zaterdag 4 mei 2013

Geen respect

Onsportief gedrag ook
Vanmiddag ging ik even bij de plaatselijke voetbalvereniging Unicum kijken, Er was een wedstrijd gaande tussen een elftal van de thuisclub in geel blauwe outfit en een team in zwart wit gestreept tenue. Gedurende de tijd dat ik de wedstrijd volgde, viel me vooral een speler van Unicum op. Hij had constant commentaar op de scheidsrechter. Terwijl de man in het zwart in mijn ogen niet echt verkeerd floot. Maar de Unicum speler dacht daar telkens anders over. Na weer een zoveelste keer van commentaar, trok de scheids geheel terecht de gele kaart. Omdat de speler zijn misnoegen niet onder stoelen of banken stak, kreeg hij ook nog rood.
De uitsluiting was voor de Unicum speler aanleiding om overdreven te gaan staan klappen en zijn onsportieve gedrag jegens de scheidsrechter voort te zetten.
Niemand van zijn team, inclusief de leiding, wees deze speler terecht. Men liet hem zijn gang gaan. Vreemd, want de club beschikt wel over een zogenaamde Gedragscode. Als ik die nalees, zie ik dat de eerste drie regels voor spelers op grove wijze werden overtreden. 1. Respect voor de leiding, 2. Accepteren van beslissingen en 3. Niet schelden en treiteren. Het schiet niet echt op met het respect in het voetbal.

Dodenherdenking

Het is vandaag 4 mei, de dag waarop we de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog herdenken. Voor mij heeft de herdenking een meer symbolische betekenis : geen oorlog meer. De laatste tijd gaan stemmen op om tijdens deze dag niet alleen onze eigen slachtoffers, maar ook die aan Duitse kant (over Japan hoor ik niets) te herdenken. De voorstanders zijn van mening dat dit een handreiking of verzoening ten goede komt. Op zich een nobele gedachte. Laten we wel zijn, we mogen de kinderen van de 'daders' niet aanrekenen wat hun vader of moeder heeft gedaan. Al moet ik toegeven, dat ik als kind vaak belletje heb getrokken bij een voormalige NSB'er die ook kinderen had. Een twijfel geval.
Ik hoorde een tegenstander van de gezamenlijke herdenking zeggen : Die Duitsers hebben nare dingen gedaan waar wij slachtoffer van zijn geworden. Dat is slechts ten dele waar, want veel Duitsers hebben zich niet met misdaden beziggehouden. En vergeet niet de wreedheden van de Geallieerden. Daar zwijgt men liever over, want die misdaden horen niet in het verhaal van overwinnaars. Zoals Amerikanen en Britten die willens en wetens eigen krijgsgevangenen ombrachten met gerichte aanvallen. En het afschieten van Japanse drenkelingen en gevangenen. Oké, ze werden niet stelselmatig vermoord zoals in de concentratiekampen gebeurde. En wat Nederland betreft hoef ik slechts te refereren aan de 'Politionele acties' in het voormalig Indië.
Zelf vind ik verzoening belangrijk. Maar de eigen slachtoffers herdenken ook. En als je één dag per jaar de eigen slachtoffers herdenkt, dan resteren nog 364 dagen om de gevallenen aan de andere kant te herdenken.
Zo'n herdenking zie ik meer als een moment om het geheugen op te frissen, zodat de nieuwe generatie weet wat er gebeurd is en kan gebeuren. Men moet alert blijven. En toch groeit het Neo nazisme als kool en Duitsland kijkt toe. Onbegrijpelijk.
Door de tijd zal de emotie alsmaar afnemen. Tot de generatie die dit alles bewust heeft meegemaakt verdwenen is. Wie weet nog hoe erg het was tijdens de Spaanse en Franse overheersing? Waar staat dat monument eigenlijk van al die slachtoffers?

vrijdag 3 mei 2013

Willie Nelson : Nothing I Can Do About It Now

Eind april werd hij 80 jaar : good old Willie Nelson!

donderdag 2 mei 2013

Hij hangt slap!

