Waar was Willem Alexander?

Noord Nederland lijkt te zijn ontsnapt aan een watersnoodramp. Je kon de TV of radio niet aanzetten of er was wel een watermanager aan het woord. In een krant las ik "journalisten stromen Groningen sneller binnen dan het water". Zou Willem Alexander dat ook gelezen hebben? Opvallend is dat juist hij -die zich heeft verdiept in het watermanagement- niets van zich heeft laten horen. Hoe heroïsch zou het zijn geweest als de prins voor de camera's in een wankel bootje over het ondergelopen land had gevaren en hier en daar een paar zandzakjes tegen de dijk had gelegd. Of zit hij misschien nog ergens op een Groenlandse ijskap les te geven in eerste hulp bij wateroverlast. Gelukkig zijn de dijken van de Flevopolders degelijk, sterk en op deltahoogte. Miljoenen kubieke meters keileem, basalt, wilgentenen en zand zijn destijds in de dijklichamen gestort. Wat dat betreft kunnen de bewoners van Lelystad rustig gaan slapen. Op de foto sleepboot Ebda met een onderlosser gevuld met keileem.
(Foto en tekst : Luijt Postma)

Ouderen de klos?

Een of andere gezondheidsclub heeft voorgesteld dat ouderen meer moeten betalen voor hun zorg. Volgens mij heb ik jaren lang hoge premies betaald, omdat ook ouderen en andere zwakkeren in onze maatschappij recht hebben op goede zorg. Daar wil men blijkbaar van af. Ieder voor zich? Als een jong iemand om wat voor reden dan ook hulpbehoevend wordt (laten we het niet hopen), wie gaat dat betalen? Eigenlijk is hier sprake van discriminatie op basis van leeftijd. Dus extra betalen voor ouderen, dat kan niet. Men doet nog steeds veel te weinig aan de veel te dure medicijnen, specialisten en de te hoge declaraties bij verzekeringsmaatschappijen door specialisten. Als men daar de bezem doorheen weet te halen, worden de ziektekostenpremies verlaagd. Of anders maar terug naar het Ziekenfonds. Weten we weer waar we aan toe zijn.

Dronten een andere naam?

Als het aan burgemeester Aat de Jonge ligt, krijgt zijn gemeente een andere naam. Dat vindt hij nodig, omdat er nu wel eens verwarring is over de gemeente Dronten en het dorp Dronten. Ome Aat zei dit tijdens een interview voor Omroep Flevoland. Zelf hebben we nooit last gehad van enige verwarring. Onze kinderen en kleinkinderen wonen zowel in het dorp als in de gemeente Dronten. We zijn daar ook nooit door in verwarring gebracht, want we kwamen vanzelf in de gemeente Dronten als we het dorp Dronten bezoeken. Net als wanneer we Swifterbant of Biddinghuizen bezoeken. Wat mij betreft een kwestie van ambtelijk geneuzel van ome Aat in combinatie met het bureauwerk op het gemeentehuis. Het zal best weleens gebeuren dat de gemeente met het dorp wordt verwisseld. Maar om daarvoor een naamswijziging door te voeren? Misschien is zorgvuldiger werken op het gemeentehuis een goedkoper idee. Heeft het dorp Dronten en de rest van de gemeente Dronten ook baat bij.

Een ordinaire moordenaar

Eind vorig jaar is een man van 77 jaar door een voetballer dusdanig geschopt, dat hij onlangs aan zijn verwondingen is overleden. De voetballer was het veld uitgestuurd na een tweede gele kaart. Het slachtoffer, een trouwe toeschouwer, liet tegenover de voetballer merken dat hij die kaarten geheel terecht vond. De voetballer, een getrainde karateka, ontplofte en gaf het weerloze slachtoffer een karatetrap in de borst.
Nu legt het openbaar Ministerie de dader 'poging tot doodslag' ten laste.  Dat vind ik weer typisch Hollandse zieligheid die deze aanklacht vanaf druipt. Een geoefend karateka die zoiets doet met een weerloze man van 77 als 'tegenstander',  is volgens mij een ordinaire moordenaar. Moord met voorbedachte rade lijkt mij beter op z'n plaats. Zoals het er nu naar uitziet, zal het wel weer een taakstraf worden. En niet in een bejaardentehuis natuurlijk. Dat is immers ook zielig voor de dader. Maar eerst gaat men onderzoeken of de dood van het slachtoffer echt wel door die karatetrap is veroorzaakt. Want, zo betoogt men hier, aan een operatie om zijn kapot getrapte milt te verwijderen zitten immers ook risico's. Dus vrijspraak is ook nog mogelijk. Wat een land!

