Een reactie aan huis -2-

Ook de Milieupolitie kwam vandaag even aan de deur. Meneer rapporteerde over een grote (schoonmaak-/opruim) actie om de wijk wat meer smoel te geven. Hij was van mening dat iemand die zich dagelijks inzet voor een schonere wijk, best eens een handje geholpen mocht worden. Da's nog eens een mooie afsluiter van de week! Omdat de aanpak nog in een voorbereidende fase verkeert, mag ik daar verder niets over kwijt. Het doet me wel goed te horen, dat de aspecten die aandacht krijgen ook bij mij hoog op het lijstje staan.
Kortom, een goede week. Eerst een aantal positieve mededelingen van een vertegenwoordiger van de gemeente en nu dus van de Milieupolitie. Voor mij is deze aandacht een extra impuls, om vooral door te gaan met het schoonhouden van (een deel) van de wijk Lelystad Haven.

Emo televisie

Het regent van de tv programma's met menselijk leed als uitgangspunt. Het nieuwste programma betreft Echtscheidingen. Eerder hebben we al programma's als "Help, mijn man is klusser", "Gepest", "Spoorloos", "DNA onbekend", "Hello Goodbye", "Mijn kind is een dikzak (omdat we hem zelf vet mesten), Ik kan mijn kinderen niet opvoeden (daarom heb ik er maar vijf genomen), Buch in de bajes enz. Emotie tv noemt men het. Meehuilen, zielig vinden of uitlachen, je mag zelf kiezen hoe je wilt meedoen.
Er zijn ook programma's waarin  laag geschoolde mensen een hoofdrol spelen, zoals "O cherso", een quiz met domme (blonde) vrouwen en "De slechtste chauffeur van Nederland"(foto). Om hun onwetendheid, asociaal weinig verhullend gedrag en grof taalgebruik moeten veel kijkers lachen, terwijl huilen en/of schaamte meer op z'n plaats zou zijn. Helaas moeten sommigen zich van de programmaleiding ook nog voortplanten. Net zoals gewone mensen.

Een reactie aan huis

Gisteren kregen wij bezoek van een bekende. Hij werkt voor de gemeente Lelystad en had al contact met ons in verband met onze hulp aan oudere bewoners hier in de wijk. Dit keer kwam hij niet alleen om op dat gebied wat bij te praten, maar ook om mijn uitstaande vragen die ik aan de Wijkpost gesteld heb te beantwoorden. Dat kwam omdat ik een dag eerder nogmaals naar de status van mijn verzoeken van 26 maart had geïnformeerd. Ik had immers al een hele tijd niets gehoord, ondanks de toezegging dat ik binnen 5 werkdagen een berichtje zou krijgen. Ik ben in elk geval blij met de reacties, ook al lossen ze niet direct alles op.

Goed zo die gaat

Die kleine pup is een ware dondersteen. Ze rooft alles wat ze tegenkomt. Dat varieert van schoenen en pantoffels tot speelgoed van de kleinkinderen en zelfs in onderdelen van mijn motor zet ze haar tanden.
Buiten ziet, ruikt en hoort ze van alles. Haar behoefte laten doen is een hele toer, want ze is om de haverklap afgeleid. Zo gaat ze door de achterpoten en zo springt ze weer overeind. Sinds kort kauwt ze op alles en nog wat. Takjes, blaadjes, gras, steentjes enz. Ze heeft ook vogel- en eendenpoep ontdekt als lekkernij. Met gevolg : wispelturige darmpjes. Ze kan al behoorlijk goed luisteren voor een pup. Ze protesteert wel door te blaffen, maar ze doet wel wat je wilt. Vaak is het net een klein kind : Ze verraadt zich zelf als ze iets stouts gaat doen. En soms toch stiekem iets willen doen, dat net eerder verboden werd. En dan die uitdagende kop die ze erbij trekt.
Ze is wat kieskeurig met eten, maar ze eet wel de geadviseerde hoeveelheden op. Ze heeft de gewoonte om een paar brokjes in haar bak te laten staan. Aan de riem lopen is geen enkel probleem. Dat was al vanaf de eerste dag. Alleen zijn gaat haar ook goed af. Ze gaat uit eigen beweging in de bench liggen als ze moet oppassen. Ja, we zijn best trots op onze Friezin Fenna.

