hongaarse opstand begon een maand later) werd de eerste steen voor de bouw van de school gelegd. Ik weet niet wie die eerste steen gelegd heeft, maar mij hadden ze nooit zo gek gekregen. Ik had een hekel aan school.

Mijn moeder met mijn zusje bij de ULO school

Afgelopen periode ben ik druk aan het graven geweest in het verleden van die ULO school. Vlak na de oorlog van 40-45, werd in Leiderdorp het christelijk Uitgebreid Lager Onderwijs ingevoerd. Stuwende kracht achter de totstandkoming van de ULO school was de nieuw opgerichte Vereniging Chr. ULO. De nieuwe vereniging was tot stand gekomen dankzij het bestuur van de Chr. Nationale School (aan de Hoofdstraat) met medewerking van het bestuur van de Hervormde school.  De ULO school werd een onderdeel van de Chr. Nationale school aan de Hoofdstraat, met meneer Wissel als hoofd. Mijn oudste zus heeft daar nog les van hem gekregen.
Al snel brak een dynamische periode aan. Er was duidelijk een tekort aan ruimte, totdat naast de Geref. kerk begin 1955 de Willem de Zwijgerschool opgeleverd werd. Op een koude januari dag kreeg burgemeester Van Diepeningen van Sjaantje Kruidenier de sleutel van de school overhandigd. Maar dat nieuwe Willem de Zwijger schoolgebouw loste de problemen van het onderwijs aan de Hoofdstraat niet echt op.
Vandaar dat de gemeente Leiderdorp besloot om een nieuwe ULO school te bouwen aan de Van Geerstraat. Hoofdonderwijzer Wissel heeft de nieuwe school, die in juli 1957 werd opgeleverd, slechts kort mogen meemaken. Hij ging een maand na aanvang van het nieuwe schooljaar met pensioen. In het gebouw Irene werd afscheid van hem genomen. Saillant detail : meneer Wissel ging op verzoek aan een orgeltje draaien. Het arme ding stortte op het podium spontaan ineen. Meneer Groeneveld nam het aanwijsstokje van hem over.
Twee jaar later werd al gesproken over een uitbreiding van de school met drie à vier lokalen, vanwege de groei van het aantal leerlingen. In 1962 werd met de uitbreiding begonnen. Dat jaar kende veel problemen op het gebied van schoolcapaciteit in Leiderdorp. In dat woelige jaar was zelfs een tweetal klassen van de Chr. ULO op de zolder van de lagere school aan de Kastanjelaan ondergebracht! Na de oplevering van de drie nieuwe lokalen, nam de ULO school zelf twee in gebruik. De derde werd ingezet voor de RK lagere school.
Gedurende mijn verblijf (december 1963- juli 1965) op de ULO maakten o.a. meneer Schippers (Frans), mw. Van Leeuwen (Engels), meneer Van Hunestein (Nederlands), de heren Niese en Moedt (tekenles), meneer De Keijzer (Wiskunde) deel uit van het docentenkorps.
In die periode op de ULO werd ook het gymnastieklokaal op de hoek van de Resedastraat - Van Geerstraat gebouwd. De eerste steen was al voor mijn terugkeer gelegd en wel op 1 juli 1963 door burgemeester Gallas. Het lokaal werd in maart 1964 officieel in gebruik genomen. Dit lokaal zou dienst blijven doen, totdat een centraal gymnastieklokaal aan de Ericalaan in gebruik genomen zou worden. In 1988 was dat zover. Het gymnastieklokaal werd toen omgebouwd door uitvaartondernemer Soek en in gebruik genomen als eerste rouwcentrum van Leiderdorp.

Het schoolgebouw van de ULO heeft vanaf de jaren 70 aan veel soorten onderwijs onderdak geboden. Natuurlijk vanwege de veranderingen als gevolg van de Mammoetwet, maar ook aan een Laboratorium school en als dependance van de Louise de Coligny school. Omdat de klachten over het lawaai van de snelweg A4 alsmaar toenamen, werd een onderzoek gedaan. Het resultaat was dat de school ongeschikt werd verklaard voor onderwijs. In de jaren 80 begon men met de bouw van de Louise de Coligny-school. Het (voor onderwijs) afgekeurde gebouw aan de van Geerstraat onderging nog een opknapbeurt door leerlingen van de Laboratoriumschool. Er hebben ook kunstenaars (of waren het kunstenmakers?) in dat gebouw gezeten.
Begin jaren 90 kwam het inmiddels krakkemikkige gebouw leeg te staan. De eigenaar, Dienst der Domeinen, lukte het niet het pand te verkopen. Mede vanwege de opgelegde beperkingen (alleen voor onderwijs of maatschappelijke doeleinden bestemd) en de mogelijke verbreding van de A4 bleek het gebouw nauwelijks verkoopbaar. In september 1994 werd besloten het oude gebouw te slopen.