Mast Batavia verwijderd

Vanmiddag is de kapotte hoofdmast van de Batavia verwijderd. Daar ging wel het nodige aan voorbereidingen aan vooraf. Het meeste werk betrof het losmaken van de mast van het onderste deel. Het tuigage werd ook verwijderd en het want aan beide zijde losgemaakt. De mannen hadden duidelijk geen last van hoogte vrees. Eerder van de kou, want er stond een behoorlijke wind. De belangstelling was niet echt groot voor deze operatie. Voor veel toeschouwers duurde het te lang en was het te koud daar aan de kust ondanks de aanwezigheid van een zonnetje. Maar uiteindelijk werd de mast van het schip gehesen en op de kade naast de Batavia neergezet. De klus was tegen halfvier vanmiddag geklaard. Het is inderdaad een vreemd gezicht, zo'n kale plek op het middenschip.

Groot alarm!

Tegen het eind van de middag stormden een aantal politiewagens de wijk binnen. Gevolgd door een tweetal motoragenten. Het was groot alarm. In de Beemster werd een blok huizen omsingeld en ging men naarstig op zoek naar een paar personen, die eerder uit een auto sprongen en de wijk ingevlucht waren (volgens omstanders). Helaas voor de politie ving men bot. Ik vroeg me trouwens af met wat voor soort melding men dit voor elkaar kan krijgen bij de Flevolandse politie. In andere ernstige gevallen laat ze het gewoon afweten : Sorry, geen tijd!

Rivière camping verkocht

De Rivièra Camping aan het Veluwemeer in Biddinghuizen is verkocht. De Ooststappen Vakantiegroep heeft de camping overgenomen. Uit het nieuws blijkt dat deze groep van plan is om afgezien van wat verbeteringen ook zo'n 400 huisjes bij te plaatsen. We kennen de vakantieparken van Ooststappen en hebben op een paar na de overname de uitbreidingen mogen aanschouwen. Elke vierkante meter wordt benut. De stacaravans staan zo dicht op elkaar, dat het een AZC lijkt. Je moet erop letten dat je altijd als eerste de ramen van je vakantiehuisje opendoet. Doe je dat niet, dan kunnen ze niet meer open, omdat die van de buren al open staan. En als je in goed overleg samen met je buren een raampje op een kier zet, dan hoor je natuurlijk alles wat er naast je besproken wordt om maar te zwijgen van het geluid van de radio en/of tv. Ook slaapkamergeluiden inclusief snurken en hoesten maken deel uit van het gratis aanbod aan overlast. Ook de kampeerplaatsen zijn een stuk kleiner geworden. Bij vertrek is de kans erg groot dat men de verkeerde haringen uit de grond trekt. En steevast word je naar een plek verwezen, die al bezet is. Kortom, een echte verbetering kan je de overnames door Ooststappen niet noemen.

Mast Batavia gezekerd

Vanmorgen is met behulp van twee hijskranen op een ponton de hoofdmast van de VOC replica Batavia gezekerd. Twee moedige, vrijwillig aangewezen mannen kropen in een bakkie en lieten zich in een flinke bries omhoog hijsen. Ze brachten een strop aan om de hoofdmast, die aan een van de kranen werd bevestigd. De mast is nu gezekerd. De volgende stap is het losmaken van de tuigage. Dat zal vanmiddag gebeuren. Daarna kan de mast verwijderd worden. Het zal wel een raar gezicht geven, zo'n schip zonder hoofdmast. Net Tim zonder voortanden.

