Terug in de boomgaard -12-

Vanwege de weersverwachting besloot ik vanmorgen niet op de motor maar in de auto naar de boomgaard te rijden. Niet omdat ik bang ben voor nattigheid, maar omdat het wegdek hier en daar spekglad is. Er is een aantal landbouwers hier in de Flevopolder, dat het niet zo nauw neemt met het opruimen van de klei en bagger die hun trekkers op de openbare wegen achterlaten. Het is namelijk oogsttijd. Zo was een deel van de Runderweg vanmorgen weer als een ijsbaan.  Eenmaal in de boomgaard aangekomen begon het flink te regenen. Wat heet, het goot pijpenstelen! Maar ik beschik over een prima regenoutfit. Met de capuchon op leek het net alsof in in een mobiel tentje stond. Alleen dat scheurtje in mijn laars deed wat waterig van zich spreken. Er stond ook een flinke wind, bijna stormachtig. Je bofte als je met de rug naar de wind en regen gekeerd bezig was. Maar ik bofte dus niet. Onder het plukken gutste het regenwater mijn mouwen in. Ik had geen polsbandjes omgedaan. De meeste plukkers gebruiken daarvoor sportsokken waarvan de tenen afgeknipt zijn. Die teenloze sokken kan je lekker oprollen om je polsen. Ik geef toe dat ik tijdens het plukken me een paar keer afvroeg wat ik hier aan het doen was. Ik hoef immer niet te werken en we hebben een mooi en vooral droog huis. Maar ja, ik was niet de enige. Er waren meer helden en heldinnen bezig. We plukken meestal met z'n vieren en vandaag dus ook. Soms pluk ik alleen. Zoals een week of wat geleden. Terwijl ik daar stond te plukken, stak een gelovige medeplukker zijn hoofd nieuwsgierig tussen de bomen door en vroeg : "Hé Willem, pluk je alleen?" Ik antwoordde devoot : "Nee Henk, de Heer is met mij..." Er klonk een wat zenuwachtig lachje tussen de bladeren vandaan. Toen vroeg hij of ik geholpen wilde worden. Ik heb de goedwillende collega maar verteld over onze bouvier Hannes, die ook geholpen was. Dus : "Nee dank je, Henk! Maar je mag me wel assisteren."

Dijken bouwen

Zoals bekend, wordt Flevoland omgeven door dijken. Deze zijn opgebouwd uit keileem, zand, rijshout en basalt. Het zand en keileem werden gedolven uit de bodem van het IJsselmeer. Hiervoor gebruikte men baggermolens en zandzuigers. Deze machines werkten op stoom. Op de bijgaande foto staat zandzuiger "Kent" afgebeeld, die juist bezig is met het vullen van de langszij liggende onderlossers. Deze bakken werden met behulp van sleepboten tot boven het dijktracé gesleept en lieten daar hun lading weer naar de bodem af zinken.
(foto en tekst : Luijt Postma)

The blues is here to stay

Toen die oversekste Straus Kahn op zijn hotelkamer brutaal aan het kamermeisje in gebrekkig Engels vroeg : 'Shall we do boom boom?' Reageerde de jongedame geschrokken : "We??!!" Straus Kahn riep dolblij : 'Yes, oui!!' en besprong haar. Waar spraakverwarring al niet toe kan leiden. Zo vroeg mijn lerares Engels mij op een ochtend wat ik de dag ervoor had gedaan. Dus zei ik : "I've been listening to The Pretty Things'. Ze reageerde met : The who? Ik antwoordde : "Yeah, also a very nice band, mam." Ze begreep er niets van. Ja, ja, we waren gezegend met de British Invasion in de jaren 60. Onlangs is Harry (Cuby) Muskee overleden. Voor mij was hij met zijn Blizzards de grote man achter de Nederblues in die tijd. Hoewel ik over een aantal lp's (inclusief een box) van C and the B beschikte luisterde ik toch liever naar Chicken Shack (wow Christine Perfect!), John Mayall (and the bluesbreakers), Eric Clapton, Duster Bennet enz. als het om witte blues ging. Van Duster (one man's bluesband) Bennet had ik ook een nummer dat 'Raining in my heart' heet. The Pretty Things zongen dat bluesnummer ook :

