Iedereen oordeelt

Hoe kan ik anders een besluit nemen? Of misschien zelfs overleven? Wie nodig ik uit voor een feestje en wie niet? Wie laat ik mijn haren knippen en wie zeker niet? Wie beschouw ik als vrienden en wie niet? Wie mag de auto lenen en wie nooit! Haha!
Tja, allemaal situaties waarin ik na een afweging een oordeel vel over mensen, hun bekwaamheid en/of hun gedrag. Mijn manier van (be)oordelen heeft direct te maken met mijn eigen identiteit. Ik kan totaal niet overweg met aso's. Waarom niet? Ik erger me aan hun gedragingen. Die komen niet overeen met die waarmee ik opgevoed ben en mijn inborst. Onrechtvaardige situaties kan ik ook nauwelijks verdragen. Net als mishandeling (ook van dieren) rommelige of luidruchtige omgevingen of geschreeuw. Bijna allemaal zaken die door mensen worden veroorzaakt. Bijna, want er schijnen ook sloddervossen te bestaan. Maar die beesten ben ik nog niet tegengekomen. Wel gewone vossen. Slimme en sluwe.
Die andere mensen hoeven niet per definitie slecht te zijn. Iedereen heeft zo zijn of haar eigen kwaliteiten en vaardigheden. Ik sluit zeker niet uit, dat er mensen zijn die zich doodergeren aan mij. Zo is het ook wel weer. Neem ik hen dat kwalijk? Nee hoor. Dat valt bij mij onder gewoon menselijk gedrag, behorend tot hun identiteit. Er zijn erbij die graag een bordje Indisch eten of een bakje erwtensoep van mij aannemen, maar verder niets met mij te maken willen hebben. Ik vind dat geen probleem. Als ik dat wel zou vinden, dan kregen ze niets meer van mij. Die zijn er ook, hoor.
Om de vraag te beantwoorden in hoeverre mensen bij mij passen, een klus voor me kunnen doen of een uitnodiging krijgen, moet ik een oordeel vellen. Dat doet iedereen. Nou ja, behalve meelopers of lichtgelovigen dan. Of is dit weer een oordeel? Of misschien een voordeel? Haha!
We zaten een keer met de kleinkinderen aan een strandje. Het is daar verboden voor honden, maar natuurlijk zegt zo'n verbod niet iedereen wat. Dus begon een vrouw met loslopende hond een stok te gooien, richting het water. Zo'n brave viervoeter ziet op zo'n moment enkel die stok. Dus rent ie als een dolle door en over het strandvolk, waaronder veel kinderen. Boze reacties alom, maar niemand die een gesprekje aanging. Ik wel.
Ik maakte mevrouw beleefd erop attent, dat ze hier geen hond mag uitlaten en dat er kleine kinderen zijn. Ze reageerde chagrijnig met de opmerking dat ze dat zelf uitmaakte. Toen zei ik : "Wij hebben ook zo'n hond, maar wij zijn niet zo asociaal." Toen dat woord asociaal viel, zag ik haar rood aanlopen. Ze riep haar hond, deed hem aan een riem en liep met driftige passen weg. Zwaar beledigd. Een soortgelijke situatie en reactie maakte ik mee, nadat iemand zijn hond op een speelweide had laten poepen en de boel niet opruimde. Ik (ver)oordeelde ook haar dus tot het vakje asociaal. Erg hè, zo'n oordeel. Ik weet dat het ook iets over mij zegt. Maar ach, zo kan je elkaar ook leren kennen : zeg mij wie uw vrienden zijn..... Het oordelen heeft immers vooral te maken met de identiteit van mensen. Ik vind het lastig om mijn eigen normen en waarden weg te cijferen en neem graag besluiten. Dus heb ik heel vaak een oordeel. Zelfs als ik op een zonnige dag als vandaag om me heen kijk. Dan kan het gebeuren dat ik denk : ik vind het maar een koude dag. Haha!