Discussie rond de Batavia

Willem Vos, de bouwer van de Batavia, en zijn zoon Jan, de mastenmaker, hebben vorig jaar al gewaarschuwd voor de slechte conditie van het VOC (Vos' Ongeëvenaarde Creatie) -schip. In een brief aan het ministerie van Binnenlandse Zaken maken zij melding dat het schip aan het aftakelen is. Volgens de bouwers kan de Batavia breken. De Batavia heeft sinds de tewaterlating onafgebroken in zoet water gelegen zonder ooit te zijn geïnspecteerd. Uit historisch onderzoek is hen gebleken, dat in de hoogtijdagen van de VOC dergelijke schepen na 15 jaar uit de vaart werden genomen. De Batavia is ouder.
Net als zijn vader heeft zoon Jan geen bemoeienis meer met de werf. Hij werd in 2005 weggestuurd na een conflict. Ook vader Willem is met ruzie vertrokken. Dat is de reden de bouwers een brief naar Den Haag hebben gestuurd..
Volgens Jan had de Bataviawerf de schade aan mast kunnen voorkomen. Ten eerste omdat er bij de tv-toren al zeven jaar twee nieuwe masten liggen. Een grote mast en een fokkenmast. De grote mast is ruim twintig jaar geleden geplaatst en is nooit vervangen.
De grote mast stond van origine een beetje achterover. Zo hoort het volgens de bouwers : "Dan vangt de fokkenmast meer wind." Een adviseur van het Rijksmuseum kwam een bakkie doen en zei : "Hé, de masten staan scheef!" De werf heeft toen de masten rechtgezet. Was dat niet gebeurd dan had de grote mast steviger gestaan en was ie misschien niet gescheurd, zegt Vos nu. Hij denkt dat de mast is krom getrokken door de voorstag in combinatie met de harde wind.

Hoofdmast Batavia kraakt

De hoofdmast van het VOC schip Batavia hier in Lelystad, staat op het punt om af te breken. De houten mast is halverwege gaan rotten en (naar zeggen) niet tijdig vervangen. Vanmorgen stond de mast nog overeind, maar behoorlijk scheef. Hij heeft de storm van afgelopen nacht doorstaan. De mast is gisteren met extra touwen vastgesjord. Het schip is gesloten voor bezoekers. Men hoopt morgen, vrijdag, de mast te verwijderen met een kraan. Tot dan is het duimen draaien. Vooral omdat de grote vlag in de top een behoorlijke 'kraker' kan zijn.

Sprekend zijn opa

Tim logeert bij ons. Hij vermaakt zich hier altijd goed. Helemaal als 'ome Mike' zoals Tim hem altijd noemt,  thuis is. Want dan worden allerlei computergames gedaan. Tim is wat dat betreft toch al helemaal los op de moderne technologie. Of het nu een fototoestel, telefoon, Ipad of tablet is, het maakt niet uit. Tja, het wordt hem met de paplepel ingegoten. Sinds kort krijgt hij een nieuwe voortand. De ander laat nog op zich wachten. Opa is wat dat betreft ongeduldig, want door dat enorme gat in Tim's gebit stroomt de hele dag een waterval aan verhalen en woorden. Als Tim slaapt is het zowaar rustig. Tim praat niet in zijn slaap. Het kan ook zijn dat opa te vast slaapt om hem te horen. Opa denkt wel dat Tim in zijn slaap al die woorden alvast klaarzet voor dat gat. En zodra hij wakker is, dan begint de spraakwaterval weer volop te stromen. Gelukkig is opa een beetje gewoon en heel erg Oost-Indisch doof. Tim is alleen Oost-Indisch doof. Vooral als Tim geconcentreerd bezig is. Zoals achter de laptop van zijn ome Mike.