Ps. In een reactie wordt gemeld dat ook leerling Gerrit Adriaan van der Zwan gekozen was om de sleutel van de WdZ school aan de burgemeester te overhandigen.

Mijn gitaar -2-

Mijn oog viel op een set snaren voor een gitaar, die van een nogal lage prijs was voorzien. Omdat het in mijn beleving een eeuw geleden was dat ik de snaren van mijn gitaar had vervangen, besloot ik de set te kopen. De gitaar was ooit van mijn broer Ruud. Ik heb hem in de jaren 70 van hem overgenomen, toen hij een nieuwe kocht. In die tijd speelde ik er veel op, maar dat veranderde. Voorgoed. 
Na weer een eeuwigheid heb ik gisteren de oude snaren van de gitaar verwijderd, de boel wat gereinigd en de nieuwe erop gedraaid. Daarna heb ik de gitaar weer opgehangen. Vanmorgen ben ik de snaren gaan stemmen. Ooit deed ik dat door een van de snaren te stemmen, maakte mij niet uit welke, met behulp van een andere gitaar. De overige stemde ik dan met behulp van die ene gestemde snaar. Aan die werkwijze kwam een eind, toen ik voor weinig een stemapparaatje kocht van het merk Fender. Ik heb toen eerst de gitaar met het handje en op het gehoor gestemd. Daarna heb ik met dat stukje elektronica de boel gecontroleerd. Toen bleek dat ik er niet veel naast zat.
Helaas is van dat handige stemding een draadje losgeraakt. Maar met wat kunst- en vliegwerk, kreeg ik hem toch aan de praat.
De nieuwe snaren zijn nu gestemd. Ik heb de gitaar weer op z'n plaats teruggehangen. De strak gespannen snaren kunnen dan even wennen aan hun pas opgelopen spanningen. Daarna gaat het stemmen verder. Totdat de boel behoorlijk blijft klinken. Dan kan kleinzoon Tim hem pakken wanneer hij wil.

Euthanasie

meneer Koerselmans

 Gisteravond zag ik een docu over euthanasie. Erg interessant en emotioneel mag ik zeggen. Het ging om mensen die een eind aan hun leven wilden maken. De een vanwege psychische problemen die uitzichtloos waren, een ander vanwege haar hoge leeftijd (100 jaar) en alle ongemakken van dien en een voltooid leven. Een derde wilde de lijdensweg van dementie niet afleggen. Met haar situatie had ik moeite. Ze werden begeleid en geholpen door deskundigen van de Levenseindekliniek. Zelf heb ik euthanasie van dichtbij meegemaakt. In beide gevallen ging het om uitzichtloos fysiek lijden. Ik had en heb nog steeds alle begrip en respect voor hun eigen besluit.
Na de uitzending volgde een discussie tussen een vertegenwoordiger van Levenseindekliniek en een felle tegenstander van euthanasie in psychische gevallen, psychiater Koerselman.
Ik heb me erg gestoord aan de manier waarop meneer Koerselman het gesprek aanging met de vertegenwoordiger van de kliniek. Zijn reageren en taalgebruik had veel weg van die van een boze puber. Hij kwam mij ook over als iemand, die weet wat het beste voor een patiënt met psychische klachten is. Hij had weliswaar veel kritiek, maar kwam nauwelijks zelf met alternatieven. Koerselman ging ook volledig voorbij aan de wens van de patiënt zelf. Koerselmans wil liever zijn kennis botvieren op een patiënt, dan te willen luisteren naar de persoonlijke wensen. Koerselmans toonde ook weinig inlevingsvermogen. Het lijkt mij dat patiënten beter af zijn met een instantie als de kliniek, dan voor een trein of van een brug te moeten springen omdat een psychiater als Koerselmans per se zijn ding wil doen. Het is niet te hopen, maar misschien komt Koerselmans er ooit zelf achter wat het is om psychisch in een uitzichtloze situatie terecht te komen. Ik ben benieuwd hoe hij dan zal reageren. Mijn complimenten voor de meneer van de kliniek. Hij bleef netjes en helder antwoorden en ging niet in op vervelende opmerkingen van zijn opponent.
Al met al een tegenvallend gesprek waarvan ik veel meer verwacht had. Jammer.

