Ontevreden Nederlanders

We hebben een gezellige zondag achter de rug. 's Morgens hebben we lempers (spreek uit lumpurs) gerold. Sonja had de rijst en de vulling gemaakt. Daarna zijn we met Mike en twee buurtgenoten aan tafel gaan zitten, om gezamenlijk de lempers te rollen. Dat maakte het werk eens tuk gezelliger. Als je die rolletjes alleen maakt, is het een wat doods gebeuren. Daarna hebben we natuurlijk de lempers geproefd. Een aantal werd uitgedeeld aan de 'gastarbeiders', de rest verdween in de vrieskast.
's Middags kwamen de kids op bezoek. Op initiatief van Mike gingen ze een spelletje doen. Dat hadden wij de avond ervoor ook gespeeld. De bedoeling is om op een oude kaart van Europa spoortrajecten uit te zetten. Het gezellige spel werd onderbroken voor een hapje eten, dat dit keer bij de Chinees vandaan kwam.
Vanmorgen keek ik even naar het nieuws. Volgens het Centraal Plan Bureau is een 'zeer groot deel' van de Nederlanders ontevreden en/of zelfs boos. Het gaat daarbij hoofdzakelijk over veiligheid, de gezondheidszorg en de toestroom van migranten. De laatsten blijft men hier halsstarrig vluchtelingen noemen. Het CPB adviseert de regering.
Helaas betrof het een uitzending van een van onze nationale linkse omroepen. Dus werd de meneer van het CPB niet gevraagd wat 'een zeer groot deel' inhoudt en welk advies het CPB aan de regering heeft gegeven. Immers, de maatschappelijke ontevredenheid is een direct gevolg van het regeringsbeleid van de afgelopen jaren.
De beide regeringspartijen PvdA en de VVD zijn in populariteit niet voor niets enorm gekelderd. Volgens het CPB zijn het enkel de mensen die tevreden zijn met de huidige politiek, die nog op de VVD stemmen. Ze hebben werk en een goed salaris. Een relatief kleine groep dus.
Aanzienlijk groot is de groep illegalen in ons land. Een voorzichtige schatting noemt een aantal van tussen de 150.000 tot 200.000! Allemaal uitgeprocedeerde c.q. afgewezen asielzoekers, die hier blijven hangen. Omdat ze geen burgerservicenummer hebben en toch aan voeding, huisvesting en kleding moeten komen. komen ze in het criminele circuit terecht. Onveiligheid en immigratie gaan helaas hand in hand.

Zekeringenkast doorgemeten

Zoals eerder gemeld, liep de accu van de camper stiekem leeg. Ik heb toen de bedrading, die de huishoudelijke apparaten voedde verwijderd. Sindsdien gebruik ik ook een massaschakelaar, om de hele mikmak van de accu af te sluiten. De accu had een gespleten persoonlijkheid. Hij was soms een autoaccu en soms een huishoudaccu.
Vandaag ben ik wat gaan snuffelen onder de motorkap en het dashboard. Ik wilde weten welke accessoires nog van 12 volt spanning werden voorzien, als het contact op OFF gedraaid is. Meten is weten, dus ben ik de zekeringenkast gaan doormeten. Dat op de zekeringen voor het klokje en de alarmverlichting nog spanning staat, lijkt mij logisch. Maarrrr op die zekering van het klokje staat meer, zoals de interieurverlichting, sigarenaansteker (ook geschikt voor sigaretten en joints en om gerafeld uiteinden van nylon touw dicht te branden) en de radio.
Na die twee zekeringen stuitte ik op nóg een zekering waar spanning op staat : die van de achterruitverwarming! Dat begreep ik dus niet. Maar ja, het wel een Italiaanse wagen. Op die zekering zit verder niets. Ik heb die zekering maar verwijderd, want we gebruiken die verwarming nooit.
Ik ben niet verder gegaan met mijn speurwerk. Ik zou dan per zekering met spanning de zaak verder moeten uitzoeken door accessoires los te koppelen. Daar had ik dus (nog) geen zin in.