Oma van Suchtelen van de Haare

Mijn oma, de moeder van mijn vader, is in januari 1900 geboren op Ambon. Johanna Carolina was nog een tiener toen haar moeder, Wilhelmina, scheidde van haar vader Bernardus Alexander Passelima. Samen gingen ze naar Java, waar Wilhelmina in de huishouding van de familie Van Suchtelen van de Haare kwam te werken. De jonkheer des huizes werd verliefd op haar (en zij op hem neem ik aan) en na de nodige schermutselingen (een gescheiden moeder met een kind en dan ook nog een bediende!) kreeg het stel vanuit Breda, waar de moeder van de jonkheer woonde, groen-licht voor een huwelijk. De jonkheer aanvaardde oma als zijn kind en zo kreeg ook zij de naam Van Suchtelen van de Haare.
Later huwde oma David Oudshoorn, een KNIL militair. Die wist niet dat zijn vrouw al zwanger was. Er gaan geruchten dat opa niet helemaal nuchter was toen hij instemde met een huwelijk. Oma beviel op 5 juni 1918 van een zoon, Johannes Pieter Frederik van(een foutje bij de Burgerlijke stand ) Oudshoorn (mijn vader). Het zou nog ruim 70 jaar duren eer deze zoon erachter zou komen, dat hij een buitenechtelijk kind was.  Uit het huwelijk met David Oudshoorn zijn nog twee kinderen geboren : David Oudshoorn en Henk Oudshoorn.

Andere informatie vertelt :

Johanna Carolina van Suchtelen van de Haare : Geboren te Ambon op 2 januari 1900, ze overleed te Leiden op 3 mei 1959. Op 12 december 1917 trouwde ze te Semarang met David Oudshoorn, zoon van Elisabeth Oudshoorn (ongehuwd). Na het overlijden van oma hertrouwde opa in Leiderdorp op 31 oktober 1960 met Margaretha Postma. Opa overleed in Leiderdorp op 90 jarige leeftijd op 11 augustus 1973.

Johanna Carolina van Suchtelen van de Haare is als kind aangenomen en erkend door Gerard Herman Frederik van Suchtelen van de Haare, Jonkheer, militair, handelsemployé; hij is de tweede man van haar moeder Wilhelmina (Mina). Hij is geboren op 21 augustus 1888 te Willemstad (NB) en overleed op 2 januari 1924 te Magelan (Kedoe).
Het huwelijk vond plaats te Semarang op 14 november 1917). De jonkheer was een zoon van Adriana Jacoba Mooij geboren te Raamsdonk op 8 augustus 1862, overleden te Den Haag op 13 oktober 1927 en Jonkheer Constan Leopold Balthasaar Willem van Suchtelen van de Haare, geboren 27 augustus 1855, overleden 21 maart 1941 te 's Gravenhage.
Opvallend is dat jonkheer G.H.F. een tweede keer gehuwd is. Scheidingsgegevens over het huwelijk met Wilhelmina ontbreken.


(Informatie uit Nederlands Adelsboek met dank aan de heer J.Töpfer.)

Verdwijnt Flevoland?