Lou de Palingboer

Tijdens de mooie rit in het zijspan van een Ural Dnepr, passeerden wij het huis van Lou de Palingboer. Het grote pand in Muiden werd ook wel het Witte Huis genoemd, waar de Christus van Muiden woonde. Mijn herinneringen gingen pardoes ver terug. Naar mijn jeugd.
Ik ken Lou en zijn beweging / sekte uit mijn kinderjaren. Mijn zeer gelovige moeder sprak soms over hem. Hoofdschuddend en soms met afschuw. Ik verbaasde me toen al over het feit dat hij, Lou, had geroepen, dat hij God was en de mensheid kon redden. Met mijn nog niet voltooide opleiding aan de zondagsschool zag ik toen al aan zijn gezicht dat daar niets van kon kloppen. Ik bedoel, zo goddelijk kwam hij mij niet over. Meneer Lou had gebrek aan haar en tanden en droeg nota bene een bril! Niet bepaald een kopie van onze God. Lou's ogen waren dus ook verre van volmaakt, dus leek het mij niet dat Lou een ziener was. Lou rookte ook. Ik heb het niet over palingen, maar over sigaren. Ook een doodzonde. Ik vergeleek hem met mijn eigen opa. Roken deed mijn (ook kalende) opa trouwens ook en beter, want die kon kringetjes blazen. En mijn opa kon slapen met een pijp vastgeklemd tussen zijn kunstgebit. Mijn opa liep vaak op eieren (geen drijfzand) als ie 's nachts uit de kroeg kwam, waar ie zijn geloof (in jenever) beleed.
Toch kreeg Lou volgelingen. Vooral vrouwelijke discipelen. Ze lagen graag aan zijn borst. Een volgeling van hem kocht midden jaren 50 dat witte, mooie huis in Muiden voor Lou en zijn gevolg.
Een volgeling legde uit waarom ze geloofde dat Lou God was. "Ik zag het in zijn ogen", zei Mien de Palingboerin toen in zwart-wit op de tv.
Lou had ook een paar wonderbaarlijke dingen meegemaakt. Zo had hij over drijfzand gelopen! Ik dacht toen als kind : "Nou en?" Niets bijzonders, want dat deden mijn vriendjes en ik ook nadat het traject voor ons huis aan de Resedastraat opgespoten was voor de aanleg van de A4. Het was een kwestie van goed kijken voordat je een stap zette.
Lou had ook een ster gezien en een tekst gehoord. Wie niet? Ik heb ook wel eens een ster gezien. Meerdere zelfs. Telkens als ik een knal voor mijn brutaal koppie kreeg. Ik hoorde toen ook teksten die zeiden : "Ik ben hier de baas en niet jij! En nu naar bed!!" Maar Lou had blijkbaar andere dingen gehoord : "Jij bent hier de Baas en nu met iedereen naar bed!"
Ja, naar bed. Want Lou deed aan veelwijverij, waarvan algemeen bekend is dat zoiets geen inzicht geeft. Lou nam ze stuk voor stuk in de boot ('n doordenkertje). Dat was wel knap, want hij had immers al zijn vissersboten eerder verkocht. Misschien toch een wonder?
Lou verkondigde dat ie ook mensen die ziek waren kon genezen. Maar dat ging fout. Hij heeft zelfs de dood van een kind op zijn geweten en moest de gladjanus zodoende één dag de nor in. In die tijd was een kinderleven nog niets waard, denk ik nu. Lou sloeg op de vlucht. Hij vestigde zich in België. Dat was in 1968, in een tijd dat men Belgen nog voor dom versleet. Maar de Belgen waren slimmer en hadden een broertje dood aan Lou.
Lou ging namelijk niet veel later zelf dood. Hij overleed aan een longaandoening. Mijn opa leefde toen nog.
De God Lou kon zichzelf niet genezen. "God is dood!", riepen zijn volgelingen verschrikt. Ze bedoelden Lou, maar niet iedereen begreep dat in die tijd. Tja, Lou had hen allemaal in de maling genomen. Behalve de echte God. Die was helemaal klaar met Lou en had hem vanuit België op het matje geroepen. Waarschijnlijk naar aanleiding van het trieste verhaal van een kindje.
De verbijstering bij zijn volgelingen was groot. Hoewel sommigen blijven volhouden, dat hun god niet dood is, maar dat zijn Mien nu Lou geworden is. Mien, je weet wel, van die feestneus van Toon Hermans.