Guns and Roses

Weer een schietpartij in de VS. Dit keer in Texas, waar nota bene in een kerk veel slachtoffers zijn gevallen. En toch wil men weinig tot niets doen aan het vuurwapenbezit. Onbegrijpelijk. Dat er zo'n wet is tot daaraan toe. Maar zorg er dan voor dat niemand automatische vuurwapens mag hebben. En dat men maximaal één vuurwapen mag aanschaffen / bezitten. Maar zelfs dergelijke beperkingen zijn niet welkom. Wat een trieste bedoening. Naar zeggen worden vuurwapens niet op nationaal niveau geregistreerd en is een antecedentenonderzoek vooraf niet standaard. Men kan in elke staat een vuurwapen kopen. Gemiddeld komen jaarlijks 33.000(!) Amerikanen om door vuurwapens (Everytown Gun Violence rapport). Het aantal heeft veel weg van een interne oorlog waarvan het eind niet in zicht is. En dan heb ik het nog maar alleen over vuurwapens. Niet over al die andere manieren waarvan mensen daar het slachtoffer worden.

Moet het nieuw en duur zijn?

Soms wordt er wat minderwaardig gereageerd, als ik vertel iets op Marktplaats te hebben gekocht. Alsof daar enkel rommel te koop aangeboden wordt. Maar dat is dus niet zo. Het komt geregeld voor dat aangeboden artikelen nog helemaal nieuw zijn, compleet in de verpakking. Soms komt men gewoonweg niet aan installatie of gebruik toe of het is verkeerd aangekocht. Of is het object waarvoor het ooit bedoeld was, niet meer in bezit. Wij hebben via MP aardig wat geld kunnen besparen. Ook door zelf oude en/of gebruikte artikelen via die verkoopsite te verkopen.
Ik herinner me nog een buurvrouw die van mening was, dat alleen armoedzaaiers bij Zeeman, Wibra en meer van dat soort winkels kochten. Ze vond dat soort winkels nogal min. Ze reageerde daarom hoogst verbaasd, toen ze ons een keer in een C&A winkel tegenkwam : "Wat doen jullie hier?!". Haha! Al dat merk-gedoe heeft ons nooit veel gedaan. Ik sleutel veel en vergeet soms (volgens Sonja bijna altijd) werkkleding aan te doen. Dan ben ik blij dat het geen duur t shirt of dito broek is, maar iets van Zeeman of Wibra, dat ik gemakkelijk kan weggooien. We hebben onze jongens ook niet in merkkleding de polder ingestuurd of boomhutten laten bouwen.
Vanmorgen las ik weer zo'n reactie over MP. Iemand gaf de tip vooral eens op MP te kijken, omdat daar veel van een bepaald artikel werd aangeboden. Hoewel het een merkartikel betrof was het per definitie rommel, omdat het via MP aangeboden werd. Ik dacht : "Laat ze maar in die waan, des te beter voor geïnteresseerden zoals wij." Veel kieskeurige varkens houden de spoeling lekker dik.

Brand!

Sonja hoorde sirenes loeien, vlak hier in de buurt. Ik hoorde niets. Haha! Toen ik uit het zolderraam keek, zag ik niet ver van ons huisje dikke rookwolken opstijgen. Uit leergierigheid ben ik maar even gaan kijken. Ter plekke, aan de Koriander,  zag ik een schuur in de brand staan. De dikke rookwolken hadden na de doffe knal plaatsgemaakt voor een zee van vuur. De hoge vlammen werden na enige tijd kleiner, totdat er weer dikke rook ontstond. Dan weer een doffe klap en weer omhoog schietende vlammen. Volgens een politieagent lagen er o.a. gasflessen in de schuur en moesten we daarom op afstand blijven. De brandweer hield de bijbehorende woning nat, maar kreeg het vuur niet onder controle. Even later kwam nog een bluswagen. Ik ging er vanuit, dat de stoere mannen de blusklus zouden klaren en zich verder geen persoonlijke ongelukken hebben voorgedaan. Geen goed begin van een nieuwe week.