Aantal basisscholen Flevoland zwak

Van alle basisscholen in Flevoland en Groningen is meer dan één op de tien zwak of zelfs zeer zwak. Het landelijke gemiddelde ligt op vier procent. Voor kleine scholen in krimpregio’s, waarvan in Flevoland en Groningen sprake is, blijkt het heel moeilijk om de kwaliteit op orde te houden. Scholen als Het Baken (Lelystad), Aurora (Almere) en De Deining (Lelystad, speciaal onderwijs van Eduvier. Deze school stond al ter discussie en is al ter ziele of heeft de naam veranderd) worden als 'beneden aanvaardbaar niveau' getypeerd. Aldus het verslag over de periode 2010-2011 van de Inspectie van het Onderwijs. 
Neemt niet weg dat het aantal scholen dat zwak of zeer zwak is afgenomen is.Uit een onderzoek van de inspectie blijkt dat met name de docenten en schoolleiders een belangrijke rol spelen bij de verbetering. De didactische vaardigheden van leraren zijn zeer sterk verbeterd. Bijna alle docenten leggen duidelijk de lesstof uit op de verbeterde scholen. Bij de nu nog zwakke scholen kan nog niet de helft van de docenten goed uitleggen. Een opvallende en vooral trieste conclusie.
Het speciaal basisonderwijs blijft een zorgenkindje. Een op de vijf scholen in het voortgezet speciaal onderwijs was per september vorig jaar zwak of zeer zwak. Volgens de Onderwijsinspectie moet hier met name het accent op de ontwikkeling van de leerlingen gelegd worden en minder op zorgbehoefte.

Geweld tegen geweld

De telefoon misschien??

In het grote Amerika is veel te doen over de bewapening van de bevolking. Buiten Amerika zien velen het geweld in dat land (zoals de vele schietpartijen op o.a. scholen) als een direct gevolg van het vuurwapenbezit. Er gebeuren ook veel ongelukken met vuurwapens waar helaas kleine kinderen bij betrokken zijn. Wij denken dan : weg met die wapens! In Amerika denkt men geheel anders. Vanwege de schietpartijen op scholen, wil men voortaan ook met een vuurwapen naar school. Ter bescherming. Veel Amerikanen zien dat als een goede oplossing. Zo diep zit het bezit van vuurwapens geworteld in de samenleving. Samen met de prestatiedrang en het gebrek aan communicatieve en sociale vaardigheden is een 'gun' het middel om je te doen gelden. De slogans die vuurwapenbezit moeten onderbouwen, lijken nergens naar. Het zijn slappe aftreksels van de typische Amerikaanse commercials, die er vanuit gaan dat het publiek per definitie lichtgelovig dan wel dom is. Ze slaan in Amerika erg aan.

Leidinggevende Turken

Toen ik de verhalen over Nurten Albayrak las met betrekking tot haar stijl van leidinggeven, moest ik ongewild terugdenken aan mijn Turkse collega bij een it bedrijf. Hij was projectleider (zonder enige aanvullende opleiding of ervaring) en voerde een waar schrikbewind onder zijn jonge medewerkers. Die medewerkers waren schoolverlaters, die opgeleid werden tot website ontwikkelaar. Als Peoplemanager was ik verantwoordelijk voor hun ontwikkeling en welzijn. Al snel kreeg ik klachten over de projectleider. Eerst geloofde ik ze niet, vanwege het feit dat ze mij zeer onwaarschijnlijk overkwamen. Inhoudelijk waren ze haast middeleeuws van aard. Totdat ik bij toeval hoorde hoe zo'n ontwikkelaar door hem werd bejegend. Ik schrok er behoorlijk van. In een gesprek onder vier ogen heb ik hem aan zijn verstand gebracht, dat dit echt niet kon. Ik waarschuwde hem dat als hij zijn aanpak niet zou veranderen, ik de kwestie (conform de procedures) aan de directeur zijn voorleggen. Er was sprake van zware intimidatie gepaard met grove taal. Er werd nog net niet geslagen en/of geschopt. Na lang heen en weer praten gaf hij zijn werkwijze toe en zei zelf zo te zijn opgevoed en dat dit in zijn moederland heel gewoon was. Zijn boosheid en haast kwaadaardige inslag had alles te maken met zijn eigen opvoeding, zo vertelde hij mij. Hoe erg hij zijn eigen opvoeding ook vond, hij deed exact hetzelfde bij deze jongens en... bij zijn zoontje van twee jaar! Niet veel later is hij van het project weggehaald. Tot grote opluchting van de ontwikkelaars en mij, want ik had niet bepaald de indruk dat hij zijn aanpak zou wijzigen. Een aantal functioneringsgesprekken dat later in mijn bijzijn werd gehouden wees dat uit.

