Een zwak hebben voor

Voor zover ik me kan herinneren heb ik altijd een zwak gekend voor gehandicapten. Niet voor allen. Voor hen die in hun scootmobiel mij en anderen lastigvallen met hun rij- en parkeergedrag dus niet. Voor ouderen en hulpbehoevenden heb ik dus ook een zwak. Met de uitzonderingen die deze regel bepalen. Het kan zijn dat mijn positieve ervaringen uit mijn jeugd met Hansje Steenbergen daar een rol in spelen. Hij heeft me een paar keer getroost toen ik verdriet had.
Ik heb vreemd genoeg(?) ook altijd een soort van zwak of voorkeur gekend voor Duitsland en Oost Europa. Als ik daar ben, voel ik me op mijn gemak. Het is bij mij zelfs zo erg, dat als ik het Russisch volkslied hoor ik me een trotse Rus voel. Ik word er zelfs wat emotioneel van. Zou er toch zoiets als reïncarnatie bestaan?
Ik heb meer verhalen over reïncarnatie gehoord en gelezen. Het zijn er nogal wat. Zoals over dat meisje in India, dat de naam haar laatste echtgenoot wist te noemen, zijn woonplaats en zijn beroep. Die man hebben ze opgezocht. Hij leefde nog en kreeg van het meisje naast kloppende details o.a. te horen, dat hij zich na haar overlijden niet aan zijn belofte heeft gehouden. De arme man stortte van emoties ineen. Er is zoveel meer dan ik denk te weten.

Ruzie met elkaar

 We hebben de laatste tijd steeds vaker ruzie. Niet dagelijks, maar toch wel vaak vind ik. Het probleem is dat we niet goed naar elkaar luisteren. Soms zijn de naweeën van zo'n aanvaring pijnlijk en duren ze nogal lang.
Zelf heb ik het idee, dat ik niets bijzonders doe. Dingen die ik altijd zo gedaan heb. En nu krijg ik daar gezeur over. Ik vind het lastig om alles wat ik doe vooraf te moeten overdenken. Ondanks de waarschuwingen blijf ik gewoon mijn gang gaan. Maar toch zal ik een keer voor de goede vrede me wat moeten inhouden. Ik zal meer moeten gaan luisteren naar mijn lichaam. Mijn lijf zal dat zeker op prijsstellen. Dan heb ik geen last meer van verrekkingen, wekenlang durende spierpijn enz. Lichaam en geest, steeds vaker maken ze ruzie. Ik word oud. Hoop ik.
Afgezien van mijn bezigheden doe ik ook aan gymnastiek. Na het douchen maken we met een wisser de badcel droog. Dan maak ik kniebuigingen. Ik sta in dezelfde badkamer geregeld op één been, om mijn evenwichtsorganen actief te houden. En zo meer van die oefeningen. Maar mijn lijf is wat aftakeling betreft net die Italiaanse roestduivel; bijna niet te stoppen.

Ducato dashboardlampjes

Ik moest even wachten tot het wat donker was geworden. Na het avondeten ben ik toch maar even gaan kijken of ze gemonteerd en wel het nog steeds zouden doen. En zie waartoe twee nieuwe lampjes leiden.

Ducato dashboardlampjes vervangen

Vandaag wordt de Corona-app vrijgegeven. Nou, succes ermee! Er zal wel door menigeen mee geknoeid worden. Bijvoorbeeld door in te geven dat je besmet bent terwijl het niet zo is of andersom. Vooral dat laatste. Ik doe er niet aan mee. Zo'n app is een soort tag en de combinatie overheid en IT, daar heb ik geen enkel vertrouwen in.
Ik heb mijn tijd nuttig besteed. Zoals gezegd ben ik in weer en wind lampjes gaan halen, nadat ik het eerste uit het dashboard verwijderd had (foto). Dat was zo gepiept. Toen ik de andere ging doen, bleken die toch heel anders gemonteerd te zijn. Ze waren zeer moeilijk bereikbaar, tenzij ik het hele dashboard zou verwijderen. Maar daar had ik geen trek in. Telkens weer flikken ontwerpers het om iets te verzinnen, zonder rekening te houden met de gebruiksfase. Zo'n lampje gaat een keer kapot en zal vervangen moeten worden. Deze Italiaanse constructie doen me denken aan de kubuswoningen in Rotterdam. Leuk om