Oponthoud in Hongarije

Op weg naar Roemenië strandde ik bij de Hongaarse grens. Buiten stond iemand met een soort tafeltje voor zijn borst. Het deed me denken aan de Chinezen die op het strand pinda's verkochten. Hij stempelde de paspoorten en visa formulieren een voor een na ze zorgvuldig gecontroleerd te hebben. Na een kwartier wachten verscheen een viertal Hongaarse douaniers in ons treinstel. Ze riepen op norse toon iets. Hun handgebaren maakten duidelijk dat ik samen met nog twee jongemannen mee moesten komen. Wijzend op onze bagage, gevolgd door dezelfde gebaren, namen we die ook mee. Gedwee volgden we hun instructies op. Met twee gewapende mannen voor en twee achter ons liepen we in hoog tempo naar een kantoortje. Daar werden we in een wachtruimte geplaatst. Na een kleine tien minuten zagen we de trein vertrekken, ons achterlatend in een grauwe wachtkamer. Niemand wist wat er aan de hand was en er stond te gebeuren. Dan komt er een vrouw binnen met een dikke map in haar handen. Ze begon in gebrekkig Duits te vertellen dat onze visa niet in orde waren. We moesten ter plekke nieuwe aanvragen. Ze dirigeerde ons naar een hal, waar een paar tafeltjes stonden. Uit de map kwamen onze paspoorten en blanco formulieren tevoorschijn.  Ik vulde het formulier zorgvuldig in. Ik kreeg het gevoel alsof ik aan een alles of niets examen begon. Toen ik klaar was, wees de vrouw op een vakje in de rechter bovenhoek van het formulier en vervolgens naar een kast met een gordijntje. "Foto!", was alles wat ze zei. De twee Groningers volgden mijn gang naar het hokje nieuwsgierig. Ik moest twee foto's maken in een verpauperde ruimte, die naar nicotine stonk. De vrouw nam de foto's uit de automaat. Het bleken twee velletjes van elk vier foto's te zijn. Ze deed ze bij het formulier en mijn paspoort. Ze wachtte tot de andere twee ook klaar waren en verliet de ruimte weer. Een kwartier later kwam ze terug. We moesten betalen. Gelukkig had ik wat geld gewisseld voor D-marken. Die werden zonder problemen geaccepteerd. In ruil daarvoor kreeg ik mijn paspoort en het nieuwe visum. Niet veel later stonden we weer op het perron om de eerstvolgende trein naar Boedapest te nemen.

Het stormt

Wie aan het water woont krijgt meer te maken met wind dan elders. Zoals vandaag bijvoorbeeld. De zuidwesterstorm staat pal op de voorgevel van ons huis. Hoewel de storm vandaag behoorlijk krachtig was, hebben we hier erger meegemaakt. Als graadmeter gebruiken we het opspattend water uit het Bovenwater aan de overkant van de straat. Pas als dat onze ramen bereikt is sprake van een flinke storm (windkracht 10 en hoger). Maar vandaag kwam het water niet zover. Toch was de wind krachtig genoeg om bij de buurman het golfplatendak van zijn schuur los te wrikken. Gelukkig heeft hij niet alleen een verre vriend, maar ook een goede buur. Dus pakte ik een bankirai paal van ruim 2 meter uit zijn schuur en legde dat loodzware geval op het omhoog wapperende deel van het dak. Voor alle zekerheid legde ik er ook nog een paar stukken grindtegels op. We zagen ook allerlei zaken voorbijvliegen. Natuurlijk veel plastic zakken, maar ook een houten plaat van meer dan een m2! Die lag ergens op het dak van een schuur. Nu lag ie op straat, zonder iemand of iets geraakt te hebben. Ondanks (of juist dankzij?) het zeer slechte weer, was het in Bataviastad druk. Vrouwen zijn echte bikkels. Als het om shoppen gaat.