Mijn CV

Mijn Curriculum Vitae (CV) bestond aan het eind van mijn loopbaan uit 6 volle A4's. Ze bevatten naast mijn persoonlijke gegevens een beschrijving van de opleidingen die ik gevolgd heb, de werkzaamheden die ik verricht heb, bij welke werk- / opdrachtgever (zo'n 25) ze uitgevoerd zijn en gedurende welke periode.
Afhankelijk van het sollicitatie- of intakegesprek paste ik het cv aan, zodat voor mijn gesprekspartner(s) direct zichtbaar was dat mijn opleiding en ervaring aansloot op hun eisen en wensen. Ze hoefden daarvoor niet mijn hele cv door te spitten. Niet relevante zaken liet ik dan weg. Dat laatste leverde soms extra gespreksstof op. Net zoals het kernachtig samenvatten van zaken vragen opriep. Die momenten gaven mij de gelegenheid een aansluiting te maken op de opdracht, de werkomgeving enzovoort.

In het begin van mijn loopbaan vonden veel bedrijven het nogal belangrijk dat ik mijn militaire dienstplicht had vervuld. Later bleef het beperkt tot (semi)overheidsinstanties. Men vond toen nog dat de militaire dienst een bepaald beeld van een sollicitant schiep.
Men wilde vooral ervaring en kennis zien, die overeenkwamen met de functie en opdracht. Opvallend genoeg zag men mij vaak als een specialist in plaats van een alleskunner. Zeg maar dat ik voor hen een Fiat, Ford, VW, Toyota en/of Hyundai monteur was en geen allround automonteur. Dus had ik in hun ogen helaas geen verstand van Opels en werd op grond daarvan afgewezen. Die situaties deden zich telkens weer voor, als ik in gesprek was met mensen van PZ, controllers of anderen die zelf buiten het aandachtsgebied werkzaam waren. Zij vormden ook de lastigste mensen om te overtuigen dat ik de juiste kandidaat was. Ze waren telkens op zoek naar techneuten, terwijl ze iemand met leidinggevende capaciteiten, kennis van organisatie, beleid en strategie nodig hadden. Ze zagen niet in, dat het aandachtsgebied een chaos was en er geen aansluiting was tussen de bedrijfsplannen en het werk van de afdeling ICT. Ze zagen wel de technische problemen die uit die chaos ontstonden. Ze zochten dus symptoombestrijders.
Aan de hand van de door hen geschetste problemen kon ik hun algehele automatiseringssituatie beschrijven. Ze dachten dat ik een helderziende was. Ze wisten niet dat bepaalde problematiek tot bepaalde problemen leidde.
Ach ja, er moest in die gevallen behalve mijn cv heel wat meer op tafel komen, voordat ik aan de slag kon. Een aantal keren ontaarde zo'n gesprek in een stoomcursus over organisatie, informatiebeleid en strategie.