Recht voor me, zo'n 300 meter verderop, zie ik iemand op het fietspad naast een fiets zitten. Als ik dichterbij kom, blijkt het een jongeman te zijn die wat treurig kijkt. Ik stop en zeg "Hoi, heb je pech?" Hij kijkt omhoog, groet mij en antwoordt : "Mijn ketting ligt eraf."
Hij begint weer te prutsen en trekt de beide helften van de kettingkast uiteen. Tussen de smalle spleet door probeert hij de ketting te pakken te krijgen. Maar aan de manier waarop hij dat probeert, zie ik dat hij er geen handigheid in heeft. De kettingkast zit aan de wielkant met twee inbusboutjes vastgeschroefd. Een setje inbussleutels heb ik toevallig niet in mijn broekzak zitten. "Mag ik het eens proberen?", vraag ik. De jongeman maakt zonder iets te zeggen plaats. De ketting ligt wel op het tandwiel achter. Aan de voorkant ligt hij ingeklemd tussen het grote blad en het frame. Intussen vertelt het slachtoffer dat hij geen mobieltje heeft en dat zijn technische kennis op het gebied van fietsen zo goed als nihil is. Erg vervelend als je met pech komt te zitten in de middle of nowhere.
Het lukt me de droge, roestige ketting te lossen en met één vinger op het grote blad te leggen. "Wil je het achterwiel even van de grond houden?", vraag ik de pechvogel. Als hij het wiel los van de grond en het standaard ingeklapt heeft, draai ik behoedzaam de trapper rond. En ja hoor, de ketting blijft liggen. Ik zie wel dat de ketting met een schurend geluid door de bodem van de kast sleept. "Hij hangt wel erg slap, hoor!", waarschuw ik. Een wat rare opmerking voor mannen onder elkaar, als je niet zou weten dat we met een ketting van een fiets bezig waren. De gelukkig kijkende pechvogel leg ik even uit hoe de ketting gespannen kan worden. "Een beetje olie kan ook geen kwaad", adviseer ik, "en let goed op de kuilen anders springt de ketting er weer af." Hij bedankt mij en stapt weer op de fiets. Ik veeg mijn roestbruine vingers af aan het gras. Ik heb onverwacht alvast weer wat geoefend voor mijn werk in de fietsenwerkplaats.

Hij doet ut weer en hij doet ut niet

Een leuke reactie op mijn berichtje over de scooter van Vincent die niet wilde starten. Ik heb hem naar voren gehaald, omdat niet elke lezer alle berichtjes nogmaals doorloopt om te controleren of er later nog een reactie is geschreven.

