Als ik iemand mijn hulp aanbied, is dat spontaan. Het maakt mij niet uit hoe zo'n iemand zijn / haar leven heeft ingericht. Ik stel vooraf geen vragen over geloofsovertuiging, het inkomen en/of de politieke voorkeur. Dat soort zaken laat ik buiten beschouwing. Iedereen mag z'n eigen leven leiden. Ik kom voor een klus(je), niet voor een discussie of afwijzing. Dus zeg ik op voorhand al mijn hulp toe. Ik doe dus ook klussen voor mensen die voldoende geld hebben, maar mij een plezier / bezigheid gunnen. Ook van hen is een kop koffie als beloning genoeg. Afgelopen periode heb ik ook vluchtelingen (echte) geholpen. De culturele achtergrond maakt mij ook niets uit.
Op onze oppasadressen geldt hetzelfde. Ik doe het omdat ik het leuk vind en anderen graag help. Toch komt het voor, dat ik hulp verlenen weiger. Maar dan is dat vanwege eerder opgedane ervaringen bij de cliënt. Zoals een tijdje geleden, toen ik door een cliënt voor leugenaar werd uitgemaakt. Ze moeten mij niet op mijn ziel trappen. Dan is het echt over en uit.