Een nare wereld

We hebben geen sticker op de voordeur om collectanten weg te houden. Toch zeggen we structureel nee tegen een bijdrage voor met name doelen die de gezondheid betreffen. We zijn van mening dat dat niet onze taak is, maar die van de overheid. Dus niets voor kankeronderzoek, hersen- en hart- en longen-gedoe. Een keer is mij gevraagd : stel dat je zelf of je kind kanker krijgt? Dat vind ik zo'n naïeve, chanterende vraag. Alsof mijn euro mij of iemand anders van kanker zal verlossen. Die euro verlost eerder een of andere directeur van zijn probleem of ie nu wel of niet voor de 4e keer dit jaar op vakantie kan.
De enorme winsten en daaraan gekoppelde bonussen (zelfs uitgekeerd in de zorgsector!) zou men in al die doelen moeten investeren. Het is net als met de Voedselbanken, ook een taak van onze overheid om die situaties te voorkomen. Of wel : er is nog veel ellende in ons land. Maar we besteden dat liever aan brandstof om zes bommen boven een vreemd land af te gooien. En om zogenaamde vluchtelingen te helpen.
Alles heeft te maken met keuzes. Ik vind dat de overheid te vaak verkeerde keuzes maakt.  Als ik zou moeten kiezen tussen het steunen van illegalen of eigen arme inwoners, dan kies ik voor eigen volk. Eng hè, dat eigen volk? Tenzij je andermans kinderen beter verzorgd dan je eigen. Dan begrijp ik dat volkomen. Zo zijn er meer voorbeelden van in mijn ogen verkeerde keuzes.
Vanmorgen hoorde ik over hongersnood en droogte in Kenia. Maar dat soort 'natuur-terreur' leidt niet tot een golf aan vliegtuigen, die dat soort terreur weg bombardeert. Voor middelen ten behoeve van de eerste levensbehoeftes is structureel geen geld. Hoe anders is het gesteld met wapentuig.
Misschien zitten we straks zonder Japanse producten. Minister president Abe heeft te kennen gegeven geen vluchtelingen te zullen opvangen. Hij vind zijn eigen volk (wat een nare woorden) belangrijker. Hij wil meer doen voor de armen, de ouderen en het onderwijs in Japan. Wat een hufter, hè?

Mijn harnas verloren

Er was een tijd, waarin ik me heel gemakkelijk kon afsluiten voor mijn omgeving. Als het mij te druk werd of zelfs chaotisch dan trok ik me geestelijk terug. Ik kroop in een soort cocon, los van mijn omgeving. Als mensen mij in zo'n teruggetrokken toestand aanspraken, hoorde ik hen niet. Daar was meer voor nodig, zoals een tikje op de schouder of een stemverheffing. Ze dachten vaak dat ik zat te suffen. Na die donkere periode lukt me het niet meer om me op die manier te beschermen tegen de drukte, het lawaai, de chaos. Ik heb mijn harnas verloren. Ik moet me sindsdien fysiek onttrekken aan situaties, waar ik niet meer tegen bestand ben. Een hond is dan een uitkomst. "Ik ga even de hond uitlaten", zeg ik dan. Even op adem komen. Als de hond niet mee is maak ik gewoon een wandeling, om even een luchtje te scheppen.
Als ik van tevoren geen ontsnappingsmogelijkheid zie, dan laat ik liever verstek gaan. Ik ga de goden niet verzoeken. Zoals je wellicht weet doe ik aan scenario-denken. Vooraf inbeelden hoe e.e.a. zal kunnen gaan verlopen en welke mogelijkheden er zijn om aan ongewenste situaties te ontsnappen. Dat scheelt in zowel de paniekaanvallen als in het opbouwen van spanningen tijdens het bezoek. Als het nare gevoel komt opzetten, ben ik al te laat. Inmiddels herken ik de tijdige signalen, door me bewuster te gedragen. Dus ik ben er meestal op tijd bij. Ik ben ook veel gevoeliger geworden voor veranderingen in mijn rust-omgeving, zoals de woonkamer. Daar heb ik liever een status quo dan dat er veranderd wordt.

Niet WAT maar WIE

Misschien interessant voor al die gekke anti-Trump demonstranten en politici. Even het geheugen opfrissen. Trump luistert naar Democraten uit het verleden. Die zeiden namelijk hetzelfde. Niemand protesteerde :

Geen tien voor taal

Chinees koken?

