Hé Willem, wat nu?

Mijn verhuiswagen....

De laatste tijd word ik geregeld op straat aangesproken. Het gaat steevast over de verkoop van het huis, mijn komend vertrek en wie nu al dat zwerfvuil gaat opruimen. Ik krijg ook  langs digitale weg reacties, zoals vandaag deze :

Beste Willem,
Hier een berichtje van een anonieme buurtgenoot vanuit de Purmer. Al een paar jaar ben ik een volger van uw webpage over Lelystad-Haven en met heel veel plezier ! Ik heb altijd afgevraagd wie hier nou eigenlijk achter steekt. Als u vertrekt dan zal de website zal dan waarschijnlijk voor wat Haven betreft tzt opgeheven worden, of? Wellicht dat er iemand is die het stokje over zal nemen. In ieder geval wil ik u bedanken voor de jarenlange inzet (vwb het opruimen van het zwerfvuil , het vinden van onbezorgde post en de sociale controle) Het ga u verder goed.
Gerrit,
Purmer- Lelystad Haven

Dank je, Gerrit.
Als jullie straks verhaaltjes over Haven en/of Lelystad willen blijven lezen, dan zullen jullie toch daar zelf voor moeten zorgen. Dus stuur ze naar mij op. Nog leuker wordt het als er ook foto's bijzitten. Maar dat is niet per se nodig. Het is niet zo, dat al mijn verhaaltjes op zijn als ik vertrek. Ik beschik over een aardige voorraad met digitale beelden.  Wie wat bewaart heeft wat. En dan is er nog het www, waar ik ook nog terecht kan. Hoewel ik in de polder blijf, heb ik al gemerkt dat op een kleine afstand het nieuws niet altijd even zuiver overkomt. Maar ja, een kniesoor die daarop let. Dit is een blog voor mijn familie en kennissen en geen krant en dus helemaal niet De Waarheid.  Komt bij dat ik mijn eigen voorkeuren heb, (letterlijk en Oost-Indisch) wat doof ben, een slecht functionerend korte termijn geheugen heb en een leesbril moet gebruiken. Maar gelukkig is er altijd wel iemand die mij vanwege mijn beperkingen even op de vingers tikt. No problem! Ook dat mag, zolang het fatsoenlijk blijft.

Groen verlichte mediatoren?

Ergens begin jaren 90 werd ik uitgenodigd om de mediatoren in IJsselstein (U) langs de A2 te komen bewonderen. Men had namelijk aan die toren feestverlichting gehangen. De toren werd zodoende omgetoverd in een reusachtige kerstboom, die van ver te zien was.
Het leuke was ook het verhaal rond het bedenken van het concept. Men ging toen uit van gewone gloeilampen die met 220 volt geschakeld zouden worden. Men vergat hierbij de belasting van het elektriciteitsnet, dus vroeg iemand of er naast de toren ook een centrale gebouwd zou worden. Hahahaha! Uiteindelijk koos men voor de ledlampjes van de nieuwste BMW auto! Ze waren pas op de markt en BMW was het eerste automerk dat die dingen in gebruik nam.
Voor mij een reden om geen BMW te gaan rijden, want om nou in een BMW met kerstverlichting rond te karren? Hoe dan ook, het project slaagde en van heinde en verre kon men de enorme kerstboom bewonderen. Een ware eye catcher!
In Lelystad heeft men ook een soortgelijk idee opgevat met de mediatoren bij Bataviastad. Maar dan met groene verlichting. Op onze terugreis uit het Noord Hollandse tuurde ik rijdend in het nachtelijk donker vanaf de dijk nieuwsgierig over het Markermeer. Maar geen groen licht te bespeuren. Zelfs toen de rode verlichting van de mediatoren zichtbaar werd, zag ik nog steeds geen groen. Zelf begon ik wel wat groente kleuren. En geel. Immers, er was in het plaatselijk nieuws de nodige aandacht aan besteed en wethouder Fackeldey (wie anders) had de boel ontstoken. Dus de verwachtingen waren hooggespannen.
Pas vlakbij de Houtribsluizen aangekomen, zag ik een groene waas bovenin de toren. Alsof iemand een groene tl balk had opgehangen. Wat een afknapper was dat, zeg!