De kans bestaat dat de provincie Flevoland verdwijnt. Ze wordt opgenomen in de provincies Noord Holland en Utrecht. Die gaan samen de Randstadprovincie vormen. Althans, dat is de bedoeling. Uiteraard verzet de provincie Flevoland zich tegen deze opdeling. Ook Flevolandse gemeenten verzetten zich of laten merken liever bij een andere provincie getrokken te worden. Zo willen de Noordoostpolder en Dronten liever bij Overijssel intrekken dan deel uitmaken van de Randstadprovincie. Zeewolde wil liever door Gelderland opgenomen worden.  Lelystad en Almere houden de lippen stijf op elkaar. Almere is een kindje ( inclusief waterhoofd en grote mond) van Amsterdam. Dus Almere zal geen bezwaar maken tegen een opname in de Rrandstadprovincie.  Lelystad vormt een geval op zich. Onze stad weet ook in dit geval niet wat ze wil. Het is de stad eigen. Geen echte keuzes kunnen maken.

Geen hutspot en haring met wit brood

Hanny met Daasje(David) en Joppie

Hoewel wij beiden geboren en getogen Leiderdorpers zijn, hebben we vandaag, 3 oktober, hutspot noch haring met wit(te) brood gegeten. Wat dan wel? Bami en nasi! Helaas ook geen bezoekje aan Leiden dit jaar, al leek ons dat wel erg leuk. En druk. Toen we nog in Leiderdorp woonden liepen we 's morgens vanuit de Splinterlaan richting Leiden. Over de Spanjaardsbrug via de Lage Rijndijk de Zijlpoort onderdoor naar de Haarlemmerstraat. Eenmaal in die straat aangekomen belandden we al in het feestgedruis. Allerlei kraampjes met de meest uiteenlopende zaken. Van feestartikelen tot eten en drinken en standwerkers. Er was ook kermis. Op het Schuttersveld. En natuurlijk veel Leids gekakel om je heen. Mamma vond dat Leids niet netjes klinken. Dus bij ons thuis was geen plaats voor 'O ja dan?' of  'Ik hortun brommert' of  'Tering jôh! Een roowwoowerwal!'. Nee, wij moesten ABN spreken en dat deden we dan ook maar. Thuis. We gaven eigenlijk nauwelijks geld uit op 3 oktober. Ten eerste hadden we dat nauwelijks en ten tweede was het kijken alleen al leuk genoeg. Er waren 'Leienaars' die een jaar lang spaarden voor deze dag. De avond voor drie oktober was er taptoe (zie foto). Daar gingen we ook vaak naar kijken. We moesten wel direct na afloop weer naar huis. En dat deden we ook erg trouw. Want mamma was streng. Maar lief. Als je niet luisterde zei ze : 'Wie niet horen wil, moet maar voelen'. Maar ja, als puber dacht ik dan :  Getsie, dat doe je toch niet bij je eigen moeder?! Dus kwam ik altijd op tijd thuis.

The Beatles : Back in the USSR

Een mooie gouwe ouwe van The Fab(ulous)Four : The Beatles. Een vreemde gewaarwording toen de groep over een terugkeer naar onze 'vijand', the USSR, zongen. Immers de Koude Oorlog woedde in die periode (1968) hevig. Maar al snel bleek het te gaan om een bewoner van de USSR, die na een verblijf in Miami (USA) naar huis terug vliegt. Geschreven door Beatles John Lennon en Paul McCartney toen ze in India verbleven bij een of andere goeroe. Paul noemde het nummer een parodie op Chuck Berry's 'Back in the USA'. Noem het maar een steekje onder water. Op de video wordt een ander nummer gezongen, maar de timing komt vaak toevallig goed overeen. Mooi gedaan!