Een flink gat

Zo, na gedane, vroege arbeid is het goed zitten. Haha! Ik heb weer aan mijn morele verplichtingen voldaan en zodoende mensen weer blij gemaakt. Een goed begin. Vorige week vroeg iemand mij naar een bepaalde familie in mijn geboortedorp, Leiderdorp. Daar kon ik wel een en ander over vertellen. Ook al was het uit de jaren 50. Wat dat betreft is een goed geheugen erg fijn. Ik weet me niet alles te herinneren hoor, al denken sommigen van wel. Mijn interne opslag heeft een hiaat van zo'n 10 jaar. Zeg maar de tijd van 2001 tot 2012 / 13. Uit die periode zijn enkel ingrijpende gebeurtenissen blijven hangen; geboortes en overlijdens. Als ik iets uit die periode wil weten, zijn er gelukkig nog foto's, veel foto's. En stukjes uit oude blogs. Ik kijk alleen naar de foto's uit die periode, omdat die achteraf gezien toch leuk zijn. Soms krijg ik bij het kijken een 'o ja!' gedachte.
Over die periode kunnen anderen mij van alles en nog wat vertellen. Ik kan die verhalen helaas niet controleren en neem ze maar gewillig aan. Ik vertrouw erop dat ze de waarheid vertellen. Ik geef toe dat ik soms denk : 'het zal wel'. Dat klinkt wat onverschillig, maar komt voort uit een soort van onmacht van mezelf. Dat ik op dat moment veroordeeld ben tot enkel luisteren en accepteren en het niet kunnen plaatsen van een gebeurtenis zit me dan dwars. Dus maar een beperkt aantal herinneringen. Alsof gedurende die periode constant een wisser door mijn geheugen gehaald werd waarvan het rubber een paar oneffenheden had.

Onze democratie

Meneer Buma van het CDA is van mening dat wij en onze democratie bedreigd worden door de Russen. Haha! Buma breekt net als andere politici onze democratie zelf af. Door hun eigengereide manier van optreden. De echte dreiging komt veel meer uit een andere hoek, die van de quasi verdraagzaamheid van en hulpverlening aan vreemden. De dames en heren politici zetten de deuren wagenwijd open voor mensen, die ons hun wetten en gewoonten willen opleggen en dat in veel opzichten ook lukt onder het mom van tolerantie. Iemand uitmaken voor zwarte of bruine wordt niet meer geaccepteerd. Bleekscheet, kaaskop  en dergelijke mag wel. Als het puntje bij paaltje komt, is er geen handhaving, wijst men naar Brussel of gaat men op de emotionele toer.
Vragen of men minder Marokkanen wil mag niet. Een oproep in een moskee om anders of niet gelovigen om te brengen. Een democratische kwestie van ongelijke behandeling dunkt me, ook bekend als discriminatie.
Meneer Puigdemont wordt als een ordinaire crimineel gezocht. In mijn ogen is Puigdemont een gewone politieke tegenstander van de Spaanse regering. Hij heeft gebruik gemaakt van wettige mogelijkheden. Maar zoals ik al zei, de democratie is tanende. Binnen de EU is duidelijk sprake van klassenjustitie. Daar waar andere landen wel aangesproken worden of bekritiseerd worden vanwege de tanende democratie, zwijgt ze over de manier waarop de Spaande regering op Puigdemont reageert. Aan de andere kant geeft de Spaanse regering blijk van haar immer sluimerende Franco mentaliteit.