Voetganger of motorrijder?

Het is mij opgevallen, dat in situaties waarin een motorrijder zijn rijbewijs is afgenomen, de bestuurder lopend met de motorfiets zijn weg mag vervolgen. Op basis van eerdere ervaringen heb ik begrepen, dat dat verboden is. Ook lopend wordt hij door de wet als bestuurder beschouwd. Hij beïnvloedt het rijgedrag van het motorvoertuig.

loopfiets of....?

In het verleden zijn eigenaren van crossmotoren bekeurd, omdat zij op de openbare weg liepen met hun crossmotor. Toen werd bij hun staande houding gezegd, dat ook lopend zij als bestuurders werden beschouwd. Een aantal van hen had geen rijbewijs en kreeg daarvoor een boete opgelegd. Ze kregen het advies voortaan een trailer te gebruiken. In andere situaties worden mensen die lopen al dan niet met een motorvoertuig (meestal een motorfiets) als voetgangers beschouwd. Die horen dus op voetpaden te lopen. En anders op fietspaden. Het opvallende is dan weer, dat motorvoertuigen zich officieel niet op voet- en/of fietspaden mogen bevinden. Dat geeft soms met parkeren ook problemen. Een heel vak innemen voor het parkeren van een motorfiets wordt niet toegestaan, maar parkeren op de stoep (vaak) ook niet. Gelukkig zijn er gemeenten die aparte parkeerplaatsen aanbieden voor motorrijders.
Ooit heb ik een keer vanwege vermeend benzinegebrek met een motorfiets (ik zal niet schrijven dat het een 350 cc reng deng deng Jawa betrof) overdag op een secondaire weg gelopen. Er was daar geen fietspad of iets dergelijks. Ik vroeg me toen af of ik met het verkeer mee (rechts) of tegen het verkeer in (links) moest lopen. Of : was ik nu voetganger (links lopen) of bestuurder van een motorvoertuig (rechts houden)? In de berm lopen was geen optie.
De regelgeving maakt het dat in gevallen pech met, een rijverbod voor of transport van een motorfiets de bestuurder overgeleverd is aan de willekeur van oom agent. Moeten die 'voetgangers' dan wel of geen rijbewijs hebben en waar mag je in geval van pech of transport wel met een motorvoertuig lopen? Of is er strijdigheid in de wetgeving? Voormalig Verkeersofficier Koos Spee zal het vast wel weten.

Voor het geval dat?

De A6 staat bekend om de vele ongelukken. Niet dat die weg een gevaarlijke is. Het zijn de jakkerende, roekeloze bestuurders van voertuigen die de weg gevaarlijk maken. Zaterdagochtend zag ik weer wat een haast mensen op die weg hebben. De maximum snelheid van 130 km /uur is voor velen nog te laag.
Het wisselen van rijstrook zag ik een paar keer gebeuren op een manier die om aanrijdingen schreeuwt : vanaf de rechter rijstrook je auto gewoon hopla naar links voor een naderende, sneller rijdende auto gooien. Inhalend verkeer krijgt direct een klever op de bumper. Bij de oprit in Lelystad (tegenover de McDonald's) zag ik een helikopter geparkeerd staan. Misschien voor het geval dat?