Atelierroute 2011

Mieke in haar Haïti-hoekje

Dit weekend werd de jaarlijkse Atelierroute in Lelystad gehouden. Liefhebbers van kunst konden een groot aantal adressen bezoeken, waar kunstenaars hun werken exposeren. Zelf ben ik zondagmiddag eerst naar een kunstenares hier in Lelystad Haven gefietst. Ik maakte persoonlijk kennis met Mieke Opdam, die ik tot dan alleen van de e-mails en haar website kende. Ze is gespecialiseerd in het schilderen van portretten. Niet zomaar portretten, maar schijnbaar levensechte. Wat een mimiek! Zoals eerder bericht heeft Mieke zich verbonden aan een goed doel. Een deel van de opbrengst van haar portretten gaat naar een kindertehuis op Haïti. Belangstellenden kunnen ook donateur worden. Voor het geld hoef je het niet te laten. Je mag namelijk ook zelf een eenmalig of periodiek een vast bedrag bijdragen. Mieke heeft niet van jongs af aan geschilderd. Op latere leeftijd kwam het portret schilderen van de een op de andere dag tevoorschijn. Mieke doet ook opdrachten aan de hand van bijv. een foto.

Bertie en Fransje

Na dit bezoek ben ik naar de wijk Kempenaar gefietst. Daar exposeerden een aantal kunstenaressen, waarvan twee ook in de boomgaard vrolijk vruchten plukken : Bertie van Zijl en Fransje Tweebeeke. In tegenstelling tot Mieke zijn deze beide schilderende dames abstract bezig. Niet alleen in de boomgaard, ook in het atelier is het duo vrolijk gemutst. Ook dit keer heb ik weer mooie doeken van beide dames gezien.

Terug in de boomgaard -11-

'Ik heb de hele ochtend met die Poolse vrouwen gewerkt', zegt mijn collega tijdens de koffiepauze. Omdat ik weet dat mijn collega geen vreemde talen spreekt (afgezien van plat Amsterdams en hoog Almeers), vraag ik hem : 'Kon je nog wat communiceren met die vrouwen?' Zijn antwoord is nee. 'Nou ja, met veel gebaren van handen en voeten heb ik het een paar keer geprobeerd, maar het enige wat ze doen is giechelen', zegt mijn collega op een wat hulpeloze toon. Ik stel hem wat op zijn gemak en zeg : 'Dat komt omdat Poolse vrouwen maar aan één ding denken....hahaha!' Het is mij opgevallen dat de Poolse vrouwen altijd apart gaan zitten. Bij elkaar. Dat is niet bepaald stimulerend voor een integratie in de plukgroep. De Hongaarse en de Engelsman doen dat wel. Die proberen zelfs Nederlands te spreken. Toen de Hongaarse bij ons kwam plukken, hebben we haar direct spelenderwijs en plukkend een aantal Nederlandse woorden geleerd. Zo moest ze telkens het tegenovergestelde woord noemen van een woord dat wij oplepelden. Na een rustig aanloopje met eenvoudige woorden zegt mijn plukcollega : Zwart. Emy denkt even na en zegt dan : 'Wiet!' Als we uitgelachen zijn en haar uitgelegd hebben wat 'wiet' is, corrigeren we haar : 'Niet wiet, maar wit!' Lastig hoor, want het Hongaars lijkt nergens op. Die taal heeft niets met Frans, Duits, Engels of Italiaans. Maar niet veel later heeft onze Hongaarse ook een punt. Het Hollandse brood vindt ze niet lekker. Ze eet liever Turks brood. Zo'n ronde dikke homp, die Oost Europese vrouwen tegen hun enorme boezem drukken en vervolgens met een groot mes plakken er vanaf snijden. Via het brood komen we op de goulash. Omdat ik in het restaurant in Katwijk aan Zee weleens hielp dat gerecht te maken, lepel ik de ingrediënten op. Dan is het haar beurt om te lachen, want volgens de Hongaarse is dat helemaal geen goulash, maar pörkölt (een soort stamppotje). Ik verdedig me nog door te stellen dat die goulash bedoeld was voor de Duitse toeristen, maar veel mocht het niet baten. Tijd om van een echte Hongaarse het recept en de bereidingswijze eens te horen.