Een eenvoudige beveiliging

Omdenken, komt telkens aan de orde wanneer ik voor een uitdaging sta. Dus niet de plat gereden denkpaden volgen, maar een heel andere weg bewandelen. Zo heb ik lang nagedacht over anti diefstal beveiliging voor de camper. In plaats van allerlei bekende sloten en systemen zou het verwijderen van de wielen of het motorblok een oplossing kunnen zijn. Maar ja, dat wordt een heel gedoe. Net zoals het verwijderen van het stuur. Zo'n wagen kan ook op een trailer getrokken worden. Compleet met alle beveiliging erop en eraan. Om niet in een ja-maar situatie te belanden (alles is mogelijk), heb ik me beperkt tot een eenvoudige oplossing.
De bestuurdersstoel van de bus kan zover naar voren geschoven worden, dat de zitting onder het stuur terechtkomt. Door de stoel in die positie met een speciaal slot te vergrendelen, kan zelfs de kleine Emma niet meer achter het stuur plaatsnemen. Het slot zit dusdanig gemonteerd, dat het niet met een stuk gereedschap (slijpschijf, zaag, kniptang) onklaar gemaakt kan worden. Daarvoor is de montageplek niet groot genoeg. Ik kan er wel met mijn hand bij.
Zo'n stoel valt natuurlijk te verwijderen. In dit geval met speciaal gereedschap. Dat kost veel tijd, bloed, zweet en tranen en moet met geopend portier gedaan worden. Dat alles terwijl het alarm loeit en de bewegingssensoren al een alarmering verstuurd hebben. En mocht die klus onverhoopt toch slagen, dan zijn er nog een paar anti diefstal hindernissen te nemen. Maar dan sta ik al, desnoods in mijn onderbroek, met een honkbalknuppel bij de bus. En anders zijn er genoeg boze toeschouwers, waarvan de meesten weten dat die bus van ons is. Hoe dan ook, alles met het besef dat anti diefstal maatregelen slechts een vertraging vormen.

Viktor Orban

Angela Merkel mag dan als machtigste vrouw ter wereld zijn uitgeroepen, voor mij tellen andere criteria dan politiek manipulatief gedrag. Criteria als waarheidsgetrouw, nuchterheid, moed, oprechtheid, trouw aan eigen cultuur. Dan kom ik bij de Hongaar Viktor Orban uit als beste leider van de wereld. Het wordt tijd iemand als de nuchtere, zakelijke Viktor Orban tot EU leider te benoemen. Veel toespraken van hem worden door de Main Stream Media verzwegen. Gelukkig zijn er nog objectieve nieuwsmedia en het internet. Weer een recht voor z'n raap toespraakje van Orban over de EU :

Weggooien, Bewaren, Kringloop

Bewaren

Dat zijn de drie stapels die we aanlegden als we een huis moesten leegmaken. Niet ontruimen, want de bewoner was al overleden. De werkwijze van zo'n schoonmaak is vrij simpel : per kamer van boven naar beneden leegmaken en de spullen verdelen over de drie aparte stapels. De twijfelgevallen komen ook bij Bewaren.
Als het hele huis zo doorgewerkt is, wordt de stapel Weggooien alvast in een aanhanger geladen en naar de vuilstort gebracht. Daarna volgen de spullen voor de Kringloop.
Er vanuit gaande dat alle betrokkenen bij de eerste slag aanwezig geweest zijn, wordt de stapel Bewaren, waartoe ook de twijfel-spullen behoren, nog een keer bekeken en eventueel verdeeld.  De rest kan resulteren in weer drie stapels : Weggooien, Kringloop en Bewaren.
Ach, zo moeilijk is opruimen niet. Ook niet wat de spullen met een emotionele waarde betreft. Het lastigste is de aanwezigheid van controlfreaks en/of besluitloze of (daar zijn ze weer) ja-maar mensen. Die luitjes hebben de neiging te blijven rondzwerven tussen de drie stapels. Zo van toch maar niet weggooien gevolgd door toch maar wel. En dan maar naar de Kringloop of nee toch maar bewaren. Dat kunnen ze soms dagen lang volhouden. Daar kan ik kierewiet van worden, van het werk zelf niet.