Solliciteren

1972

Altijd weer spannend als ik ging solliciteren. Ik gebruikte daarvoor een zo goed als vast patroon. Natuurlijk eerst de advertentie goed lezen en de functie-eisen van vacature vergelijken met mijn eigen cv en wensen. Dan proberen meer te weten te komen over het bedrijf. Dat was zonder internet nogal lastig. Maar die extra kennis kwam altijd positief over en leidde tot specifieke vragen. En tot slot via de telefoon wat vragen stellen aan iemand die dicht bij het vuur zit. Dan de sollicitatiebrief (kort en krachtig) met het cv. Het cv weer aangepast op de functie-eisen, zodat de match direct opvalt. Als ik een schriftelijk antwoord kreeg toegestuurd, met mijn naam verkeerd gespeld of een volledig verkeerde naam, was het voor mij al over en uit. Dan stuurde ik een kort doch vriendelijk briefje met de bekende afsluiting : ik wens u veel succes met uw verdere zoektocht. Bij mij nekt die onzorgvuldigheid zo'n bedrijf.
Zo kreeg ik eens een reactie met de aanhef : Geachte heer Oudheusden. Het gebeurde me een paar keer dat het bedrijf zelf niet goed voorbereid was op het gesprek. Dat is slordig maar heeft het voordeel dat ik de regie van het gesprek naar me toe kon trekken. Er zijn ook vreemde personeelsfunctionarissen die mijn cv naast hun functie-eisen hielden en vervolgens begonnen af te vinken en te mauwen over ontbrekende kennis en/of ervaring, die nota bene niet echt essentieel was. Zo'n opmerking pareerde ik altijd met : "Tja meneer, ik wil natuurlijk zelf ook iets nieuws leren." Gezeur over leeftijd ('u past niet in de samenstelling van de groep', mag overigens niet!) vertaalde ik in 'zeer ervaren'. Kortom : overal een positieve draai aan geven. Zo'n telefoongesprekje vooraf is voor mij ook vaak nuttig gebleken. De interne situatie bleek net even anders te zijn dan men zelf dacht. Met die info kon ik het gesprek ook sturen. Soms werden confronterende vragen gesteld. Zoals : noem uw sterke en zwakke punten. Daar deed ik nooit moeilijk over. Na afloop even de boel samengevat weergeven inclusief de afspraak over een eventueel volgend gesprek. In mijn geval was dat altijd weer een dag vol testen en/of assessments. Ook vaak erg leuk om te doen.Omdat ik in de detachering werkzaam was, heb ik veel kunnen oefenen vanwege de vele intake gesprekken, die aan opdrachten vooraf gingen.
Jezelf aanprijzen dan wel verkopen is nog een hele kunst. Maar ook een heel leuke uitdaging. En als je je echt goed hebt voorbereid leidt het vaak tot een (glim)lach wanneer er tegenover jou aan de tafel iets raars / irrelevants gezegd wordt.

De heren van het WNF

Koning Juan Carlos is naar Botswana geweest om daar een olifant dood te schieten. Het leven van zo'n mooi beest wordt gewaardeerd op 24.000 dollar inclusief een volledig pension voor de 'jager'. Het wrange is dat Juan Carlos voorzitter is van de Spaanse tak van het Wereld Natuur Fonds. Net als prins Bernard dat ooit was, nota bene als medeoprichter van het World Wildlife Fund, de voorloper van het WNF. Bernard knalde er ook lustig op los en heeft menig wildlife ter ziele geholpen. In Spanje maakt men zich erg druk over de kosten om een olifant te vermoorden. Het is immers crisis. Het opvallende voor mij is, dat ik nog niets heb gelezen of gehoord over de olifant in kwestie. De Spaanse koning zei nog wel : "Sorry, ik zal het nooit meer doen." Maar ik denk niet dat die olifant daar nog iets aan heeft.

Typisch Hollands

In de toespraak van onze koningin gericht aan de Turkse president Gül zei ze onder meer : 'We hebben altijd in vrede met elkaar geleefd'. Tja, zo kan ik nog wel een ris landen opnoemen waar we nog nooit mee in oorlog zijn geweest in roerige tijden. Komt bij dat de Turken sinds begin jaren 50  lid zijn van de Navo. Dus eigenlijk kan ik met zo'n uitspraak ook de andere kant op : een meevaller dat je Navo-broer je nog niet aangevallen heeft. Zoals het met Griekenland deed  en nog steeds doet inzake Cyprus. En ze vergat spontaan de Koerden. Daarom noemde ze Turkije een stabiel land. De hebberige Hollanders zien met het bezoek van Gül weer geld voorbij komen. Over de maatschappelijke misstanden in Turkije hoor je ze natuurlijk niet. Maar ach we zitten pas aan het begin van het jaar.
Over tolerantie, normen en waarden en mensenrechten gaat Beatrix het pas weer eind van het jaar met kerst hebben. Maar dan alleen tegen ons, niet tegen de Turken. Ik troost me maar met de gedachte, dat zij haar toespraak van papier moest lezen. Het betekent voor mij dat die lamlendige uitspraken blijkbaar niet in haar eigen hoofd opgeslagen zitten.