Skimmers actief

Afgelopen weekend was weer sprake van geskimde betaalautomaten in het centrum van Lelystad. Iemand vertelde mij over een betaalautomaat van de Rabobank in het centrum die bewerkt was door een skimmer. Gevolg : leeggeroofde rekeningen. Het opvallende is dat herhaaldelijk relatief kleine bedragen werden afgeschreven en niet een groot bedrag in een keer. Goed opletten blijft geboden als je gaat pinnen. En met een hand de hand bedekken die de pincode intoetst. The skimmer is watching you!

Mike is jarig

Vandaag is Mike 17 jaar op deez aardkloot. Hij heeft zijn verjaardag gisteravond gevierd. Na het voetbal kwam Robert langs. Hij had lekkere spiesjes gemaakt volgens een bepaald recept voor op de bbq. Robert heeft ze vervolgens zelf gegrild. Daarna hebben we die gezellig opgepeuzeld bij het avondeten. Die spiesjes smaakten overheerlijk! Daarna kwamen Ben en Karly met beide kinderen. Even later kwam een meute leuke jonge mensen over de vloer, klasgenoten, collega's, vrienden en vriendinnen van Mike. De meeste tijd zaten ze in de tuin, waar een tuinhaard gezellig brandde. De gezelligheid duurde tot ver in de kleine uurtjes. In tegenstelling tot voorgaande verjaardagen, was er nu wat pils en andere speciale drankjes ingeslagen. Ach ja, kleine kinderen worden alsmaar groter. Mike heeft van zijn broers en schoonzussen een dagje Amsterdam aangeboden gekregen inclusief zakgeld! Zie je het al voor je? Broers en schoonzusters op de Wallen wachtend tot Mike weer naar buitenkomt? Nee? Wij ook niet. Het zal wel kleding worden en een kapsalon (=patat met sla, shoarma en pittige saus).

SV Lelystad A3 naar winst

Ambrish kegelt

Bal aan de voet, blik op het veld

De 2-0 komt eraan

Het was warm. Maar de A3 van SV Lelystad '67 ging toch in de volle zon een warming up doen alvorens te moeten aantreden tegen de A2 van VDZ uit Arnhem. Na wat aftasten over en weer nam SVL (met een rentree van Marco) het heft in handen en na een klein halfuur spelen wist Levi na goed voorbereidend werk van Mahyar de score te openen  : 1-0. Nog geen vijf minuten later scoorde SVL opnieuw. Een vrije trap werd doorgekopt en dit keer was het Martijn die de bal fraai in het VDZ doel kopte 2-0. Tussendoor was er een korte pauze om het lichaamsvocht wat aan te vullen. Er deed zich een raar incident voor, toen de scheidsrechter ervandoor ging. Hij bleef erg lang weg, maar kwam toen nog even terug om te zeggend dat hij last had van een blessure. Dus dat werd zoeken naar een vervanger. Aan de bar in de kantine werd de meest nuchtere scheids van zijn kruk getrokken en naar het veld gedirigeerd. Al met al duurde het oponthoud bijna een half uur. Ondanks de waarschuwende woorden van de trainer ('blijf geconcentreerd!'), zakte SVL na de lange drinkpauze ver terug op eigen helft. VDZ kwam dreigend naar voren en zag dat er meer te halen viel. Toch was het SVL dat weer scoorde. Ambrish kwam over links opzetten en scoorde fraai de derde treffer. Na rust kreeg Ambrish weer een goede mogelijkheid, maar hij miste dit keer. Na weer een halfuur scoorde Etan na goed aangeven van Danny de 4-0. VDZ bleef weliswaar voetballen, maar dit keer bleek Volharding Doet Zegevieren niet uit te komen. Ondanks de hoge temperatuur werd er van beide kanten tot het eindsignaal met grote inzet gespeeld. Bravo! De heren van het eerste van SVL wonnen hun thuiswedstrijd met 3-0.