#Me too

Er is een nieuwe hype. Hoewel, hij is al een tijdje aan de gang. Na de kerk zijn we nu in de wereld van artiesten beland. Ik denk dat in veel omgevingen waar vrouwen graag willen werken, sprake is van seksueel misbruik. Alhoewel er ook vrouwen zijn die het geen probleem vinden, om via het bed hun doel te bereiken. Die hebben geen recht tot klagen achteraf.
Ik heb van huis uit geleerd, dat ik als jongen wat meisjes en vrouwen betreft mijn handen moest thuishouden. Die instructie heb ik altijd, ja altijd, opgevolgd. Om me heen heb ik anders gezien. Wat mij opviel was dat veel vrouwelijke slachtoffers nauwelijks reageerde op zo'n ongewenste aanraking of toespeling. Of zich beperkte tot een ietwat verontwaardigd 'nou jôh!'. Dat vond ik toen  al opvallend. Dus stak ik mijn vuisten maar diep in mijn zakken. Wat mij nu opvalt is dat veel slachtoffers zich pas jaren later beklagen. Pas als iemand anders de stoute schoenen heeft aangetrokken.
Ben ik zelf weleens seksueel lastig gevallen? Ik ben een keer op aanraden van mijn broer bij een kapper geweest, die mij onder het knippen betastte. Nee, niet mijn edele delen. Gewoon met zijn hand strelend over mijn been en in mijn nek. Ik vond het achteraf eerlijk gezegd raar en toch ook grappig. Of had ik aangifte moeten doen? Nog steeds als ik daaraan terugdenk, moet ik glimlachen. Waarom? Omdat ik via de spiegel mijn broer telkens dubbel zag liggen van het lachen. Ik keek telkens nogal paniekerig, zei hij later. Ik moest als kind ook een keer bij Sinterklaas op schoot zitten. Huh? Ja, bij die oude engerd met zijn groot kruis en glimmende staf. Voor een groot publiek. Schaamteloos. Een juffrouw heeft een paar keer hard aan mijn oor getrokken en in mijn oor staan schreeuwen. Of was het toch hijgen? Ik weet het niet, hoor. In militaire dienst was het helemaal feest. Daar werd ik letterlijk besprongen. Ik werd van alle kanten genaaid. Door beroepskader. Dat was pijnlijk. Voor mijn lachspieren. Of moet ik al die ervaringen nu toch heel anders gaan zien? Nou dat doe ik dus niet. Ik blijf ze koesteren als fijne herinneringen. Haast magische momenten.

Chaotische werkplek

Het is een verademing om in de loods van onze zoon te zijn. Lekker alles aan kant, opgeruimd en aangeveegd. En wat een ruimte! Ik heb daar mijn eigen werkplek in de vorm van een werkbankje met een bankschroef en een gereedschapskist. Als ik met iets bezig ben, zowel achter mijn bureautje als achter de werkbank, ligt mijn werkplek vol met allerlei zaken. Allemaal betrekking hebbend op het werk waar ik mee bezig ben. Als ik klaar ben is dat ook te zien, want dan is de boel weer opgeruimd. Dat opruimen doe ik soms ook tussendoor, als ik aan iets anders ga beginnen. Ik weet en doe niet beter. Ook gedurende mijn loopbaan.
Ik heb collega's en leidinggevenden gehad, die dachten dat ik opruimde omdat ik een vrijde middag had. Haha! Ik had ook collega's wier werkplekken er elke dag chaotisch uitzagen. Gewoonweg een bende. Ook als ze 's avonds weer naar huis gingen. Dat was een ander slag volk. Dat zag ik ook wanneer ik een blik in hun auto wierp. Het interieur leek op dat van een vuilnisbak. Een groot voorbeeld voor mij vertelde mij later, dat het interieur hun feitelijke leven weergaf.
De chaoten die ik gekend heb hadden heel veel moeite met het terugvinden van zaken die betrekking hadden op hun werk. Ze waren ook vaak perfectionistisch. Of was het besluiteloos? Hun werk duurde en duurde maar. Het leek nooit af te komen. Bij een paar van hen heb ik een paar keer zaken uit de chaos weggehaald. Gewoon uit nieuwsgierigheid om hun reacties te zien. Ze hebben het nooit gemerkt. Ze konden zich ook niet op één ding concentreren. Ze waren vaak aan het multitasken. Iets waar enkel computers en vrouwen goed in zijn.
Toen zo'n chaoot met vakantie ging heb ik een paar vuilniszakken gepakt en alles van zijn bureau en wat er omheen lag erin gedaan en in de oud papier container gesmeten. We deelden de ruimte en ik werd onrustig van die bende op en rond zijn bureau. Ik had geen zin daar hele dagen tegenaan te moeten kijken. Meneer gooide ook veel papier op de grond. Na de vakantie ging meneer zonder blikken of blozen een nieuwe chaos op te bouwen. Hij vroeg nooit eens : "Waar zijn mijn documenten of listings gebleven?" en helemaal niet wie zijn bureau en werkomgeving had opgeruimd. Hem er persoonlijk op aanspreken had geen enkele zin. Dus ruimde ik op de vrijdagmiddag onze kantoorruimte op. Op mijn manier. Haha!