Ik ben een INOG'er

INOG, Indische Naoorlogse Generatie. Van mijn nieuwe Indische oma kreeg ik wat leesvoer mee. Dat gebeurde naar aanleiding van het vertellen over mijn ervaringen als in dit land geboren naoorlogse Indo. "O, maar dan heb ik iets interessants voor jou", riep ze enthousiast. Ze liep naar een kast en pakte daar een stapeltje bladen uit. Vooral het licht gekleurde of beter verkleurde exemplaar moest ik lezen van haar.
Weer thuisgekomen heb ik nieuwsgierig het blad gepakt. Het is een publicatie uit 2002. Ik ben gaan lezen. En wat een wonder! Ik bleef lezen!  In het blad vertelt een aantal mensen over hun gevoelens en ervaringen als tweede en/of derde generatie in dit land. Tijdens het lezen stuitte ik op veel herkenbare zaken, die me terugbrachten naar mijn jeugd en eigen thuissituatie. De twee culturen waar ik dagelijks mee van doen had. De zwijgzaamheid van mijn ouders over hun verleden. En dan vooral hun oorlogsverleden. De nare ervaringen die ze bewust en onbewust weggedrukt of verborgen hielden. Het gedrag dat veel van het verborgen leed al dan niet onverwacht toonde. En niet te vergeten mijn eigen worsteling en onzekerheden. Hoe leuk en fijn het was in het verre Indië werd ook zo goed als verzwegen. Ook vanwege de pijn. Een andere pijn, maar toch. En als het ter sprake kwam, was het altijd op weemoedige toon.  Al lezend kreeg ik meer en meer een dualistisch gevoel. De herkenning gaf niet alleen opluchting, maar ook een gevoel van medeleven. Wat hebben veel mensen toch een zwaar leven gekend. En wat een stil verdriet.

Fackeldey is verbijsterd

Graven, Jop!!

Onze wethouder Jop Fackeldey is erg verbijsterd, omdat de Provincie hem geen geld wil geven voor een of andere prestigieuze zeilwedstrijd wat (ik citeer) 'heel goed is voor de kuststreek en  Lelystad.'  Fackeldey heeft drie ton nodig, buiten de 125.000 euro die hij en de suffe gemeenteraad al toegezegd hebben.
Volgens de Provincie zal het rendement van de investering nogal vaag zijn. Hoera! Gelukkig wordt er nog hier en daar zakelijk nagedacht. Als ik van zo'n zinloze investering hoor, dan krijg ik het donkerbruin (hoe kan het ook anders) vermoeden, dat de wethouder weer eens met een prestige zaak aan de gang wil. Het gebeurt wel meer dat wethouders ook iets op hun conto (of zo je wilt 'kerfstok') willen bijschrijven. Dat betreft vaak veel belastinggeld over de balk gooien. Fackeldey moet dat idee maar gauw begraven.

Hond eet poep

Eten klaarmaken in het bos

Het komt vaak voor dat een hond zijn eigen of van andere honden afkomstige poep eet. Er was een tijd dat men dit gedrag toeschreef aan gebrek aan vitamines en mineralen. Maar nu wordt gesteld dat, gezien de huidige samenstelling van de hondenvoeding, dit niet de reden is. Ook al worden bepaalde aroma's in het voer geweerd, vanwege..... de geur!  Want het zijn nu eenmaal mensen die dat voer samenstellen.
Men schrijft het gedrag nu vaak toe aan verkeerde voorbeelden in de pup-periode, toen moeders haar nest schoon hield door poep van haar jongen op te eten. Het gedrag bij pups verdwijnt vaak vanzelf. Soms beginnen honden op oudere leeftijd aan dit gedrag. Wij mensen vinden het vies en daarom hebben wij er veel moeite mee. Wij hebben onze honden wel hun gang laten gaan toen de eerste twee kinderen geboren werden. De eerste luierinhoud was voor onze Duitse staande, Asco. Dat was in die tijd een onderdeel van de manier om de hond aan een baby te laten wennen. Maar ja, een baby als lekkers producerend wezen?
Vandaag las ik een waarschuwing voor hondenbezitters.
In een of ander park doen verslaafden hun behoefte. In die warme hap zitten vaak restanten van drugs. Daar kan een hond ziek van worden en zelfs aan doodgaan. Zelf wantrouw ik elke soort poep. Je weet nooit wat erin zit. Ik bedoel aan schadelijke stoffen, bacteriën en/of virussen voor de hond. Dus leer ik mijn hond dat gedrag af. Fenna had de gewoonte haar eigen poep op te eten. Maar dat komt omdat wij haar zulk overheerlijk eten voorschotelen, dat ze er graag meerdere keren van wil genieten. Denk ik. We hebben het haar toch maar afgeleerd. Het geeft een wat rustiger gevoel als ze mijn gezicht likt.