Toeren in een zijspan

Gisterochtend vroor het nog, toen ik voor acht uur Fenna uitliet. Geen punt voor mij, want ik was er op voorbereid. De avond ervoor had ik al speciale motorkleding opgedoken, want ik ging een rit maken in een zijspan! Een goede kennis van mij had mij daarvoor uitgenodigd en gelukkig was de agenda voor de zaterdag voor mij nog leeg.
Ik meldde me stipt om 10.00 uur op de aangegeven locatie, een camping waar een hele batterij zijspannen van de 'die hards' (waaronder ook een paar vrouwen en Vlamingen!) stond. Daar werd ik welkom geheten door mijn gastheer Luijt. We begonnen met een kop koffie en maakten daarna een rondje langs zo'n dertigtal motoren van de leden van de Ural Dnepr Club Nederland, waarvan de meeste met zijspan. Ik kreeg een uitgebreide uitleg over de motoren waaronder behalve Urals ook andere merken aanwezig waren. Hier en daar werden nog de laatste technische controles uitgevoerd en gesleuteld.
Mij werd een paar keer gevraagd met wie ik mee zou rijden. Na het noemen van Luijt's naam, werd mij veel sterkte toegewenst. Was dat afgesproken werk, of....? Hoewel ik op dat moment niet bekend was met de rijvaardigheid van mijn gastheer, werd ik niet bang. Ik had eens goed naar het zijspan gekeken en zag direct wat ontsnappingsmogelijkheden.
Tegen 11.00 uur hesen we ons in dikke kleding. Ik had een col en helmmuts mee, handschoenen en een gevoerde regenbroek. "Kom maar op met de kou", dacht ik nog, want ik had er zin in.
Ik zag al snel dat ik de verkeerde helm had meegenomen. Zo'n modern ding hoort eigenlijk niet op zo'n nostalgisch ogende retro motor. Aan de andere kant kreeg mijn nieuwe helm zijn vuurdoop, of beter vriesdoop. Ik nam plaats in het zijspan van de spartaanse driewieler. Luijt startte het boxer-blok met een ferme trap op de kickstarter. Zo hoort het! Geen decadente startmotor, maar kicken.
De tocht voerde ons door het Gooise landschap afgewisseld met een klein stukje over secondaire wegen. Hoewel de zit spartaans was, had ik niet echt last van de oneffenheden in de vele landweggetjes.
Met maakte gebruik van een eenvoudig doch logisch systeem om de colonne op de juiste koers te houden. De voorste motor rijdt de route, terwijl de achterste de rij sluit. De rijders tussen kop en staart geven bij toerbeurt aan welke richting men genomen heeft bij kruisingen, door in de rijrichting te stoppen en te wachten tot het een na laatste span gepasseerd is. Dan wordt daarachter weer aangesloten.
De eerste en laatste keer dat ik in een zijspan het gezeten, was eind jaren 80. Een collega van mij reed toen een MZ combinatie. Het was toen ook al een bijzondere ervaring, die ik graag een keer nogmaals wilde meemaken. Als bakkenist genoot ik van het mooie polderlandschap en maakte onderweg wat foto's. De smalle wegen met de vele bochten werden door Luijt Streuer en bakkenist Willem Schnieders met gemak genomen. Ik mag toch met enige trots zeggen, dat ik als rookie met mijn verkeerde helm geen enkele keer uit het bakkie ben gevallen. De zon brak door, maar ik voelde de temperatuur niet bepaald stijgen. We passeerden o.a. Vesting Naarden,  Ankeveen, Nederhorst Ten Berg en het witte huis van Lou de Palingboer..eh.., Muiden dus.
In de dorpjes was het een gezellige zaterdagse drukte. Velen keken vol bewondering naar de passerende zijspannen. Niet iedereen keek blij. Een mevrouw kneep opzichtig haar neus dicht en trok een vies gezicht toen we passeerden. Ik had direct medelijden met haar man. Maar ze had meer weg van een oude vrijster.
Het was een uur of een, toen we aan de lunch gingen. Mooi op tijd, want deze rookie begon na ruim 2 uur toeren wat kou door de rits van zijn jack te voelen. Gelukkig had Luijt een extra jas in de bak liggen.
In een gezellig, klassiek (jaren 50) Amerikaans restaurant Charley's all American Diner, aan de noordkant van Nederhorst T B, gingen we uit de (boven) kleren en genoten daar van een lunch en de welkome warmte. We zetten onze tanden in uitsmijters, omeletten, broodjes kroket en hamburgers en spoelden de kelen met hete koffie en ik thee.
Het was voor mij erg lang geleden dat ik bij zo'n lage temperatuur op een motor had gezeten. Toen (2004!) werkte ik nog voor de bieb en reed ik op de CB1100 bijna dagelijks tussen Lelystad naar Almere. Vandaar dat het weer bij mijn besluit de uitnodiging te accepteren, geen enkele rol heeft gespeeld. Tegen een uur of drie zetten we de trip voort met als einddoel de camping, waar we een uur later aankwamen. Ik heb er een leuke motorervaring aan overgehouden. Mijn nieuwe helm voldeed naar verwachting. De rijstijl van mijn gastheer heeft bij mij geen enkel moment van onzekerheid, laat staan angst opgeroepen. Ik hoefde me na die leuke rit dus niet te verschonen. Luijt : hartelijk dank!