Vandaag raakte ik in gesprek met een jonge moeder. Haar zoontje van een jaar of drie zat op een loopfiets en keek nieuwsgierig in de kampeerbus, waar ik op dat moment aan eht werk was. Ik groette hem vrolijk en complimenteerde hem met zijn mooie fiets. Even later kwam zijn moeder aangelopen met een kinderwagen, waarin een kleine uk een slaapje deed. Ze riep haar zoontje. Ik zei haar dat hij even in de bus mocht kijken. Ze vertelde, dat ze zelf ook een camper hebben. "Een oude hoor", zei ze ietwat verontschuldigend. Toen ik haar vertelde dat de Ducato ruim 20 jaar oud is, was ze verrast. Ze vond hem er erg mooi uitzien. Ik bedankte haar.
Haar camper staat een tijdje stil, vanwege de geboorte van de kleine schone slaapster. Ze brengen de vakanties in Nederland door. "Gemakkelijk voor de kinderen", lacht ze.
Ze heeft een Aziatisch uiterlijk en spreekt bijna accentloos Nederlands. Ze woont hier in de buurt. Ik heb haar vaker zien wandelen, maar niet eerder gesproken. Ze zei dat ze de kerstboom op het pleintje erg mooi vond. Zelf had ze ook een kerstboom geregeld voor haar buurt. Ik vertelde haar over onze bijeenkomsten met andere buurtbewoners. Dat wekte haar nieuwsgierigheid. Ze wilde graag weten hoe wij dat geregeld hebben. Tijdens ons eerste gesprek heb ik haar nog niet gevraagd naar haar achtergrond. Dat is dan voor een volgende keer. Misschien draait het uit op Chinees koken.

Lentekriebels

Wat een temperatuur zeg! Ik kreeg zowaar voorjaarskriebels in mijn buik. Maar ja, ik moet eigenlijk niet alles eten wat ik tegenkom. Ik kwam trouwens ook erg veel grote wolken dansende muggen tegen, toen Fenna mij uitliet. Al wandelend met mijn hoofd in de muggenwolken, kreeg ik heel andere kriebels. Niet te pruimen.
Vanmorgen heb ik eerst in de loods wat opgeruimd. 's Middags ben ik aan de slag gegaan in de kampeerbus. Ik heb eerst wat lichte opruimwerkzaamheden verricht en daarna samen met Sonja plaats van de tv-steun vastgesteld. Daarna ben ik aan het werk gegaan om die steun op die plek te monteren. Hij is dusdanig opgehangen, dat we zowel uit onze stoelen als vanaf het bed naar de dvd's kunnen kijken. De steun kan helemaal weggedraaid worden, zodat ie niet in de weg zit. Als het zover is, is het straks een kwestie van het toestelletje van zolder halen en in de steun schuiven : klaar! Er zit vlakbij ook een wandcontactdoos. Ik ben blij dat die klus geklaard is, want ik was nogal aan het dubben over de plek. Gelukkig was er een slim vrouwtje in de buurt.

De rek is eruit

Arme Fenna! Gistermiddag, tijdens haar dagelijkse balspel, brak de werpstok. Met het bovenste afgebroken deel kon ik nog wel haar tennisbal gooien, maar aanzienlijk minder ver. Gelukkig had ze er al een flinke inspanning opzitten. Ze struikelde bijna over haar tong. De rek was dus uit die stok. Dat ding kreeg veel te verduren tijdens het werpen. Hij zwiept dan flink. Het ging goed totdat de grens van de veerkracht was overschreden. Dat heb ik dus ook aan den lijve mogen ondervinden : de grenzen van mijn (geestelijke) veerkracht waren overschreden. Of zoals een psycholoog dat uitdrukte : "Uw elastiekje is geknapt." Daar had ik als kind ook soms last van. Dan zakte mijn broekje spontaan af. Maar later waren de gevolgen heel anders.

Mijn spieren krijgen ook steeds meer last van een soort brosheid. De oefeningen en bewegingen ten spijt. Vanmorgen was ik nog even op ons dak. Zei de ouwe aap. Het is een plat dak, dus het viel mee. Ondanks mijn goede voornemen, heb ik er niet van tevoren over nagedacht. Ik deed het gewoon. Het is allemaal zo'n automatisme geworden en lastig te veranderen. Het gaat goed, totdat de rek eruit is. Maar ach, die stok was al oud. Stokoud. Dus het duurt nog even voordat mij zoiets overkomt. Hoop ik.