Tim zwemt en slaagt voor B

Zaterdag ging Tim in Dronten te water voor zijn zwemdiploma B. De stoere Tim had er alle vertrouwen in, want hij kan zwemmen als een (water)rat. Tim werd aangemoedigd door een grote supportersschare bestaande uit pappa Ben, mamma Karly en zusje Jill, opa Jan en oma Rikie uit Biddinghuizen, oma uit Lelystad (opa ging met Mike voetballen), Robert en Carina. Tim deed zijn opperste best en stelde zijn aanhang niet teleur. Oma schoot tijdens het afzwemmen een aantal leuke foto's. Tim slaagde met vlag en wimpel en nam trots zijn diploma in ontvangst. Hartelijk gefeliciteerd Tim! Goed gedaan jochie!

Met de Noorderzon

Wat een schitterend weer hebben we toch! En de maand oktober begint dus ook zonnig en (relatief) warm. Die zon die weet wat. Ze inspireert veel mensen eropuit te gaan. Lekker weg. Even er tussenuit. Sommige zie je niet meer terug. Of je hoort nooit meer wat van hen. Niet dat er ruzie was of zo. Maar gewoon foetsie. Wel vreemd, vooral als je toch jarenlang je best gedaan hebt voor zo'n familielid, vriend(in) of kennis. Geregeld gebeld, vaak gesproken en kaartjes gestuurd. En dan opeens is het over en uit. Geen afscheid, geen telefoontje, sms'je, kaartje of wat dan ook. Niet netjes en een beetje ondankbaar. Maar misschien heb je dat op een jou onduidelijke manier verdiend. Wie zal het zeggen? De verdwenen personen in elk geval niet. Ze zijn met de Noorderzon uit je leven verdwenen. Laten we maar hopen dat ze er een stuk gelukkiger van geworden zijn.

Met pensioen

Pa ging dus met pensioen. Thuis stond de boel op z’n kop. Pa was niet gewend om zo lang thuis te zijn. Zijn Marine mentaliteit botste met de manier waarop mamma ons had opgevoed. Pa bleek behoorlijke frustraties te hebben overgehouden aan de oorlog en de marine. Discriminatie, geen plek voor emoties enz. maakten van hem een eenzaam man. Voor mij en mijn broers was pa altijd de oorlogsheld, ook al wilde hij daar met geen woord over praten. “Dat was de slechtste tijd van mijn leven”, heeft hij ooit eens gezegd. Pas toen pa parttime ging werken, verbeterde de situatie thuis.
Begin jaren 90 wordt pa ziek. Hij heeft prostaatkanker. In die periode vernam hij dat hij een buitenechtelijk kind was. Ik zie pa nog verschrikt rondlopen, toen hij dat bericht vernam. De puzzelstukjes van zijn nare jeugd en andere onduidelijke zaken vielen ineen. Pa besteedde veel tijd om nader kennis te maken met zijn nieuwe familie.
Het is oktober 1997. Ik word op werk gebeld, dat het niet goed gaat met pa. Hij is met spoed het ziekenhuis in gegaan. Vanuit Den Bosch haast ik me richting Leiderdorp. Met mamma ga ik naar het ziekenhuis. Pa zit rechtop op de rand van zijn bed als we de broeierige zaal binnen komen. Hij glimlacht en is merkbaar blij ons te zien. We praten wat bij en hij zegt dat ie straks weer naar huis mag. Zoals gewoonlijk klinkt alles normaal, rustig.Als we afscheid nemen lacht ie opgewekt. Samen met mamma loop ik de zaal uit en kijk nog even achterom. Even lijkt het erop dat ik naar het verkeerde bed kijk. De man erop is klein en kijkt droevig voor zich uit. Pas later zou het tot me doordringen, dat het wel degelijk pa was.
Thuis wordt alles voorbereid op pa’s thuiskomst. Er is een bed aangevraagd bij de zorgdienst. Het is vrijdagmiddag en aangezien er een aantal zussen rondloopt, besluit ik om maar naar huis te gaan en de volgende dag weer te komen.