te zien, maar de ramen zemen was/is een drama. In het algemeen zijn architecten wat dat betreft vaak onrealistisch bezig. Ze zouden zelf eens een tijdje in hun eigen ontwerp moeten gaan wonen.
Maar goed, het was dus een heel gepruts om die lampjes te bereiken en dan ook nog eens te vervangen. Ik had eerst de bedieningsknoppen verwijderd. Het was daarna een heel gedoe (o.a. het deels losschroeven van de behuizing) om bij de lampjes / fittingen te komen. Ik heb zelfs de radio eruit moeten halen (foto). Met schroevendraaiers als geleiders en een lange smalle punttang lukte het. Ik wilde de behuizing niet helemaal losmaken, want ik wist zeker dat ik hem dan niet meer op z'n plaats terug zou kunnen krijgen. En dan nog de spaghetti aan bedrading erachter! Wat een zooi. Achter het paneel met die

drie draaiknoppen bleken gelukkig maar twee lampjes te zitten. Het licht
dat ze afgeven wordt door doorzichtige kunststof 'ringen' met allerlei uitlopers verspreid over de achterkant van het paneel. Zo lijkt het alsof er veel lampjes branden. Beide lampjes hadden een spiegelende kop met een zwart kleurtje. Verbrand en dus kapot. Een lampje kreeg ik nauwelijks uit de fitting. Het glaasje brak, maar met een schroevendraaiertje kon ik het restant vrij gemakkelijk uit de fitting wippen. Het weer terugduwen van de fittingen in het paneel was ook een crime. Maar met een dunne lange schroevendraaier en een tangetje met een zeer lange bek lukte het uiteindelijk. Daarna kon ik de boel weer terugplaatsen en vastschroeven. Inmiddels was er een uur verstreken. Tijd voor de lunch! En wachten tot vanavond, als het donker is. Dan wil ik het resultaat zien.

In een kever

Het was op Curaçao dat mijn pa zijn rijbewijs haalde. Hij was toen al in de 40. Wij waren daar voor een periode van 3 jaar. Mijn pa was via de Marine weer uitgezonden. Hij was eerder zonder gezin 1,5 jaar op Ned. Nieuw Guinea geweest, maar dit keer mocht het gezin mee. Wat een feest voor deze toen 12 jarige!
Op een dag vroeg mijn vader of ik met hem meeging. Hij zei dat ie een auto ging kopen. Ik keek er van op, want ik wist niet beter dan dat mijn ouders de eindjes aan elkaar moesten knopen. Maar het verblijf op Curaçao bracht daar merkbaar verandering in.
Samen met mijn pa en een collega van hem zijn we naar de VW dealer gereden in Willemstad. Daar werd de koopovereenkomst getekend. Het bedrag op de nota was in mijn herinnering rond de 4.500 Antilliaanse guldens. Een haast astronomisch bedrag voor mij. Maar blijkbaar niet voor mijn ouders. Had mijn pa soms ook de Zilvervloot gewonnen?
Natuurlijk was ik net zo trots op de knalrode kever als de rest van ons gezin. Al was het wel soms flink afzien. In die periode hadden we net onze jongste zusje verwelkomd, zodat het gezin op dat moment 9 personen telde.