Nieuwjaarskaartje van de bezorger

Al voor de Kerstdagen houdt Sonja rekening met bezorgers van kranten en folders die langs de deur gaan met nieuwjaarskaartjes. Die kaartjes krijgen ze toegestuurd van de distributeur. De gewoonte is dat de bezorger dit keer aanbelt en zo'n kaartje overhandigt. Hij of zij krijgt daarvoor een fooi. Mike heeft ook dergelijke kaartjes gekregen vanwege zijn folderwijk.  Vorig jaar ben ik met hem meegegaan.
Op sommige brievenbussen prijkt opeens een stikker : Nee, geen reclamedrukwerk. Een teken dat men geen trek heeft in een bezorger die aanbelt. Die slaan we maar over. Over het algemeen laten mensen blijken, dat ze tevreden zijn over de wekelijkse bezorging. Logisch, want het verspreiden gebeurt in weer en wind en bijna altijd op vaste tijden. Ze geven dan ook graag wat. Ik kijk zoals gewoonlijk geboeid naar de reactie van mensen. Sommigen zien je wel voor de deur staan, maar doen niet open, of ze verstoppen zich vlug. Vooral dat laatste is een komisch gezicht. Ze gaan nog net niet op hun buik achter de bank liggen. Geen probleem hoor, de boodschap is overgekomen. Het kaartje verdwijnt gewoon in de brievenbus. Anderen, meestal uit een andere cultuur afkomstig, doen de deur op een kier en nemen het kaartje in dank aan. Dan sluit de deur weer. Er zijn ook mensen die gewoon niets willen geven. Dat mag, want het is vrijblijvend. Ze houden het kort : 'Dank je wel en jij ook fijne feestdagen.' En boem, de deur gaat weer dicht. Anderen hebben niet direct een antwoord. Ze nemen het kaartje aan, bekijken het heel gedetailleerd en staan er verder wat hulpeloos bij. Aan Mike om dan maar de knoop door te hakken met : 'een fijne avond!' en vervolgens weer verder te gaan. En dan zijn er de bijzondere gevallen. Zo zijn er steevast mensen die gewoontegetrouw elk jaar zeggen : 'Ik heb net boodschappen gedaan en mijn geld is helemaal op.' En natuurlijk een zeer spijtige gezicht erbij trekken. Een mevrouw zegt geen kleingeld in haar portemonnee te hebben, maar dat Mike al het geld uit haar jaszak kan krijgen. Vervolgens loopt ze naar de kapstok, graait in een jaszak en kiepert een handvol muntstukken in Mike's hand. En tot slot was er nog een mevrouw die de transactie geheel via de brievenbus deed. Kaartje door de bus (dank u!), gevolgd door een euro door de brievenbus naar buiten (u ook bedankt!). Sommige bezorgers houden een adressenlijst bij, waarop ze aantekenen wie wel of niet thuis was. Om zeker te zijn dat ze straks iedereen gehad hebben. Vergeet niet, dat gedoe met die kaartjes levert een enorm uurloon op voor de bezorger. Twee á drie uur lopen is heel erg lonend.

Nieuwjaarsreceptie

We zijn het nieuwe jaar rustig en gezellig begonnen. En we hebben ons geen slag in de rondte gesnoept en/of gegeten. Het is zelfs zo, dat ik afgelopen dagen afgevallen ben! Die zware verkoudheid is toch ergens goed voor. Ik had aanzienlijk minder trek. Op Nieuwjaarsdag zijn we tegen een uur of een eerst naar Amstelveen gereden, om Dora op te halen. Ze zou met ons meerijden naar Voorhout, want gastheer / chauffeur Ruud is ziek. Van zijn vrouw Ali hoorden wij dat hij dezelfde klachten heeft als een paar andere zieken in de familie, waaronder ik : hoofdpijn, koortsaanvallen, verstopte neus en pijnlijke keel. Maar ik ben in de herstelfase (denk ik) en de rest nog niet. Vanuit Amstelveen zijn we eerst naar Leimuiden gereden, om Sonja's mamma een goed 2012 te wensen. Toen we daar wilden wegrijden kwamen Carla, Ton en Rik de parkeerplaats oprijden. Dus hen ook even begroet en de beste wensen overgebracht. Rond half vier arriveerden we in Voorhout, waar al een aardige drukte heerste. Maurice, Mandy en kinderen, Tineke en Sjaak, Marga, Jason en Marie Louise. Hanny is helaas ziek en de rest hadden we ook graag gezien, maar die hadden andere prioriteiten denk ik. Iedereen had zijn of haar culinair steentje bijgedragen, zodat Rita en Emile een minder zware last aan de voorbereiding hadden. Het werd een gezellig weerzien met veel bijpraten over van alles en nog wat.  Het was zelfs zo gezellig, dat ik helemaal vergat om wat foto's te maken! Aan alles komt een eind en dus vertrokken we weer richting Amstelveen. Bij Ali dronken we nog even een kop thee en namen vervolgens afscheid van Dora en Ali. Rond een uur of tien waren we weer thuis. Zoals gezegd was het weer een gezellige bijeenkomst in Voorhout. Rita en Emile : hartelijk dank!