Oosters koken met een vleugje Hollands

Nu even over ander eten. In een paar forumreacties op het www over het wegsturen van Chinese koks, las ik opmerkingen die erop wezen dat Hollandse koks net zo goed de Chinese gerechten zouden kunnen klaarmaken. Vooral omdat ze zo eenvoudig zijn. Die reacties zijn van Hollandse lezers. Een van hen beweerde zelfs, dat de Chinese gerechten eerder Indonesische waren! Hahaha! Nou wie dat vindt vertelt mij erg veel over zijn kennis en smaak. Of moet ik zeggen 'smakeloosheid'?
Ik moet altijd weer even glimlachen als ik de tekst zie "Chinees- Indonesisch restaurant". Daaraan ontbreekt steevast de toevoeging "op z'n Hollands". Het is namelijk geen van beide. Ik heb weleens in zo'n restaurant iets Indonesisch besteld en gegeten. Vergeleken met de kookkunsten van mijn moeder, leek het nergens naar. Ik weet dat in zo'n keuken  sprake is van basisingrediënten die afhankelijk van de bestelling in saus x of marinade y gelegd worden. Zo wordt de babi dus pangang of ketjap. Weleens tomatensoep gegeten bij de Chinees? Dat is zo'n basisbouillon waar tomatenpuree aan toegevoegd wordt.
Chinezen houden van zoetig. Hun babi ketjap is heel anders dan de Indonesische. Mijn moeder maakte het een keer naar origineel recept :  buikspek van het varken en heel veel knoflook. Behoorlijk vet dus en de volgende dag voor de mensen om me heen een afgrijslijke odeur. Ik heb ook wel babi ketjap gegeten die van biefstuk was gemaakt! Maar goed, wie het breed heeft...
Wat het koken in het algemeen betreft : mijn moeder gebruikte altijd termen als "een snufje van dit" en "een beetje van dat". Ze deed veel op gevoel en uiteraard uit ervaring. Ik heb haar kookkunst nooit kunnen evenaren. In de keuken hing een kastje waar ze haar specerijen in bewaarde. Als ik het deurtje opende, kwam een vreselijke lucht mij tegemoet. Ik zei weleens gekscherend tegen haar : "Gossie, mams. Het is een wonder dat we nog leven!" Vooral de trassi (garnalenpasta) rook alles behalve aangenaam. Op z'n Hollands : naar rotte vis.
En toch was haar kookkunst beïnvloed door de Hollandse eetcultuur. In de jaren 50 waren er niet zoveel toko's en het aanbod van specerijen veel kleiner. Het inkomen en het seizoen speelden ook een rol. Dus vond ik 's winters spruitjes in de sajoer en/of bloemkool. Maar zeker geen boerenkool! De zoete aardappel werd vervangen door een Bintje of Eigenheimer. Maar de atjar tjampoer bleef de atjar tjampoer. Die werd niet door zuurkool vervangen. Ook de kroepoek oedang werd niet vervangen door een goedkoop surrogaat product. De sambal maakte ze nog steeds zelf. Dat deed ze in een grote pan. Als ze daarmee bezig was en ik kwam van school thuis, sloeg de geur van tjabe rawits (kleine rode pepers) mij op de keel.  Dat alles kwam omdat mijn moeder geen Hollandse kokkin was.
Net zoals mijn spellingscontrole puur Hollands is. Maar ja, zo vallen de niet Hollandse woorden mooi op vanwege dat rawit-rode golflijntje eronder.

In de ochtendzon

Miss Bumperklever

Het is woensdag 1 april rond 4 uur in de middag.
Rijdend op de Dronterweg richting Lelystad zie ik een wit busje in mijn spiegels aankomen. De chauffeur neemt haar rijpositie vlak achter mij in. Op dat moment rijden wij ruim 80km/uur. Bij de verkeerslichten gaan we rechtsaf, richting de Runderweg. Bij het nemen van de bocht lijkt het erop alsof Miss Bumperklever aan onze trekhaak wil gaan hangen. Ook in de volgende bocht weer het zelfde liedje. Voor mij reed een groene personenauto met een aanzienlijk lagere snelheid. Op de Runderweg haald ik die in, maar Miss B. wilde eigenlijk voor haar beurt gaan. Ondanks mijn tijdig richting aangeven.
Na de inhaalmanoeuvre volgde er nog een. Ze haalde mij in, want ruim 80 was niet snel genoeg. "Hè hè, die ben ik kwijt", dacht ik enigszins opgelucht.
Van het zelfde vervoersbedrijf zie ik helaas meer chauffeurs die lak hebben aan de verkeersregels. Moeten zij weten, zolang ze mij maar niet lastigvallen. Maar mocht ik vervoer nodig hebben, dan zal ik omwille van mijn veiligheid en die van anderen zeker geen beroep doen op dat bedrijf. Zo is het dan ook weer.