Mijn pensioenverhaal

Het was mijn tweede werkgever, die mij aansprak over een eventueel pensioen. Dat was begin jaren 70. In de vorige eeuw dus. Die vraag deed me toen lachen. Pensioen? Dat is toch pas in de volgende eeuw? Maar mijn werkgever drong aan. Oké, dan maar pensioen opbouwen. Zonde van dat geld, want ik had net een auto gekocht en had een ander leven in gedachte dan thuiszitten puzzelen, zoals mijn gepensioneerde pa deed.
Sindsdien ben ik geregeld van werkgever gewisseld. Met gevolg : premievrije pensioenpolissen. Ik werkte in de ICT en wilde bijblijven. Eind jaren 70 besloot ik daarom voor de detachering te kiezen. Pensioen leefde toen nog niet zo bij mij en mijn werkgevers. Ik deed gedwee mee. Een bedrijf waar ik zo'n 10 jaar heb gewerkt, ging failliet. Toen bleek dat de pensioenafdrachten niet hadden plaatsgevonden. Pas in de jaren 90 werd het mogelijk om pensioen mee te nemen. Maar zo simpel ging dat niet. Het meenemen stuitte vaak op problemen. Het zou veel geld kosten, zodat geadviseerd werd de oude toch maar premievrij te laten maken.

Door een faillissement en een aantal (stille) reorganisaties kwam ik vier keer op straat te staan. Ik kwam o.a. bij een bedrijf terecht, waar ik bezoek kreeg van een financieel adviseur. Hij sprak mij (en collega's) over een aanvullende pensioenvoorziening. Ik wist niet beter, dan dat hij ook voor het bedrijf werkte. Samen maakten we een financieel plaatje over het heden en de toekomst, mijn pensioen. Het maandbedrag, dat ik naast mijn AOW wilde ontvangen uit mijn pensioen vereiste een aanvulling van ruim 300 gulden /maand. Dat had ik er wel voor over, vooral omdat de premie fiscaal aftrekbaar was. Ik had immers door al die breuken een lagere pensioenopbouw.
Omdat ik weinig waarde aan geld hechtte en last had van trauma's, is het mij volledig ontgaan om de polisvoorwaarden ( ik had twee verzekeringen afgesloten) goed door te nemen. Ik vertrouwde op de adviseur. Hij had mij immers zwart op wit de afspraken verstrekt? Pas in 2004 of 2005 kwam ik erachter dat ik over een paar woekerpolissen beschikte! Toen bleek ook, dat de adviseur niet tot het personeel behoorde. Hij was een tussenpersoon met een eigen assurantiekantoor. Hij reageerde nauwelijks op mijn brieven en telefoontjes en ontkende dat het woekerpolissen betrof. Ze stonden wel op de landelijke lijst vermeld als woekerpolis. Ik werd lid van een stichting om de schade vergoed te krijgen. Hij had mij immers belazerd? Zijn opgave (offerte) week af van de werkelijkheid. Hij beloofde ruim 600 euro per maand, maar dat kon dus ook minder of zelfs nul zijn. Dat stond niet in zijn aanbieding. Toen ik hem daarmee confronteerde, verwees hij naar de polisvoorwaarden. Hij had mij bewust iets anders aangesmeerd.
Met die stichting is het niets geworden. Het bestuur kreeg onderling ruzie.
In december 2013 werd ik 65 jaar. Mijn pensioen ging pas anderhalve maand later in. Ik had destijds een WAO uitkering en een behoorlijk aanvulling, die in 100% van mijn laatste salaris resulteerde.
De aanvulling stopte al op mijn 65 ste verjaardag. Dat was conform de polisvoorwaarden. Ik viel in een gat omdat ik zo 1.200 euro misliep.
Dankzij een renteloze lening van de SVB kon ik die periode overbruggen. Per saldo hebben de woekerpolissen mij nog niet de helft opgeleverd van het zwart op wit afgesproken aanvullend pensioen. Ik heb me erbij neergelegd en geniet alsnog van mijn pensioen(tje). Een aantal vrijgekomen bedragen heb ik in een bankspaarvoorziening gestort, zodat ze samen toch nog een leuk bedrag vormen. Voor (nog) later.