Ja maar....

Als ik alleen al die twee woorden hoor verandert er iets bij mij van binnen. Om niet te zeggen knapt er iets. Ik geef toe, het is geen fraaie gedachte, maar dan schiet door mijn hoofd : "O gut, daar is er weer een! Weer iemand met een zandzakken voor de deur instelling." Ik weet daar best wel mee om te gaan na al die jaren van veranderingsprojecten, maar toch, na al die jaren blijft dat mijn primaire reactie.
Vanwege mijn werk heb ik me ook verdiept in die ja-maar mensen. Wat zijn dat voor mensen? De meesten waren onzeker of angstig ingesteld. Om veranderingen of ideeën te blokkeren was hun eerste reactie Ja maar.... Wat mij dan telkens opviel was, dat ze met zeer uitzonderlijke situaties als voorbeeld kwamen. Zo van : "We gaan een wandeling door de Sahara maken!" gevolgd door "Ja maar , als het gaat regenen, wat dan?" Uitzonderingssituaties aanwenden alsof ze structurele betreft.
De ja-maar mens ziet een voetreis naar Parijs als een enorme straf vol 'ja maar' toestanden, van kilometers lange saaie wegen tot aan bloedblaren, verbrande huid en doorweekte kleding toe. Terwijl de positivo / onbevreesde zich al voorbereid op de te lopen route om zoveel mogelijk bezienswaardigheden en/of mensen te kunnen tegenkomen.
In onze tweewielerwinkel kregen we ook geregeld bezoek van zo'n ja-maar mens. Toen ik dat in de gaten kreeg, vroeg ik de besluitloze jongeman mij te antwoorden zonder de woorden ja maar te gebruiken. Dat was een zeer moeilijke opgave voor hem. Maar uiteindelijk lukte het hem. Hij was ook erg onzeker en op sommige gebieden zelfs angstig. Hij deed voorkomen alsof hij op drijfzand leefde. Zijn ja maar reactie was ook een soort tweede natuur geworden. Een slechte gewoonte. Een verslaving.
Het is niet zo dat ik die mensen veroordeel. Veel angstig gedrag is een gevolg van een traumatische ervaring, die niet verwerkt is. De angst die daaruit is voortgekomen is gaan groeien. Tot een vicieuze cirkel waarin angst regeert. Angst voor alles. Ze zijn best wel te genezen hoor, die ja-maar mensen. Maar dat is helemaal aan henzelf. Te beginnen met het weglaten van ja maar. Ik ben blij geen ja-maar mens te zijn geworden.