Schietoefening (foto EvdP)
Mijn militaire diensttijd begon in een februari-maand in de Elias Beeckmankazerne van de Verbindingsdienst in Ede en het was volop winter. Het was kei-koud en de sneeuw en het ijs op de stormbaan zorgden voor een extra handicap (brrr!, grrrr!, en bah!). In de eerste twee maanden van de militaire vooropleiding werd veel tijd besteed aan het doorworstelen van het "Handboek Soldaat".
Tijdens een lesuur wapenkennis, waarbij je binnen een gestelde tijd je wapen moest kunnen demonteren en weer werkend in elkaar zetten, sprong een veertje van mijn Garant weg en dat belandde ergens in een donkere hoek van het instructie-lokaal. Dit was een 'doodzonde' en tot overmaat van ramp zag de instructeur mijn ultieme poging om het veertje ongezien stiekem weer te pakken te krijgen. Hij schold mij de huid vol en zei; ,,...in oorlogstijd ben je ten dode opgeschreven kerel...".
Hij bleef naast me staan totdat ik mijn wapen weer compleet had gemaakt en ik opgelucht zei: ,,...hij doet ut weer..."!
De andere dag lagen we tijdens een veldoefening te 'tijgeren' in de bossen rondom Ede en ik was net van plan een diepe modderpoel te omzeilen toen ik een enorme klap op mijn helm kreeg!; ,,...rechtdoor kerel...!" schreeuwde de sergeant van gisteren. G..ver! en g..ver! (in twee uitvoeringen) en daar ging ik; dwars door de blubber. Ik was razend, draaide mijn hoofd wat schuin omhoog en schreeuwde: ,,...sergeant!, rechtopstaand ben je in oorlogstijd ten dode opgeschr ....." Knal ! ( shit, hij doet ut wéér) en na nogmaals ,,...rechtdoor kerel...!" voelde ik weer vaste grond onder mijn buik en dacht: wat een kloothommel!
Een generatie later werd dat: ,,...je hoeft niet aan de boom te hangen om een eikel te zijn...".
Onze allereerste schietles was liggend schieten, op de schietbanen niet ver bij de kazerne vandaan, en daarbij veroorzaakte een van onze maten nogal wat paniek. Aan het begin van elk van de vier schietbanen lag een zandzak waarop je met je elleboog kon steunen tijdens het richten van je wapen en dat was wel prettig voor een stabiele schiethouding. Vier van onze maten lagen al op de zandzakken, met het geweer vooruit, en de rest stond daar netjes in vier rijtjes achter, wachtend op hun beurt.
De sergeant-instructeur gaf de opdracht ,,...gereedmaken om te vuren...", en de vier wapens op de baan werden geladen. De mensen die de schietschijven verzorgden, in de bunker 100 meter verderop, gaven het sein "gereed" en de sergeant vervolgde met ,,...vuur..."!.
Pang! 1, pang! 2, pang! 3, ......? en de vierde schutter draaide zich liggend om, met de vinger nog aan de trekker en de loop van zijn geweer richting onze rijtjes, en zei met een verbaasd gezicht; ,,...sergeant,..... hij doet ut niet...!".
Nou, déze sergeant wist wél héél goed wanneer je ‘ten dode opgeschreven bent’ en lag net als wij allemaal binnen een seconde in de aangeleerde, veilige, ‘met je pik in het zand’-houding in het rulle zand van de schietbaan. 'Nummer 4’, een beetje bleek om de neus, beseffend wat hij had aangericht, draaide zich snel om en legde zijn geweer terug op de zandzak.
De sergeant ging naar hem toe, bekeek zijn wapen, schold hem helemaal verrot en schreeuwde ,,...als je dat nóg eens flikt, vergeet dán GVD óók om je veiligheidspal om te zetten! We gingen daarna nog vaak naar de schietbanen maar 'nummer 4' "deed ut nooit meer", gelukkig!

Fan-tilator

Onduidelijkheden

Lekker rustig...
Vanwege mijn functie moest ik altijd duidelijkheid creëren. Ik had niets of weinig aan situatieschetsen waarin woorden als 'misschien', 'volgens mij', 'ik denk dat' enz. voorkwamen. Hoe groter de onzekerheden, des te groter het risico op mislukken van het project, de opdracht.
Die denk- en werkwijze is voor mij gewoon geworden. Net als de geordende werkomgeving, die voor mij rust en overzicht uitstraalt. In mijn hoofd moet het dus rustig kunnen zijn en dus geordend en duidelijk. En als dat niet zo is, dan krijg ik daar geheid problemen mee. Er ontstaat in mij dan een onweerstaanbare drang om duidelijkheid en orde aan te brengen in mijn geest. Pas dan weet ik wat ik op rustige wijze kan en ga doen.
Ik ga eerst aan de slag met de informatie die ik na de eerste interviewronde heb ontvangen. Ik analyseer en rangschik die, tot ik een heldere schets heb van de situatie. Dat gebeurt niet even in een paar uur of zo. Meestal leidt zo'n beeld tot een tweede ronde. Een zoektocht naar de feiten via het stellen van aanvullende vragen. Die vragen worden dan ook aan anderen dan de direct betrokkenen gesteld. Buitenstaanders kijken vaak anders naar zo'n omgeving.
Met een aldus verkregen beeld, ga ik aan de slag. Op zoek naar oplossingen om tot vernieuwing of verandering te komen. Dat is niet één oplossing, maar een voorkeursoplossing met alternatieven. En uiteraard met de consequenties die bij elke van hen horen. Ik heb dan ook een beeld van de lastige punten. Daar moet ik dan extra aandacht aan gaan besteden als de oplossing uitgevoerd gaat worden.
Het is voor mij een tweede natuur geworden. Aan de andere kant is het ook wel eens leuk om gewoon iets te doen en in de rommel en vraagtekens te zitten. Maar niet te lang. Daar word ik onrustig van.