En ja, die gingen dus soms allemaal in de kever. Arm beest. In de vaak smoorhete kever mochten we in je korte broek of rok op de bijna gesmolten skai bekleding plaatsnemen. Je hoorde het dijbeenvlees net niet schroeien. In de kattenbak achter de achterbank propten een jongere zus en broertje zich.  Lekker met zo’n ruit boven het hoofd, waar de zon doorheen brandde. Op de achterbank drie zwetende tieners (zonder oudste zus en anders vier) en voorin mijn pa achter het stuur en mamma met de jongste op schoot(!) ernaast. Van autogordels had nog niemand gehoord. Alle ramen open inclusief de driehoekige klapraampjes en tuut tuut karren maar! Ondanks dat reden wij maar al te graag mee. Dankzij de rijwind van de noordoost passaat kregen de inzittenden nog enige verkoeling. Het was ook altijd nogal stil in die kever. Ja, gek hè? Het uitstappen was een feest, maar telkens weer was het instappen een martelgang. We zijn vaak naar de St Michielsbaai gereden, waar we gingen zwemmen.
Na drie jaar ging de kever mee terug naar Nederland. Daar werd de Antilliaanse kever ingeruild voor een Europese VW sedan. Dat mijn pa pas op latere leeftijd zijn rijbewijs gehaald heeft, realiseerde ik me later toen ik zelf mijn rijbewijs haalde. Pa zat vaak onwennig achter het stuur. Veel te gespannen. Wellicht had ie beter met een 2CV kunnen beginnen vanwege zijn zeebenen. Mijn vader stopte later vrijwillig met autorijden. Ik vond dat erg knap. Hij gaf toe dat ie zich niet meer prettig voelde in het verkeer.

Aso hondenbezitters

Er loopt hier een meneer in een geel hesje iets over bomen te noteren. Soms welke geschikt zijn om te kappen voor de biomassacentrales? Ons land kapt relatief erg veel bomen. En dan maar zeuren over het kappen in het Amazonewoud. Zo ook als het Corona betreft. Zeuren over Amerika, terwijl hier relatief het hoogst aantal besmettingen is. Huichelaars.
Een hondenloze mevrouw hier in de buurt klaagde, dat er geregeld door en hond in haar tuintje wordt gepoept. Ik weet dat met name 's morgens zeer vroeg en 's avonds laat mensen met loslopende hondjes passeren. Maar ik heb geen van die beesten zoiets zien doen. Ik heb wel een paar keer overdag een meneer met een loslopend hondje (ja, altijd die kleine krengen) gezien die het beestje overal liet poepen. Zonder opruimen. Misschien heeft hij zijn uitlaattijden aangepast, omdat ik er een keer iets van zei.
Ook aso vind ik de mensen, die hun honden los laten lopen waar het niet toegestaan is. Net zoals de mensen die niet aan de opruimplicht willen voldoen.
Er valt voor Handhaving nog erg veel en gemakkelijk te verdienen. Ruim meer dan wat zo'n ambtenaar kost. Niet alleen wat honden betreft. Kijk maar eens naar het gebruik van de telefoon achter het stuur. Ik zie 's morgens de ene na de andere auto richting school met een bestuurder, die met een telefoon bezig is. Je wilt niet weten hoeveel kinderen op de fiets met hun telefoon bezig zijn. Laatst was een controle langs een fietspad. Daar stonden een paar agenten in vol ornaat (dus heel erg opvallend) te controleren. Er werd een aantal scholieren bekeurd. De rest had geen vuiltje in het oog en zag de controle op tijd. Zo schiet het niet echt op. 

Mee eens

 

Kouwe klauwen!

