Plots valt er een felicitatiekaart in de bus. Hij is van iemand waar we vorig jaar afscheid en afstand van hebben genomen. Vanwege vervelend gedrag. Natuurlijk werden we toen gelijk op de sociale media geblokkeerd. En dan nu plots een kaart! Raar hoor. Maar ergens wel weer logisch. De persoon in kwestie krijgt steeds meer last van de eenzaamheid. Ach ja, dat verschijnsel zien we hier vaker in de buurt. Als ze ons nodig hebben, zijn ze aardig. Na de hulp krijg je een schop onder de kont of een mes in de rug. Gelukkig beide in figuurlijke zin. En dan volg geklaag over eenzaamheid.
Maar nu de eenzaamheid toeslaat dus een kaartje. Toen we onlangs op pad gingen, stond die persoon buiten. Toen ze mij zag stak ze beide handen in de lucht, maakte kinderlijke sprongetjes en riep : "Hallo! Goedemorgen!" Ik beperkte me tot een blik die zei "Doe toch eens normaal", zei "Dag" en liep door naar de auto.