Vandaag kan het nog

Als ik ergens naar toe wil, dan kon ik wat vervoer betreft vaak kiezen tussen de fiets, de scooter, de auto of de bus. En als ik daar over nadenk, dan hoor ik telkens mijn oudste broer Joop praten. Hij zei drie dagen voor zijn overlijden tegen mij : "Je moet in beweging blijven broer en gezond eten. Anders krijg je dit ook." En dan pak ik toch maar de fiets.

Joop was niet echt een bewegingsfanaat. Ergens ook weer wel, maar hij moest daarin gestimuleerd worden. Fietsen, schaatsen, voetbal en honkbal waren ergens best wel zijn ding. Maar hij koos voor de denksporten, zoals dammen en schaken. Toch ging Joop plotsklaps een scheidsrechterscursus doen. Die hield o.a. in dat hij moest hardlopen. Ik was echt stom verbaasd toen hij mij dat vertelde. En lopen kon ie best wel. Zijn conditie verbeterde in no time. Hij zag er gezond uit. Dat zal ook wel met zijn eetgewoonte te maken hebben gehad, want mijn broer was een liefhebber van een zeer vette hap.
Om een of andere reden is hij net zo onverwacht gestopt met fluiten en trainen als hij eraan begonnen was. Ik denk dat hij problemen had met de mentaliteit op en rond het veld. Hij beklaagde zich vaak over het onsportieve gedrag van volwassenen van vaak de thuisspelende verenigingen, die hoe dan ook wilden winnen. Hij had geregeld mot, omdat er met spelerskaarten werd gerommeld. En hij vond het gezeur van de KNVB afgevaardigde maar niks. Hij had liever dat hij hem steunde in zijn strijd tegen het onsportief gedrag en agressie, dan te leuteren over diagonalen lopen enz.
Vlak voor zijn overlijden zei hij dat hij met spijt in zijn stem eigenlijk nooit had moeten stoppen als scheidsrechter. Joop overleed aan hartfalen. Hij was pas 59 jaar en sprak enthousiast over zijn naderende Vut.
Dit soort gebeurtenissen, er zijn er helaas meer voorgevallen in mijn directe omgeving, hebben mij niet alleen gesterkt gezonder te leven, maar ook de dingen te doen die ik graag wil doen. Vandaag kan het nog.

Het geld ligt op straat

Euro's!
Er is veel gesteggel over wel of geen statiegeld op bepaalde verpakkingen. Wat mij betreft moet over alle verpakkingen statiegeld geheven worden. Dan zien mensen geen zwerfvuil, maar geld op straat liggen. En het kan ook zijn dat het minder zwerfvuil wordt, omdat het geld is. Dat gooi je normaal gesproken niet op straat. Volgens mij wordt de animo om zwerfvuil op te ruimen dan ook veel groter.
Bij inlevering moet het niest uitmaken of de verpakking nog onbeschadigd is. In gedeukt, verfrommeld enz. mag geen gevolgen hebben voor de hoogte van het statiegeldbedrag. En a.u.b. niet beginnen met aparte loketten voor alleen Colablikjes, of Cameldoosjes of Red Bull blikjes of Sinas 7 Up flesjes. De mensen achter zo'n inleversysteem betalen zichzelf. Een kwestie van kosten versus baten. Het scheelt immers in het schoonhouden van de woon en leefomgeving en een vrijwilliger heeft geen uurloon.