Moslim of terrorist?

moslims of terroristen?

Of beide? Soms raak ik de draad volledig kwijt als ik de mainstream volg. De ene keer is het een moslim, de andere keer een terrorist. De status is geheel situatie afhankelijk. Als een actie politiek gerechtvaardigd wordt is de 'moslim' een terrorist. Als een actie de politiek niet bevalt (zoals de maatregel van Trump), betreft het aardige moslims. Toen Bush en later Obama besloten moslim-landen als Irak, Libië en Syrië te bombarderen had men het over terroristen. Ons land heeft daar ook aan meegedaan met een paar bommen onder gammele F16's. Dat miljoenen(!) onschuldige moslims(?) de dood ingejaagd werden, was blijkbaar geen probleem. Of waren het allemaal terroristen? Over de gevolgen / resultaten van die Nederlandse bombardementen is trouwens nooit iets gerapporteerd. Er is dus nog steeds niets veranderd in ons achterbaks gedrag.
Ik heb tegen al dat moorddadig geweld tegen die moslims nooit een demonstratie gezien. Blijkbaar waren alle moslims toen toch terroristen.
Voor al die demonstrerende slaapkoppen : In Duitsland heeft die Polizei acties gevoerd tegen terrorisme. Daarbij zijn ook moskeeën doorzocht. Moskeeën? Maar moslims zijn immers toch geen terroristen? Ik snap er niets meer van.
Hoewel, nu begrijp ik waarom men die Kut-Marokkanen niet aanpakt. Dat heeft natuurlijk ook met discriminatie van moslims te maken!

Op kleinere voet

Op grote voet leven hebben we nooit gedaan. Wel met beide voetjes op de grond. Sonja's fiets leeft nu ook op kleinere voet. Beide staan op de grond of hanger er wat bij. Net als wij dus. Ze had een nogal groot standaard midden onder de fiets. Het ding had vrij grote poten, model wijdbeens. Die poten staan ver naar voren uitgeklapt. De fiets stond weliswaar een stuk steviger, maar het op het standaard zetten en er weer vanaf halen was een crime. Vooral als er een kindje achterop zit of als ze boodschappen heeft gedaan. De fiets moest deels opgetild worden, om hem op en van het standaard te krijgen. Een zware klus, ook omdat in het voorwiel het elektromotortje gemonteerd is.
Ik heb dat wijdbeens-onding menig keer moeten vastzetten. Er zat zoveel beweging in en om de constructie, dat het standaard telkens los ging zitten. Zelfs een contramoer hielp niet. Komt bij dat de kop van de bout moeilijk bereikbaar is. Daar mag Gazelle ook wel wat aan doen. Dus weg met dat onding.
Ik heb er vanmiddag een gewoon standaard op gezet. Een kleiner model. Ik moest wel eerst de bout met zo'n 2,5 cm inkorten. Maar uiteindelijk is het weer allemaal gelukt. Madame is tevreden. Tja, wat zou de vrouwenwereld nou zonder ons mannen moeten? Fietsen repareren, spijker hier, schroefje daar, schilderen, behangen, probleempjes met de auto en/of de bromfiets oplossen, moeders maken, van hun zoontjes mannen maken en dochters leren hoe broertjes en mannen zijn. En 's avonds alle zenders op de tv voorbij zien komen. Haha, ik ben blij dat ik er ben!