Jeetje, het wordt alsmaar kouder. Op de fiets kreeg ik ook nog een fikse regenbui over me heen. Gelukkig was ik dit keer op Sonja's pakezel Stella gestapt. Onder een boom waar het enigszins droog was ben ik in de zijtassen gaan grutten. En ja hoor, een poncho! Geen gezicht, maar wel droog. Ik heb de reis voortgezet richting de winkel met automaterialen. Ik kwam redelijk droog aan. De mannen achter de balie zag ik al wat staan grinniken. Maar dat interesseert mij niet zo. Ik heb een paar keer met een grijze vuilniszak over me heen gereden. Uiteraard met een gat in de bodem waar ik mijn hoofd doorgestoken had. Zij lachen, ik lekker droog. Op school kende ik leerlingen die pertinent geen regenpak aan wilden. Tenminste, zolang ze in beeld waren. Eenmaal uit beeld werd het pak alsnog aan- of uitgetrokken. Gelukkig had ik tussen mijn oren geen last van dat soort ideeën.
Ik heb een doosje met dashboardlampjes gekocht. Dit keer voor de Ducato. Ik weet nu (na het klusje van de Hyundai) hoe ze bij de Ducato te bereiken zijn. Over sommige lampjes zit een gekleurd hoesje. Rood, groen of blauw. Maar dat schijnt ouderwets te zijn. Dus die had de winkel niet meer op voorraad. Ik moet dus voorzichtig zijn met verwijderen van de hoesjes, zodat ik ze kan hergebruiken.
Op de terugweg heb ik gelukkig geen last gehad van regen. Maar wel van kouwe klauwen. Het is al weer tijd om mijn handschoenen uit de mottenballen te halen.

Over mijn lijk

Eerlijk gezegd vond ik het nogal wrang overkomen toen de Televizier-ring werd uitgereikt. Ik vond de reactie van de winnaar nogal schokkend. Hij stond te dansen en te juichen. Hij deelde als eerste de eer met zijn medewerkers. Over de overleden hoofdrolspelers niet meer dan een uitspraak. De prijs werd ook niet postuum aan hen opgedragen. De titel van het winnende programma bleek voor mij opeens een heel andere betekenis te krijgen. Iets met lijkenpikkers. Een meer ingetogen houding en als eerste een dank zou naar mijn mening de nabestaanden en de overleden hoofdrolspelers meer recht doen. Nu was het wat koud de een z'n dood, de ander z'n brood.

Afval

De gemeente is met allerlei zaken bezig om de inwoners meer te laten betalen voor het afval. Ik noem dat symptoombestrijding als het echt om het milieu zou gaan. Maar steeds meer raak ik ervan overtuigd, dat het niets met ons milieu te maken heeft en alles met geld. De gemeente wil gewoon meer geld zien. Men overweegt zelfs aan het aantal klepopeningen van containers een prijskaartje te hangen. Nou, als dat doorgaat zal het aantal keren dat zo'n container gebruikt wordt een vrije val maken. Het vuil wordt elders gedumpt. Aan afval wordt veel verdiend. Zoek een budget neutrale oplossing. Ik geef toe dat het lastig is. Daar moet je veel voor studeren en ook nog slim en creatief zijn. En bij voorkeur ook een dienstverlener. Tarieven verhogen. De weg van de minste inspanning. En dat in een tijd waarin menigeen financieel krap zit. De gemeente moet zich schamen. Begin maar eerst bij de bronnen : de producenten.

O, wat erg!

Vanmiddag was ik even naar de Action gegaan. Ondanks de vele plakkaten met teksten om mondkapjes te dragen, 1,5 m afstand te houden, mandje of kar gebruiken enz. hadden veel klanten daar gewoonweg maling aan. Jong en oud hoor. En dan ook weer gezinnen aanwezig. In die winkel is de 1,5 m nauwelijks te handhaven, tenzij er verplichte looprichtingen worden ingesteld en... gehandhaafd. Tegen mensen die zich niet de regels hielden werd helemaal niet opgetreden. Dat is gewoon schreeuwen om een keiharde aanpak. Dan kunnen de handhavers flink aan de bak en hoeven tarieven niet of minder verhoogd te worden.

Kijk eens naar het bedrijfsleven!