Basisschool de Sluis

De afgelopen jaren heb ik een aantal keren de basisschool De Sluis verzocht om de rommel rond de school eens zelf te gaan opruimen. Dat heeft slechts één keer geresulteerd in een reactie en actie. Toen besloot men de leerlingen van groep 8 naar de vuilverwerking in Noord Holland te sturen. Een educatief snoepreisje, waar de omgeving van de school niet bepaald schoner van werd. Logisch, want die leerlingen waren een paar maanden later naar het voortgezet onderwijs gegaan. Zelf geef ik de voorkeur te beginnen bij de kleintjes. Informeer hen over zwerfvuil en laat heb een keer in de week de boel opruimen. Daar heeft het milieu langer plezier van en is het leereffect bij de kinderen groter. En misschien blijvend.
Tijdens het opruimen van zwerfvuil op de parkeerplaats tegenover de school, werd ik gecomplimenteerd door een mevrouw. Ze liep van de school naar haar auto. We raakten aan de praat en toen ze hoorde van de rommel rond de school en het feit dat ik het erg jammer vind dat er niets aangedaan wordt, beloofde ze daar werk van te gaan maken.
Ik keek haar wat ongelovig aan en dacht : "Ja, ja. dat heb ik meer gehoord." Blijkbaar zag ze mijn mimiek en vervolgde ze heel stellig : "Nee, echt waar! Ik ga daar zeker direct iets mee doen! Dat beloof ik u."
We zijn inmiddels twee maanden verder en ik kan nog niet schrijven over een schonere omgeving bij de school.

woensdag 1 mei 2013

FC Barçalona vernederd

Weer een typische Robben goal
Het doet me goed dat de FC Miljoenenschuld twee keer flink verloren heeft. De competitievervalsing verliest het dit keer van FC Bayern. Het zelfde geldt voor Real Madrid, dat door Borussia uit de CL werd geschoten. Hopelijk ontmoedigt deze nederlagen de financiers om nog meer miljoenen euro's in financieel ongezonde clubs te steken.
De beide wedstrijden van Bayern toonden aan, dat de Spaanse club slecht in verdedigen is. Meneer Jupp Heynckes heeft een goed antwoord gevonden op het beweeglijke tiktak spel, dat ook nog eens door zijn spelers goed werd uitgevoerd. Als Bayern met de snelle uitvallen iets scherper gepasst zou hebben, zou Barça met nog grotere cijfers verloren hebben.
Wat zullen de Engelse voetballiefhebbers vinden van een Duitse finale in het Wembley stadion? Engeland kreeg de finale toegewezen, mede omdat The Football Association 150 jaar bestaat. Leuk feestje, maar zonder Engelse club.

Concentratiekamp Guantanamo bay

De Amerikaans misdaden tegen de menselijkheid in de gevangenis van Guantanamo bay krijgt eindelijk weer eens wat aandacht. Het Amerikaanse leger heeft daar verdachten van terrorisme opgesloten. Ze worden stelselmatig mishandeld, gemarteld, gepest en uit hun slaap gehouden. Amerikaanse artsen doen daar ook proeven met gevangenen. Nu de gevangenen in hongerstaking zijn, worden ze gedwongen gevoed. Hier in Europa maakt men zich (terecht) druk over ganzen die in Frankrijk eten door de strot krijgen geduwd of wier veren worden geplukt. Maar tegen de wrede SS praktijken van het Amerikaanse leger hoor ik bitter weinig protestgeluiden. Gelukkig is niet elke Amerikaan blij met dit misdadig gedrag. Maar ondanks de belofte van Obama duurt deze wreedheid nog steeds voort. Bah!