Twee Aldi's , een wereld van verschil

Een paar weken geleden heeft men bij de Aldi hier in Lelystad Haven een flinke schoonmaak gehouden. Niet alleen de ramen werden gezeemd, ook ruimte rond de winkel werd schoongeveegd. Men haalde zelfs de winkelwagens weg om ook al het zwerfvuil eronder te kunnen opruimen. Een actie waar velen blij mee zullen zijn. Deze week is ook de parkeerplaats schoon geblazen en geveegd. Al met al toppie dus!
Hoe anders is het bij het filiaal in de wijk Tjalk. Daar zag ik vanmorgen een enorme hoeveelheid zwerfvuil bij de Aldi liggen. En ook bij de overige winkels hoor. Het spul kwam zelfs door de schuifdeuren bij de roltrappen naar binnen waaien. Het toeval wilde, dat ik een mevrouw net een stuk papier in een container zag gooien. Prima zaak natuurlijk, maar wel vreemd als je daar met beide benen in de rommel staat. En dat was iets dat ze zelf ook wel in de gaten had. Ze keek met een blik van : "Heeft dit eigenlijk wel zin?"

Anders Breivik geniet

Zat ik toch maar met mijn ogen te knipperen toen ik zag wat een overvriendelijke behandeling de massamoordenaar Breivik van de Zweedse justitie krijgt. Hij kon gewoon de slachtoffers en nabestaanden schofferen en shockeren in woord en gebaar. Vreemd dat die man niet met zijn handen op zijn rug geboeid was en dat ze zijn grote mond niet met ductape hadden afgeplakt. Nu kon dit beest zomaar een eigen show opvoeren. Een zeer opvallende blunder. Veel (niet getroffen) Noren vinden dat de man een eerlijke berechting verdiend. Dat lijkt mij ook wel, maar de manier waarop ze menen dit te moeten doen houdt geen rekening met de slachtoffers en nabestaanden.

Kevin Valk derde!

Door de drukte ben ik helegaar vergeten te melden, dat motorcoureur Kevin Valk uit Dronten een zeer goede eerste SBK wedstrijd heeft gereden tijdens de openingsrace van dit seizoen op Assen. Kevin presteerde het om de eerste kwalificatie winnend af te sluiten. De tweede kwalificatie leverde hem uiteindelijk een derde plek op de eerste startrij van de SBK race. Op diezelfde plaats eindigde hij in de officiële wedstrijd. In de laatste ronde wist Kevin door goed sturen alsnog de derde plek te veroveren op zijn Belgische concurrent Le Grelle. Bravo en proficiat, Kevin! De volgende race vindt ook in Assen plaats tijdens het WK Superbikes op zondag 25 april. Als Kevin zo doorgaat zien we hem niet meer in de boomgaard terug.

De benzineprijs blijft stijgen

Wie nu de auto met een volle tank voor de deur zet, parkeert een vermogen op straat. In november 2009 tankte ik nog Euro 95 voor €1,26 / liter!! Volgens mijn bescheiden mening worden we flink geflest door de oliemaatschappijen en de regering. De laatste geniet immers ook met volle teugen van de hoge prijs in de vorm van accijnzen. Logisch dat zij niets willen doen. Ik denk niet dat een dagje niet tanken echt help. Ik zie meer in een maand met het openbaar vervoer en de auto laten staan. Daar zal men pas van schrikken. Wij rijden niet zo veel. Volgens mij zit er in de benzinetank van onze auto nog benzine van €1,49 / liter. Maar we zijn al aan het sparen voor een lange rit.

Bij Lelystad in de leer

Volgens de gemeente Landsmeer is een aantal huwelijken niet rechtsgeldig. Ze zijn gesloten op locaties waar het volgens de regelgeving niet toegestaan is. Geneuzel van de bovenste plank natuurlijk en dommigheid van de gemeente Landsmeer, die de locaties behoort te checken bij een aanvraag van trouwlustige stellen. Hebben ze daar geen lijstje met locaties waar het mag? Voor de rest is er geen getrouwde man of vrouw overboord, want de oplossing is vrij simpel. Zet zo'n ambtenaar even aan het werk en kijk hoe ze het hier in Lelystad doen. Als de burger hier constateert dat er iets gedaan is wat tegen de regelgeving in is, dan past de gemeente met terugwerkende kracht gewoon de regels even aan. Want een gemeente geeft niet zo snel toe dat ze fout zit. Zo mag je met medewerking van de gemeente Lelystad gewoon je gang gaan en bijvoorbeeld een grote loods bouwen waar het niet mag. Dat geldt niet voor iedereen hoor. Want ook hier heerst de ambtelijke willekeur.