 Een aantal keren heb ik gewerkt bij overheidsinstanties. Alle keren viel mij de ondeskundigheid op. Op allerlei gebied. Als externen schetsten wij (bedrijfskundig adviseurs) de werkwijze als 'de ene aap heeft de ander een trucje geleerd'. Dat was omdat men niet kon uitleggen waarom bepaalde handelingen werden uitgevoerd. Afgezien daarvan schrok ik telkens weer van de manier waarop men met het (belasting)geld omging. Dat was vaak zo verkwistend. Ik bedoel daarmee meer uitgeven dan nodig was. En dan was er het gemak waarmee tarieven verhoogd werden. Die geluiden klonken al zodra men het vermoeden kreeg dat (in dit geval) een project zou mislukken. Wat een gemakzucht. Bah! De hoge kosten werden o.a. ook veroorzaakt door zelf het bekende wiel uit te vinden. Ze gingen niet bij elkaar grutten voor oplossingen. Raar, want overheidsinstanties zijn immers geen concurrenten van elkaar. Verstrekte subsidiegelden werden nauwelijks gecontroleerd op de besteding ervan.
Vaak kan ik al aan de buitenkant van organisaties aflezen hoe het met het kostenniveau staat. Als gebruiker / onderdeel van een systeem zie, hoor en lees ik veel meer. Overheidspersoneel zou verplicht stage moeten lopen in het bedrijfsleven. Dat zou, indien opgedane kennis en ervaring juist toegepast zouden worden, veel belastinggeld besparen. En men zou het zogenaamde pottensysteem over boord moeten gooien.

Bijna aangereden

Vanmiddag werden Fenna en ik bijna aangereden. We liepen richting huis op een rechte weg met zijstraatjes. Toen we rechtdoor lopend zo'n straatje passeerden zag ik rechts uit dat straatje een echtpaar komen fietsen. Ik ken het stel, al is het alleen van gezicht. Ze reden op afstand zodat ik kon doorlopen. Maar opeens schreeuwde de man van het stel : "Hé, kijk uit!" Ik keek naar hen en begreep even niet wat hij bedoelde. Dat drong pas tot mij door, toen een auto met 2 vrouwen erin vlak voor ons langsreed. Ze reed parallel naast ons maar dan op de weg en sloeg pardoes linksaf. Ik trok Fenna naar me toe terwijl ik zelf een stap achteruit deed. Heel even stopte de auto, maar toen ik een kwaad vrouwengezicht naar me zag kijken, sloeg ik met mijn vlakke hand tegen de zijkant. Ze reed even door maar stopte toen. Net als het echtpaar op de fiets. De portieren van het Japans kippenhok zwaaiden open en de jonge vrouw riep : "Je hebt helemaal geen voorrang hoor!" Haar reisgenoot, een oudere vrouw deed er nog een schepje bovenop. Ze beweerde dat ik de verkeersregels niet kende. Toen ik naar hun auto liep voor een gesprekje, stapten ze vlug in en reden weg. Het stel op de fiets was het met mij eens. "Ze had jullie gewoon voorrang moeten verlenen. En dan ook nog een grote mond opzetten. 't Is toch wat tegenwoordig." Hoe was het ook al weer? Iets met rechtdoorgaand verkeer heeft voorrang boven afslaand verkeer (waaronder ook voetgangers) op dezelfde weg.

Meer angst zaaien?

Het is een advies van een of ander psycholoog naar aanleiding van het niet willen opvolgen van de adviezen van Rutte c.s. Ik vind het een raar advies, want angst is een zeer slechte raadgever. Angstige mensen kunnen heel rare dingen gaan doen. Stel ik bevind me (op 1,5 meter afstand) tussen angsthazen en ik moet plots niezen (stofje) of kuchen (kriebel). Volgens mij overleef ik zoiets niet, omdat dan een soort volksgericht gaat plaatsvinden. Pluspunt voor Rutte c.s. : ik ben dan wel weer een corona-slachtoffer.
Ik vraag me overigens af hoe men ons angst wil aanjagen. Zelf heb ik meer angst voor de media en de domheid van mensen als Rutte. Het zwalkend beleid, late en halfbakken maatregelen van Rutte c.s. hebben de geloofwaardigheid flink gesloopt. Eigen schuld dus. De keren dat ik hem en/of zijn minister De Jonge hoor, zie ik opeens een Beo of Ara. Ze weten merkbaar niet waar ze het over hebben en papegaaien erop los. In andere situaties geven ze niet eens het goede voorbeeld voor wat betreft afstand en mondkapje. Dus wat wil je nou? De psycholoog in kwestie zag graag ene Femke Louise daarin vooroplopen als roeptoeter. Wie luistert er nou naar zo'n zwalkende komediante? Het zal allemaal wel hogere psychologie zijn.