Toerend naar Leiderdorp -2-


Houtkamp
Kastanjelaan hoek Lindelaan
In Leiderdorp ben ik naar Marga gereden. Na een paar koppen koffie en een stokbroodje, gingen we samen op stap. Ik was na zoveel jaar van afwezigheid benieuwd hoe daar Koninginnedag, dit keer een bijzondere dag, gevierd wordt. Mijn gastvrouw heeft zo haar vaste bezigheden wandelroute op zo'n dag. Ik hoefde haar daarin alleen maar te volgen. We zijn naar het oude dorp gewandeld. In het oude deel was een vrijmarkt gaande. Op bepaalde punten, zoals op de hoek van de Eikenlaan en de Hoofdstraat was het erg druk. En gezellig. De Hoofdstraat richting de brug was tjokvol. We besloten via de Kastanjelaan, de Berkenkade en het Essenpark naar de voormalige boerderij van de fam. V.d. Graaf te wandelen. Het was schitterend weer.  Daar, bij die voormalige boerderij was muziek, een optreden van een bekende zangeres -deelneemster van een X factor seizoen-, en veel publiek.
We troffen daar Jason, Marie en de kleine Valentijn aan. Het mannetje loopt al! De beide ouders van Marie waren er ook. Daar hebben we even uitgeblazen en gezellig bijgepraat. Valentijn was erg geïnteresseerd in de kinderboerderij, maar die was vanwege de drukte helaas gesloten.
Daarna wandelden we door de Houtkamp richting het winkelcentrum. Via de afhaal Chinees kwamen we weer bij Marga thuis, waar we samen van de Tjap tjoy met nasi goreng hebben genoten. Gezelligheid kent geen tijd en dus was het opeens laat. Ik dankte mijn gastvrouw, we namen afscheid en ik keerde via de gebruikelijke route over de A4 huiswaarts.

Ruud op de Magneet

Het is me altijd bij gebleven. Zij het wat vaag. De foto van mij op mijn Magneet bromfiets heb ik altijd in verband gebracht met mijn broer Ruud. In mijn vage herinnering had ik ook een foto van hem gemaakt. Gisteren kwam ik bij Marga opeens een foto tegen, die mij aangenaam verraste. Ruud op de Magneet. En ook nog met passend t-shirt. Toen ik die foto zag, wist ik ook dat die foto een jaar eerder is genomen. Ik had de Magneet toen nog niet zo lang daarvoor gekregen van mijn pa. Ik dacht tot gisteren dat we op dezelfde dag van elkaar een foto hadden gemaakt. Maar dat is dus niet zo. Belangrijker is, dat ik die foto eindelijk eens zie. Marga, bedankt!

Het Nationaal Geschenk

...we sluiten onze ogen....
Het is inmiddels een vaste gewoonte van veel Nederlanders om jaarlijks op Koninginnedag de jarige een Nationaal Geschenk aan te bieden. Dat geschenk wordt meestal pas de volgende dag aan het hele land getoond. Tenminste, als het Journaal wil meewerken, want dat is niet altijd het geval. Dan is het Nationaal geschenk opeens 'vuile was' geworden.
Na weer een feestelijke dag hebben de bezoekers het Koninklijk gezin zoals te doen gebruikelijk hun bijdrage in de vorm van afval op de grond en/of in het water gegooid. Elk jaar is dat in Amsterdam gemiddeld zo'n 185 ton aan zwerfvuil, gecreëerd door gemiddeld 700.000 bezoekers. Over de andere steden zwijg ik maar. Ik heb Beatrix daarover nooit iets horen zeggen. Een sarcastisch bedankje zou misschien tot meer properheid geleid kunnen hebben. Maar gezien de maatschappelijke mentaliteit zou zo'n bedankje eerder een regelrecht volksopstand veroorzaakt hebben, met als mogelijk gevolg de dag van de Republiek. In mijn jeugd zag ik al soms bordjes met de tekst : Laat niet als dank na 't aangenaam verpozen, de eigenaar van het bos de schillen en de dozen. Het verschijnsel speelt dus al heel lang.
Al dat vuil geeft aan dat ons volk in principe geen schoon volk is. Maar daar hebben we wat op gevonden : de reinigingsdienst. Daarnaast zijn er vrijwilligers die bereid zijn de rommel van anderen op te ruimen. Gratis en helaas al te vaak voor niks. Desondanks roept men in dit land graag met enige trots : "Wij zijn een schoon volk".