Niet blij met illegalen

In al haar wijsheid heeft het kabinet besloten illegaliteit niet strafbaar te stellen. Ik neem aan dat men bekend is met de gevolgen van de maatregel. Ten tijde van mijn vrijwilligerswerk bij Vluchtelingenhulp hier in Lelystad, hoorde ik ook over het leven van illegalen in ons land. Velen zijn uitgeprocedeerd, maar weigeren ons land te verlaten. Dat klinkt raar, maar is waar. Gevolg is dat deze mensen langs officiële weg geen bestaansmogelijkheden kunnen krijgen. Ze hebben immers geen verblijfsvergunning, geen burgerservicenummer enz. Om die reden wordt hen ook een woning, zorg en opleiding onthouden. Illegalen verdwijnen vaak in de criminaliteit, om aan geld en goed te komen.
Illegaal hier zijn is dus niet strafbaar. Het is nu afwachten totdat de illegaal gepakt wordt wegens crimineel gedrag. Pas dan wordt ie gestraft. Maar met hem wellicht ook andere landgenoten. Ik ben er niet blij mee.

Goodbye Lelystad Haven

In deze periode van economische kommer en kwel is het een hele kunst om een huis te verkopen. Vooraf hadden we besloten niet te gaan voor een standaard verkoop, met het accent op de woning.  Het accent werd verlegd naar de omgeving. Vanwege de echtscheiding startte de verkoop een jaar eerder dan gepland. Om ervoor te zorgen dat het huis niet te snel verkocht zou worden (onze zoon moest eerst zijn school afmaken en opstarten op de universiteit), hebben we eerst gekozen voor een stille verkoop met een relatief hoge vraagprijs. Op die manier hebben we wat tijd gerekt. Die tijd hebben we benut om nieuwe plannen te maken.
Begin februari hebben we met de makelaar om de tafel gezeten. De nieuwbakken student was al gestart met zijn studie en dus kon de verkoop officieel van start gaan. Na het gesprek met de makelaar is de advertentie uit de stille verkoop gehaald en de prijs marktconform bijgesteld. Het aantal bezoekers, dat de advertentie inhoudelijk bekeek, verdubbelde ruimschoots. Nog geen zes weken later meldde zich een koper. De woning is in principe verkocht. Ik ga Lelystad Haven na 18 jaar verlaten. En ik mag zeggen dat ik met plezier op die periode terugkijk.
Ik heb me voorgenomen wel even links en rechts een handje te schudden alvorens te vertrekken. Het was een wat vreemde gewaarwording toen ik erachter kwam dat bepaalde mensen met de noorderzon vertrokken waren. Vooral omdat wij geregeld een helpende hand hebben uitgestoken. Zoals het uitlaten van hun honden. Ook stond een paar keer 's morgens vroeg een jonge alleenstaande moeder bij ons voor de deur. Of we die dag op haar baby konden passen, want de oppas liet het spontaan afweten. Ze moest naar haar werk, want ze wilde haar baan niet verliezen. Dat hebben we die keren weer gedaan. Maar even gedag zeggen was er niet bij. Ik vind dat niet bepaald fatsoenlijk. Maar ach, de tijd van normen en waarden ligt ver achter me.