Schoenen

Vanmorgen, toen Fenna en ik ochtendlucht aan het happen waren, kwam een vrouw in kleurige outfit voorbij gerend. Ze was aan het hardlopen. Dat heb ik vroeger ook gedaan. Verstand op nul, blik op oneindig en dan maar rennen. Ik heb dat niet lang volgehouden, hoor. Ik ben gaan fietsen. Alles helemaal basic. Die vrouw had een paar doppen in haar oren met aan de andere kant van het draad een apparaat, dat waarschijnlijk continu 'tempo bitch!' roept. Om haar arm droeg ze een zwart stuk technologie, evenals om haar pols. Haar outfit was ook speciaal. Dus geen t-shirt en trainingsbroek zoals ik toen droeg. Maar een fel roze hesje over een geel glimmend strak hemdje. Haar onderlijf zat in, tja in wat? Een dikke zwarte eveneens glimmende ondoorzichtige  panty. En dan de schoenen.
Ik droeg ordinaire gympen met witte (!) tennissokken. Haha! Tegenwoordig is er een enorm assortiment aan schoeisel. Voor hardlopen, wandelen over het platte land, over heuvels en bergen, tennissen, voetballen, volleyballen, basketballen, tafeltennis, bowlen, golfen, vissen, fietsen enzovoort. Je kunt het niet zo gek bedenken of er is wel een speciale schoen voor. Er zijn ook werkschoenen. Met speciale zolen en neuzen. Ik ben nooit speciale kantoorschoenen tegengekomen. Immers, er zijn functies waarbij men de hele dag zit en die waarbij constant heen en weer loopt of om je heen of naar beneden trapt. Dus is mij in een schoenenwinkel nooit gevraagd naar mijn dagelijkse werkzaamheden. Of ik meestal het trappenhuis of de lift gebruik en of de parkeerplaats meer dan 30 meter van de hoofdingang is gelegen. Maar wellicht had men mij als projectmanager / adviseur toch weer die gewone werkschoenen aangeboden. Die stappers met die ouderwetse stalen neuzen waarin je stevig met beide voeten op de grond blijft staan en... voor het betere trapwerk om lastposten van me af te houden.
Ik loop dagelijks op die werkschoenen, omdat ik altijd weer bezig ben. De andere schoenen zijn voor als ik op visite ga. Ik heb ook nog half hoge schoenen. Het paar is zwart van kleur. Het dateert uit de tijd dat ik nog op een motorfiets reed. Ik draag ze nu op de bromfiets en 's winters. Mijn eerste echte schoenen waren ook van dat model. Het merk was Fort. De veters gingen eerst door gaten en dan om haakjes. Aan de onderkant, op de zool, zaten kleine noppen. Het waren voor die tijd dure schoenen. Het waren allround schoenen, waarmee je alles kon doen. Die zijn er blijkbaar niet meer. Nee, geen video van These boots are made for walking.

Mick Jagger heeft een vriendin

Al denk ik dat die jongedame Mick aan de haak geslagen heeft. Ze is ruim 50 jaar jonger en was op zoek naar...... a rich old man?

Weer een aanslag

Iemand zei dat we ermee zullen moeten leren leven. Aanslagen worden een normaal verschijnsel, omdat de gekte bij iemand opeens kan toeslaan. En weer betrof het een aanslagpleger met een islamitische achtergrond. Trump reageerde met de opmerking dat immigranten strenger gecontroleerd moeten worden. Ik weet niet of dat de oplossing is, want het vervalsen van identiteitspapieren is ook al gemeengoed geworden. Een toespraakje van een haatimam kan aanwezigen ook opslag van gedachte doen veranderen.
In ons eigen land wil men dat de medewerkers van AZC's moeten leren omgaan met agressie. Haha! Typisch Nederlands. In plaats van die agressievelingen weg te sturen, gaan we ons voorbereiden op hun wangedrag. Straks worden die nare asielzoekers op de maatschappij losgelaten. Net als Michael P. Om mij onduidelijke redenen gaat het belang van een potentieel gevaarlijk iemand telkens boven dat van de rest. Blijkbaar zijn toekomstige slachtoffers ingecalculeerd. Net als het aantal doden in het leger.
Ik zie het optreden van de overheden liever andersom; de maatschappij beschermen tegen hen die zich niet willen aanpassen. Al eerder schreef ik niet te geloven in therapieën voor dat soort mensen. Een therapie verandert niemand. Dat moet de patiënt zelf doen. Daarin kan hij de boel belazeren door te doen alsof ie genezen is, om zodoende weer losgelaten te mogen worden. Een kwestie van toneelspelen voor kwaadwillenden.
Het is betreurenswaardig dat de dames en heren ambtenaren en politici niet in staat zijn om enigszins sluitende procedures op te stellen en te hanteren, om ons gevrijwaard te houden van ongewenst gedrag van nieuwkomers en/of vluchtelingen. Er zijn immers genoeg mogelijkheden.