Toerend naar Leiderdorp


Hefbrug Waddinxveen
Doelenplein
Begin deze week had ik me voorgenomen de dag van het afscheid van Beatrix en de inhuldiging van W.A.  ergens anders door te brengen. Ik zou me op de motor richting Zutphen begeven. De avond ervoor echter, gooide ik naar aanleiding van een telefoontje de clipons 180 graden om. Op de dag zelf besloot ik toch de auto te nemen, ik weet het: een laffe daad. De smoes was dat ik verwachtte met spullen te moeten gaan sjouwen. Om toch enigszins tegemoet te komen aan mijn toerdrift, reed ik niet linea recta naar mijn bestemming, maar besloot eerst naar het zilverstadje aan de Lek, Schoonhoven, te gaan. Onderweg hoorde ik Beatrix aftreden en haar zoon Willem haar plaats overnemen en luisterde naar feestelijkheden op en rond de Dam.
In Schoonhoven parkeerde ik de Matrix bij de Lek, vlak naast het pontje naar Liesveld (in onze tijd Gelkenes of Nieuwpoort). Ik wandelde door de oude Veerpoort en kreeg een licht gevoel van weer thuiskomen. Logisch, want we hebben in dit stadje 17 jaar gewoond. In het centrum van de stad was de vrijmarkt al aan de gang. Op het Doelenplein waren ook activiteiten gaande. Helaas zag ik geen oude bromfietsen staan. Ik had mezelf graag nog een keer op 'mijn' oude Magneet bromfiets digitaal willen laten vastleggen.
Vrijmarkt op de Haven
Na een rondwandeling door de stad met hier en daar een moment van even blijven staan, kijken en genieten, wandelde ik terug naar de Lek. Ik besloot de route naar mijn reisdoel, Leiderdorp, te rijden zoals we die in die tijd ook altijd gereden hebben. Dus reed ik naar Bergambacht. Afgezien van wat nieuwbouw langs en drempels in de weg, was er niet echt veel veranderd. Ik herinnerde me dat ik bij Bergambacht rechtsaf richting Gouda moest. Alleen verkeek ik me volledig op de locatie. In de jaren 80 en 90 bevonden zich twee kruisingen bij Bergambacht. De eerste leidde naar het centrum van het dorp en aan de andere kant het industrieterrein. De tweede, grotere, leidde naar Lekkerkerk / Rotterdam (rechtdoor, Gouda (rechtsaf) en het veer over de Lek (linksaf). Bij die kruising stond links een grote toren. Die toren stond er nog, maar ik moest veel eerder rechtsaf  slaan. Ik miste de afslag bijna. Het was gelukkig stil op de weg, dus kon ik hard in de remmen en mijn stuur alsnog omgooien.
Vlak na die afslag kwamen de nieuwbakken koning en koningin de kerk binnen. Uit mijn speakers klonken drie bonk geluiden en een stem die riep : "De koning!" Gevolgd door een luid trompetgeschal. Toen deed ik iets waarover ik de rest van de dag heb nagedacht met de vraag : 'Waarom?' Ik schreeuwde namelijk direct na dat trompetgeschal opeens keihard : "Ivanhoe!!" Gelukkig reed er niemand in mijn buurt.
Desalniettemin genoot ik van de weg naar Gouda. Het was erg leuk om die landelijke route na zoveel jaar weer eens te rijden. "Was ik nou toch maar op de CBX gesprongen", dacht ik met enige spijt. Bij Gouda wachtte me weer een verandering. Ik werd helemaal buiten de stad om geleid en reed een paar kilometer later toch weer op een mij bekende weg richting de A12. Die snelweg nam ik niet.Ik hield koers richting Waddinxveen en later Boskoop, waar de oude hefbruggen de beide oevers van de Gouwe met elkaar verbinden. Via Boskoop ben ik door de polder naar Hazerswoude gereden. Weer een leuke route, die menige keren een déjà vu bij mij opriep en mij deed verzuchten : "Was ik nou maar toch...". Voorbij Hazerswoude ben ik de autoweg naar Leiden (A4) opgedraaid. Ik had ook langs de Rijn kunnen rijden, maar nee dus. Ik zat in een auto en niet op de motor. Twintig minuten later passeerde ik de brug bij Leiderdorp. Rechts beneden van mij, in de Hoofdstraat, was het een drukte van jewelste. Ik keek op de klok en zag een tijdstip dat ik een dag eerder zelf ingeschat had. Beatrix riep : Ik presenteer u uw nieuwe koning! Over een proeftijd hoorde ik niets.