Eigen schuld, dikke bult

Het gaat mij niet zozeer om welke groepen in de maatschappij zich misdragen. Wel om het ongewenst gedrag zelf. De vraag is of je onderscheid moet maken in de afhandeling van overtredingen van de wet.  Moeten overtreders die niet de Nederlandse nationaliteit hebben worden weggestuurd? Dat doe ik in mijn huiselijke omgeving wel. Wie zich niet aan mijn huisregels wil houden, mag (weer) vertrekken.
Waarom mogen immigranten een dubbel paspoort hebben? Gewoon één paspoort. Dat duidt op  'commitment' en maakt het wegsturen in geval van misdragingen ook een stuk makkelijker. 
Het is erg pijnlijk als ik een documentaire zie, waarin jonge buitenlanders trots hun rijkdom ten toon spreiden, dat voortgekomen is uit criminele en/of ongewenste activiteiten in Nederland. Aan de andere kant : we vragen er wel om. Onze wetgeving heeft geen rekening gehouden met een andere mentaliteit en/of cultuur dan de westerse. En dan zijn we ook nog erg meegaand ingesteld. We zijn gek op pamperen. Dus krijgen immigranten die beweren kinderen in hun eigen land te hebben kinderbijslag en Bulgaren in een tentje huurtoeslag. Controles zijn lastig, vanwege de corruptie in de landen van herkomst. Een officiële verklaring is op straat te koop.
Aan de grens wordt nauwelijks eisen gesteld. Iedere arme sloeber kan zo binnen komen. Zonder een baan te hebben geregeld, met een lege bankrekening en een hoofd vol (snode?) plannen. Het is allemaal gewoon onze eigen schuld, die dikke bult.
En zodra iemand roept dat dat eens afgelopen moet zijn, gaat bijna hele het land protesteren. Wat zoiets mag men wel denken, maar beslist niet uitspreken. Behalve als het om jonge kansloze Antillianen gaat. Maar ja, die zijn geen Zwarte Piet. Die krijgen de Zwarte Piet.

Draadloos bekabeld

Plug met 2 aansluitingen

Ik geef toe, het klinkt wat strijdig. In ons nieuwe optrekje hebben we besloten home plugs in te zetten. Met die apparaatjes kan je een netwerkje opzetten, zonder al die lange kabels te hoeven gebruiken. We hebben een setje van drie plugs gekocht. Er is een hoofdplug, die met een kabeltje aan het modem wordt verbonden. De plug zelf wordt in een contactdoos geprikt. Via de elektrische installatie wordt het internetsignaal naar alle wandcontactdozen gestuurd. Zodoende kan je de twee resterende plugs overal in de woning op het net inprikken, daar waar je het internet zou willen gebruiken.

Hoofdplug

Voorwaarde is wel dat de plug direct in de wandcontactdoos gestoken moet worden. Het gebruik van verlengsnoeren wordt afgeraden. Dat kan, volgens de handleiding, het signaal verzwakken en/of verstoren. Zelf geef ik de voorkeur eraan, om mijn computer en laptop via een kort kabeltje met de plug te verbinden. Ik vind het Wifi nog steeds maar nukkig in prestaties en gevoeligheid. Maar draadloze ontvangst is dus ook mogelijk. Het is zelfs zo, dat ik met één plug twee computers met elk een kabeltje kan verbinden. De plugs zelf kan ik ook als een gesloten netwerkje instellen, zodat anderen niet per ongeluk via het elektriciteitsnetwerk toegang krijgen tot onze internetaansluiting en computers.

Geen tijd

Voor even weer helemaal schoon

Of geen prioriteit? Dat kan natuurlijk ook. Het zal sommigen in de wijk wel opgevallen zijn, maar ik heb de laatste tijd nauwelijks tijd om mijn zwerfvuilronde te doen. Het is gelukkig niet overal te zien, omdat er blijkbaar meer mensen begaan zijn met een schone leefomgeving. Waarvoor mijn dank.
Ik heb de afgelopen week goed nieuws te horen gekregen. Het stuk groen langs het speelterrein heeft een flinke opruimbeurt gekregen. Nu nog het geregeld bijhouden, want de boel vervuild daar zeer snel.
Ook op de OBS De Sluis praat men over een schonere omgeving. Ik hoop dat het niet alleen bij praten blijft. Een keer in de week een kwartiertje rond de school, zou al heel wat zijn. En als het eenmaal schoon is, kan men ook de parkeerplaats tegenover de school erbij betrekken. Daar gooien de kinders (of zijn het ouders?) ook veel verpakkingen op de grond.
Ik zag ook dat onlangs een groepje mannen bezig waren met het opruimen van zwerfvuil. Vooral de parkeerplaats bij de flat aan het Bovenwater ziet er weer mooi schoon uit. Maar ik weet dat het vaak voor even is.
Natuurlijk gaat mijn dank uit naar hen, die mij gedurende de afgelopen jaren moreel en materieel gesteund hebben. En tegen hen die opzettelijk rommel op straat gooien zeg ik : beterschap!
Tot mijn vertrek zal ik soms nog wat doen, maar dat zal mondjesmaat zijn. Ik hoop dat het gemis zal leiden tot initiatieven van andere bewoners. Er is nog genoeg te doen. Succes! En mocht er nog behoefte zijn aan grijpers en zakhouders : nu kan het nog. Het restant zal ik bij het wijkgebouw afgeven.