De jaren 60

 Ik geef toe, soms overdrijf ik voor wat betreft die goede oude tijd. Er zijn nu ook best veel goede dingen. Al moet ik er soms wel lang over nadenken. In mijn gekras kwam ik nog wat over die jaren 60 tegen. Hier een stukje :

"Voor mij de mooiste jaren uit mijn jeugd. De start was op school, waar ik in de zesde klas niet opgewacht werd door de zeer strenge hoofdonderwijzer, meester V.d. Hoek, maar door diens tegenpool, meneer Sleeboom. Wat een verademing. Geen klappen, geen autoritair en vooral geen impulsief gedrag meer. Ik ging zonder angst naar school. Na de derde klas, waarin ik door een dito strenge, autoritaire juf geregeld aan mijn oor werd getrokken en in mijn oor geschreeuwd werd (“Wimmie, waarom luister jij niet?” – ik gebruikte soms nog onbewust mijn linkerhand), kreeg ik twee aardige meesters in klas 4 en 5. Ik heb hen nooit zien slaan of horen schreeuwen. In dat laatste schooljaar gingen beide autoritaire oudjes met pensioen. Hoera!

Ik heb die aardige meneer Sleeboom slechts een halfjaartje meegemaakt. Eind 1960 vertrokken wij namelijk voor 3 jaar naar Curaçao! Mijn pa werd door de Marine naar dat tropische eiland uitgezonden en het hele gezin mocht dit keer mee. Na de bekendmaking thuis ben ik in een boek gaan bladeren met dezelfde titel die mijn pa in zijn mededeling gebruikte : Naar de West. Een boek uit een serie van Douwe Egberts, die bij ons in de kast stond. Ook het album Naar de tropen werd als voorbereiding door mij nieuwsgierig nageslagen. Ter voorbereiding kregen wij spuiten tegen tropische ziektes. Erg pijnlijk, maar het was voor een goed doel.
Pa vertrok eerder per vliegtuig via Amerika naar Hato op Curaçao. Wij vertrokken vlak na mijn 12e verjaardag in de maand December met het KNSM schip Prins der Nederlanden vanuit Amsterdam. Leuk om door het (Noordzee)kanaal te varen, waarvan ik tot dan vanwege het vak Aardrijkskunde enkel de naam kende. De overtocht duurde 10 dagen. We waren natuurlijk helemaal hoteldebotel. Maar de stemming sloeg om toen het schip na vertrek uit Southampton in de Golf van Biskaje in stromachtig weer terechtkwam. Ik mag met enige trots zeggen, dat mijn broers en ik op een gegeven moment ’s morgens alleen aan de ontbijttafel van de jeugd zaten. De rest was al zeeziek. We werden flink in de watten gelegd door het bedienend personeel. Maar al snel waren ook wij zeeziek. Nooit geweten dat mijn broers, zussen en ik er zo bleek uit konden zien. Toch was het ook een keer flink lachen, toen mijn broer aan de reling de vissen wilde voeren. Helaas stond de wind verkeerd en kwam het braaksel op zijn kleren terecht. Overigens vond aan de achterzijde van het schip de lozing van afval plaats in zee. Dat vond ik toen al raar.
Gelukkig wenden we snel aan het geschommel en gestamp. We vierden Kerst en Oud en Nieuw op het water. We voeren na Southampton via de Azoren naar Barbados (zag ik voor het eerst een bedelaar), Grenada, Trinidad en Caracas, (met militairen op het schip en op de kade!) naar Willemstad. Op 1 januari 1961 in de ochtend zag ik vanaf het dek het eiland opdoemen."