Station Dronten

In december 2012 is het station als onderdeel van de Hanzelijn in gebruik genomen. Inmiddels is gebleken, dat de fietsenstalling en de Kiss & Ride veel te krap bemeten zijn. Of is het aantal treinreizigers van Dronten zo sterk gegroeid?
Afgaande op het aantal tweewielers dat niet is geparkeerd in de fietsenstalling, is de huidige capaciteit van de stalling bijna de helft van wat werkelijk nodig is. Soms krijg ik de indruk dat veel fietsers al rijdend vlak bij het station van de tweewieler zijn gesprongen om de trein te halen. Voor de K&R situatie geldt dat ook die veel te klein is. Toen ik vanavond Mike ging ophalen van het station, stond daar een dubbele rij auto's te wachten. Gelukkig is men in dit dorp nog sociaal en gunt men anderen de gelegenheid en tijd zonder getoeter en/of woordenwisselingen.
Voor wat de fietsen en de stalling betreft maken beide een rommelige indruk. Voor het boevengilde vormt het geheel een soort onderdelenparadijs.
Er is heel veel ruimte rond het station, dus uitbreiden kan zonder meer. Voeg dan ook gelijk een paar bewakingscamera's toe.

Stamppot!

Als ik dat reclamespotje van Lidl zie, moet ik telkens glimlachen. Vanwege de mimiek van de meisjes en de manier waarop ze het woord 'stamppot' zeggen. Prachtig.
Wij maken ook geregeld stamppot. Met aandacht en de nodige creativiteit. Stamppot is voor ons dus niet gekookte aardappels en (al dan niet samen met de aardappels gekookte) groentes door elkaar stampen. Dat doen mensen die aan tafel er een lepel vette jus overheen gooien, vervolgens de ellebogen op tafel planten en het bord in stilte achterelkaar leegscheppen.
Meestal maak ik van de gekookte aardappels een puree. En die ontstaat niet door alleen een stamper te gebruiken. Op smaak maken dus met o.a. nootmuskaat, een klontje boter en melk. Afhankelijk van de groente die er doorheen geschept wordt, is de puree zacht of wat droog. Zacht als er rauwkost doorheen gaat. Wat droger als het groentes met veel vocht betreft. In veel gevallen bak ik ook wat spekjes uit en fruit ik wat gesnipperde ui. Die roer ik door de puree heen. En uiteraard de stamppot afmaken met kruiden. Ik doe ook vaak een beroep op knoflook en ketoembar(gemalen korianderzaad). Een heerlijke vleesjus (van de gehaktballen of speklapjes!) hoort er ook bij. Als Indo eet ik de stamppot met een lepeltje sambal.
Hier in Dronten heeft een paar agrariërs 1.250 kilo aardappelen en 500 kilo uien en evenveel wortelen beschikbaar gesteld aan daklozen in Amsterdam. Een deel van de enorme hoeveelheid hutspot wordt komende maanden uitgedeeld door De Regenboog groep hier in Dronten. Vanwege de enorme hoeveelheid mogen opvanglocaties uit Amsterdam de ingrediënten komen ophalen.
De agrariërs kwamen tot hun gift, omdat ze het belangrijk vinden de armen in Nederland te helpen.

Excuus van De Keukenman

Naar aanleiding van het bumperkleven heb ik een berichtje gestuurd naar het bedrijf. Ik kreeg daarop het volgende antwoord :

Beste heer van Oudshoorn,

Bedankt dat u de moeite heeft genomen ons een mail te sturen.

Ik wil u mijn excuses aanbieden voor hetgeen u is overkomen. Dit is niet de reclame die wij willen ontvangen. Onze bussen zijn rijdende reclameborden en daar hoort verantwoordt rijgedrag bij.

Onze monteur is al aangesproken op zijn rijgedrag, ik heb hem uitgelegd die ik dergelijk gedrag niet accepteer. De monteur heeft mij verzekerd dat negatief rijgedrag niet meer zal voorkomen.

Ik wil u graag persoonlijk behulpzaam zijn, mocht u in de toekomst op zoek gaan naar een nieuwe keuken.