Omroep Flevoland 25 jaar

Geregeld, bijna dagelijks, kijk en luister ik naar Omroep Flevoland. Gewoon om het nieuws te volgen. Een leuke zender, al zijn er toch wat zaken voor verbetering vatbaar. Onlangs heeft de zender besloten geen nieuws meer te brengen over de Almere FC. Louter omdat de voetbalclub wil, dat interviews en dergelijke tegen de achtergrond van een reclamezuil met de namen van de sponsors van de club afgenomen worden. In menig beeldverslag zie ik reclameborden langs de velden, die niet uit beeld weggepoetst zijn. En laten we eerlijk zijn : waar bestaat zo'n omroep van? Juist : van reclame. Met deze stap verliest de omroep weer wat kijkers. Trouwens, het valt me op dat de informatie over (amateur)voetbal op de Flevotext pagina's uiterst belabberd is. Ik krijg de indruk dat sommige verenigingen uit de Flevopolder geboycot worden. Ik zie ook nauwelijks uitslagen en/of standen van die clubs. Wel veel lege pagina's en het programma van komend weekend in plaats van de uitslagen. Soms vermeldt de index een paginanummer, dat niet bestaat of een ander bericht weergeeft. Helaas is ook geregeld sprake van fouten in de tekst. Vandaag ook weer. Een kwestie van kritisch naar je eigen werk kijken. En bij voorkeur laten kijken, want vaak lees je over je eigen fouten heen. Kijk maar naar mijn teksten. Maar ja, ik verdien er geen geld mee en mijn hond vertikt het nog steeds om even de boel vooraf te controleren.
Neemt niet weg dat ik al 18 jaar van de lokale omroep geniet, hoor. Maar het kan altijd beter hè?

The American Dream: “Bigger, Stronger, Faster”

Ingezonden n.a.v. Een erectie op de BMW :

Ja hoor!, wéér zo'n zo'n 'broodje aap verhaal' uit het land van de z.g. onbegrensde mogelijkheden. Dat bewijst deze mafkees maar weer eens met zijn gejammer over een zeer opmerkelijk probleem, dat hij toeschrijft aan zijn motorfiets maar waarschijnlijk zelf heeft veroorzaakt. Met een z.g. 'brandstofpil' in de tank zijn de prestaties van een motor te verhogen maar wat gebeurt er als je er een verkeerd soort pil in gooit? Wat dan!? En dan meteen maar een rechtszaak aanspannen tegen een fabrikant? Raar eigenlijk, die reactie, want vaak wordt in dat land gestreefd naar “Bigger, Stronger, Faster, en "The Sky is the Limit" en menig Amerikaan zou in zijn geval zo trots zijn, als een hond met zeven ........., of een ááp met zeven staarten? Ja, ja, wél stoer doen maar bij het minste geringste een rechtszaak beginnen over van alles en nog wat.
 “Big, Bigger, Biggest”
Dit doet mij weer eens denken aan een gedateerde grap over een Amerikaanse farmer die stond op te scheppen tegen een Nederlandse boer, over de grootte van zijn land; ,,Als ik de gewassen op al mijn akkers wil controleren, en ik vertrek op maandagmorgen van huis, dan ben ik pas woensdagmiddag weer terug". De Nederlander antwoordde, met nuchtere ironie; ,,Ja, heel vervelend, zo'n rot auto heb ik ook eens gehad".

“Hot, Hotter, Hottest”
Nóg een voorbeeld van het toppunt van dommigheid: een 'bijdehante' Amerikaanse troel, die een natgeregende kat in de magnetron had gezet om het beest even snel te drogen, stapte naar de rechter toen het arme dier deze be(mis)handeling niet overleefde. Mevrouw beriep zich op de onvolledige gebruiksaanwijzing van de magnetron. Daar stond n.l. niet in dat een kat niet in een magnetron mag worden geplaatst.

" I Have a Dream"?
Nou, droom dan nog maar even door want de Di-erectie van BMW stelt zich niet aansprakelijk. Logisch toch? Welk, zichzelf respecterende motorfabrikant wil nou dat er zo'n L....... van een vent, nee!, nee!, ik bedoel Lummel! op een van haar fraaie motoren rondrijdt?!
De 'yankende' Yank zou ik, ondanks zijn ongemak, willen adviseren: : wél blijven zwaaien hé?, ........ met je hand!”.