Intelligente werklozen

Vreemd dat hoog begaafden nauwelijks aan werk kunnen komen. Hetzelfde geldt voor mensen met een vorm van autisme. Vergis je niet, onder hen bevinden zich ook erg intelligente mensen!
Zouden die slimmeriken net niet slim genoeg zijn om een baan te krijgen? Of zijn mensen die hun sollicitaties beoordelen dom? Ik ben bang dat er sprake is van het laatste. Waarom? Uit eigen ervaring.
In veel bedrijven zitten leidinggevenden niet te wachten op slimme medewerkers. Stel je voor dat een medewerker slimmer is dan zijn manager. De meeste managers zijn bang voor concurrentie. Die angst is in wezen gegrond, vanwege hun eigen ondeskundigheid. Die managers zijn namelijk niet slim genoeg om te weten waar ze voor zitten. Wat mij betreft moeten ze broodnodig bijgeschoold worden. Ja, moeten, want het is een doodzonde om zoveel intelligentie te weren en op een uitkering te zetten / houden.
Zelf heb ik een paar keer zeer slimme medewerkers in mijn projectgroepen gehad. Prachtig! Nee, ik was niet bang voor ze. Zij beschikten niet over managementvaardigheden en hadden aanzienlijk minder opleiding en ervaring. Dus was er geen enkele reden voor angst van mijn kant. In tegendeel, ik genoot stiekem van hen en hun slimmigheden op hun eigen gebied. Ik vertrouwde op hun deskundigheid. Brainstormen was trouwens ook telkens weer een zeer verrassend gebeuren met hen.
Mijn taak was ook hen aan het werk te zetten en te houden en ervoor te zorgen werkzaamheden binnen de vooraf vastgestelde eisen opgeleverd werden. Ik beschouwde ook hen als kleine zelfstandigen. Ze mochten zelf invulling geven aan hun taken. Motiveren, enthousiasmeren en faciliteren, zodat ze met plezier naar eigen inzichten hun taken konden uitvoeren en tijdens het werk konden groeien. Hopelijk komt er ooit een toevoeging in het eisenpakket in vacatures. Een toevoeging die luidt : Vooral hoogbegaafde en/of autistische personen worden opgeroepen te reageren.

Il silenzio

We waren een keer in Luxemburg met vakantie. Ergens in de jaren 80. Ik beschikte toen over een blauwe VW Passat Hatchback met de kleinste dieselmotor die er was. Dat blokje zat in die tijd ook in de VW Golf. Ik ben geregeld ingehaald door schildpadden. Wat een slome bak was dat! Bij Luik werden we ingehaald door 2CV's! We hadden geen gordijnen in die VW. maar gelukkig kende men ons daar niet. Om je dood te schamen. Maar ach, het was een leasewagen. En je weet een gegeven wagen mag je niet onder de motorkap (be)kijken.
We stonden met onze tent op een terrassencamping in heuvelachtig gebied. In de eerste week viel een enorme regenbui. Typisch weer voor Luxemburg. We stonden zelf gelukkig hoog en droog, maar beneden ons stroomde plots een heuse rivier.
Een flinke stroom water ging dwars door de tenten daar. Nu was het onze beurt om te lachen. Haha! Zittend onder de luifel genoten we van het geploeter beneden ons. Toen we arriveerden was er nauwelijks plaats. Dus werden wij hogerop naar een speeltuin verwezen. Sommige gasten vonden het blijkbaar grappig dat wij daar, op die bult, onze tent moesten opzetten.
Op een mooie, droge zomeravond zaten we voor onze tent, toen plotseling een trompet klonk. We hoorden de begintonen van een bekend nummer uit de jaren 60 : Il Silenzio. Het geluid galmde tussen de heuvels, we kregen er kippenvel van. Het was een van de campinggasten, die dat nummer blies. Dat deed hij een paar avonden weer. Prachtig! Telkens als ik dat nummer hoor, zie ik ons weer op die camping in Luxemburg.