Met vriendelijke groet,

Toch aardig, zou je denken. Maar gezien de manier waarop het kleven gebeurde niet in verhouding. Het kleven had veel weg van een doodsbedreiging en dan is een simpel excuus van iemand anders dan de dader wat karig. Niet dat ik op een nieuwe keuken zit te wachten, dat helemaal niet. Ik had verwacht dat de monteur zelf ook zijn excuses zou aanbieden.

Ik heb nu het gevoel alsof iemand een piano op mijn hoofd laat vallen en vervolgens een voorbijganger 'sorry, hoor!' roept. Maar misschien ben ik door het voorval te erg geschrokken van die onbesuisde actie.

Geen Polenhotel in de woonkern

Hier in Dronten wil men een Polenhotel openen aan de Morinel. Omwonenden en ik zijn daar tegen. Voor mij is het een nogal ver van mijn bed show, omdat ik niet in de directe omgeving woonachtig ben. Ik ben gewoon geen voorstander van een concentratie van buitenlanders op één locatie binnen de woonkern. Zo'n hotel heeft iets weg van een enclave. Met enclaves heeft dit land al minder leuke tot nare ervaringen, met name in de Randstad.
Tijdens de appelpluk viel het mij op, dat Polen niet bepaald staan te springen om 'mee te doen'.  Ze gingen altijd apart zitten en deden weinig moeite om in gesprek te komen en/of te blijven met de rest. Ook met Polen die vlak bij ons gewoond hebben, heb ik geen goede ervaringen. Bij overlast waren ze weliswaar aanspreekbaar, maar er werd even vaak lacherig gereageerd. De overlast hield aan.
Net als bij de opvang van asielzoekers wordt ook hier in Dronten niet op voorhand geluisterd naar de direct omwonenden. Het gaat toch zeker om hun leefomgeving en hun woongenot? Het arrogante en aristocratische handelen van overheden ervaren steeds meer burgers als onacceptabel. Voor sommigen is de maat al vol.
Zoals ik al eerder schreef wordt over de ruggen van o.a. Polen veel geld verdiend. Dus daarom een Polenhotel. Oost Europese gastarbeiders komen hier louter om euro's te verdienen. Daarna gaan ze weer naar huis. De werkgevers van deze arbeiders dienen zelf voor huisvesting te zorgen op hun eigen erf / landbouwgrond. Dan kunnen de werkgevers van deze goedkope krachten niet alleen de lusten, maar ook de lasten van hun voorkeur voor goedkope, buitenlandse krachten dragen.

The Ballad of Lucy Jordan

De tekst is van woordentovenaar Shel Silverstein. In 1974 zong Dr Hook het nummer al. Meer bekendheid kreeg het toen Marianne Faithfull het 5 jaar later later zong. De song werd weer later in de film Thelma & Louise (1991) ingezet.

Opvoeddilemma

In een vrouwenblad Vrouw las ik een stukje waarin een alleenstaande moeder van 44 zich afvraagt of het erg is, wanneer ze haar kind tijdens schoolvakanties naar de opvang stuurt. Mevrouw werkt full time, heeft een leuke baan en heeft niet voldoende verlofdagen om alle vakanties op te vangen. Ze wil haar baan niet opgeven. Haar ex werkt niet mee. Haar kind begint zich te beklagen over haar afwezigheid tijdens de schoolvakanties.
Het antwoord van opvoedkundige, mevrouw Van der Wal, vind ik nogal egoïstisch overkomen. Ze vindt het helemaal niet erg dat het kind tijdens vakanties ook naar de opvang gebracht wordt : " Het weet immers niet beter. Een kind heeft trouwens behoefte aan rust en regelmaat." De opvoedkundige vindt zelfs dat moeder nog meer tijd aan haarzelf moet besteden, onder het mom van : "Om een leuke ouder te zijn, moet je goed voor jezelf zorgen."
Nou, dat was het dan. Volgens mij is het kind na het (voor)lezen van dit antwoord acuut van huis weggelopen. Het leven van zijn moeder staat immers op de eerste plaats.
Jezelf wegcijferen is ook niet goed, maar je kind wegcijferen, zoals deze zogenaamde opvoedkundige adviseert, helemaal niet. De opvoedkundige is waarschijnlijk een soortgelijke moeder, die het zonder enige scrupules nog bonter maakt. Kortom, een echte oplossing voor dit probleem wordt door deze deskundige niet haar aangedragen.
Als ervaringsdeskundige zou ik die moeder geadviseerd hebben met haar werkgever te onderhandelen over meer vrije tijd. Als dat niet lukt, dan moet ze toch een andere baan gaan zoeken. Hoe leuk deze job ook moge zijn, voor het kind is ie niet leuk. En je weet : kinderen gaan voor. Tenminste, zo ben ik opgevoed en hebben wij later onze kids ook opgevoed.

