Laat ik nou begin deze week een zeer corpulente moeder met een dito zoontje in een wachtruimte zien zitten. Ik had medelijden met het ventje dat volgens mij 8 à 9 jaar was. De ogen van de kleine dikzak waren als het ware dicht gedrukt. Nee, ze hadden geen ziekte, tenzij vraatzucht een ziekte genoemd wordt.
Ik zie steeds vaker kinderen die er ongezond uitzien. Magere, bleke en veel te dikke. Qua uiterlijk sluiten ze vaak aan bij een van de ouders.
Van een aantal weet ik dat ze slechte eters zijn en meestal hetzelfde eten. Van anderen weet ik dat ze veel en ongezond eten.
Ik las in het nieuws dat ook kinderen in aanmerking kunnen komen voor een maagverkleining. Maar pas nadat andere maatregelen niet hebben geholpen. Zou men met die andere maatregelen het opvoeden van de ouders bedoelen? Want daar ligt meestal het probleem. Deels veroorzaakt door gemakzucht, deels omdat de ouders net zo kieskeurig zijn. Immers, niet alleen goed voorbeeld doet volgen. Ook slechte voorbeelden.
Wat mij ook opvalt is dat wanneer zo'n corpulent iemand gaat afvallen, de rest van de dikkerds in het gezin niet meedoen. Natuurlijk zijn er gevallen waarin bijvoorbeeld een aandoening (schildklier) de oorzaak is van corpulentie. Maar in de meeste gevallen gaat elk pondje door het mondje. De tijd waarin ouders kinderen leerden eten is helaas voorbij. Vaak hoor ik dat daar geen tijd voor is. "Geen tijd, geen prioriteit", denk ik dan maar. Die tijd gaat later op aan bezoeken aan de huisarts en het opnemen van verlof vanwege een ziek kind. De gezondheid van kinderen heeft geen hoogste prioriteit meer. Helaas.