Politieke hufters

Helaas zijn die er ook nog steeds. Hun aantal neemt gestaag toe. Van de verschrikkelijk nare reacties op Pim Fortuyn, waaraan zelfs zogenaamd christelijke partijen zich ook schuldig maakten en alle gevolgen van dien, is weinig geleerd. Of juist meer, maar dan van de negatieve aspecten.  De politieke hufters zoals de (nu ex-) voorzitter van de PvdA in Katwijk, het heerschap Willem den Hertog, roeren zich steeds vaker. De afgunst bij die linkse partij schijnt zo immens groot te zijn voor figuren als Den Hertog, dat de dood van tegenstanders nog de enige oplossing is voor het eigen politieke lijfsbehoud. Geheel á la Volkert van der G.
De PvdA steekt nog steeds niet de hand in eigen boezem als het over de teloorgang gaat van de partij, maar blijft zich op onfrisse wijze richten op Wilders en zijn PVV.  Zonde van al die PvdA-tijd en energie. Die hadden de sociaal zwakkeren beter besteed willen zien worden. Maar de PvdA heeft haar oren al jaren geleden te luisteren gelegd bij Wilders en niet bij de sociaal zwakken. Vandaar de alsmaar dalende populariteit van de PvdA. De politiek die de partij bedrijft legt een hoge mate van incompetentie bloot.
Het is mij de afgelopen decennia opgevallen, dat met name politiek links georiënteerde mensen er niet voor schuwen desnoods over (rechtse) lijken te gaan en relatief veel te moeten wegvreten uit de gemeenschappelijke ruif. Brrrr!

Museum Bronbeek

Vanmorgen hebben we een belofte ingelost. Het was een uitgesteld verjaarscadeau voor oma. Ze is in december jarig geweest. Toen kreeg ze van een buurtbewoonster en ons een cadeaubon voor een bezoekje aan Museum Bronbeek in Arnhem. Dat had ze al langer op haar bucketlist staan. De buurtbewoonster en wij hadden ook interesse in een bezoek en dus gingen we met z'n vieren op pad.
We reden richting Kampen, waar we de A50 naar Apeldoorn - Arnhem opdraaiden. Het was vrij rustig op de weg. Hoewel we flink doorreden, vond niet iedereen dat snel genoeg. Ik vind het telkens weer verbazing wekkend, dat, als je aan het inhalen bent, iemand vlak achter op je bumper gaat zitten. Het betrof een donkere Mitsubishi Grandis met een vrouw achter het stuur.
Daarna verliep de reis rustig tot we bij het museum in Arnhem arriveerden.
Een imposant mooi gebouw doemde voor ons op, toen we door de hoofdingang reden. Aan de voorzijde een beeld van een KNIL militair op een bankje en een KNIL monument.
Ik liet de dames eerst uitstappen en reed de auto vervolgens naar het parkeerterrein. Na een korte wandeling arriveerde ik bij de receptie en het café Batavia met museumwinkel. We namen eerst een bekertje koffie en begonnen daarna aan de bezichtiging van 'Het verhaal van Indië'.
De tentoonstelling bevindt zich op de eerste etage. De tentoonstelling is in chronologische volgorde van 1595 tot heden opgesteld over twee grote zalen, waarvan elk onderverdeeld was in drie ruimtes.
Het duurde een paar uur voordat we alle zes ruimtes hadden bezocht. Ik mag met recht zeggen : erg interessant!
Daarna liepen we naar het restaurant Kumpulan, om daar de lunch te gebruiken. Dat was natuurlijk op z'n Indisch : veel en erg lekker! Na enig uitbuiken vertrokken we  weer huiswaarts. Het was inmiddels wat drukker op de weg, maar we konden toch goed doorrijden.
Het was niet alleen een gezellige, maar ook leerzame dag. Het was erg interessant om kennis genomen te hebben van de geschiedenis van Indië op die manier. Opa's KNIL- en het oorlogsverleden van mijn ouders werden wat breder belicht. In grote lijnen ken ik de geschiedenis, maar vooral de voorwerpen, foto's, tekeningen en verhalen maakten menig verhaal voor mij completer.